Opinions

In Victim/Suspect zien we hoe vrouwen aangifte doen van een verkrachting en vervolgens te maken krijgen met gezag handhavers die geen zin hebben om de zaak grondig te onderzoeken of bij wie simpelweg de kennis (en de tijd) ontbreekt om de zaak grondig te kunnen onderzoeken. Sowieso is het lastig om te bewijzen dat een verkrachting daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Zelfs als een vrouw zo moedig is om aangifte te doen, staat niet bij voorbaat vast dat ze haar gelijk haalt.

De ervaringen van de jonge vrouwen die in Victim/Suspect worden behandeld, zijn schrijnend. Het is natuurlijk al zeer traumatisch om aangifte te doen en details te openbaren die de slachtoffers liever niet geopenbaard zien worden. Als je dan ook nog eens beschuldigd wordt van leugenachtig gedrag en zelfs wordt aangeklaagd vanwege een valse aangifte, dan is dat afschuwelijk. De documentaire Victim/Suspect van Rachel de Leon laat het allemaal zien.

De meeste indruk maken de vrouwen die aan het woord komen. De zaak an sich staat in de interviews niet centraal. De insteek is veel meer gericht op de omkering van de rollen. Hoe een slachtoffer opeens zelf wordt aangeklaagd. De echte beelden van de politieverhoren die in de film zijn verwerkt, doen je mond openvallen. Met manipulatieve vragen worden slachtoffers in de hoek gedreven en gedwongen te bekennen dat hun aangifte een valse is, waarna ze zelf worden aangeklaagd. In sommige gevallen onderneemt de politie zelfs niet eens serieuze actie richting de vermeende dader. Die wordt soms niet eens verhoord of krijgt tijdens een kameraadschappelijk getint verhoor ruim de gelegenheid zijn onschuld te verklaren.

Aan de redenen voor deze afschuwelijke gang van zaken gaat de film helaas grotendeels voorbij. Dat zou kunnen liggen aan de povere medewerking van de kant van het gezag. Behalve een oud-politieman en een zelfgenoegzame rechercheur die een behoorlijk portie arrogante trots uitstraalt over de vele bekentenissen die hij de verkrachte vrouwen heeft afgedwongen, blijft het akelig stil. Een aantal redenen filtert wel door, maar heel grondig worden die niet belicht. En dat is erg jammer.

Door de geringe medewerking van het justitiële apparaat is meteen het onderzoeksgedeelte in de documentaire niet heel interessant. Terwijl de kant van de kant van de vrouwen goed wordt belicht, ontbreekt een gedegen tegengeluid. En hoe onwerkelijk dat tegengeluid waarschijnlijk ook was geweest, ik had het graag willen horen.

En zo is Victim/Suspect een schokkende maar ook wat eenzijdige documentaire, die een behoorlijke misstand aankaart. Een documentaire waarin een gefundeerd justitieel tegengeluid ontbreekt. Een gemis dat afbreuk doet aan de documentaire en haar indringende boodschap. Het voelde nu soms wat sensatiegericht. Als het beoogde effect van de maker overigens was om de kijker boos te maken, dan is zij daarin geslaagd. Ik voelde met regelmaat de woede flink opborrelen over zoveel onrecht.

Een filmtechnisch hoogstandje. Zeker. Een film opgenomen in één take is een formidabel en spannend kunststukje. Verhaaltechnisch is de film echter minder spannend.

Een camera die geen opzichtige slippertjes mag maken en steeds gefocust moet zijn op de acteurs en met name op de vrouwelijke hoofdrol. Dat is knap.

Om als acteur gedurende meer dan twee uren in je rol te blijven en geen grote missers in tekst of handeling te mogen maken en dat vol te houden, is ook bewonderenswaardig.

Het zijn zaken die allemaal strakke discipline en organisatie vereisen. Allemaal goed gelukt en filmtechnisch erg knap.

Verhaaltechnisch is het echter van minder allooi. De opening van de film is nog boeiend en vol energie. Alle mogelijke verhaallijnen liggen open. Vol verwachting klopt ons hart. En tja, als de eerste opgewonden energie is weggevloeid, gebeurt er eigenlijk niet meer zoveel.

De verhalende verwachting wordt in het eerste uur niet ingelost. De personages verzanden in gedraal en doen wazige dingen. Behalve oninteressant geleuter van personages waar ik maar geen klik mee kreeg, gebeurt er gewoon weinig. Niet erg boeiend.

In het tweede uur is er meer actie. Actie die ontstaat uit een aantal onlogische stappen die leiden tot meer doelgerichte beweging van de personages en uiteindelijk tot een climax. Hoewel minder vervelend, wordt het verhaal ook dan nooit echt spannend.

De hele kijkduur zat ik alleen maar te denken hoe knap (en misschien onmogelijk) het filmen in één take eigenlijk is. Ik richtte me op mogelijke missers en stiekem plakwerk. Het liet me maar niet los. Niets gevonden, trouwens.

Het verhaal trok me niet mee. De handelingen op het scherm lieten me verder behoorlijk koud.

Een leuk experiment. Dat is het zeker. Volgende keer alleen nog wat meer focus op de inhoud.

Een film die een jaartje middelbaar onderwijs omspant en zich focust op een aantal leerlingen met een getroebleerde achtergrond. Leerlingen die door de maatschappij zijn uitgekotst en zich in allerhande vervelende thuissituaties bevinden. Leerlingen met weinig motivatie om de school met een diploma te verlaten en te bouwen aan een beter leven.

Het hoofdpersonage dat vol idealen en daadkracht de leerlingen begeleidt, ziet dat toekomstperspectief wel en is vast van plan de leerlingen te bewegen hun talenten te benutten en hun pessimistische en lijdzame houding om te zetten in hoopgevende bewustwording.

De film doet in sommige opzichten denken aan (met name) Amerikaanse films die het thema van de kansloze jongere op een highschool vaak in een feelgood jasje hijsen. In zo’n film vinden de leerlingen elkaar in een gemeenschappelijk doel en overstijgen zij op het einde hun fatalistische houding en gloort er groots perspectief aan de horizon.

In deze film gebeurt dat niet. De aanzet is dan wel dezelfde, maar het feelgood jasje ontbreekt grotendeels. De film is een te rauwe en te realistische versie van de leefwereld van de jongeren en ontbeert overdreven emotioneel suikergoed. Dat wil niet zeggen dat de film niet aangrijpend is. Dat is ie juist wel. Deze filmische weergave van de realiteit maakte op mij in ieder geval meer indruk dan een zoetgevooisde Amerikaanse versie daarvan.

Dat de film na afloop slechts een dun flintertje hoop biedt te midden van onveranderde hopeloze individuele en algemene omstandigheden en geen irrealistische jubeltonen achterlaat in het geheugen van de kijker is misschien niet prettig maar wel eerlijk. De film toont geen sprookjeswereld waarin de idealistische goede leraar strooiend met goede bedoelingen en oprechte intenties een stevige verankering vindt in de hoofden van de achtergestelden en de kanslozen.

De film registreert gebeurtenissen en handelingen en doet dat vrij emotieloos. De film is een vrij zakelijke registratie van dagelijkse gebeurtenissen op een school. We zien de leerlingen worstelen binnen hun schoolse omgeving. We zien echter amper iets van hun leefwereld buiten de school. De personages maken weinig ontwikkeling door. Aan hun wordt amper enige achtergrond verleend. We moeten het doen met nu en dan een flardje buitenschools inzicht. Veel te karig.

In deze weergave van de werkelijkheid ontbreekt trouwens het verrassende element. De ene schooldag verschilt na verloop van tijd weinig van de andere. De ene scène verglijdt in de andere. Gebeurtenissen herhalen zich. Absoluut realistisch, maar op momenten ook wel wat langdradig. Zeker voor een film met een speelduur van 111 minuten.

En zo is La Vie Scolaire een hele redelijk film met momenten die emotioneel indruk maken zonder in gekunsteld melodrama door te schieten. Ook een film die weinig meer doet dan het registreren van gebeurtenissen, weinig diepgang heeft en een tamelijk fragmentarische verhaalloop kent. Verder met een prima realistische uitstraling en geloofwaardige karakters, die van meer ronding hadden mogen worden voorzien.

Drie babylijkjes worden ontdekt in de kelder van het huis in een plattelandsdorpje dat net is gekocht door de arts Benjamin Ludwig en zijn vriend Matthias. De lijkjes liggen er al jarenlang en het is een hele opgave voor inspecteur Marion Reiter en de plaatselijk politieagente Ulli Herzog om enige duiding in het mysterie aan te brengen.

Vier is een detectivefilm zonder aansprekende verdachten. De misdrijven zijn immers lang geleden gepleegd en verdachten zijn niet direct voorhanden. Dat feit draagt bij aan de omvang van het mysterie maar draagt niet bij aan de spanning. In feite wordt de film daardoor juist een ontzettend saaie detective die ook nog eens uitpakt met saaie zijsprongen.

Het speurwerk wordt steeds onderbroken door dorpse issues. Zo besteedt de film geruime tijd aan de homoseksualiteit van Benjamin en Matthias in relatie tot de confessionele overtuigingen van de dorpsbewoners. Ook de privéproblemen van Ulli en haar echtgenoot komen ruim aan de orde. Beide plotjes zijn niet bijster interessant en hebben bovendien maar weinig met de zaak van de babylijkjes te maken. De uitgebreide uitstapjes voorkomen spanningsopbouw en zijn pure tijdverspilling.

Als daarnaast de voortgang van de case niet interessant is, blijft maar weinig over dat de moeite van het bekijken waard is. Een paar mooie shots heeft de film gelukkig wel te bieden en het lukt de makers ook om een behoorlijke mistroostige sfeer neer te zetten. Maar ja, dat verhaal hè. Dat is zo omslachtig geconstrueerd dat de aandacht maar moeilijk is vast te houden. En dan is er nog de uiteindelijke ontrafeling waarin de dingen samenkomen. Het einde van de film is gewoonweg lachwekkend. Vier is echt een slechte film.

Een behoorlijk zwaarmoedige film. Geen lachje te bespeuren. Een strak gespannen drama. Steeds balancerend tussen gespannen en nog meer gespannen. Film met een sombere inborst. Zich afspelend tussen grauwe decors en kille personages.

Een mooi en emotievol verhaal met twee hoofdpersonages wier levens samen de kern van de filmvertelling vormen. Een vertelling die twee tijdspannes beslaat. Het sombere heden doorspekt met hoopvolle straaltjes licht en het inktzwarte verleden dat (in flashbacks getoond) terug gaat naar een persoonlijk drama dat zich afspeelt aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het zijn twee tijdslagen, die twee vervlochten verhalen opleveren met paralellen, context en verklaringen.

De hoofdrollen zijn twee personages die op het eerste gezicht erg verschillen, maar die gedurende de film evolueren, ronder worden en begrijpelijker worden. Voor elkaar en voor de kijker. Die ontwikkeling gaat met horten en stoten en met veel worsteling en drama gepaard. De verduidelijking van de persoonlijke achtergronden die in kleine brokjes vrijkomen, zijn interessant.

Het is een film vol intense scènes met bij vlagen fantastisch acteerwerk. Ingetogen, maar met heel veel emotie gespeeld met af en toe wat ruimte voor een meer onbeheersbaar optreden. Buitensporig gedrag dat indruist tegen het ingetogen, het beheerste en het gereserverveerde karakter van de film en daarom een schokkende impact heeft, maar juist daardoor ook goed en natuurlijk aanvoelt en hele effectieve punten zet in het verhaal.

De ontspanning wordt gezocht en gevonden in de muziek, waarbij de lichtzinnige muzikale slotacte een mooie kroon op alle voorafgaande somberheid plaatst die er meteen voor zorgt dat het afscheid van de film niet in een stemming van totale neerslachtigheid gebeurt. Misschien is de slotacte wat ongepast frivool en niet in lijn met de somberheid en de strakgespannenheid van de rest van de film, maar enige frivoliteit was aan mij tegen die tijd wel besteed. In de laatste scènes wordt gewoon nog even een prettig optimistisch punt gezet. Prima. Kon ik na alle grauwe en kille treurigheid die er flink inhakt, toch nog een goed voelend en opluchtend glimlachje produceren.

In zijn eerste lange speelfilm maakt Keith Thomas gebruik van rituelen en gewoontes uit de Joodse cultuur. Een afvallige Joodse man houdt een wake bij een overleden Joodse man. De speelplaats is een klein appartement alwaar het lijk ligt opgebaard. Met behulp van het kleine speelveld en veel schaduwwerking slaagt de film erin een besloten en verstikkende atmosfeer op te roepen. Een krachtige achtergrond waar de horror voor het oprapen ligt.

En dat werkt ook wel. Een flikkerende lamp, een krakend geluid en steeds weer dat lijk dat ligt opgebaard onder een wit laken en slechts spaarzaam wordt verlicht. De film heeft geen sensationele speciale effecten nodig om een horrorwaardig decor te fabriceren. De film doet het met simpele attributen. Het zijn de sterke punten van de film.

Inhoudelijk valt de film tegen. Een jonge man met een trauma/ Een overleden man met een trauma. De trauma’s uiten zich in terugkerende visioenen die afgezet tegen het onrustbarende horrordecor in eerste instantie indruk maken, maar door hun repetitieve en weinig explosieve karakter steeds meer aan kracht inboeten. Zo vergaat het eigenlijk ook de duistere aankleding. Door gebrek aan handeling ligt de klemtoon erg op de atmosfeer. Op de sfeervolle setting. In beginsel heel indrukwekkend, maar door de weinige inhoudelijke toevoegingen steeds minder imposant. Ik begon de film na verloop van tijd zelfs wat saai te vinden.

The Vigil biedt op papier een veelbelovend verontrustend horrordrama dat zich bezig houdt met gruweldaden gericht tegen de Joodse cultuur. De aanzet die een fantastische sfeerschepping inhoudt is absoluut goed. Daarna vindt weinig verhalende toevoeging plaats. Wat droomachtige visioenen, hier en daar een jumpscare en wat enge geluiden. Na afloop kun je wel stellen dat de film zijn mogelijkheden niet ten volle heeft benut.

Van Ole Bornedal kende ik The Possession (2012). Prima film. Vikaren maakt minder indruk. De film met in het middelpunt de zesdeklasser Carl die na de dood van zijn moeder samen met zijn vader in een ander stadje gaat wonen en daar (net als zijn nieuwe klasgenootjes) wordt geconfronteerd met een merkwaardige invalkracht, is een film waarvan het doelpubliek onduidelijk is. De film zwalkt en is over het algemeen te simplistisch geconstrueerd voor de oudere kijker en te duister voor de jonge kijker.
Invalkracht Ulla blijkt een alien te zijn die zich in het lichaam van de aantrekkelijke actrice Paprika Steen heeft verstopt. Haar doel? Ze wil het gevoel van liefde ontdekken. Een gevoel dat haar oorlogszuchtige soort onbekend is. Carl en zijn klasgenootjes komen er al snel achter dat de nieuwe juf een alien is. Heel moeilijk is dat overigens niet, want Ulla demonstreert zonder enige terughoudendheid en heel fanatiek haar bovenmenselijke kunnen. Uiteraard worden de kinderen door hun ouders niet geloofd. Dus ondernemen ze zelf actie om haar identiteit bloot te leggen en belanden we in een avontuurlijke kinderfilm.
Hoewel het Ulla’s missie is om achter het geheim van de liefde te komen, blijft onduidelijk hoe ze dat wil bewerkstelligen. Het leek me interessant om dit exacter uitgewerkt te zien worden. Dat vond Bornedal blijkbaar niet. Wel is duidelijk dat ze menselijke gijzelaars nodig heeft om mee te nemen naar haar thuisplaneet. En dat is natuurlijk ook veel spannender. Ach, het verhaal rondom Ulla en haar schoolklas is niet heel doordacht. Haar personage is dat eveneens niet. Met veel grappige overacting probeert Paprika Steen er nog wat van te maken. Ik was er niet erg van onder de indruk.
Na afloop van de film blijven een aantal dingen je nog even bij. Het overdreven acteerwerk van Steen is er een van. Een paar geslaagde duistere beelden kon ik ook nog reproduceren. Amusant vond ik het beeld dat geschetst werd van ouders en psychologen die de kinderen overstelpen met obligate pedagogische wijsheden. En wat me tenslotte ook nog bijbleef is dat de film zich in het verloop steeds meer ontwikkelde als een avonturenfilm voor jongeren en voor mij steeds minder boeiend werd.

De titel doet wellicht vermoeden dat het om een horrorfilm in een historische setting gaat. Nee dus. Slechts de proloog waarin wilde Vikingen een klooster binnenvallen, speelt zich in de historie af. De rest van de film is in het heden gesitueerd.

Behalve dat de proloog een fijn atmosferisch beeld oplevert, is de toegevoegde waarde overigens van generlei waarde. De proloog had net zo goed kunnen worden weggelaten. En die constatering is gezien de uitstekende kwaliteit van dit stukje historie werkelijk doodzonde. Een tweede constatering is dat de proloog het enige onderdeel van de film is dat zich onderscheidt van andere matige films die zich met het thema weerwolf bezighouden. Nu kan de film tenminste nog bogen op een onderdeel dat niet direct weer wordt vergeten.

Vikingulven is standaard. Een film met standaardpersonages en standaardachtergronden. De standaard valt extra op, omdat de film helemaal niet spannend is. Het scenario biedt totaal geen verrassingen. Bovendien zijn de speciale effecten erg matig. De momenten dat er wat te zien valt zijn schaars. En op die schaarse momenten valt vooral op hoe goedkoop en onecht de woeste dreiging eruit ziet. weerwolffilm

Toch zijn er wel wat puntjes te vinden waarop de film scoort. De setting is sfeervol. Een afgelegen gebied met veel bos doet het altijd goed. En er is het spaarzame gebruik van licht dat helpt bij het creëren van een onheilspellende sfeer. Over de proloog heb ik het al gehad. Die is goed. Dat is het wel. Beetje weinig eigenlijk. En daarom is Vikingulven een middelmatige weerwolffilm.

Een film waar je volgens mij alleen maar lovend over kunt zijn. De film slaagt erin om bij de kijker een paranoïde gedachtegang los te weken die aan de basis staat van een geweldige filmbeleving waarin verontrusting, beklemming en duistere krachten de hoofdrol spelen. En nog in zwart-wit ook.

De tand des tijds niet geheel doorstaan. Zo zijn de speciale effecten in de film belabberd. Toch kunnen zij met al hun stumperigheid dat sterke paranoïde basisgevoel niet wegnemen. En dat is wonderlijk. Want laten we eerlijk zijn. Met de hier getoonde effecten kom je in de huidige tijd niet meer weg. Met opgeplakte lichtgevende ogen en witte haardossen die overduidelijk pruik zijn, maak je niemand meer bang. Eigenlijk jammer dat grootse effecten vaak een belangrijke rol spelen in de mate van waardering voor veel temporaire films. Sfeer creëer je niet met effecten alleen, is mijn mening.

En om in dat kader even weer terug te keren naar deze film: de kindertjes zijn eng. De sfeer van dreiging, angst en beklemming wordt prima uitgelicht door ingetogen acteerwerk, de afgezonderde setting, de paranoïde verhaallijn en door de zwart-wit gekleurde beelden. In zo’n atmosfeer werkt zelfs de simpelste grime afschrikwekkend.

De film gaat voornamelijk over een bedreiging die vroegwijze kindertjes betekenen voor het voortbestaan van de wereld. Naar het verhaal The Midwich Cuckoos van John Wyndham. Normaal gesproken is het optreden van vroegwijze kindertjes in films mij een doorn in het oog, maar hier niet. Hier heeft het vroegrijpe gedrag van de kindertjes nut. Stilistisch en verhaaltechnisch is het vreemde gedrag van de kindertjes essentieel. Hun mechanische optreden, hun benauwende groepsgevoel en hun mobiele optreden (met strakke gezichten in ganzenpas achter elkaar aan lopend) brengen hun gevoelloosheid, gewetensloosheid en kille arrogantie perfect over op de kijker. Ja ja, de kindertjes zijn eng.

Het emotieloze handelen van de kindertjes met hun blonde pruiken en het solide acteerwerk van de volwassen personages laten zien dat een film ook zonder plastische scènes en grootse effecten bijzonder spannend en creepy kan zijn.

Arnold Schwarzenegger was ooit (en is dat misschien nog) een simpele dommekracht. Als sympathieke sukkel met een grappig accent werd hij in de jaren 70 veelvuldig gecast. Regisseur Hal Needham haalde hem in die hoedanigheid binnen bij The Villain als tegenpool voor de ster van de film, Kirk Douglas.

The Villain is een westernkomedie met veel slapstick. Kirk Douglas speelt een mislukte bandiet die à la While E. Coyote uit de tekenfilmreeks Looney Tunes een filmlang vergeefse pogingen onderneemt om een tas met geld van Schwarzenegger afhandig te maken.

Verrukkelijk grappig maar soms ook flauw grappig zien we Douglas samen met zijn slimme paard op cartooneske wijze steeds falen in zijn pogingen. Leuk. Ook leuk is trouwens de zeer komische giechellach die Douglas af en toe laat weerklinken bij de voorpret die van hem bezit neemt als hij weer een plannetje heeft bedacht. Die giechel werkt heel aanstekelijk, merkte ik.

Naast de klunzige Douglas en de dommige Schwarzenegger is er nog een rol weggelegd voor de mooie Ann-Margret. Zij valt niet echt op door spitse dialogen of door geweldig acteerwerk, maar door haar opwindende pogingen om de domme Schwarzenegger te verleiden. Mooie vrouw toch, die Ann-Margret.

The Villain is een hele aardige komedie met overdreven karakters die cartooneske dingen doen. Ach, en dat is best leuk. Door de zoveelste vergeefse overvalpoging raak je in een melige stemming, vergeef je de film het dunne verhaaltje en zijn zelfs de minder geslaagde scènes amusanter dan ze in werkelijkheid zijn.

Leuk dus.

De film begint met een gebeurtenis die letterlijk en figuurlijk een behoorlijke klap veroorzaakt die doorebt. De gebeurtenis zet allerhande zaken in verschillende levens in werking, die in verschillende verhaallijnen worden gevolgd.

De verhaallijnen lopen door elkaar heen, kruisen elkaar en raken elkaar. De verhalen en keuzes van de personages in heden en verleden zijn intens en hebben grote impact (gehad) op hun leven en dat van anderen.

De sfeer in de film is triest en benauwend. Het is een sfeer die past bij de personages. De karakters zijn boeiend, maar ook afstandelijk en absoluut niet knuffelbaar. Ze voelen zich verloren en verdrietig. Ze zijn onthecht van liefde en geluk. Pogingen om aan die onthechting te ontsnappen zijn er niet of zijn halfbakken. Men is passief of angstig of onmachtig. Het ongelukkige gevoel biedt hun troost. Het ongeluk is er nu eenmaal en dat is eigenlijk wel zo gemakkelijk. Het wordt gekoesterd en biedt als een van de weinige factoren in het leven tenminste zekerheid.

Als de verhaallijnen elkaar raken en confrontaties plaatsvinden (met een ander personage of met het eigen personage), betekent dat een confrontatie met weggestopte waarheden en onderdrukte emotie.

Keuzes uit het verleden komen in het heden keihard terug. Een ieder wordt wakker geschud uit een treurige impasse. Voortmodderen in sedatie of gloedvol leven, dat is vervolgens de keus.

De persoonlijke strijdtonelen zijn heftig. Toch ogen de worstelingen soms vlak en zelfs wat kil. Dat heeft alles te maken met de personages. Die zijn gewoon niet erg warmbloedig, maar eerder klinisch en levenloos. Hun emoties zijn (te) weinig zichtbaar en kruipen niet onder de huid. Althans niet onder mijn huid.

Sterk acteerwerk van Belluci en Bussières in een krachtige en (ingehouden) emotionele film.

Het beste aan de film is de locatie. Fantastische plek, zo'n oud en vervallen psychiatrisch ziekenhuis. Fantastisch voor de sfeer. En die is er zeker. Druppende buizen, vreemde geluiden, lange gangen, vervallen kamers en her en der verspreid liggende oude gebruiksvoorwerpen uit de actieve ziekenhuistijd.

Het verhaal stelt echter niet veel voor. De horror ook niet. Schrikeffecten zijn er weinig. De personages reageren er zelf ook tamelijk scandinavisch onderkoeld en onverstoorbaar op. Althans in de meeste gevallen. De schrikeffecten zullen ook op de personages niet veel indruk hebben gemaakt. Acteerwerk is trouwens wel ok.

Goede sfeer, maar niet eng.

Sfeervolle film die zich afspeelt tegen een Amerikaans plattelandsdecor waarin de bewoners gevoed door verveling en teleurstelling uitblinken in hardheid, onverschilligheid, achterlijkheid en agressie. Het is tegen die achtergrond dat de hoofdpersonages iets van hun leven moeten zien te maken. En dat valt in zo'n negatieve atmosfeer allemaal niet mee.

Vanaf de start hangt er een (be)dreigende wolk over de film. Bij het kijken ontstaat er een niet aflatende verwachting dat de hoofdpersonages op een desastreuze manier geconfronteerd gaan worden met al die opwekkende eigenschappen waarin de plattelandbewoners zo uitblinken. De gedachte dat dingen niet lang goed blijven gaan is immer aanwezig.

Die gedachte werkt goed in de broeierige sfeer waarin de film is gedompeld. Onderhuidse spanning wordt geboren. Doordat de dreigende angels tezelfdertijd erg uitgekauwd en uitgerekt worden gepresenteerd, boet die spannende gedachte op den duur trouwens wel iets aan kracht in.

De dreigingen zijn voornamelijk relationeel getint en worden zichtbaar in oud zeer en in geopenbaarde geheimen, die in de dop best interessant zijn, maar teleurstellend minimalistisch worden uitgewerkt. Niet alles is relationeel. Sommige gebeurtenissen zijn gewoon het voorspelbare gevolg van stompzinnig gedrag. Geen van alle zijn ze opzienbarend of verrassend. Je kunt alles op voorhand heel goed zelf al uittekenen.

Door hun voorspelbaarheid zorgen de gebeurtenissen niet voor veel verhalende schwung. Van veel boeiende toevoegingen, die de lengte van het verhaal rechtvaardigen, is geen sprake. Het verhaal blijft hangen in (bloederige) explosies van geweld en in voorspelbare acties en handelingen.

Hoewel de film na verloop van tijd dan ook wegglijdt in saaiheid (behoudens een enkele beklemmende oprisping hier en daar en behoudens de enerverende slotakte), blijft de sfeer van broeierigheid en dreiging tot het einde toe wel succesvol aanwezig. Erg fijn.

"Vincent N Roxxy" is in de kern een simpele vertelling met een berg aan sfeer. Het is ook een trage film die de weinige verhalende ontwikkeling compenseert met die sfeer. Met wisselend succes.

Regisseur en hoofdrolspeler James Hong heeft een Aziatisch uiterlijk en een hele bekende kop. Geen wonder, want hij speelde talloze bijrollen in films en tv-series. Als Oosterse wijsgeer, als eigenaar van een Aziatisch restaurant, als kung-fu expert, als Yakuza boss, als Koreaanse kruidenier. Van die rollen.

Imdb geeft hem maar liefst 432 credits als acteur.

In deze film speelt hij de hoofdrol en regisseert hij zichzelf. "Speel ik toch eens een hoofdrol en mag ik mijn rol helemaal zelf invullen", heeft hij (moe van al dat getypecast) misschien gedacht. Hong neemt het er meteen maar goed van. De film begint met een seks scène tussen Hong en een leuk speeltje dat zeker 25 jaar jonger is. Tja, in een bijrol zal hem dat zelden overkomen.

Opvallend trouwens dat Hong zichzelf niet plaatst in de rol van held. Hij kiest ervoor om de slechterik te spelen. Dat doet ie overtuigend. Als enige. De rest van de cast heeft geen acteertalent.

Er deugt meer niet. De film piekt te vroeg. Alles wordt binnen een uur weggegeven. Na een uur is alles duidelijk en volgt geen verrassende wending of gebeurtenis meer. Dat betekent dat het laatste halve uur van de film veelal saai en slaapverwekkend aanvoelt.

De film heeft nog andere manco's. Zo is de film soms (onbedoeld) grappig door de onbeholpenheid van de plotwendingen, door het banale niveau van de dialogen en door enkele sneu in beeld gebrachte (vecht)acties.

De film is gewoon niet erg goed, maar is door het inbrengen van veel componenten toch redelijk vermakelijk. Er wordt flink gemoord. Er is vrouwelijk schoon. Er is wat naakt. Er wordt karate beoefend. Er is wat horror. Er is een kelder waar vrouwen met gescheurde kledij aan kettingen worden opgehangen. Er zijn zelfs zombies. Kortom, een bont scala aan ingrediënten dat aardige Trash garandeert.

Helaas is de film in de uitvoering nogal braaf en blijft de fles met kunstbloed vooral gesloten. Een gemis.

Violent Night is allesbehalve een zoetige kerstfilm. De titel maakt zijn belofte waar. Als de kerstman stuit op een groep gewetenloze gangsters die een disfunctionele familie gijzelt, zijn de gewelddadigheden niet van de lucht. Violent Night is een hele leuke home invasion in kerstsferen. Een film met bruut geweld, flitsende actie en voorzien van de nodige humor.

De kerstman die schitterend wordt gespeeld door David Harbour is een enigmatisch figuur. Hij is gedesillusioneerd, heeft geen vertrouwen meer in de mensheid en is stevig aan de drank. Niemand gelooft in zijn bestaan en de personages in de film houden hem voor een charlatan. Hij wordt beschouwd als een verklede goochelaar waarvan iedereen zich afvraagt wat hij in hemelsnaam in het huis te zoeken heeft. De kerstman blijkt een tegenstander en helper van formaat en met zijn indrukwekkende en komische verschijning draagt hij de film.

De personages in Violent Night zijn heerlijk overtrokken. De drankzuchtige kerstman die als een ware wreker tekeer gaat is hilarisch. De leden van de familie en de gangsters zijn verrukkelijk karikaturaal uitgewerkt. |En dat bevalt goed. Overdrijving en absurditeiten vormen de belangrijkste elementen in de film. De mengeling van actie, thriller en komedie zet er massaal op in. Misschien is de film iets te lang en zijn een paar sentimentele scènes niet nodig, maar over de gehele linie is Violent Night verrassend leuk.

De eerste indruk van Virus Tropical is niet per se positief. De film ziet er op het eerste gezicht uit als een kinderfilm. Alsof de animaties door kinderen zjn getekend. Perspectieven kloppen niet. Proporties kloppen niet. De figuurtjes zijn wat vormeloos. De achtergronden simpel. En dat alles ook nog eens heel confronterend gepresenteerd in priemend zwart-wit. Nee, Virus Tropical maakt geen goede eerste indruk.

De tweede indruk is positiever. Hoewel het uiterlijk van de film misschien kinderlijk is, slaat dat niet op het inhoudelijke aspect. De film begint met een seksscène. Ook drugs, geweld, mobbing en geldnood komen voorbij. Bepaald geen kinderachtige thema’s. Het gezin dat in deze film centraal staat kun je bovendien als disfunctioneel betitelen. Het is geen kinderachtige setting waarin de personages vertoeven. De eerste indruk is absoluut bedrieglijk.

Virus Tropical ontwikkelt zich tot een aardig coming-of-age drama. De Columbiaans-Ecuadoriaanse tekenaar Powerpaola baseert zich op haar eigen jeugdjaren en vertelt hoe zij zich als ongepland nakomertje door het leven worstelt omringd door een instabiel gezin en voortdurende veranderingen. De film volgt haar en de hordes die ze moet nemen op weg naar de volwassenheid.

Alleen al door de vele wendingen die het verhaal neemt is Virus Tropical een boeiende film. Voorspelbaar is de film absoluut niet. De film houdt zich niet aan de regels der verwachting en bouwt niet op gepaste tijden drama, feelgood en spanning in. Aan het verhaal ligt geen bedacht en berekenend scenario ten grondslag. De film volgt gewoon heel spontaan het leven zoals dat geleefd wordt.

En dat leven is onstuimig en meestal niet wonderschoon. Het leven loopt heel vaak gewoon niet lekker. Virus Tropical toont een jeugd die is getekend door teleurstelling, tegenwerking en vreemde keuzes (vaak van anderen). Naarmate het verhaal zich ontvouwde begreep ik de zwart-witte kleurstelling en de visueel onstuimige stijl steeds beter. Eigenlijk past die stijl uitstekend bij de roerige trip van Paola op weg naar de volwassenheid.

The Visit is een film die in het found footage genre geschaard kan worden. De film biedt echter minder oppervlakkig filmvertier dan de gemiddelde found footage soortgenoot. Er zijn opvallende afwijkingen ten opzichte van de standaard.

De verhaallijn is origineler en gelaagder. De personages hebben meer 'body'. De camera produceert redelijk schud- en storingsvrije beelden. De beelden zijn zelfs visueel goed genietbaar.

Die optelsom van afwijkende componenten werkt erg verfrissend en maakt de film tot een enigszins vreemde eend binnen het genre.

De film is geen heuse horror en heeft weinig schrikmomenten. Ik had er slechts één. Ondanks het gebrek aan schrik voelt de film wel creepy en beklemmend aan. Er is een naargeestige en onheilspellende sfeer aanwezig in de footage, in het decor en in het vreemde gedrag van de personages.

De film heeft spanning. De momenten van spanning komen voort uit die sfeer en uit de verhaallijn. Het verhaal roept vanaf het begin een gevoel van ongemak op. Dat gevoel wordt naarmate de film vordert, door het toevoegen van detail en laagjes kennis, steeds inniger en inniger. Erg geslaagd.

Het ongemakkelijke gevoel en de onheilspellende sfeer stoppen helaas nogal radicaal als de slotscenes aanbreken en de zaken verklaard worden. Zodra duidelijk is hoe de vork in de steel zit, is het over.

De rit naar het slot van de film is vervolgens niet erg interessant. De resterende gebeurtenissen zijn voorspelbaar en worden (visueel) behoorlijk uitgemolken.

Het acteerwerk is goed. Zoals gezegd, hebben de personages wat 'body' en dat vraagt om diepte in het acteren. Dat lukt de acteurs goed. Ook de vroegwijze en daardoor lichtelijk irritante kinderpersonages zijn overtuigend ingevuld.

Petje af voor Dunagan die de rol van de grootmoeder vertolkt. Haar personage is eng. Een scene waarin zij figureert bezorgde mij m'n enige schrikreactie. Het was een heftige.

Voor de één is het wonen in een Vinex-wijk een symbool voor succes en de verwezenlijking van een droom. Voor de ander staat het wonen in zo’n wijk symbool voor gevangenschap en oppervlakkigheid. Een hel waarin niets origineel is en waarin bewoners die een afwijking van de norm vertonen, als zwarte schapen worden behandeld.

De mening van regisseur en mede-schrijver Lorcan Finnegan is erg duidelijk en sluit aan bij de negatieve visie. De filmtitel geeft natuurlijk al een aardige aanwijzing. Een vivarium is een kunstmatige ruimte om dieren in te houden en te laten opgroeien. In de film Vivarium is het rijtjeshuis een gevangenis waaruit geen ontsnapping mogelijk is en waarin de bewoners hun leven niet kunnen inrichten zoals zij dat zelf willen.

In de wereld van Vivarium is niets natuurlijk. Alles is kunstmatig. En zo ziet alles er ook uit. Afschuweelijk kil en afschuwelijk zielloos. De bewoners worden voorzien van alles dat nodig is om te bestaan. Ze hebben een slaapplaats, sanitaire voorzieningen en voedsel. Zelfbeschikking en prikkeling van het estetische vermogen horen daar niet bij. Die zijn niet essentieel en dus niet goed voor de mens. Leven mag. Er van genieten mag niet.

De film lijkt een aanklacht tegen het conformistische bestaan van een volgevreten samenleving die elke link met de natuur en elke vorm van oorspronkelijkheid heeft verloren. Het vivarium als metafoor is niet heel subtiel. Geeft niet. Achter de grofheid van de metafoor vindt gewoon een fijn verhaal plaats. Een mysterieus verhaal met een aangename surrealistische touch.

De setting is daarbij erg behulpzaam. En erg fantastisch. Een labyrintische Vinex-wijk die bol staat van de kunstmatigheid. Van de inrichting van de woning tot de gelijkmatig verdeelde identieke wolkjes in de helblauwe lucht. De wereld van de personages is angstwekkend onnatuurlijk aangekleed en roept een kille en ongemakkelijke sfeer op die je de gehele filmduur blijft vergezellen. Vivarium is geen ontspannen ritje.

Imogen Poots en Jesse Eisenberg doen het leuk als bewoners die afwisselend gelaten en hysterisch reageren op de waanzin waarin zij zijn terecht gekomen. De minder belangrijke karakters zijn trouwens even essentieel voor de inleving en de gespannen sfeer. Zonder verder op hun functie in het verhaal in te gaan, werkt hun poging om een natuurgetrouw beeld van een mens neer te zetten lachwekkend, absurd en griezelig. Geslaagde voeding voor extra ongemak bij de kijker.

Bizar en mysterieus. Hilarisch en afschuwelijk. Zo maar wat woorden die van toepassing zijn op de film Vivarium. Fijn is ook zo’n woord.

In 1835 werd de fantastische vertelling Vi van Nikolaj Gogol gepubliceerd. De film Viy is een getrouwe weergave van dit verhaal. Het verhaal werd al eerder meerdere keren verfilmd. De bekendste verfilming is waarschijnlijk La Maschera del Demonio (1960) van Mario Bava met horroricoon Barbara Steele. Geen getrouwe bewerking van het verhaal overigens. Het verhaal werd door Bava meer als een inspiratiebron gebruikt.

Viy speelt zich af in de tijd dat religie voor veel mensen het enige hulpmiddel was om mysterieuze gebeurtenissen te verklaren. Niet verwonderlijk dus dat in deze film religie, folklore en een portie mystiek in het middelpunt staan. Viy is een gruwelijke volksvertelling. Een gruwelijk sprookje. En zoals dat in sprookjes gaat, is de handeling volgestopt met metaforen. Het gaat in de film dan ook niet alleen om de strijd van een priester tegen een demonische heks. Het gaat ook om weerstand tegen verleiding, geweld tegen vrouwen en de tanende godsvrucht van de priester.

De film opent rustig en geeft in de eerste helft alvast een mooi beeld van de pogingen van het kwaad om het goede te overmeesteren. Een sfeervolle opbouw die uiteindelijk leidt naar de belangrijkste setting. Een oud en magnifiek kerkgebouw dat de sfeer ademt van een oud Engels spookslot. Een enigszins verwaarloosd gebouw dat juist daardoor de perfecte atmosfeer bezit voor een fantastische strijd tussen de legers van de duisternis en de priester.

De kerk is overigens niet de enige mooie setting. In de gehele film zijn de sets bijzonder fraai, gedetailleerd en authentiek. Het grootste deel van de film is dan ook op locatie opgenomen. Alleen de finale strijd in de kerk is in de studio opgenomen.

Een schitterende finale. Heerlijke scènes spelen zich daar af. Een magnifieke belichting, een scherpe en sfeervolle contrastwerking en een beweeglijke camera die de film van een geweldige dynamiek voorziet, spelen in de finale goed samen. De speciale effecten die in de finale en in de film als geheel worden gebruikt, zijn helaas wat verouderd en komen soms wat lachwekkend over maar daar valt gemakkelijk overheen te kijken. In Viy gaat het gelukkig om meer dan om de speciale effecten. Viy is een fijne film.

Sfeervolle Suspense.

Traag voortbewegend verhaal dat zich afspeelt in een mooie setting, die grotendeels verantwoordelijk is voor het sfeertje waarin de film is gewenteld. Echt zo'n gotisch aandoende setting waardoor zelfs een onschuldig ogende scène bedoeld of onbedoeld meteen al een spannende onderlaag heeft. Grappig wel.

In verhalend opzicht gebeurt er weinig. De ontwikkelingen gaan langzaam. De voortgang is moeilijk zichtbaar. De film beweegt zich in absolute traagheid voort. Gelukkig is er dus wel steeds die spannende onderlaag, die er voor zorgt dat het kijken naar de film ondanks de gebrekkige voortgang wel voldoende boeiend blijft.

En dan blijkt na verloop van tijd dat er toch wel een heel behoorlijk verhaal wordt verteld. Een verzameling bijna nietszeggende scènes blijkt heel subtiel en geraffineerd een boodschap ter verduidelijking voor het in eerste instantie soms wat zweverige en mistige verhaal te hebben ingehouden. Sterk.

Uiteindelijk toch een mooi ouderwets spookverhaal doorspekt met lekkere tragedie en persoonlijk drama. Wel vervelend dat de weergave daarvan door de acteurs nogal zwakjes vertolkt wordt. De personages missen dramatische overtuiging. Het gespeelde leedwezen, de gespeelde afschuw en het gespeelde verdriet komen ondersteund door stemmige muziek te overmatig expressief in beeld en zijn daardoor niet steeds heel overtuigend. Bij vlagen oogt het tamelijk overdone.

En dat doet dan toch iets afbreuk aan een verder goede film.

Het had een gezellig etentje moeten worden. Dat was in ieder geval de intentie als het getrouwde stel Stephan en Elisabeth haar broer Thomas, zijn zwangere vrouw Anna en huisvriend René uitnodigen voor een prettig samenzijn. De klad komt erin als het gesprek over de ongeboren zoon gaat. De aankondiging het kind met de naam Adolf op te zadelen maakt dat de stemming kantelt en ook andere sluimerende irritaties en conflicten aan de oppervlakte komen en de boel heftig escaleert.

De film is de remake van de Franse film Le Prénom (2012) waarin de ongeboren zoon de naam Adolphe krijgt toebedeeld. Ik heb het origineel niet gezien. Mij leek de Duitse versie leuker. Om je kind in Duitsland Adolf te noemen is immers vele malen beladener dan in Frankrijk. Mag je je kind in Duitsland überhaupt de naam van de dictator geven? Volgens de film mag het. Maar ja. Dan nog. Is alles dat is toegestaan ook moreel toegestaan. De kwestie leidt in de film tot heftige argumentaties. En die argumentaties vormen de basis voor een leuke humoristische film.

In het vuur van de conflictueuze kapstok met de naam Adolf worden geheimen verraden, en steekt men meningen niet onder stoelen of banken. Elk personage krijgt zo zijn deel. Achter arrogant gedrag en schone schijn liggen pijnlijke zaken verborgen. De film Le Prenom (en deze dus ook) is gebaseerd op een toneelstuk. Dat betekent dat er met enkele kamers in een huis weinig variatie in de locaties is. Geen optische afleiding. Het moet van de personages en hun dialogen komen. De dialogen zijn bijtend, spitsvondig, grappig. De karakters zijn niet heel subtiel ingekleurd maar voldoen goed in het steeds minder subtiele spel der beschuldigingen dat verhit wordt gespeeld. Bovendien is het acteerwerk uitstekend. Dat scheelt ook. Der Vorname is een leuke film.

Over muzieklerares Anna wier eigen muzikale aspiraties niet tot bloei kwamen en over haar hang naar perfectie en over de druk waarmee ze zichzelf en haar omgeving met die starre houding opzadelt. Nina Hoss speelt Anna. Een vrouw die van buiten hard en sterk is maar van binnen breekbaar. Hoss speelt haar voortreffelijk. Met name de merkwaardige tics en het vreemde gedrag dat Anna vertoont op momenten dat de prestatiedruk toeneemt, kijken ongemakkelijk.

De film is perfect afgemeten. De film heeft geen overbodige scènes. Geen vervelende langgerekte momenten. Regiseur Ina Weisse schetst subtiel en efficiënt een portret van een disfunctioneel gezin. Anna is daarin de zorgzame moeder en de trouwhartige vrouw. In de loop van het verhaal brokkelt de façade af. De relatie met haar talentvolle leerling loopt niet over van respect voor het talent en vertoont ook steeds meer scheurtjes. De communicatie tussen moeder en zoon verloopt moeizaam en venijnig. Ook de verhouding met haar man bekoelt zienderogen.

Een leuke scène aan het begin van de film die beide laatstgenoemde personages in een restaurant neerzet laat al een beetje zien hoe de ware verhoudingen liggen. Zij is de vrouw met een tic die meerdere malen van tafel verwisselt en het verkeerde eten bestelt. Hij is de begripvolle man die buigzaam meebeweegt van tafel naar tafel en het eten van zijn vrouw opeet. In de ogen van Anna is hij niet goed genoeg. Hij kan haar niet geven wat ze wil. De kijker ziet het aan haar. Het is een subtiel vertolkte introductie van haar personage. Hoss is echt goed.

Anna draagt een strak harnas. Een kunstmatig gefabriceerd omhulsel dat haar onrust en onvrede niet tegenhoudt. Bij Anna lijdt deze druk tot een absurde neiging tot controle en perfectie waarmee ze haar omgeving belast. Een andere scène in de film zegt voldoende. Anna‘s man laat haar een opname van een vioolconcert horen. Anna‘s commentaar: klinkt onaf. Waarop haar man antwoordt dat dat nu juist zo mooi is.

En zo is het. In de imperfectie ligt de schoonheid.

De begincredits lopen over het interieur van grote koepel bestaande uit vele glasplaten. Het beeld roept een mystiek gevoel op en straalt tegelijkertijd een onaantrekkelijke kilte uit. Een fascinerend begin.

De koepel beheerst de entree van een appartementencomlex dat in de film het toneel zal zijn van een geschiedenis die zich tussen realiteit en droom beweegt. In de film passeren verleiding, voyeurisme en lichte erotiek in samenhang met een moordmysterie. Dat klinkt misschien heel interessant, kunstzinnig en spannend, maar dat valt zwaar tegen. Eigenlijk is de enige constante factor van niveau de uitstekende en sfeervolle score van Claudio Simonetti die zich de muziek van Goblin goed heeft ingeprent.

Regisseur Deodato zet inspecteur Stacev in het middelpunt van zijn film en dompelt hem onder in een zusterlijk web van intriges en lage lusten. Het web is tevens de thuisbasis van een raadselachtige wasmachine die als een soortement ijkpunt fungeert waaromheen zich moorddadige gebeurtenissen afspelen. Een wasmachine die rode smurrie uitspuwt en waarin delen van een lijk worden aangetroffen. Uiteraard steeds op de momenten dat inspecteur Stacev niet aanwezig is en erotisch wordt afgeleid.

Het is alsof de wasmachine niet een levenloos ding is. Een wasmachine met een ziel? De vraag of de wasmachine inderdaad de man met de zeis heel bewust voorziet van vers vlees of dat het allemaal maar verbeelding is, intrigeert op geen enkel moment. Daarvoor is het verhaal niet spannend genoeg en gedragen de personages zich veel te klungelig. Het jongleren met droom en realiteit is een vermoeiend element dat warrig wordt gepresenteerd en wat mij betreft geen enkele meerwaarde heeft. De film wordt er niet beter, interessanter of spannender door.

The Washing Machine heeft niet veel kijkplezier te bieden. Nou ja, op drie sexy zussen na dan. Verder goede muziek en een aantal aangename shots die hier en daar voor een verontrustende sfeer zorgen. Het is niet veel. The Washing Machine begon zo aardig maar is een flinke tegenvaller.

.

Ach ja. De mensheid is zich in het jaar 2063 bewust geworden van de slechter wordende leefomstandigheden op de planeet aarde. Binnen afzienbare tijd is het gedaan met de mensheid. Een select en jeugdig gezelschap is uitverkoren om per ruimteschip op zoek te gaan naar een geschikte planeet alwaar hun nakomelingen het menselijke ras voor uitsterven zullen behoeden.
Een vliegend laboratorium met daarin tieners die met chemische middeltjes braaf en gehoorzaam worden gehouden. Onderweg loopt het natuurlijk niet zoals het zou moeten lopen als iemand één of ander prikkelbestendig drugje niet meer inneemt. Hormonale driften worden niet meer onderdrukt. Een opstandig woordje hier. Een vechtpartijtje daar. Een vrijpartijtje zelfs. Gereguleerde fatsoensnormen vallen weg. Dat loopt vast niet goed af.
Genoeg voer voor een sociologische studie over menselijk gedrag opgeleukt met wat actie. Wat moet je immers anders met dertig mensen in een soort lock down situatie met weinig bewegingsvrijheid. Wat moet je anders met dertig mensen die in een steriele laboratoriumomgeving met elkaar moeten samenleven, maar door onvoorziene omstandigheden plotseling menselijk gedrag gaan vertonen.
Het conflict dat een interessante vraagstelling over biologische en opvoedkundige aspecten herbergt, wordt echter heel exemplarisch en plastisch behandeld. Regisseur Neill Burger kiest vooral voor actie en spektakel. In het ene kamp staan twee deugdzame personages centraal. Aan de andere kant een egocentrische machtswellusteling. Heel overzichtelijk en niet te ingewikkeld. Tevens niet spannend.
De overige 27 personages spelen amper een actieve rol. Zij vertegenwoordigen de meelopers. De ene keer deugdzaam. De andere keer hartstochtelijk en redeloos opstandig. Ze dienen en passant nog als slachtvee voor de stuntelig geënsceneerde actiescènes.
In het begin van het conflict schieten de gedachten nog heel even in de richting van een scenario als in Lord of the Flies. Maar dat is echt een zeer kort moment. In deze film gebeurt eigenlijk helemaal niets dat diepzinnig is of dat verrast.

Een duistere film over een meisje dat zich temidden van geweld door bendeoorlogen moet zien te redden in een Mexicaanse stad die er als gevolg van al dat geweld ruïneus en verlaten uitziet. Het is een schitterende setting, die de grauwheid, somberheid en uitzichtloosheid van haar meisjesbestaan nog eens extra benadrukt.

De film presenteert met de jonge vrouwelijke hoofdpersoon een lieflijk beeld van onschuld. Dat voelt meteen al niet lekker in die harde meedogenloze wereld waarin zij moet overleven. Ik maakte me grote zorgen. En terecht, zo bleek. Met de onschuld is het dan ook snel gedaan.

De onschuld wordt genadeloos bezoedeld door haar belevenissen in de bouwval die de stad is. Een hel op aarde. Een hel met kwaadaardige bedreigingen. Een hel waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De stad biedt een trieste aanblik.

De personages die er leven en bij wie het meisje zich aansluit, leiden een rauw bestaan. Toch zoeken ze altijd naar de hoop, naar de lichtpuntjes. De berusting, de woede en de vechtlust die de personages afwisselend tentoonspreiden en waarmee zij het voortwoekerende kwaad en de uitzichtloosheid van hun bestaan tegemoet treden, maken weerzinwekkende indruk.

De film gebruikt soms magisch realistische en fantastische elementen in scènes om de gitzwarte uitzichtloosheid draaglijker te maken. Wel zo prettig. Bovendien zien die beelden er heel sprookjesachtig en mooi uit. Door deze pracht, is de indringing van al die troosteloosheid inderdaad allemaal wat draaglijker om te ondergaan. Op die momenten zijn het kwaad, de tragiek en de ellende gelukkig even helemaal vergeten. Om vervolgens weer keihard terug te keren. Dat wel, natuurlijk.