Opinions

"I hope you're not to old to let your dad give you a goodnight rim job"

De plaatjes die tijdens de openingcredits worden getoond, zeggen veel over de inhoud van de film. De film start met vakantiekiekjes met een komische insteek. Het zijn "hilarische" fotootjes waarin exhibitionisme, kots en ander ongemak opvallend aanwezig zijn. Het zet de toon voor de film. En Ja, daar moet je van houden.

Veel platte grofheid, klunzige stompzinnighed en situaties die op een absurde manier uit de hand lopen. De personages die er verantwoordelijk voor zijn, reageren er heerlijk stoicijns op. Erg leuk en geheel in lijn met de eerdere reeks Vacation-films uit de jaren '80.

Niets nieuws onder de zon, maar wel weer verschrikkelijk grappig.

Films als deze moeten het hebben van situatiekomedie. Die ontstaat uit het tegen elkaar uitspelen van tegenovergestelde karakters en/of uit extreem gedrag van karakters. In Vacation Friends worden beide zaken geprobeerd, maar zijn beide zaken zelden leuk.

Vier vervelende personages maken een film lang heel veel kabaal. Niet grappig. Vier vervelende personages raken een film lang bewust of onbewust onder invloed van drugs of alcohol en doen gekke dingen. Niet grappig. Vier vervelende personages slagen er met het uitstorten van een oneindige reeks aan melige acties uiteindelijk in om de kijker in een staat van verdwazing te brengen, die hem vatbaar maakt voor de stompzinnige vorm van komedie die in deze film ten tonele wordt gebracht. Eigenlijk is het niet grappig, maar het voelt wel zo. Het is de kracht van de herhaling. Verkeer je eenmaal in een staat van verdwazing, dan kijkt de film nog wel leuk weg ook.

Vacation Friends duurt te lang en kent weinig memorabele scènes. De humor is flauw en gemakkelijk. Op een bepaalde manier werkt de flauwe humor soms aanstekelijk. Ik denk dat de vele melige running gags daar iets mee te maken hebben. De film drijft niet op creativiteit of op zijn personages of op zijn fantastische humor. De film maakt gewoon goed gebruik van de kracht van de herhaling. Dat werkt dus soms.

Hij had rollen in Top Gun (1986), The Doors (1991), [Heat (1995)] en natuurlijk in Batman Forever (1995). Het gaat dan over Val Kilmer. Mooie rollen van een prettige acteur. De laatste jaren zijn de optredens van Val Kilmer op het witte doek schaars te noemen. Wat is daar de reden van? Wat is er met de acteur aan de hand? In de documentaire Val van Ting Poo en Leo Scott zijn de antwoorden te vinden.

Het regisseursduo maakt in de documentaire vooral gebruik van beeldmateriaal dat door Kilmer zelf ooit is gemaakt. Aan de orde komen zijn jeugd, zijn opleiding aan Juilliard, zijn films, zijn privéleven en zijn ziekte die er de reden van is dat hij zijn stem amper nog kan gebruiken, laat staan nog kan acteren. De meeste stukken tekst worden dan ook door zijn zoon Jack ingesproken. De film vertelt over het leven van Kilmer vanuit Kilmer's perspectief met gebruikmaking van door hem geschoten stukjes film. Dat feit laat het regisseursduo weinig andere keus dan al die losse ifilmpjes samen te voegen tot een collage van losse impressies.

De collage aan fragmenten biedt weinig meer dan een oppervlakkige blik op het zielenleven van Kilmer,. Val is een documentaire waarin andere personen nauwelijks aan het woord komen. Het is alles Val dat de klok slaat. Interessante zaken zoals zijn moeilijke gedrag op de filmset worden slechts lichtjes beroerd. Val is een project dat niet erg diepzinnig over Val Kilmer gaat. De beste momenten zijn de momenten waarop Kilmer niet probeert zichzelf van zijn beste kant te laten zien.

Ontroering ontstaat wanneer hij laat zien dat zijn keelkanker een verwoestend effect heeft op de invulling van zijn huidige leven. en hoe hij probeert om op basis van zijn vroegere roem enige vreugde in zijn leven te brengen. Zijn aanwezigheid en optreden bij een openluchtvertoning van Tombstone (1993) is hartverscheurend. Echt jammer dat de documentaire niet meer van dergelijke ontroerende en oprechte momenten bezit. Val is grotendeels een collage van luchtige clips met Val Kilmer. Leuke filmpjes die echter ook weinigzeggend zijn.

In 1971 werden het innerlijk en het uiterlijk van de western heel erg bepaald door de invloed van New Hollywood en natuurlijk door de Italiaanse westerns. Het leverde films op die smeriger, cynischer en grimmiger waren dan de westerns van de oude school. Valdez is Coming is zo'n film.

Een western en een wraakfilm. De titelrol is voor Burt Lancaster. Een uitstekende rol. Lancaster speelt eens niet de goedlachse macho met een onverschrokken uitstraling. Hij geeft hier gestalte aan Bob Valdez. Een personage dat zich bescheiden en nederig opstelt, een wat aarzelende manier van bewegen heeft en geen enkele lach produceert, maar ondanks zijn ingetogen uiterlijke vertoon wel op indrukwekkende wijze aanwezig is. Valdez is een intrigerend personage.

Regisseur Edwin Sherin houdt zich heel erg bezig met het innerlijke leven van zijn personages. Met motivering. Wellicht is zijn theater achtergrond daar debet aan. Het gebrek aan actie en de gedragenheid van de dialogen zijn typerend voor de film, maar sluiten trouwens goed aan bij de lijzige verteltrant. Helemaal niet vervelend dus.

De film is doortrokken van een viezige en onheilspellende sfeer. Was de film tien jaar eerder geproduceerd geweest, dan was de atmosfeer waarschijnlijk wat gemakkelijker verteerbaar en het personage Valdez waarschijnlijk een gevierde held geweest. Nu is hij een wreker, zonder glamoureuze uitstraling. Een misantropische loner. Lancaster speelt hem goed. Hij speelt ingehouden. Die pose verleent aan Valdez een grote mate van waarachtigheid.

De film is opgenomen in Spanje. Heel modieus in die tijd en een garantie voor prachtige landschappen. Fijne film.

Flauwe whodunnit met horror aspiraties. Het meest opvallende aan de film zijn een paar leuke kills die wat mij betreft iets grafischer uitgespeeld hadden mogen worden. Leuk in de set-up, maar nogal braaf in de uitwerking. Amper bloed. Geen gore. Uit de kills viel veel meer horror te halen. Verder vinden we op het horrorvlak een paar erg voorspelbare jumpscares en een verhaallijn zonder enige vorm van originaliteit.

Die magere verhaallijn stoort op een bepaald moment behoorlijk. De paar leuke kills kunnen zeker niet verhullen dat het verhaaltje weinig meer dan flut is. De film zit vol standaard situaties waarin standaard personages domme dingen doen. Zo standaard dat geen personage of specifieke situatie lang in het geheugen blijft hangen. Misschien zit daar dan nog een uitdaging voor de kijker in.

Gelukkig bevat de film veel vrouwelijk snoepgoed dat de vlakke gedachten wat afleidt. En, ondanks de geslaagde trucs van het snoepgoed om in elke denkbare situatie steeds keurig gekleed of bedekt rond te blijven lopen, werkt die afleiding toch eventjes. In z'n algemeenheid wekt dat puriteinse gedachtegoed in hedendaagse films trouwens vooral verbazing en lachlust op. Na verloop van tijd is dat hier natuurlijk niet anders.

Prima killer trouwens. De killer is als bedreiging angstaanjagend genoeg. De gemaskerde slasher heeft een prettig enge uitstraling. Een emotieloos masker op een persoon werkt bijna altijd effectief. Ook hier. Het maakt onbehaaglijk. De killer en zijn kills zijn dan ook de enige sterke elementen in deze zeer matige film.

Regisseur en coauteur Ariane Louis-Seize liet zich voor haar film met name inspireren door The Hunger (1983) van Tony Scott. Een ietwat kunstzinnige film die niet ten onder gaat in kunstzinnigheid omdat Scott investeert in zijn personages en het sterke verhaal van Whitley Strieber in ere laat. In Vampire Humaniste zoekt Louis-Seize eveneens de balans tussen kunstzinnigheid en vermaak. En dat lukt behoorlijk. In haar film laat Louis-Seize de kijker kennismaken met de psyche van de vampier zonder daarin door te slaan. Ze zorgt voor een vermakelijke balans door komische ingrediënten en coming of age-elementen in te brengen.

De conventies die je in de gemiddelde vampierfilm aantreft, worden niet losgelaten maar het script zoomt in de eerste plaats op coming of age-achtige wijze in op de ervaringen van de twee protagonisten. Twee outsiders die het leven als zeer problematisch ervaren. De een is een vampier die wat ethische moeite heeft met het vergaren van menselijk bloed. De ander is chronisch depressief en zinspeelt steeds op zelfmoord. Hun hoedanigheid heeft grote dramatische impact op de invulling van hun leven. Het is zware thematiek die wordt gecombineerd met luchtige intermezzo’s.

Sara Montpetit is een leuk fris ding met een sombere uitstraling. Zij speelt Sasha de vampier. Ze zet in een goede rol een soort mix neer van een personage dat je in een film van Wes Anderson tegenkomt en de post moderne vampier uit bijvoorbeeld A Girl Walks Home Alone at Night (2014) Ze is een boeiend personage. Félix-Antoine Bénard speelt de depressieve en suïcidale Paul. Ook een prima rol. Bénard geeft aan zijn personage een wereldvreemde en naïeve invulling. Het is begrijpelijk waarom hij een outsider is. De gezamenlijke scènes met de sombere Sasha zijn afwisselend komisch en tragisch van toon en vermaken goed. Ook buiten hun gezamenlijke scènes werkt de afwisseling tussen komedie en tragedie uitstekend. Vampire Humaniste beviel me bijzonder goed.

Misschien is ‘Vampire’s Kiss’ wel de film met de hoogste concentratie van waanzinnige overacting van Nicolas Cage. Een film waarin hij veel speelruimte krijgt om zijn hysterische verkenningen binnen het acteervak zonder enige terughoudendheid uit te spelen. Een film die is gebouwd rondom zijn furieuze, onstuimige en aanstellerige manier van acteren. Een film ook, die zonder de aanwezigheid van Cage een absoluut ondermaats niemendalletje zou zijn geweest. Dus, als je over Cage als acteur sowieso al dubieuze gevoelens hebt, is deze film zeker geen aanrader.

Regisseur Bierman die na deze film in de anonimiteit van de wereld van de tv producties verdween, levert een film af met een sfeervolle omlijsting, New York genaamd. Geen vrolijke variant van de stad, maar een kille en duistere afgeleide ervan. Het New York van de statige sombere Gotische bouwwerken en van de hoge duistere wolkenkrabbers die als grafstenen oprijzen uit de ochtendmist. Het New York waar altijd en eeuwig een akelige wind door de straten waait. Het koude en onpersoonlijke New York.

In die grauwe atmosfeer schmiert Cage dat het een lieve lust is. Best goed doet ie dat, maar een beetje vermoeiend is het overdreven acteerwerk na verloop van tijd wel. De man gaat als een razende tekeer. Hij schreeuwt, krijst, scheldt, vloekt, huilt, jammert en lacht. En alles in het excessieve.

Tja, het is niet anders. Als je door een vampier wordt gekust, vertoon je nu eenmaal merkwaardig gedrag. Dan doe je idiote dingen. Het is trouwens onduidelijk of de vampire’s kiss een echt fenomeen is of dat het zich slechts in het hoofd van Cage afspeelt. Het is een aangename bezigheid om je dat een film lang af te vragen.

Onafhankelijk van het antwoord staat in ieder geval vast dat de film een man portretteert die afglijdt naar de waanzin. Scènes waarin Cage op een manische manier zijn secretaresse vernedert of zich met afglijdend realiteitsbesef met zijn psychiater onderhoudt of als een malloot met een plastic vampiergebit door de straten van New York strompelt, zijn hilarische scènes en laten onmiskenbaar een krankzinnig persoon zien. Het is lekkere tragikomedie.

Het schijnt dat Christian Bale zich voor zijn maniakale rol als psychopaat in de film ‘American Psycho’ heeft laten inspireren door Cage’s performance in deze film. Ik kan het me voorstellen. De overeenkomsten zijn frappant.

Lekker popcornvermaak.

De openingsscènes maken meteen duidelijk in welk type film we terecht zijn gekomen. In ieder geval niet in een film met diepere lagen in het verhaal en in de personages. Het is simpele horror met een actiesaus in een westerndecor. James Woods is de aanjager. De actieheld, de avonturier die grofgebekt, zonder fatsoennormen en zich bedienend van een beschermende laag sarcastische humor heerlijk tekeer gaat. Erg clichématig en weinig verrassend. Maar erg goed te doen. Meer valt er niet over op te merken. What you see is what you get. Ik vond zijn personage goed te pruimen. Prima rol.

De vampier is redelijk angstaanjagend, hoewel af en toe wel wat overdreven gemeen en overdreven boosaardig aangezet. Zijn duivelse uiterlijk en meedogenloze karakter zijn desondanks in orde genoeg om zich als serieuze opponent van Woods te presenteren. Voor iemand die geen Christopher Lee heet, doet ie het best goed.

In een ander bericht werd de vergelijking met een western ook al gemaakt. Mee eens. Dat gevoel kreeg ik meteen al bij de eerste scène. De film voelt als een western en heeft er veel kenmerken van. De woestijnachtige settings met stoffige stadjes, de eindeloze wegen en de sfeervolle luchten boven bergachtig gebied passen goed in een western decor. Beide hoofdpersonages gekleed in westernoutfits vertonen veel overeenkomst met de typische revolverheld en de typische bad guy. Uiteraard is er aan het einde een shootout.

De actie op weg naar de finale shootout bestaat uit imponerende schermutselingen en schietoefeningen. Fijne actiescènes en moordpartijen waar de gore niet wordt geschuwd. Daaronder horen we in het tempo van een langzame paardendraf hele luie temperamentvolle bluesrock. Mooi.

Geen grootse film. Wel verrukkelijke sfeervolle hersenloze pulp.

Shlomi is het vechten in Gaza zat en deserteert. Het leger gaat er van uit dat hij door Hamas wordt gegijzeld. Een mediaspektakel is het gevolg. Shlomi heeft er geen idee van maar als hij zich bewust wordt van alle ophef, plaatst hem dat in een lastig parket. The Vanishing Soldier kwam uit in de zomer van 2023. Dat is voor het begin van de oorlog tussen Israël en Hamas. Desondanks is het tijdens het kijken onmogelijk om in gedachten niet aan die oorlog te refereren.

Een vermoedelijke gijzeling, Shlomi die nietsvermoedend in Tel Aviv rondstruint, de media in rep en roer en een bevrijdingsactie met tragische gevolgen. Regisseur en coauteur Dani Rosenberg baseert de film op eigen ervaringen. Tijdens de vervulling van zijn militaire dienstplicht ging hij er ook vandoor. Overigens zonder de omvangrijke en ingrijpende gevolgen die Shlomi in de film wel veroorzaakt. Gevolgen waarover hij vanwege de jeugdige staat waarin hij verkeert, niet eens nadenkt. Laat staan dat hij er op een volwassen manier mee kan omgaan. Niet alle gevolgen zijn dramatisch getoonzet. Er is gelukkig veel ruimte voor humoristische actie en reactie.

Het ligt voor de hand dat de film een kritische houding inneemt ten opzichte van het Israëlische leger. Indirect gebeurt dat in de persoon van Shlomi. Het grote politieke en maatschappelijke plaatje komt amper en slechts als voetnoot ter sprake. Rosenberg richt zich in plaats daarvan op zijn protagonist en beschrijft hoe de gevluchte Shlomi zich struikelend door allerlei gebeurtenissen heen werkt.

Shlomi is geen personage dat handelt vanuit een politieke of andersoortige gedrevenheid. Hij is jong, impulsief, naïef en bang. Hij is nog niet echt volwassen maar moet in het leger wel de verantwoordelijke keuzes maken die nog niet passen bij iemand van zijn leeftijd. Hierin ligt een kritische noot besloten. Om iemand die de stabiliteit mist om enige reële kijk te hebben op de gevolgen van zijn keuzes uit te rusten met een wapen is gevaarlijk, is waanzinnig, is vragen om ellende.

De film is als gezegd niet enkel serieus van toon. Er is naast het drama volop ruimte voor absurde en komische situaties. Het lukt Rosenberg goed om op die manier Shlomi’s tweespalt te illustreren. Zijn jeugdige verlangen naar vrijheid, naar zelfontplooiing is niet verenigbaar met de serieuze eisen die het land aan hem stelt. Een land waarin vrijheid voor Shlomi een hypothetisch goed is en oorlog iets plichtmatigs waaraan hij niet kan ontsnappen. The Vanishing Soldier laat het de kijker niet al te diepgravend en op vermakelijke wijze weten.

Science fiction films van de laatste jaren zijn veelal groots en bombastisch in de uitvoering. Best leuk maar ook wel eens onbevredigend. Kleine intieme vertellingen (zoals bijvoorbeeld de dramatische handeling in Passengers (2016)) geplaatst in een opgeblazen decor boeten vaak in aan kracht. Weinig aandacht gaat nog uit naar de vertelkunst. Naar de fascinatie voor techniek. Naar de bewogenheid die gepaard gaat met een ontmoeting met een vreemde buitenaardse cultuur. En in z'n algemeenheid naar dat opwindende gevoel dat een confrontatie met het onbekende en onontdekte oproept.
In moderne films ontbreekt de verwondering over het onbekende. Veel films zijn actiefilms die zich in een toekomstige wereld afspelen. De vertelling speelt in dergelijke producties vaak tweede viool ten koste van spectaculaire effecten. En uiteraard zijn er altijd weer die grote namen uit het Hollywoodse die allemaal nietszeggende aandacht opeisen. Echte spanning en echte verwondering zijn vaak afwezig. Sensatie en actie zijn er des te meer.
In The Vast of Night zijn geen grote namen aanwezig en is het budget mager. De film heeft verwondering en heeft spanning. De film is gesettled in de jaren 50. Geen toeval. De jaren van de verwondering in Science Fiction land. De jaren dat de sci-fi film nog een reis naar het onbekende was, sterk tot de verbeelding sprak en het verhaal belangrijker was dan de acteur
En ja, waarschijnlijk overdrijf ik ietsjes in deze lofzang. Ik heb nu eenmaal een romantische inborst. Toch klopt het in de kern volgens mij wel. Let wel. Ik beweer hier dus niet dat er in vroeger jaren geen bagger werd geproduceerd. Ik heb het enkel over een gevoel van verwondering dat een film uit dat tijdperk uitstraalt.
The Vast of Night is ook zo'n film die dat gevoel oproept. Een spannende sci-fi thriller die tegelijkertijd een intrigerend karakterdrama is. Telkens wordt de handeling stopgezet om de dialogen ruimte te geven. Er vinden minutenlange gesprekken plaats zonder dat er sprake is van enige actie. De film vertelt een rustig en eigen verhaal dat meer vertelt over de personages dan over een eventuele buitenaardse dreiging.
De film raakt vele thema’s. Racisme, kleinburgerlijkheid, de Koude Oorlog en coming of age zijn zo wat thema’s die passeren en heel kundig en intrigerend met elkaar worden verbonden in een verhaal dat de kijker beurtelings nieuwsgierig en boos maar ook pessimistisch en verdrietig maakt.
Regisseur Andrew Patterson concentreert zich niet op actie. Hij concentreert zich op personages en op sfeer. En dat lukt goed. De film is mysterieus en voelt onbehaaglijk. De film slaagt erin om de fantasie van de kijker te prikkelen. Fijn camerawerk, onheilspellende achtergrondgeluiden, dreigende muziek en ondertonen van een samenzwering die in het verhaal doorsijpelen, helpen daarbij.
The Vast of Night is een prettige verrassing.

Slappe film over bezetenheid en exorcisme. Niet indringend. Niet spannend.

De aanloop naar de horrorsegmenten duurt lang en is vervelend. Van enige oplopende spanning is helaas geen enkele sprake. Tot de finale gebeurt er eigenlijk niet heel veel.

Neveldine verwerkt de "authentieke" vatican tapes in de film. Het oogt goed, maar de truc geeft de film ook al geen spanningsverhogende boost.

De personages zijn nietszeggend. Ze hebben geen inhoud. Zelfs bij de leden van de clerus is het verdiepende laagje in hun karakter onvindbaar. Het acteerwerk van Dudley is best ok. Echt eng wordt ze trouwens nooit.

De cruciale uitdrijvingsscenes vallen uiteindelijk tegen. Van een spannende strijd is geen sprake. Te ingehouden. Meer religieus circustheater had gemogen.

Zwak einde.

Visueel feestje.

Bijna elk shot is een schilderijtje en bijna elke opeenvolgende scène is rijk aan kleur, zit cinematografisch goed in elkaar en bezit een rijkdom aan detail. De antieke rekwisieten, de kleurrijke kostumering, de stemmige decors, de prachtige belichting. Genieten is het. Daaraan toegevoegd magnifiek camerawerk, waarbij de draaiende en meebewegende camera de duistere sfeer en de speciale effecten extra goed accentueert. Veel regen, veel duisternis en veel kaarslicht begeleiden de vertelling die daardoor aan sfeer toeneemt. Gotisch en duister. Surrealistisch en enigszins bizar. Prima sfeertje dus.

Goed verhaal ook. In beginsel wat warrig door de rijke beeldenvloed en de surrealistische laag in de verteltrant, maar eenmaal gewend aan buitenissige plaatjes en zonderlinge droomachtige sequenties is het verhaal goed te volgen.

Een Russische film. De keus voor een plaats van handeling met een Engelse naam is dan merkwaardig. De keus voor de Amerikaanse Cadillac of Lincoln als gangbare auto is ook merkwaardig. Maar goed, de hele film zit vol merkwaardigheden. Neem de personages. Stuk voor stuk zonderlinge individuen. De hoofdpersoon voorop. Een held tegen wil en dank, die inhoudelijk amper enige invulling krijgt. De overige personages krijgen die invulling ook niet. Ze gedragen zich gewoon merkwaardig zonder verduidelijking. Ze zijn en ze doen. Ik besloot er verder maar niet over na te denken.

Hoe staat het met de horror dan. De sfeer is horror en de sfx zijn horror. Geen bloed of gore. De scènes in een Middeleeuws kerkgebouw (centrum van de actie) zijn indrukwekkend. Niet in engheid, maar in stijl. Prachtig gefilmd in een magnifieke entourage. Het kwaad dat er huist is goed vormgegeven en maakt indruk. De confrontaties tussen de hoofdpersoon en het kwaad zijn spannend en benauwend en vormen de spil van de film, wat mij betreft. Echt de moeite waard.

Mooie film, die ondanks de aandacht voor het verhaal toch vooral door de beeldende stijl indrukwekkend is.

"It's a deathless reality. Souls aglow with the ever-real eternal life!"

De film start met een preek van de reverend. Een hoop retorische onzin met een bijbels tintje, maar daar gaat het nog niet eens om. Jane spreekt de teksten uit op een lachwekkend theatraal toontje met bijpassende gebaren, en ziet er uit als een kruising tussen Morrison en Presley. Je vraagt je af waarom de gemeente niet in lachen uitbarst. De gemeente is vreemd genoeg erg onder de indruk en luistert zeer gefascineerd.

Ik werd er echter niet door gegrepen. Het creepy sfeertje dat op deze manier blijkbaar de toon in de film moest zetten werkte bij mij niet. Ik raakte wel in een andere ban. De komische uitvoering van de preek werkte namelijk erg goed op mijn lachspieren. En gedurende de film is het blijvend genieten, want de reverend komt al prekend nog vaak voorbij. Heerlijk!

De groep filmmakers die na de massale zelfmoord van de sekteleden, op het terrein een docu maakt, is geen toevoeging die de film eng maakt. Veel hoofdeloos heen en weer gedraaf, paar gilletjes. Dat is het wel. Of nee, niet helemaal, want ik kreeg (niet op mijn hoede) toch nog één wereldschrik.

De filmsetting op het beboste terrein van de sekte en in het overwoekerde woonhuis van de sekteleider is trouwens best ok. Eng genoeg.

Het acteerwerk is middelmatig. Behalve Jane natuurlijk. Die is weergaloos!

Het einde van de film is fantastisch. Op het eind gaat de reverend nog even helemaal los. Heerlijk schmierend met bijbels klinkende teksten en veel theatrale gebaren. Magnifiek acteerwerk. Topcomedy. Onder de indruk!

Maar niet van de film. Comedy (ook al is het onbedoeld) is echt dodelijk voor de sfeer en de inleving in een horrorproductie. En dat geldt hier ook.

Een heel behoorlijk drama met thrillertrekjes. Over de criminele handel en wandel binnen de farmaceutische industrie. Spannende kost. Bovendien lekker Italiaans met overdreven aandoend acteerwerk en overdramatische verwikkelingen in het leven van de hoofdpersoon.

De filmfocus ligt op een verkoper van farmaceutische producten. Door het tonen van zijn wereld krijgen we een boeiend inkijkje in de wereld van de farmaceutica. We zien de onmenselijke druk die de industrie legt op de verkoper. We zien de immense spanning waaronder de verkoper gebukt gaat. We zien hem zonder enige scrupules de meest verschrikkelijke verkooppraatjes uitkramen. Het is gewetenloosheid ten top.

Bijzonder goed acteerwerk van Santamaria. Hij is zeer overtuigend in zijn rol als verkoper. Het is tegelijkertijd spannend, tenenkrommend en afschuwwekkend om mee te kijken met zijn verkoopbabbeltjes en -truukjes.

Goeie film die met pittig drama een confronterend beeld van de wereld achter de gezondheidszorg oproept. Hard en verontrustend.

Een journalist met de naam Ben laat zich in met een familie in rouw. De familie denkt dat de overledene de vriendin van Ben was. Ben kan zich pas na lang nadenken herinneren dat de overleden vrouw ooit een onenightstand van hem is geweest. Aangezien de vrouw onder schimmige omstandigheden is overleden ziet hij een uitgelezen mogelijkheid om zijn ingezakte carrière met een intrigerende podcast een boost te geven. Hij laat de familie in de waan en vertrekt naar een ruige uithoek van Texas alwaar de hillbilly familie resideert. Wat volgt is een leuke humorvolle film.

De humor ontstaat als gevolg van een cultureclash. Een mens uit de grote stad begeeft zich in landelijk Texas. Een liberale intellectuele stedeling ontmoet ruige wapengeile boerenpummels. B.J. Novak die de film regisseert, het scenario schreef en de hoofdrol vertolkt, plukt rijkelijk van de clichés. En dat is natuurlijk soms een beetje voorspelbaar, maar wel altijd leuk. Heel aardig is ook dat Novak meer doet dan alleen de clichés uitbuiten. Hij verbindt de humor met thrillerelementen. Op die manier introduceert hij nog wat mysterie en suspense in de film. Stel je daar trouwens niet teveel bij voor. De humor heeft altijd de overhand.

De combinatie komedie-thriller werkt goed en kijkt aangenaam weg. Er komt en passant nog wat thematiek voorbij om over na te denken maar altijd gepaard gaande met ironie. Vooroordelen, drugsproblematiek, segregatie, falende gezagsdragers. Van die dingen. Heel diepgravend is dat allemaal niet. En zo is de film vooral aangenaam vermaak met leuke personages en lachwekkende situaties.

De film van regisseur Richard Thorpe begint als een optimistische documentaire over het dagelijks leven van de cowboy. Met mooie plaatjes van het landschap, het drijven van een kudde koeien en een blik op de werkzaamheden op een ranch creëert de film een prettige romantische stemming over het leven als cowboy in het wilde westen. Dat romantische beeld wordt echter al snel verstoord door dramatische gebeurtenissen die een grote impact hebben op het leven en welzijn van de eigenaar van de ranch Arch Strobie (Ray Collins) , zijn zoon Lee (Robert Walker) en zijn stiefzoon Owen (Burt Lancaster).

Hoewel de teneur van de film verandert, geldt dat niet voor de sfeervolle setting. De film speelt zich af in de atmosfeer van de ranch en de entourage daaromheen. In die entourage speelt zich een familiedrama af dat hier en daar wat melodramatische vormen aanneemt waardoor de genreaanduiding drama niet zou misstaan naast de aanduiding western. In deze film geen wilde schietpartijen, gevechten in de saloon of verbazingwekkend stunts. In de as van de film staat steeds het dagelijkse leven van eenvoudige mensen. Van mensen met menselijke beslommeringen. Pas laat in de film is er enige actie die doet denken aan actie die je in een western verwacht. Tegen die tijd vond ik het trouwens wel prettig dat de melodramatische ban werd gebroken.

Hoe dan ook. Vengeance Valley is geen clichématig uitgevoerde western. De film is meer een drama dan een standaard western. Tekenend daarvoor zijn een aantal dramatische scènes met de focus op de personages. De turbulentie die in andere westerns vaak in de actie wordt gevonden, vind je hier met name in de dialogen en in de interactie tussen de personages. Die vindt je hier in het drama. Goeie rol van Burt Lancaster die hier eens niet de stoere revolverheld speelt maar een aimabele cowboy met een goed hart. Prima voor een keer. Vengeance Valley is dan ook een prima film.

In Veni Vidi Vici neemt het regisseursduo Daniel Hoesl en Julia Niemann de kijker mee naar de wereld van de materieel rijke mens. Een wereld van elitaire clubs, weelderige huizen en eigen regels. Een wereld waarin men elkaar op een kunstmatige manier bejegent. Een wereld waarin minachting voor de rest van de mensheid welig tiert. Een wereld waarin mensen leven die boven de wet staan en zich alles kunnen veroorloven. Het is niet zonder reden dat de film met het volgende citaat aftrapt: “The Point is, who will stop me?“

Amon Maynard behoort tot die wereld. Hij is rijk. Onvoorstelbaar rijk. Zijn gezin en hij leven in weelde. Zijn enorme rijkdom heeft hem onaantastbaar gemaakt. Hij staat boven de wet, zoals hij zelf ook regelmatig vaststelt. Hij is de centrale figuur en de kijker volgt hem bij de merkwaardige acties die hij onderneemt. De meeste tijd ligt het vertelperspectief bij dochter Paula. Een curieus kind dat even weinig interesse in de rest van de mensheid tentoonspreidt als de overige leden van het gezin Maynard. Die leden zijn eveneens verwaande en gewetenloze lui die zich alles materieel kunnen veroorloven, boven de wet staan en zich aldus gedragen.

Veni Vidi Vici is een satire. Weliswaar niet een al te diepzinnige satire, maar zeker een vermakelijke satire. Over het gedrag van de rijke mens die meent dat hij zonder consequenties kan doen en laten wat hij wil. Die stelling vormt de bodemgedachte van de film. Dat klinkt tamelijk clichématig. Dat klopt natuurlijk. Origineel is deze gedachtegang niet. Wel origineel is het dat er onder de plaatselijke bevolking een enorme onverschilligheid heerst. Het lijkt niemand iets te kunnen schelen dat de elite regelmatig ernstig buiten de wet opereert. Die onverschilligheid gaat zo ver dat die zelfs Amon opvalt die zich erover verbaast en zelfs ergert. Amon geniet van zijn vrijheid maar vindt het gemak waarmee hij overal mee weg komt slaapverwekkend worden. Van hem mag er weerstand zijn en mag het spel scherper op de snede worden gespeeld. Het is vermakelijke satire.

In het algemeen wordt het humoristische aspect helaas nogal gemakzuchtig, voor de hand liggend en oppervlakkig uitgewerkt. Veelbelovende aanzetjes ontwikkelen zich niet tot meer dan flauwe schimpscheuten. De film kiest voor clichématig vermaak en doet dat met wisselend succes. Het is met name de terloopse toon waarop het verhaal tot de kijker komt, die vermakelijk werkt en humor genereert. De verteltrant is rustig. De camera produceert beelden in vrolijke kleuren. De setting is idyllisch. Er hangt een serene sfeer. Niemand maakt zich druk. Niets escaleert. Ga mee in de rust en de terloopsheid en verbaas je een beetje. Heb ik ook gedaan.

Venom valt allereerst op door zijn duistere sfeer. Eveneens opvallend is in beginsel de afwezigheid van humor. Aangezien Venom een onsympathieke schurk is die zijn eerste optreden had in de strip Spider-man, passen beide eigenschappen goed. Verderop in de film is er overigens voldoende ruimte voor humor als de buitenaardse parasiet Venom zich verbindt met het personage Eddie Bock (een enthousiaste Tom Hardy).

De film zou gezien de aard van Venom zeer geschikt zijn voor een stevige portie bodyhorror. Het blijft aan de brave kant. De film zet vooral in op de komische wisselwerking tussen Venom en Eddie. De laatste gedraagt zich door de sturing van Venom als een malloot. Vaak is dat grappig. Soms ook geforceerd grappig. Al met al mondt de interactie tussen de twee uit in de leukste scènes.

Het verhaal eromheen is nogal langdradig en wringt zich in allerhande bochten om maar bij het gewenste filmeinde uit te komen. Andere karakters doen er niet echt toe. De belangrijkste onder hen zijn een obligate schurk en de gangbare love interest, die beiden oppervlakkig en standaard zijn uitgewerkt. Vooral schurk Drake (een pedante Riz Ahmed) verdiende wat mij betreft een minder knellend podium.

De actiescènes haken in op de duistere atmosfeer en bestaan veelal uit onduidelijke handelingen die zich afspelen tegen een donkere achtergrond. Moeilijk te volgen. De spannende slotscènes waarin alle remmen losgaan, worden er minder spannend door.

Venom is een standaard comicfilm met clichés, platte karakters en tegenvallende actie. Leuk is de interactie tussen Venom en Eddie. Verder blijft weinig hangen. Aan het eind volgt nog een intrigerende uitnodiging naar het vervolg. Ik denk er nog even over.

Het gegeven van een vriendengroep met een gemeenschappellijk verleden, die in de huidige tijd nog eens op herhaling gaat, is leuk. Helemaal als het verleden een intrigerende rouwsluier herbergt die nog immer over de groep hangt.

Een vermenging van heden en verleden met relativerende, enigszins diepgravende en verwerkende lagen ligt dan verheugend voor de hand. Beloftevolle confrontaties en openbaringen. Humoristisch en tragisch. Leuk, leuk! Met dat gekleurde beeld voor ogen ging ik de film in.....en kwam er bedrogen uit.

Het acteerwerk is ok. Het verhaal an sich is eigenlijk niet eens heel vervelend, maar is wel erg gemakkelijk, luchthartig en losjes gecomponeerd.

Geen prettige, verheffende of intelligente dialogen. Geen hoogstaande afwikkeling van het plot. Het bleef allemaal erg vlak en niet emotioneel.

Toch wel wat teleurstellend.

De Amerikaanse burgeroorlog is voorbij. Het Zuiden heeft verloren. Tijd voor gedupeerden en gelukszoekers om hun heil in andere gebieden te zoeken. In Mexico bijvoorbeeld. Daar rommelt het.

Het begin van de film is meteen goed. Cooper en Lancaster komen elkaar bij toeval tegen. Ze testen elkaar, beloeren elkaar en besluiten los van elkaar dat ze een goed team vormen. Spannend. Goed geschreven. Goed gespeeld. En dat gaat in de rest van de film verder. De film is een avonturenfilm, maar niet van de lichtzinnige soort. Gaandeweg sluipen zaken als moreel besef, egoïsme en pragmatisme de film binnen. De kijker wordt gedwongen zijn houding ten opzichte van Cooper en Lancaster voortdurend bij te stellen.

De film is geregisseerd door Robert Aldrich. Hij maakte geen politiek geladen film. Ook geen maatschappijkritische film. De film signaleert armoede, ongelijkheid en onrecht maar bemoeit zich daar verder niet mee. Dat doen Gary Cooper en Burt Lancaster ook niet. Zij zijn naar Mexico afgereisd om geld te vergaren. Ze vechten niet voor een goede zaak. Ze sluiten zich aan bij de partij waar wat te graaien valt. In de loop van de film verleggen Cooper en Lancaster hun loyaliteit zelfs meerdere keren omdat een switch lucratiever is.

Fantastisch acteerwerk van beide heren. De grijns van Lancaster is een dominerende factor. Soms legt de grijns een ongeremde zelfverzekerdheid bloot. Soms een duivels geniepigheid. Soms ook ontdek je een sociopathisch trekje. De grijns onderstreept de blik van een man die zich kostelijk anuseert met zaken die zwendel, geweld en dood betreffen, zolang hij zelf maar geen slachtoffer van één van deze grootheden is. Tegenover Lancaster staat de statige Gary Cooper met zijn goede omgangsvormen. In hem is de morele ambivalentie van de personages goed zichtbaar. Hij is evenals Lancaster niet goed en niet slecht. Hij uit het alleen anders. Bij de aanblik van Cooper is er hoop op meer goedheid en minder onverschilligheid. Die hoop ontbreekt bij het aanschouwen van Lancaster. Het personage van Lancaster zegt het zelf ook. „I don't trust him. He likes people, and you can never count on a man like that“.

In bijrollen herkennen we Ernest Borgnine en Charles Bronson. Niet heel opvallend aanwezig. Wel leuk om te zien dat Bronson af en toe zijn mondharmonica oppakt. Oefening baart kunst. Als Harmonica zou hij in een latere film wereldberoemd worden.

Vera Cruz is de tweede samenwerking tussen Burt Lancaster en Robert Aldrich. Apache (1954) was de eerste. De samenwerking verliep niet geweldig. Lancaster bemoeide zich nogal met de regie en dat leidde tot spanningen op de set. Het is de film niet aan te zien. Vera Cruz is een geweldige film.

De 17-jarige Vera is zoekende naar haar plek in het leven. Zoekende naar houvast. Naar geluk. Dat valt niet mee. Thuis is het niet per se gezellig. Tussen haar ouders rommelt het. Ook buitenshuis ligt het geluk niet voor het oprapen. In het volleybalteam waarin ze speelt brengt ze haar tijd op de reservebank door. En in de liefde heeft ze het ook nog niet gevonden. Ze besluit het zoeken op te geven en zich te richten op het plezier en geluk van anderen. Vera verhuurt stiekem een appartement dat haar moeder die makelaar is, niet verhuurd krijgt. Ze verhuurt het steeds gedurende een paar uur aan jonge mensen die elkaar lichamelijk willen verkennen en daar geen geschikte plek voor hebben. Vera vaart er wel bij.

Vera y el Placer de los Otros is een tragikomisch coming-of-age verhaal dat wordt verteld vanuit het perspectief van Vera die een voorliefde voor voyeurisme blijkt te bezitten. De beelden die bij haar verkenningstocht horen, zijn niet expliciet maar sensueel. Best mooi, maar voor iemand die het expliciete niet schuwt, ook wat teleurstellend. Vera’s zoektocht naar haar eigen seksualiteit laat zich zien zonder in letterlijke zin iets bloot te geven. De film gaat deels over voyeurisme, maar is zelf niet voyeuristisch. Te zien valt er weinig. Het sounddesign daarentegen is indringend. Te horen valt er veel. Tja. Ik kijk liever.

Heel boeiend is het allemaal niet. Vera’s exploraties maken weinig indruk. Alleen Vera’s relatie met een paartje van dezelfde leeftijd is ietsjes diepzinniger uitgewerkt zonder overigens erg interessant te worden. Maar altijd nog beter dan de gemakzuchtige manier waarop de overige interpersoonlijke relaties die Vera onderhoudt zijn uitgewerkt. Noch de relatie met haar teamgenoten van het volleybal noch de relatie met haar ouders ontstijgen die van de stereotype. Dat is jammer want daar laat de film spannende mogelijkheden onbenut.

In zijn beste momenten is de film die draait om het seksuele ontwaken van Vera, een tedere, gevoelige en sensuele film. Die momenten zijn echter schaars en staan niet in verhouding tot grote stukken film die clichématig en dus niet spannend verlopen. Conclusie: Vera y el Placer de los Otros kreeg me niet in zijn greep en viel me tegen.

The Worst Person in the World van regisseur Joachim Trier is opgedeeld in 12 hoofdstukken en wordt voorafgegaan door een proloog en uitgeleid met een epiloog. De film volgt gedurende vier jaar een jonge vrouw die bezig is haar weg in het leven te vinden.

Overweldigd als ze is door de vele mogelijkheden die voor haar openstaan, kiest ze met veel enthousiasme en vastbeslotenheid haar weg. Een weg die steevast wordt gevolgd door teleurstellingen, vastgelopen verwachtingen en heroverwegingen over het genomen pad waarvan ze zo overtuigd was dat het juist gekozen was. En zo glijdt Julie langs diverse roepingen die allemaal niet brengen wat ze ervan verwacht en sluipen onzekerheid en twijfel haar leven binnen. Parallel aan haar beroepsmatige keuzes loopt haar relationele leven dat eveneens bloot staat aan wisselingen van perspectief.

Als gevolg van haar hectische levenswandel veroorlooft de film zich navenante tempowisselingen. Korte flitsende scènes worden afgewisseld met langduriger en gedetailleerde weergaves van een andere periode uit haar leven. De verteltrant is nochtans strak. Zonder haperingen. Een enkele mijmering over het verleden levert een aantal momenten van bezinning op, maar worden door een voice-over voorzien van gevat commentaar dat voorkomt dat de film een slepend karakter krijgt. De voice-over permitteert zich zelfs frivool gedrag als de stem van de vertelster net iets eerder dezelfde tekst ventileert als het personage daarna uitspreekt.

De film verhaalt van een chaotisch leven zonder zelf in chaos te vervallen. De springerige avonturen van Julie vinden gelinieerd plaats. De rode draden in gebeurtenissen en in relaties dragen op den duur een herkenbaar stempel en zijn duidelijk. Het is leuk om je met dat chaotische leven in te laten.

Dat Julie prettig gezelschap is helpt ook. Renate Reinsve speelt haar rol voortreffelijk. Haar personage heeft een fijne balans tussen aantrekkelijk en onzeker, tragisch en komisch, banaal en oorspronkelijk, Ze is zoekende om van haar wereld die op z’n best bestaat uit een wankele harmonie een plek met meer zekerheid te maken. Ze doet dat op haar eigen impulsieve, eigenwijze en heerlijk frisse manier.

Fijne film.

La Verité is gebaseerd op leugens. De onlangs gepubliceerde autobiografie van de Franse actrice Fabienne Dangeville (fijne rol van Catherine Deneuve) verbuigt in het boek haar leven zodanig dat haar levensverhaal leest als de geschiedenis van de verhevenheid. Het is een schaamteloze zelfpromotie vol leugens. Zo beleeft dochter Lumir (overtuigende rol van juliette Binoche) in het boek een gelukkige jeugd, wordt haar eerste man Pierre niet eens genoemd en veegt zij ten faveure van zichzelf de vloer aan met acterende tijdgenoten.

Hoeveel verwoestende kracht haar zelfingenomen en narcistische houding heeft, wordt overigens al duidelijk voordat de autobiografie ter sprake komt. In één der eerste scènes zien we dochter Lumir met haar gezin op bezoek komen bij Fabienne, die te zelfder tijd een interview geeft en hooghartig voort oreert over haar fantastische carrière en het familiebezoek geen blik waardig keurt.

Regisseur Hirokazu Koreeda creëert met die scène alras een spanningsveld dat de gehele film redelijk spannend suddert maar echter nooit een heuse escalatie beleeft. Dat is ook logisch als de personages in de film de weg van de berusting bewandelen. Berusting als probaat midel om verzoening in stand te houden. De familie, het personeel en de bewonderaars berusten in Fabienne‘s gedrag van zelfgenoegzaamheid. Geen gemakkelijke weg want Fabienne‘s penetrante narcisme haalt het bloed onder menig nagel vandaan. Jammer genoeg zorgt al die bewonderenswaardige berusting ook voor weinig verbaal vuurwerk.

De film vertelt geen lineair verhaal dat begint bij onmin en in de laatste scène eindigt bij harmonie. Het ligt hier anders. Fabienne en Lumir verdwalen constant in gezamenlijke herinneringen, raken daar lichtelijk gepikeerd van en wuiven het issue de volgende dag luchtig weg met een grap of met een fijne gemeenschappelijke herinnering. De intimiteit waarmee dat gebeurt drukt onuitgesproken liefde en respect uit en dat biedt dan weer een begrijpelijke solide basis voor berusting.

Ieder gebaar dat naar verzoening neigt heeft iets in zich dat oprecht is. Hoe doorzichtig of gekunsteld het gebaar ook is. Ware gevoelens laten zich niet onderdrukken. De sentimentele boodschap van Koreeda lijkt duidelijk.

Tijdens de dagen die Lumir en haar gezin bij Fabienne doorbrengen, werkt de diva aan een nieuwe science-fiction film. Lumir bezoekt haar op de filmset en ziet hoe Fabienne in de film de dochter speelt van een moeder die nooit ouder wordt en slechts één keer in de zeven jaar uit de ruimte terugkeert om haar te bezoeken. Met tranen in de ogen kijkt Lumir op dat moment op de filmset naar haar eigen moederloze leven.

Een wondermooie scène, die eindelijk eens geen leugen verbloemt. Van die oprecht emotionele scènes zijn er te weinig. Koreeda speelt in deze film vooral met oprecht sentiment. Niet zo aan mij besteedt, maar zelfs in een sentimentele scène zit natuurlijk iets dat oprecht is. Volgens Koreeda's boodschap althans.

Ondanks de dramatische thematiek is de film trouwens redelijk lichtvoetig. Die luchtigheid wordt veroorzaakt door handelingen van andere personages dan moeder en dochter. Handelingen die uitstijgen boven het familiedrama. Gewone grappige of gezellige huis-, tuin- en keukenmomentjes uit een dagelijks leven, die het drama voorzien van een licht randje.

Oh ja. Ethan Hawke deed ook mee. Ik vroeg me steeds af waarom.

Moordlustige spinnen in een vervallen Franse woontoren zorgen voor schrik bij de bewoners. Ik schrok van andere dingen. Donkere beelden, vervelende personages en Franse rap vormden voor mij de ware schrikelementen in deze film, die een fantasieloos plot volgt en niet heel spannend is. Beloftevolle elementen die naast het horrorelement voor meer verhaal hadden kunnen zorgen worden niet uitgewerkt. Er is geweld, misdaad en een brute politiemacht. Elementen die om aandacht vragen maar in de film niet meer doen dan zijdelings resoneren. Helaas, de kijker is overgeleverd aan donkere beelden, aan vervelende personages en aan Franse rapmuziek.

Vermines besteedt veel aandacht aan de personages en hun onderlinge betrekkingen. Regisseur Sébastien Vaniček presenteert de woontoren en zijn bewoners als een kleine microkosmos. Goed idee, maar omdat geen enkel personage sympathie oproept is de uitwerking niet interessant. Vervelende personages die luid spreken, elkaar continu afbekken en erg ontevreden zijn, roepen geen gevoelens van sympathie op. De onderlinge verhoudingen konden me werkelijk niets schelen. Onderlinge haat, nijd of vriendschap intereseerden me maar minimaal. Het boeide me zelfs niet als een personage werd belaagd of gedood door de horde losgeslagen spinnen. Vaak zijn dat nog wel momenten die bevrediging geven als het vervelende personages betreft. Maar nee, de waarde van mijn beleving raakte aan het nulpunt.

De bodycount is behoorlijk hoog. De spinnen zien er goed uit en gaan flink tekeer. Positieve dingen. Heel spannend wordt het daardoor echter niet. Veel van de actie vindt in het donker plaats, zodat de kijker niet kan waarnemen hoe goed of slecht de actie is geënsceneerd. Een extra handicap naast de donkere beelden is de verschrikkelijke soundtrack. Ik ben geen liefhebber van rap en heb een verschrikkelijke hekel aan Franse rap. Vervelende personages, donkere beelden en Franse rap zijn de ware horrorelementen in deze teleurstellende film.

Veronica Mars ontstond door crowdfunding. Binnen de kortste keren was 5 miljoen dollar beschikbaar en kon de productie van start gaan. Gezien de ontstaansgeschiedenis heeft men ervoor gewaakt om met het oog op de serie geen stijlbreuken toe te passen of met veranderingen van personages te komen. Dat zouden de fans en financierders natuurlijk niet op prijs hebben gesteld.

Ik had het wel op prijs gesteld. Veronica Mars is geen soevereine bioscoopfilm, maar is een film die teruggrijpt op een voorraad karakters en een voorraad citaten en verwijzingen uit de serie. Hierdoor heb je steeds het gevoel iets te missen. Tenminste, als je geen ingewijde in de serie bent (zoals ik).

Toch kijkt de film wel leuk weg. De dialogen zijn tot op zekere hoogte grappig en lekker spits. Tot op zekere hoogte, want op den duur wekt het bombardement met al die spitsvondige oneliners wel wat vermoeidheid op. De personages zijn simpel uitgewerkt maar bezitten wel een frisse présence. De film straalt een vrolijke energie uit. Tot zover gaat het allemaal nog wel.

De handeling boeit daarentegen een stuk minder. De film is niet spannend. Het verhaal is nogal gemakzuchtig in elkaar gezet. De sporen en aanwijzingen die de briljante detective Veronica Mars volgt, liggen wel heel erg voor het oprapen. Met het deductievermogen van Veronica blijkt vervolgens ook niets mis te zijn. Binnen de kortste keren is de misdaad opgelost. Einde film.

Ik vond er niet veel aan. Ik denk dat je fan moet zijn om deze film goed te kunnen waarderen

Vertigo neemt alle tijd van de wereld om een verhaal te vertellen. Rustige en zwijgzame momenten zijn er in overvloed. Echt vervelend is dat niet. Het verhaal is boeiend. Het lijkt een ongecompliceerd verhaal te zijn, maar het zit natuurlijk vol misleiding en afleiding. Bovendien heeft Hitchcock de film volgestopt met prachtig beeldmateriaal en opvallend kleurgebruik. Sommige scènes maken indruk vanwege de setting. Andere vanwege het oog voor onbetekenende details op de achtergrond die soms subtiel worden gevangen en soms opdringerig op de voorgrond treden. Het zijn scènes die je onopvallend een andere realiteit binnen trekken.

De eerste 90 minuten vertelt Vertigo een mysterieus verhaal. Met suspense en thrillerelementen. De kortere tweede helft van de film begint vanuit een dieptepunt waar de film de kijker in achter heeft gelaten. Vanaf dat punt begint een hernieuwde opbouw, die in een hoger tempo dan daarvoor leidt naar een plotseling einde. Het tweede deel is in verhalende zin minder pakkend. Minder zorgvuldig geënsceneerd. Gehaaster. De nadruk ligt minder op de omlijsting en meer op de karakters. Het goede acteerwerk en de diepere inkijk in de personages zorgt dan toch wel weer voor een boeiende finale.

Het hoofdpersonage is John Ferguson. Een man die diverse mentale fasen moet passeren. Het script gaat niet zachtzinnig met hem om. Ferguson de gevatte vleier. De verwarde driftkop. De treurende obsessieveling. Hij wordt gespeeld door James Stewart die het personage met veel nuance neerzet. De andere hoofdrol is voor Kim Novak, die een minder gelaagd personage speelt maar dat met veel uitstraling compenseert. Hitchcock was niet zo ingenomen met de keuze voor Novak. Hij had haar rol bedacht voor Vera Miles, die hij contractueel aan zich had gebonden en wilde poneren als een tweede Grace Kelly. Vera Miles werd echter zwanger.

Vertigo is een film over obsessies, over angsten en gespleten personen. De film beweegt zich op het vlak tussen rationeel en irrationeel. Met suggestieve beelden en uitstekend acteerwerk wordt succesvol een mysterieuze en paranoïde sfeer gecreëerd. De veel geroemde score van Bernard Herrmann die een hypnotisch element aan de film zou toevoegen, maakte op mij weinig indruk.

De film deed me enigszins denken aan de film The Hangover (2009), die zo'n 10 jaar later werd uitgebracht. Het vergelijk ligt voor de hand en houdt ook wel stand. In Very Bad Things gaat het tenslotte ook over een vrijgezellenavond in Las Vegas, waarbij niet alles gaat zoals het zou moeten gaan. Al snel gaat het fout en belandt de avond in een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Er gebeuren wat onaangename dingen die de personages behoorlijk laten doordraaien. De avond is vergelijkbaar met een nachtmerrie. Voor de protagonisten. Niet zozeer voor de kijker. Die beleeft de afschuwelijke avond en de nasleep daarvan met een prettige luchtigheid en in macabere vrolijkheid.

Het lukt de film goed om te verrassen met steeds nieuwe ontwikkelingen. De originaliteit is prijzenswaardig en de boosaardige zwarte humor die heerlijk doorklinkt draagt bij tot de vreugde. Tot een bepaald punt. Opeens is het over met de vreugde. En dat gebeurt als de personages herhaaldelijk met zichzelf en met de anderen in de knoop liggen. Heb je net de ene nervous breakdown gehad, dan volgt een ander met een gelijksoortige nervous breakdown. Een herhaling van zetten die weinig inspirerend overkomt en amper een lach genereert. Op den duur is de lol er wel af.

Tegen het einde pakt de film gelukkig nog even lekker uit en gooit er nog wat bizarre gebeurtenissen in, die de lol weer terugbrengen. Noemenswaardig is verder nog de rol van Christian Slater als psychopathische intrigant. De rest van de cast doet leuk mee zonder buitensporig op te vallen. Het ensemble werkt echter gewoon goed. Cameron Diaz doet ook mee. Als bridezilla. Goed bedoeld, maar ze werkte me vooral op de zenuwen.

Ondanks Diaz en de minder geslaagde herhaling van zetten is Very Bad Things toch vooral een leuke zwartgallige komedie.

De wereld ligt er na een ramp weer eens zielig bij. Een onvruchtbare wereld. Kille bossen zonder zichtbaar dierlijk leven. Braakliggende akkers. Kale, modderige vlaktes. En dan het weer. Dat is bepaald niet licht en zonnig, maar grijs en bewolkt. En dan is er nog de kleurstelling in de film. Die is overwegend grauw. Kortom, een neerslachtige sfeer bepaalt de film. Absoluut geslaagd.

Is er nog hoop? Tuurlijk wel. De elite heeft zich teruggetrokken op een paradijselijke plek die de naam citadel draagt. Een oord met een magische uitstraling op de minder bedeelden, zoals het tienermeisje Vesper. De titelfiguur die autodidactisch bezig is met het kweken van vruchtbare plantjes, heeft de hoop dat haar experimenten ooit vrucht zullen dragen en haar toegang tot de zalige Citadel zullen bezorgen.

Het set design is uitstekend. De toekomstige wereld ziet er mooi uit. Woekerend onkruid en vreemde organismen waarmee futuristisch geëxperimenteerd wordt. Er is bewegend oud roest, dat stuiptrekkend laat zien betere dagen gekend te hebben. Verder bepalen een armoedig dorp en bizar geklede verzamelaars van schroot het aanzicht van deze wereld die zich in een permanente staat van het herfstseizoen lijkt te hebben gedompeld. Schitterend hoor, maar het decor biedt tevens een bijzonder treurige aanblik. Het is een aanblik die zich op den duur op een vermoeiende manier in je binnenste nestelt en je van alle relativering berooft die nodig is om over de vermoeidheid heen te geraken.

De sfeertekening is meer dan geslaagd. Maar een film die het twee uur lang van sfeer moet hebben vergt veel geduld. Ik ben een geduldig persoon, maar ik vind het wel prettig als er dan ook eens iets gebeurt. Iets dat je uit de vermoeidheid trekt. Het verhaal verloopt echter traag en ontwikkelt zich amper. Momenten van spanning zijn er nauwelijks. Van de personages moet je het ook niet hebben. Die zijn niet bijster interessant. Hun handelingen en beweegredenen passeren stroperig en vergen veel van de concentratie. Hun dialogen ontgingen me op den duur. Niet interessant. De sfeer greep me. De rest van de film greep me eigenlijk op geen enkel moment echt.

Vermoeiende zit.

Überdrama gedrenkt in mooie beelden. Mooie beelden in een schitterende setting. Ook mooie beelden die al snel vermoeiend overlopen van de expliciete symboliek. Het is beeldtaal die zo gedirigeerd aanwezig is dat er bij het kijken weinig emotie of verbazing voelbaar is.

De symboliek word je dermate dwingend door de strot gedouwd, dat er geen twijfel kan bestaan over de mystieke boodschap achter het verhaal. Geen twijfel over de aanwezige dubbele laag.

De gelaagdheid in de film wordt te opzichtig opgeroepen, naar mijn mening. De film vergeet simpelweg om de mysterieuze laagjes subtiel en bij beetjes in te brengen. Hierdoor schiet de film z'n gestelde doelen (ontroeren en verbazen, vermoed ik) voorbij.

Het verhaal sleept zich traag voort, gaat met horten en stoten en staat in dienst van de symbolische beeldenpracht. Verdrinkt er als het ware in. Het verhaal raakt er zelfs zo door ondergesneeuwd, dat emoties en beleving van de personages weinig kans krijgen om in het verhaal te evolueren.

De personages zijn niet bijster spannend. 't Is dat ze nodig zijn om een beeldverhaal te vertellen, maar ik kreeg de indruk dat de regisseur niet erg maalde om de innerlijke belevingswereld van de personages. Die zag meer emotionele en mysterieuze werking uitgaan van doordachte shots in een prachtig decor. Mooi, maar al snel vermoeiend door overdaad en dientengevolge door leegheid.

Waar het verhaal amper emotie oproept, deed het in beeld brengen van de zeer sensuele Aris Mejias dat absoluut wel. Prachtige actrice is dat zeg! Over mystiek en mysterie gesproken...

Na het zien van het aangename The Oak Room (2020) was ik erg benieuwd naar deze nieuweling van regisseur Cody Calahan. Ik ben niet teleurgesteld. Vicious Fun is hartstikke leuk en is heerlijk boosaardig vermaak.

De film speelt zich af in de jaren 80 en bemoeit zich met het subgenre van de seriemoordenaar. De film verrast met een originele insteek en vergast de kijker op passend schreeuwerige neonkleuren. De aardige synthesizerklanken van Steph Copeland ondersteunen de prima neergezette donkere sfeer die hoort bij een entourage bevolkt door seriemoordenaars en geven extra kleur aan de jaren 80-vibe.

Hoewel de sfeer duister is, is de film geen volbloed horrorfilm. De luchtigheid en de (subtiele) humor onderscheiden zich uitstekend in de duisternis. Een mooie balans, die de film met recht een geslaagde horrorkomedie laat zijn.

Vicious Fun is ook een fijne nostalgische film vol bizarre gebeurtenissen en fijne dialogen met dubbelzinnige verwijzingen en geestige toespelingen. Met leuke personages. Een stuntelende antiheld. Een koelbloedige vrouwelijke killer. Een ijskoude narcistische killer. Zomaar een greep uit een volle doos met bijzondere figuren. Allemaal personages die heerlijk gechargeerd zijn vorm gegeven.

Vicious Fun is een film die heel anders omgaat met de gebruikelijke patronen in films met seriemoordenaars en hun slachtoffers. De film heeft bijzonder creatieve wendingen. Calahan’s film is meer dan een simpele remake van een slasher in een jaren 80 setting en maakt zijn ambitieuze titel absoluut waar.