Opinions

Als je de trailer bekijkt zou je wellicht de indruk kunnen krijgen dat de film tot het genre van de horrorkomedie behoort. De ‘grappige’ stukjes die in de trailer worden getoond zijn echter niet representatief voor de film als geheel. Hier en daar heeft de film wel wat grappige momenten, maar het is toch vooral het melodrama dat de boventoon voert. In M3gan wordt vooral het tragische aspect van een meisje dat na de dood van haar ouders emotionele houvast zoekt, benadrukt.

Het horroraspect komt vrij laat in de film aan de orde en is weinig expliciet. Weinig beklemmend ook. De film is op het horrorvlak vrij timide en mist momenten waarop de boel eens lekker tekeer gaat. Ook is de inzet van de pop (op een enkel moment na) weinig verontrustend. Als je dan weet dat ik gemakkelijk verontrust raak als er een bovennatuurlijke pop in het spel is, wekt dat enige verbazing en zegt dat iets over de impact van de pop. Tijdens het kijken naar M3gan bleef ik voornamelijk de rust zelve.

Waarschijnlijk vind ik de pop gewoon te barbie-achtig vormgegeven om als een serieuze onheilspellende factor beleefd te worden. De term kinderhorror schoot af en toe door me heen. Het sci-fi aspect zijnde de interactie van pop M3gan met haar omgeving, is dan ook vele male interessanter en beklemmender dan de daadwerkelijke kwaadaardige actie die de pop onderneemt.

De weergave van M3gan is visueel overtuigend. Het acteerwerk in de film is prima. Het verhaal met enkele humoristische momentjes is onderhoudend. M3gan is een solide en vermakelijke film, maar niet bijzonder. Het label horror is zelfs wat overtrokken. Housebound (2014) van dezelfde regisseur (Gerard Johnstone) beviel me beter. In die film vond ik de mengeling van (heuse) horror en (een grotere dosis) humor volwassener, beklemmender en sfeervoller.

M3GAN was een leuke horror en was bovendien een financieel succes. Dat er een vervolg zou komen was te voorspellen. Wat de eerste keer lukt, zal de tweede keer ook wel lukken, zal de gedachtegang zijn geweest. Vaak zie je dat een vervolgfilm een herhaling van zetten is. Veel (horror)franchises vertellen met elke vervolgfilm eigenlijk steeds hetzelfde verhaal. Het vervolg dat de niet erg fantasievolle titel M3GAN 2.0 draagt, doet wat dat betreft het ergste vermoeden.

Regisseur Gerard Johnstone die de eerste film regisseerde, dat nu weer doet en deze keer tevens verantwoordelijk is voor het script, doet zijn best om niet teveel in herhaling te vallen. Tot op zekere hoogte dan, want uiteraard draait het ook nu weer om poppen die met een kunstmatige intelligentie zijn uitgerust en een eigenzinnige weg van ontsporing volgen. Deze keer zijn het twee poppen die elkaar (en in hun kielzog een stoot mensen) bestrijden. De film hanteert hetzelfde uitgangspunt en brengt het grootser en spectaculairder. Toch is er een verschil. Waar de eersteling de nadruk legde op technisch falen als oorzaak van ontsporing, zoekt M3GAN 2.0 het meer in politieke en maatschappelijke drijfveren die maken dat de poppen dreigend actief zijn.

Een ander verschil is wezenlijker. M3GAN 2.0 is geen horrorfilm. De film is een actiefilm met sci-fi elementen. En met humor. De humor komt vooral van de titulaire M3GAN die in tegenstelling tot de eerste film is uitgerust met eigenschappen die haar sympathiek maken. Ik moest denken aan de filmreeks Terminator waarin het personage van Schwarzenegger dezelfde transformatie ondergaat. De antagonist wordt de held en publiekslieveling. Ach, van mij mag het. M3GAN 2.0 is een leuke film die iets te lang duurt en een sympathieke protagoniste heeft waar je het nog wel een tijdje mee kunt uitzingen. Met die gedachte kunnen we met een gerust hart uitkijken naar het derde deel dat er ongetwijfeld gaat komen.

Octavia Spencer heeft de kwaadaardige hoofdrol in deze middelmatige thriller. Spencer is een actrice die in mijn beleving altijd de rol speelt van de goedzak en de weldoenster. Misschien is dat trouwens helemaal niet het geval, maar dat is nu eenmaal mijn associatie met haar. Na het zien van Ma blijkt Spencer ook een hele overtuigende creep te kunnen spelen. Gelukkig maar, want Spencer is het enige element in de film dat een voldoende haalt.

De hoogtepunten van de film zijn haar transformatie momenten. De zorgzame Ma in het ene moment. De antipool in het volgende. Spencer met een duister randje is leuk. De film biedt behalve de uitbuiting van dat talent verder weinig opmerkelijks. Stel dat je zo halverwege de film even de hond uit moet laten en je vergeet voor je weg gaat de pauzeknop in te drukken, dan is er niets aan de hand. Je zult merken dat het verhaal tussentijds geen opzienbare nieuwe ontwikkelingen heeft doorgemaakt. Loop dus gerust af en toe weg. Die ruimte is er.

Eigenlijk is de film behoorlijk saai. Sfeerloos en zonder echte verrassingen, rolt de film maar door en door. Zelfs de inflatoire jumpscare wordt niet ingezet om de boel wat leven in te blazen. De film brengt liever veel vlakke tijd door met inwisselbare tieners dan dat hij poogt om dingen als camerawerk, karakterbouw en verrassende wendingen in te zetten om spanning te genereren. Het spanningsniveau fluctueert alleen als Spencer in beeld verschijnt.

Toch wel teleurstellend, temeer daar het basisidee voor de film helemaal niet onaardig is. Het komt gewoon niet van de grond. De personages doen het niet. De camera doet het niet. Het verhaal doet het niet. Niets werkt behoorlijk. Nou ja, behalve Spencer dan. Het enige filmkarakter met wat laag. Het enige filmkarakter waar je als kijker een gefundeerde emotie aan kunt onttrekken. De overige personages zijn daarvoor veel te nietszeggend.

En dan. In de laatste minuten film gebeurt er opeens van alles. Het is alsof regisseur Tate Taylor zich ineens herinnert dat ze een thriller/horror aan het schieten is, maar vergeten is om bijpassende scènes te draaien en in te voegen. Het einde breekt met de langdradigheid en is een stuk dynamischer dan de rest van de film.

Ma blijft overigens een middelmatige film. Daar doet het einde niets aan af.

In de openingsscène rennen zwarte jongens door het bos. De bijbehorende geluiden klinken dramatisch. Knappende takken, gehijg en een raspende ademhaling impliceren een inspannende vlucht voor een horde wilde blanke mannen. Die gedachtegang is niet verwonderlijk. Het jaar is 1927 en de locatie bevindt zich in het diepe Zuiden van de VS. Maar wat blijkt. De twee jongens zijn op weg naar een optreden van Ma Rainey. Ze zijn gewoon vrolijk en opgewonden. En terecht, want wat een optreden! Ik werd er ook zweterig en hijgerig van. Ma Rainey zingt en kreunt en danst. Het publiek klapt, kookt, roept en beweegt. Het dampt. Het swingt. Het is verrukkelijk. Welcome tot the Blues!

Toneelschrijver August Wilson schreef tien stukken over de 20e eeuw. Ieder toneelstuk behandelt de significante levensomstandigheden van de zwarte bevolking en gaat in op ontwikkelingen, sfeer en uitdagingen waar die bevolkingsgroep gedurende een bepaald decennium mee wordt geconfronteerd. ‘Ma Rainey’s Black Bottom’ stamt uit 1984 en staat model voor de jaren 1920-1929.

Ma Rainey is de titelfiguur in toneelstuk en film. Zij wordt wel de Mother of the Blues genoemd. Ze was één van de eerste professionele blueszangeressen en één van de eerste die een opnamestudio van binnen zag. Ma bezat een krachtige energieke stem die ze gebruikte voor een ‘moaning style of singing’.De filmmuziek is van Branford Marsalis en gewoon goed. Het stemgeluid is van Maxayn Lewis (één van de Ikettes). Zij moaned fantastisch. Ik had vaak Etta James (ik ben fan) op mijn trommelvlies.

Met de muziek zit het dus wel goed. De film dan maar. In 1927 is Ma Rainey al een icoon bij de zwarte bevolking in het Zuidelijk deel van de VS. Producer Mel Sturdyvant zag dat ook en zag tevens een veel breder commercieel potentieel in haar muziek. Het blanke deel van de samenleving was nog onontgonnen gebied en volgens hem rijp om veroverd te worden. En zo geschiedde. De film is een fictieve weergave van een opnamesessie die in december 1927 plaatsvond in de studio van Sturdyvant in Chicago. Eén van de songs die werd opgenomen was ‘Ma Rainey's Black Bottom’.

In de film onderwerpt de blanke Sturdyvant zich vanuit zakelijk oogpunt aan de excentrieke grillen van de zwarte diva. Een verschijnsel dat in die tijd niet vaak voorkwam. Het verschil tussen blank en zwart werd door de blanke club toen nog krachtig in stand gehouden en was in alle facetten van het dagelijkse bestaan zichtbaar. Dat Ma’s gedrag uitzonderlijk is, toont de film duidelijk in een scène waarin de onbekende zwarte muzikant Levee (Chadwick Boseman in zijn laatste rol) zich door de producer heel hooghartig beroofd ziet worden van zijn muzikale dromen.

Omdat de film op een toneelstuk is gebaseerd, bestaat hij voor het grootste deel uit dialogen. De enscenering van regisseur George Wolfe doet vooral in het begin sterk denken aan de registratie van een toneelstuk.De setting bestaat uit een opnamestudio en een oefenruimte en dat oogt behoorlijk statisch. De speelruimte is klein. Het camerawerk van Tobias Schliesser slaagt er echter na verloop van tijd in om er een filmische ervaring van te maken. De vele close-ups van gezichten, de claustrofobische benauwdheid van de oefenruimte en de weidsheid van de opnamestudio weet hij heel effectief in te zetten om beklemming, (wan)hoop en spanning op te roepen. Ook de mono- en dialogen winnen door het sfeervolle camerawerk aan intensiteit. En zo wordt het toneelstuk een film.

Viola Davis speelt de rol van Ma Rainey. Ze lijdt. Ze huilt. Ze is onbeschoft en arrogant. Ze wordt gedreven door een ongelooflijke drang tot zelfbehoud. Vervelende ervaringen opgedaan in een onrechtvaardige wereld hebben hun averechtse sporen nagelaten. Ze slaat soms door. Zo behandelt ze blanke studiomedewerkers als slaven en gedraagt zich als een verwend kind. Een naar mens. Een angstig mens. Een indruk die overigens wegvalt als ze begint te zingen. Dan verandert ze in één brok prachtige emotie. Een wonderschone rol van Viola Davis.

De film laat te weinig muziek horen. Begrijpelijk, want het gaat vooral om de levensgeschiedenissen en ervaringen van de personages. Daarbij hoort nu eenmaal tekst. Helemaal niet verkeerd, want schitterende dialogen vol metaforen passeren. Maar toch. De blues die ten gehore wordt gebracht, smaakt gewoon zo goed.

George C. Wolfe heeft met Ma Rainey’s Black Bottom een indringende film gemaakt. Een prachtig tijdsdocument waarin maatschappelijke kwesties aan de orde komen die in 1927 actueel waren. En dat deels nog zijn. Ook een film vol persoonlijke getuigenissen die via intrigerende personages en de fantastische muziek de film een soms weemoedige en soms blijmoedige sfeer verlenen.

Genoten!

Een Indonesische/Singaporese horrorfilm. Dat klinkt exotisch. Is het amper. Behalve de personages en misschien een beetje de entourage is er weinig exotisch aan. Als je de personages laat invullen door Westerse acteurs, is er nauwelijks verschil met een gangbare horror uit welk land dan ook.

Wel een goede zet als je wil concurreren op de internationale markt. De film doet niet onder voor vergelijkbare films van Amerikaanse en Franse makelij. Het is een brute film met veel kills die zijn bevrediging haalt uit spuitend bloed en het doorboren en afhakken van menselijke lichaamsdelen.

De opmaat voor het brute bloedbad duurt zeker een half uur en is tamelijk standaard. De les die de doorgewinterde horrorkijker al lang heeft geleerd, is niet bekend bij de ergerlijke personages in deze film. Die les luidt: “neem nooit een lifter mee. Zelfs niet als de lifter een aantrekkelijke vrouw is. Sla ook vooral een uitnodiging af om als dank een hapje te komen eten in een afgelegen landhuis, dat overduidelijk baadt in een verontrustende atmosfeer”. Het scenario is de personages onbekend. Zij bieden de vrouw een lift aan en nemen de uitnodiging aan. Als de personages de les wel ter harte hadden genomen, was er natuurlijk geen film geboren met een speelduur van meer dan 30 minuten. Dat was overigens geen ramp geweest.

Na een half uur houdt het slaapverwekkkende introotje op en worden de gore liefhebbers bediend. Gruwelijke folteringen en excessief geweld trekken aan het geestesoog voorbij. Van spanningsopbouw is geen sprake. Van oprecht meeleven met de aangeslagen personages evenmin. Een mysterieus uitdiepinkje van de setting gloort nog even beloftevol op, maar blijft in het larvenstadium hangen en verdwijnt al snel weer onder een tapijt van liters bloed.

Het slachtfeest vindt onder hoog tempo plaats. Op elk moment is er wel iemand onder erbarmelijke omstandigheden hartverscheurend aan het jammeren. De kijker wordt geen rust gegund. De film is een eentonige aaneenschakeling van gewelddadigheden en dat is verrekte vermoeiend.

Als je van bloederig hakwerk zonder veel context blij wordt, zit je hier goed. De rest van de mensheid houde zich hier verre van!

Een man zonder naam met een gasmasker en voorzien van legerkleding daalt met behulp van een duikersklok af naar een mysterieuze wereld vol monstruositeiten, getormenteerde zielen en bizarre en levende objecten. De man heeft er een opdracht te vervullen. Een bizarre odyssee is het gevolg. Phil Tippett maakt met Mad God een bijzondere en intrigerende animatie. Tippett is dan ook een bijzondere en talentvolle man. Hij werkte mee aan films als Star Wars, Jurassic Park en Robocop, vergaarde met zijn werk een aantal Oscarnominaties voor beste visuele effecten en kreeg zelfs twee keer de Oscar uitgereikt.

Ondanks zijn succes had Teppitt een droom. Een eigen film. Uiteindelijk werd dat Mad God. Teppitt begon met de ontwikkeling van zijn project in 1987. Na bijna 30 jaar in de productiefase te hebben gezeten is zijn film eindelijk af. Mad God is een bijzondere animatiefilm. Zowel qua Inhoud als vormgeving volgt de film zijn eigen pad dat ver weg voert van en niet is te vergelijken met iets uit de wereld van de mainstream. Mad God is een eigenzinnige film. En een ding is zeker. Of je nu wel of niet door de film wordt gegrepen, het valt niet te ontkennen dat de film in technisch opzicht een absoluut meesterwerk is.

Mad Dog laat een afschuwelijke wereld zien. Een infernale wereld Een post-apocalyptische wereld vol groteske verschijningen en bizarre gebeurtenissen. Een wereld waarin zielloze schepsels rondwaren die zich tegen elkaar keren. Een wereld waarin machines vreemdsoortige wezens uitkotsen. Er wordt gefolterd en gepijnigd. De grond is bezaaid met uitwerpselen en ander lichamelijk afval. De wereld die Teppitt laat zien is de manifestatie van de meest verschrikkelijke nachtmerrie die je je maar kunt voorstellen. Het zijn gewelddadige en zieke beelden die het oog teisteren. Ik prees mijzelf gelukkig dat Teppitt gekozen had voor animatie en stop-motion om zijn film vorm te geven. De realistische versie had ik niet willen zien.

De film fascineert door zijn vormgeving. De animatie en stop-motion worden fantasievol ingezet en zijn schitterend. Het is visueel genieten geblazen. Inhoudelijk is de film moeilijker te waarderen. Ik kon het verhaal (welk verhaal?) zeker niet tot in detail volgen. Ik slaagde er niet goed in om gebeurtenissen en schepsels met elkaar in verband te brengen. Het voelde als los zand. Soms willen dialogen je nog wel eens een duwtje in de richting van begrip geven. Hier werkt dat niet. De film doet het zonder dialoog. Talrijke metaforen en verwijzingen passeren. Soms gloorde het begrip. Vaak ook niet. Ik besloot me er maar bij neer te leggen en te genieten van de visuele pracht. De titel van de film indachtig, denk ik dat de intellectuele reikwijdte van een God (en zeker van een gestoorde God) de intellectuele reikwijdte van de gemiddelde kijker ver te boven gaat. Het viel me niet mee om verstandelijk mee te reizen naar de donkerste hoeken van het brein van de kunstzinnige Phil Tippett.

Mad Dog zet grotendeels in op stop-motion, maar permitteert zich op een enkel moment ook live-action. Die momenten worden weliswaar behoorlijk naturel en vrij onopvallend in het visuele festijn ingebracht, maar zijn toch een graadje minder mooi dan hun omgeving. De reden voor deze stijlbreukjes ontging mij. Maar goed, mij ontging wel meer. Neemt niet weg dat ik ondanks mijn vele momenten van onbegrip met Mad God een bijzondere filmbeleving had en de film ook nog eens goed kon waarderen.

Swissploitation staat bij aanvang van de film ergens in de opening credits te lezen. En dat klopt wel. De bekende romantische heldin Heidi uit de boeken van de Zwitserse schrijfster Johanna Spyri verandert in dit speelfilmdebuut van Johannes Hartmann en Sandro Klopfstein in een wilde vechtmachine. Op zich wel grappig om de huiselijke Heidi als een wilde strijder te keer te zien gaan.

De film zet daarnaast Zwitserse stereotypen in en maakt ze belachelijk. Soms leuk. Vaker niet. Veel humor bestaat uit platte grappen die eigenlijk niet heel humoristisch zijn. De vele grappen over Zwitserse kaas kwamen me op den duur echt de strot uit.

De film speelt zich af in een dictatuur. De Nazi-symboliek tiert welig. Dat levert behoorlijk wat flauwe personages op. Je kent ze wel. Een gekke geleerde, een belachelijke führer, een kille SS-er, een directrice van de gevangenis met een voorkeur voor SM en natuurlijk legio domme soldaten. Ik kon er niet erg om lachen.

Erg goed zijn de splatter-effecten. Geheel volgens de trash traditie erg overdreven bloederig en overmatig spuitend. Het verhaal is totaal niet boeiend. Dat is uitermate mager en valt voortdurend in herhaling. De actiescènes zijn amateuristisch geënsceneerd en geven geen reden tot opwinding. Leuke hoofdrol van Alice Lucy die er goed uitziet en zich aangenaam fris manifesteert. Meer positiefs valt er over de film verder niet te zeggen. Mad Heidi is gewoon geen geweldige film.

Het begint best aangenaam met Dakota Johnson die als sarcastisch ingestelde hospik in het eerste deel van de film een paar goede scènes heeft. Des te jammer dat Tahir Rahim die wel wat kan en de slechterik speelt als blootvoetse spinnenman niet erg dreigend noch bijzonder tragisch is. Met name de tragiek achter de slechterik intrigeert mij altijd. Over Rahim valt eigenlijk niet meer te zeggen dan dat hij aanwezig is.

Hetzelfde zou je van de dialogen kunnen zeggen. Die zijn aanwezig. Ze zijn ook verschrikkelijk zwak. Je merkt het vooral bij de wat emotionelere scènes. Daarin zijn de dialogen zo onnatuurlijk dat maar weinig emotie naar de kijker doorsijpelt. Mede daardoor kreeg ik nooit het gevoel met de mens achter de superheld te maken te hebben. Om enigszins mee te kunnen leven met een superheld is het belangrijk om de menselijke trekjes te kunnen herkennen. In Madame Web wordt slechts geïnvesteerd in het kostuum dat wordt gedragen. Het kostuum vertegenwoordigt de superheld. Verder niets.

Het personage Cassandra Webb (Dakota Johnson) bezit de vaardigheid om in de toekomst te kunnen kijken en die derhalve te kunnen veranderen. Een leuke vaardigheid die uitnodigt om verschillende opties te overwegen om dat ook daadwerkelijk te doen. Dat doet ze helaas niet. Ze beperkt zich tot de constatering dat er iets gaat gebeuren dat niet prettig is om vervolgens met fantasieloos geweld te proberen de situatie meester te worden. De film speelt geen interessant spel met haar vaardigheid. Als actiefilm stelt Madame Web trouwens ook teleur. Hele spannende actiescènes komen niet langs. Wat niet helpt is de overvloedige inbreng aan CGI-effecten. Die zijn gewoonweg lelijk.

Het verhaal boeit amper en is op momenten zelfs saai te noemen. Het eerste deel van de film is het beste deel. De opbouw en introductie van de personages levert een vermakelijke film op. Vervolgens is het vooral actie die de klok slaat. De personages en hun vaardigheden verdwijnen als het ware in de actie. Madame Web is dan niet meer dan een simpele actiefilm met onbevredigend uitgewerkte personages, onbevredigend uitgewerkte vaardigheden en een verhaal dat niet meer dan magertjes vermaakt. Ik vrees dat Madame Web een vervolg krijgt.

Met Ein Mädchen Namens Willow maakt regisseur Mike Marzuk een avontuurlijke jeugdfilm over vriendschap, magie en natuur. Over het meisje Willow dat een magisch bos erft en ontdekt dat zij geheel in de traditie van de vrouwelijke lijn een heks is. Het magische bos met oude bomen en bijzondere dieren wordt bedreigd en dat betekent dat Willow allerlei spannende dingen moet doen om het bos te redden. Ondanks dat de film overduidelijk op een jong publiek is gericht, heb ik de film met veel plezier bekeken.

De speelduur is 99 minuten en binnen die speelduur moet veel gebeuren. Het tempo ligt hoog. Het verhaal springt van het ene hoogtepunt naar het andere. Er is geen tijd om lang stil te staan bij een gebeurtenis of een ontwikkeling. De volgende gebeurtenis staat al weer te dringen. Er is ook geen tijd om de personages goed te leren kennen. Die krijgen simpelweg wat karaktereigenschappen toebedeeld en daar moet de kijker het mee doen. Ik kan me voorstellen dat het jeugdige kijkerspubliek daar vrede mee heeft, maar ik had af en toe wel iets meer van bepaalde personen en gebeurtenissen willen weten.

De jonge acteurs spelen heel behoorlijk. Vooral Eva Petsch die Willow speelt, is goed. Ze heeft charisma en ze is de dragende kracht van de film. De leukste momenten zijn echter voor Max Giermann die een levend geworden toverboek speelt. Hij is het enige volwassen personage dat geen cliché is. Kostumering, make-up en mimiek maken van hem een hilarisch personage. De film houdt het trouwens vaker bij handwerk en gebruikt CGI als aanvulling bij het handwerk. Ook de dieren die in de film rondlopen zijn echt, hoewel er hier en daar wel wat computergestuurde manipulatie in hun gedrag zichtbaar is. Ook voor de magie gebruikt men digitale effecten. Niet teveel. Niet te weinig. Gewoon goed gedoseerd.

Ein Mädchen namens Willow is een leuke familiefilm met heksen en magie. Met leuke personages. En met wat leeftijdgerelateerde humor. Lekker vlot en stiekem ook nog wel een beetje spannend. Ik heb met plezier gekeken.

Een karakterstudie. Een psychogram. Een visuele vertelling gevuld met subtiel weergegeven alledaagsheid. Droomachtige scènes en symboliek. Centraal staat een raadselachtig vrouwelijk personage met de naam Mara waarvan de relatie tot de overige personages niet steeds helder is.

Een verhuizing. Een aantal personages in een appartement. Vrienden, familie en klusjesmannen. Zij zijn de ingrediënten voor een minimalistisch plot dat draait om Mara wier beheerste façade een grote hoeveelheid emoties verbergt. Het is haar kamergenoot Lisa die verhuist. Mara en Lisa praten tegen elkaar als goede vriendinnen maar gedragen zich als een stelletje. Vaag. De verstandhoudingen en relaties met de andere personages blijven even schimmig. Men kent elkaar of leert elkaar kennen. De betekenis en de waarde die aan de onderlinge verhoudingen worden toegedicht, worden niet feitelijk uitgelegd. De kijker moet zich baseren op impressies en zijn gevoel daarbij inzetten om een betekenis te vinden. Zo de kijker dat al wil.

De gebroeders Ramon en Silvan Zürcher die verantwoordelijk zijn voor het script en de regie, concentreren zich niet op gemakkelijk interpreteerbare handelingen, maar leggen de nadruk op psychologische processen die zich visueel uiten in symboliek door bijvoorbeeld diermetaforiek toe te passen om houding en gedrag van de personages te verduidelijken. Een impressie weegt in deze film zwaarder en zegt meer dan een actie.

De locaties zijn beperkt in aantal en daarmee geheel in lijn met de minimalistische vertelling. De film wisselt tussen twee locaties. De oude woning en de nieuwe. Oud en nieuw. Ingericht en leeg. Zie ook hier de psychologische diepte die wordt gesuggereerd. Je blijft interpreteren. Je blijft bezig. De film kijkt niet relaxt. Hij glijdt niet lekker binnen. Ik ervaarde teveel opstoppingen. Opstoppingen die onstaan door het dromerige beeldgebruik vol symboliek. Door de moeilijk toegankelijke personages. Door de dichte mist die in elke porie van de film aanwezig is. Het is allemaal mooi maar ook vermoeiend. Op den duur wordt de bewuste creatie van poëtische schoonheid en het gebrek aan handeling en duiding zelfs een beetje vervelend en saai.

Een zoetig vader-zoon drama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een schilderachtig Toscanië en van extra suiker wordt voorzien door een romantische liefdesgeschiedenis. Dat klinkt weinig oorspronkelijk en dat klopt ook.

Het drama heeft op papier nog enig fundament. De vader lijdt onder de dood van zijn vrouw. De zoon lijdt onder de dood van zijn moeder. Ze zijn uit elkaar gegroeid, hebben weinig contact, maar worden gedwongen samen iets op te pakken. Een emotionele blokkade is het sleutelwoord. De uitwerking van het plotje is erg lichtzinnig. In de film ontbreekt het fundament volledig. Wat er in Toscane gebeurt is eigenlijk alleen maar erg voorspelbaar.

De personages zijn ééndimensionaal gekneed. Liam Neeson geeft zijn personage nog wat flair mee, waardoor de magere invulling van zijn karakter om eerste instantie minder opvalt. Het acteren van zoon Micheál Richardson (die overigens Neeson‘s echte zoon is) en van de mooie Valeria Bilello is te matig om wat dan ook te verbergen.

De bijrollen die in zoetige drama‘s als deze nog wel eens voor wat kleur zorgen, doen dat hier niet. De ergste bijrol is voor een overdreven aangezette parvenu, die in plaats van een luchtige- een zeer ergerlijke werking heeft op het gemoed. De andere bijrollen zijn ook erg. Comic relief kun je in deze film wel vergeten.

De film is vooral gericht op de traan. Die komt niet. Daarvoor leunt de film gewoon te veel op lachwekkende clichés. De clichés, het verlepte verhaaltje en het matige acteerwerk staan een intense beleving van het drama in de weg. De Toscaanse setting is prachtig, maar het alledaagse camerawerk weet die pracht niet uit te buiten. Ook op dat vlak raakt de film geen emotionele snaar.

Made in Italy is een ergerlijk niemendalletje.

Madman. Hij deed me een beetje denken aan de killer Cropsy uit The Burning. Niet geheel toevallig. Later las ik dat de film Madman oorspronkelijk geënt zou worden op de legende van Cropsy. Toen men echter hoorde dat The Burning in de maak was, werd het script herschreven.

Madman is een wat vlakke slasher. De kills van de slashende Madman zijn in orde. Eromheen is het allemaal niet erg interessant. Een concrete motivatie voor de activiteiten van Madman ontbreekt. Toegegeven, het gaat in deze film natuurlijk om het slashen en niet om een psychologische analyse, maar ik vind een terugblik naar een traumatische herinnering van een killer altijd een welkome toevoeging in een slasher.

Het acteerwerk houdt niet over. Vooral een immer jammerend en krijsend personage met de naam Ellie werkt danig op de zenuwen. Ik vond haar griezeliger dan de titelfiguur.

Het verhaal stelt weinig voor. Voorspelbaar zonder enige creatieve invallen. Een rudimentair skelet dat flink rammelt en dat daardoor als voordeel heeft dat het veel mogelijkheden biedt aan Madman om tekeer te gaan. Zo grossieren de personages in domme keuzes opdat de killer lekker kan moorden. Om de tien minuten is het wel raak en is een nieuwe kill logischerwijs het gevolg van een domme zet. De film hanteert een zeer herkenbaar ritme en dat maakt het voor de kijker gemakkelijk om het moment te bepalen dat hij moet opletten.

Madman is redelijk vermakelijk door zijn kills. Verder is de film weinig opzienbarend.

Mooie kleine film in tegenstelling tot de meeste films waarin zombies figureren. Die blinken vaak uit in massale gevechten, massale stormlopen en massale paniek. In die films speelt de gore ook een voorname rol. Vulgarity rulez in die films. Hier is dat allemaal niet of nauwelijks aan de orde.

Geen traditionele zombiefilm. Weinig zombie activiteiten. Nauwelijks splatter. Nauwelijks confrontaties. Het zombievirus is als achterliggende dreiging aanwezig en kleurt de wereld grauw. De zombies zelf zijn amper in beeld.

In deze trieste wereld speelt zich een klein en menselijk drama af. De film vertelt een vertederend verhaal. De verwording van een mens zou de subtitel kunnen zijn. Een verwording die heel aangrijpend wordt verbeeld door Abigail Breslin in een fijngevoelige rol.

De film gaat over de liefde van een vader voor een dochter. Het gaat over de strijd van een vader om los te laten. Over afscheid nemen. Over onmenselijke keuzes. Over de onmacht en de onwil daarbij. Drama en nog eens drama. Gelukkig ook af en toe aangevuld met wat horror zodat de film in dramatisch opzicht niet volledig doorslaat.

Toch overheerst de treurnis. De pijn en de somberheid zijn goed zichtbaar in de tronie van Schwarzenegger. Spreken doet ie bijna niet. Goed geacteerd dus. Hij krijgt hulp van troebele en vaalgele beelden die samen met een melancholieke score de tragiek van de situatie benadrukken. En dat werkt. Tragisch is het. Ontroerend ook.

Schwarzenegger heeft echt een prima rol. Heel anders dan ik hem ken. Denk jaren 80-90 en stoere actIeheld. Hier niet. Ingetogen en zonder één scherpe humoristische oneliner houdt ie zich op het acteervlak goed staande. Verrassend.

En nog in een goeie film ook.

Maggie's Plan van schrijver-regisseur Rebecca Miller begint als een charmante komedie in de trant van een vroege Woody Allen. De ambiance heeft overeenkomsten. De titulaire Maggie is een neurotische intellectueel en woonachtig in New York. Maggie wordt gespeeld door Greta Gerwig. Altijd leuk. Ze speelt Maggie op haar typische sympathieke ongestructureerde manier. Ze kan maar niet haar geluk vinden en praat daar veelvuldig over. Ze praat veel. Ook over andere zaken. De andere personages doen hetzelfde.

De film leeft bijna helemaal op de plezierig uitgesproken dialogen die soms scherp en grappig zijn, maar op den duur ook een wat zurige smaak bewerkstelligden. Overdaad schaadt, vermoed ik. Het gesproken woord is zo nadrukkelijk aanwezig dat het beeld er onder lijdt. Bijna alles wordt gevat en scherpzinnig geverbaliseerd en niet gevisualiseerd. Het is soms wat veel. Soms snakte ik naar rust. Naar een mooi geluidloos fragment met zeggingskracht. Die fragmenten zijn er maar weinig.

Na het enigszins voorspelbaare begin neemt het verhaal een paar wendingen, die verrassen zonder erg spectaculair te gedijen. Maggie oogt minder stuurloos en omhelst heel vastberaden haar weg naar het geluk. Neurotisch is ze nog steeds. De charmante komedie van het begin verandert in een komedie met absurdere en hardere accenten. Er ontstaat tevens ruimte voor andere personages om zich te tonen.

Julianne Moore vertolkt zo‘n personage en vormt een intrigerend contrast met Maggie. Ethan Hawke doet zijn intrede als een would-be schrijver omkleed met een vleugje excentriciteit. Een vermakelijke driehoeksverhouding ontstaat die zich kenmerkt door de woorden: we‘re miserable, but we‘re also happy. En dat is precies de manier waarop de tragikomedie die men het leven noemt, door de personages wordt beleefd.

Maggie‘s Plan is een film met neurotische, geobsedeerde, egocentrische en ook wel drukkende personages. Visueel erg mager. Verbaal soms interessant en soms vermakelijk.

Magic Farm is een film van kunstenaar Amalia Ulman die bekendheid verwierf met een vijf maanden durende performance op Instagram met de titel “Excellences & Perfections”. Daarin is ze iemand die in een behaaglijke relatie zit, het uitmaakt, een heuse sugarbaby wordt, een cosmetische borstoperatie ondergaat, aan de drugs geraakt, een zenuwinzinking krijgt en terugkeert naar haar burgerlijke familie. Een Insta-fake waar velen in geloofden en waarmee ze vele volgers achter zich kreeg. Ulman schijnt een fenomeen te zijn. Ik ken noch Ulman noch haar performance en na het zien van de film Magic Farm is mijn nieuwsgierigheid naar een van beide zaken niet aangewakkerd.

Ulman is de regisseur en schrijver van Magic Farm. Een film met Latijns-Amerikaanse vibes in een kleurrijke klucht over de mediawereld. Een verhaal waarin een Amerikaanse filmploeg op zoek is naar een zingend internetfenomeen en in het plattelandsdorpje San Cristóbal in een uithoek van Argentinië terechtkomt. Het verkeerde dorp. Het verkeerde land. Zo blijkt. Dat is grappig. Nee, niet heus. Als er geen fenomeen is, dan moet er maar iets gefingeerd worden. Ook niet leuk. De egocentrische leden van de filmploeg zijn daar zo fanatiek mee bezig dat hun een daadwerkelijk nieuwswaardig verhaal dat zich onder hun neus afspeelt, volkomen ontgaat. Voorspelbaar, niet grappig maar wel kritisch.

Magic Farm haalt de humor vooral uit het egocentrisme en uit de clash der culturen. Ik vond het niet erg grappig. De verveelde filmploeg hangt rond in het hotel. Vervelende personages. Niet leuk. De filmploeg organiseert een casting voor het gefingeerde item. Een casting waar natuurlijk allerhande talentloze individuen hun kunstje doen. Niet leuk. De filmploeg interacteert met de lokale bevolking. Dat is al beter. Hier en daar ontwaar ik in mijzelf een sprankeltje. Het is iets.

Het kijken naar Magic Farm voelt als een reisje door het land dat sociale media heet. Een land dat mij bitter weinig interesseert. Veel vluchtigheid die soms een beetje triggert maar die vooral niet interessant en saai is. Het is met Magic Farm net als met die vermaledijde sociale media. Het voelt zo leeg. Achteraf is er geen goede reden te bedenken die verklaart waarom je bent blijven hangen. En dat is natuurlijk wel weer verrekte intrigerend.

Fijne ouderwetse Western. The good guys tegen de bad guys. Veel meer is het eigenlijk niet en veel denkwerk om de verhaallijn te kunnen volgen, is niet nodig. In het verhaal en in de personages zit weinig laag. Het is allemaal erg rechttoe rechtaan. Simpel maar sfeervol.

Remake van de gelijknamige film uit 1960, die aan het origineel weinig toevoegt. Nou ja, het taalgebruik is iets moderner en grover. En de personages zijn minder opgepoetst. Sommige zien er behoorlijk onverzorgd en uitgerangeerd uit. Minder gladjes dan in 1960.

Veel actie en ouderwets schietwerk. Leuk.

De score grijpt ook terug naar oude tijden. Pompeuze muziek die in Westerns van jaren her niet zou misstaan. Grappig dat in dit kader ook de originele themamuziek te horen valt.

De nieuwe Magnificent Seven is gewoon een nostalgische Western, die heel plezierig wegkijkt.

„Nothing wrong with shooting as long as the right people get shot!“

Voor het vervolg op Dirty Harry was Don Siegel niet beschikbaar. Zijn taak als regisseur werd door Ted Post (Hang 'em High (1968)) overgenomen. Cinematografisch gezien doet Magnum Force weinig onder voor de eersteling. Het script van John Milius en Michael Cimono (die beide later als regisseur aan de bak gingen) maakt minder indruk. Dat biedt te weinig substantie om de excessieve speelduur van 124 minuten naar tevredenheid te vullen.

In de eerste film wordt Harry Callhan‘s meedogenloze profiel als reactionaire wapenbeluste woesteling nog enigszins verzacht door hem een motief te geven voor zijn morele afstomping. In Magnum Force ontbreekt elke diepere motivering. Misschien is dat na Dirty Harry ook niet meer nodig en volstaat het simpelweg om Harry als ruige onbeschofte anti-moraalridder te portretteren die het ambtelijke apparaat verfoeit. Magnum Force doet het op die manier en dat volstaat eigenlijk ook wel.

Leuke film weer. De actie is prima. De eerste actiescènes zijn stevig, hebben een humoristische onderlaag en staan los van het verhaal. Ze dienen om dynamiek en sensatie te genereren zodat de kijker in de juiste stemming komt om met Callahan te sympathiseren. Het zijn fijne opwarmers voor nog veel meer actie. Het eigenlijke verhaal dat hierna volgt is helaas wel wat dun. Het verhaal ontwikkelt zich vrij traag en voelt onnodig lang gerekt aan. Dat komt vooral omdat de identiteit van de dader(s) in een relatief vroeg stadium al duidelijk is. Sommige scènes voelen dan overbodig.

Magnum Force overtuigt verder absoluut. De film doet het wat platter dan het eerste deel. Het investeert minder in karaktervorming en meer in dynamiek. Al kan die dynamiek niet voorkomen dat de ontwikkeling van het verhaal onnodig omvangrijk aanvoelt. Gebleven zijn de ironische en cynische dialogen en de stekelige oneliners. Ook de jazzy/funky score is wederom fijn.

De tweede langspeler van Gia Coppola. Haar eerste film Palo Alto (2013) was een sterke coming of age die interesse opwekte naar meer werk. Na vele jaren is er nu Mainstream. Een meer dan lichte teleurstelling. Als meer dan middelmatig kan ik Mainstream echt niet kwalificeren. De film behandelt een actueel thema waar ik overigens weinig mee heb. De film richt zich op de mogelijkheden en de keerzijden van de sociale media.

Het verhaal bevat weinig verrassende elementen en is tamelijk voorspelbaar. Visueel ziet de film er alleraardigst uit. De kijker bevindt zich grote delen van de film in een surrealistisch aangeklede online wereld van video- en youtube influencers. Een wereld van plastic die er prachtig uitziet maar te plastic, te hol en te vluchtig is om een boeiend verhaal over te vertellen. Dat gebeurt dan ook niet.

Hoofdrollen voor Maya Hawke en Andrew Garfield. Beide goed. Garfield als onuitstaanbare proleet die zich mimisch en verbaal heerlijk uitleeft is eigenlijk wel heel erg goed. Achter zijn energieke façade gaat overigens een verborgen verleden schuil, waarop bijna niet wordt ingezoomd. Steeds als het interessant dreigt te worden en interacties tussen de personages minder kunstmatig dreigen te gaan worden, moet de kijker zich onmiddelijk weer met onzinnige en kunstzinnige online prullaria gaan bezighouden.

Het is erg jammer dat het verhaal waarin Garfield de hoofdrol heeft één groot oninteressant en vulgair cliché is.

In een terugblik op de totstandkoming van de film is regisseur Sam Peckinpah teleurgesteld hoe Columbia met hem en zijn film is omgegaan. Het was bijna zijn ondergang geworden. Al tijdens de opnamen wilde de studio van hem af. Charlton Heston maakte zich echter sterk voor zijn aanblijven en zag zelfs af van zijn gage.
De studio verwijderde 30 minuten film met de bedoeling het bloeddorstige geweld te temperen en de antiheld (Major Dundee) heldhaftiger te laten zijn. Onbesproken helden wilde men. En dat is nu juist niet de constellatie waaromheen Peckinpah zijn films bouwt. De oorspronkelijke versie heeft een lengte van 152 minuten. Helaas kon diva Charlton Heston niet voorkomen dat de ingekorte versie in plaats van de oorspronkelijke versie en visie van de regisseur (tevens coauteur van het draaiboek) in de bioscopen terecht kwam.
Het verhaal dan. In de nadagen van de Amerikaanse burgeroorlog zaait een bende Apachen dood en verderf in het grensgebied met Nieuw-Mexico. Aan Major Dundee die om disciplinaire redenen naar dit buitengebied is overgeplaatst, de taak om aan de bloeddorst van de Apachen een einde te maken. Over een volledig garnizoen kan hij niet beschikken. Hij ronselt allerlei uitschot, waaronder krijgsgevangenen van de Confederatie, om hem bij te staan.
Het verhaal is niet gebaseerd op een ware gebeurtenis, hoewel het wel gebeurde dat de Union gebruik maakte van gevangengenomen soldaten van de Confederatie om hun troepen op oorlogssterkte te brengen en indianen op te jagen .
De film laat niet een mooi opgepoetst beeld van de historie zien, maar toont een volledig verscheurd land vol strijdige onrust, onderlinge haat en barbaars geweld. De personages zijn zowel psychologisch als ideologisch ambivalent vormgegeven, hoewel de schaar die 30 minuten film verwijderde de scherpe negatieve kantjes er waarschijnlijk wel heeft afgeknipt. Zo lijkt het althans. Neem bijvoorbeeld Major Dundee, die in het kader van gewenst heldendom opeens heel verwrongen toch niet de man blijkt te zijn zoals hij in beginsel wordt geportretteerd. .
Uitstekende regie. Strak, krachtig, zonder franje. Overigens zonder de bekende slow motion die Peckinpah in andere films veelvuldig toepast. De film is een visueel pleziertje. Prachtige settings, hectische actie. Prima cast ook, waarvan vooral Richard Harris en natuurlijk de diva Heston opvallen. Wel jammer dat in de tweede helft van de film het script wat nerveus en slordig in elkaar steekt, wat te wijten zou kunnen zijn aan de inperkingen die Columbia aanbracht. Wat van de film overbleef werkt niet altijd helemaal lekker en vloeiend, maar is meer dan onderhoudend en duidt in ieder geval op een talentvolle regisseur.

Een film vol destructieve en bloeddorstige beelden. Als de aftiteling voorbij rolt, liggen de gruwelijkheden nog na te sudderen op het netvlies. Sadistisch geweld, veel bloed en de emotieloosheid van de personages hakken erin. Soms is het heftig.

Toch bestaat de film niet enkel uit shock door destructie en bloeddorst. De film hanteert juist een koele, rustige en lichtelijk absurde stijl waarin de gewelddadigheden bijna terloops hun plaats vinden, terwijl de gewelddadigheden an sich natuurlijk gewoon shockeren. De rustige stijl van filmen is in die zin behoorlijk in contrast met de extreme wreedheid en gruwel die wordt getoond, maar sluit juist erg goed aan bij het doelgerichte, onverstoorbare en (schijnbaar) emotieloze gedrag van de personages.

De grote tegenstelling tussen de serene rust die de film uitstraalt en de gruwelijkheden die erin plaatsvinden voelt onnatuurlijk en dat werkt heel benauwend. Het contrast zit in de hele film, maar is vooral in het begin opvallend, omdat er dan bijna geen woord wordt gesproken. Dat zwijgzame aspect maakt de sfeer extra ellendig en beklemmend.

Regisseur Galli vertelt het verhaal op rustige wijze en doet dat heel minimalistisch. De film richt zich op twee hoofdpersonages. Beide zonder veel joie de vivre en beide behept met bloeddorst. Het verhaal evolueert vanuit die gegevens. Er is nog wat terugblik op het verleden van de één en wat nadere kennismaking met de ander maar verder is er weinig afleiding en uitweiding.

Ook de decors zijn sober. De film beperkt zich tot het hoognodige. Zelfs de surrealistische droomfragmenten die het ene hoofdpersonage overvallen alsook de verschijning van een demon zijn redelijk to the point gehouden. Het lukt Galli om de bovennatuurlijke elementen in het verhaal te combineren met de realistische verschrikkingen zonder de sfeer van de film (sereen, gruwelijk en benauwend) aan te tasten.

De muzikale omlijsting is sfeervol. Dreigende en bevreemdende muziek. Ook cinematografisch is het prima in orde. Bedachtzame stilistische beeldvoering en stemmige belichting. Verder is het acteerwerk heel behoorlijk.

Een film vol verrassende wendingen met een fantastische sfeer. De film is bruut, rustig, behoorlijk zwijgzaam, spannend en bezit prima horrorelementen.

Fijne zit.

Leuke rol van Florence Pugh, die een getraumatiseerde vrouw speelt die de dood van haar moeder niet heeft verwerkt. Met de trauma’s van andere mensen verdient zij haar geld. Meer specifiek verdient zij haar geld met het oplichten van mensen met een eenzelfde trauma als zij zelf. Dat doet zij door met een clubje mensen gestorven geliefden op te roepen en boze geesten uit te drijven.

Een andere leuke rol is er voor de veterane Celia Imrie, die het clubje inhuurt om in haar huis geesten uit te drijven. Ze speelt een oudere dame die niet zo gemakkelijk voor de gek is te houden. Een vinnig uit de hoek komende scepticus. De manier waarop zij haar personage gestalte geeft is erg amusant.

Met de verwijzing naar deze twee personages zijn de grote pluspunten uit de film wel benoemd. De rest is standaardkost. De beste momenten zijn de momenten waarop Pugh in het duister door de gangen van het huis sluipt op zoek naar geesten. Sfeervol gedaan. Van het interieur van het huis met zijn vele kamers, trappen en verborgen hoekjes wordt goed gebruikt gemaakt. Dit alles wordt verfraaid met een incidentele jumpscare, die overigens niet altijd verrassend is.

Door toedoen van Imrie wordt de finale een hectische bedoening met veel bloedige actie. Misschien wat veel en misschien wat overtrokken, maar de afsluiting is er wel eentje die in de herinnering blijft hangen. En zo is Malovent een doorsneefilm die af en toe plezierig piekt.

Malignant is een leuke combi van horror en mysterie. James Wan deed de regie, produceerde mee en had bemoeienis met het script. Daaruit volgt dat Wan behoorlijk veel creatieve vingers in de pap had. Herkenbare thema‘s als familie en identiteit komen weer voorbij. Dat Wan, die ook Aquaman regisseerde, iets met comics heeft, blijft in de actiescènes niet onopgemerkt als de moordenaar zich op spinachtige wijze voortbeweegt bij de uitvoering van zijn kwaadaardige inspanningen.
De eerste helft van de film doet denken aan films als The Conjuring of Insidious. Scenaristisch en visueel zijn de overeenkomsten onmiskenbaar. De film neigt naar een spookhuisfilm. De identificatie met bovengenoemde films is overigens helemaal niet storend, maar is gewoon een opvallend element. De opbouw van de spanning gaat heerlijk geleidelijk en komt vooral voort uit subtiel griezelwerk. Hoewel jumpscares niet uitblijven, is het vooral de onheilspellende sfeer die de film tekent. Zonder dat het inbreuk heeft op de sfeer, wordt in de tweede helft het raffinement losgelaten en krijgt de film een dynamischer en actierijker uiterlijk.
James Wan gebruikt veel facetten uit het horrorgenre. De film is soms een regelrechte slasher, soms een subtielere spookhuisfilm en laat ook niet na om in de psychologische horror te verdwijnen. Ook heeft het verhaal veel wendingen. De kijker wordt herhaaldelijk op het verkeerde been gezet. Niet alle wendingen zijn even geslaagd. Sommige blijven wat in het luchtledige hangen. Het middenstuk verloopt daardoor soms wat moeizaam en vertragend. Daar bekruipt je het gevoel dat de lengte van de film best iets ingekort had mogen worden. De actierijke en bloederige finale biedt vervolgens een welkome spannende versnelling in het verhaal, die heerlijk wegkijkt.
Malignant is een goede horrorfilm. De combinatie van subgenres zorgt voor dynamiek en spanning. De personages zijn interessant en goed uitgetekend. Goed camerawerk en een stemmige score dragen bij aan de fantastische sfeertekening. Puntje van kritiek is het soms wat slepende middendeel. Verder niets dan lof.

De film is gebaseerd op het debuut van de Zweedse schrijver Fredrik Backman. Een tragikomisch verhaal over een brommerige, zwaarmoedige man die de straat waar hij woont fatsoenlijk houdt en waakt voor buitensporigheid. Hannes Holm verfilmde het boek in 2015. Hollywood doet het in 2022 met Tom Hanks als de protagonist onder de titel A Man Called Otto.
Hanks speelt Otto op de voor hem kenmerkende manier. Nuchter en stabiel. De gepensioneerde Otto kijkt vol afkeer naar het gedrag van zijn medemens. De mensen zijn in zijn ogen idioten. In zijn eigen kleine wereld zijnde de straat waarin hij woont, wijst hij de mensen resoluut op hun falende gedrag. Hij zwaait er het starre scepter van deugdzaamheid. Het is de enige activiteit waar hij nog plezier aan ontleent. Verder heeft hij niets meer om voor te leven. Wat hem betreft, mag het wel eindigen. En dat probeert hij dan ook meerdere keren.
De dagelijkse sleur wordt doorbroken als nieuwe biren arriveren. Vanaf de eerste ontmoeting met zijn nieuwe buren weet je onmiddellijk hoe het verhaal zal verlopen. De platgetreden weg die volgt is echter best aangenaam. Tom Hanks slaagt er wonderwel in om de figuur Otto zodanig tot leven te brengen dat je helemaal vergeet dat het eigenlijk gewoon Tom Hanks is die een rol speelt. Otto is heerlijk sarcastisch en drukt met zijn mimiek voortdurend afkeer uit. Erdoorheen bespeurt de kijker natuurlijk vleugjes goedertierenheid en wordt hem de gelegenheid geboden de totstandkoming van Otto’s verbittering inzichtelijk te krijgen.
In Mariana Trevino heeft Hanks een uitstekende tegenspeler. De scènes met de twee zijn dynamisch en de voorzichtige vriendschap die zich ontwikkelt, is uiteraard voorspelbaar maar door de levendige interactie nog geloofwaardig ook. De rest van het acteursensemble heeft minder speeltijd, maar personifieert aangename karakters, die soms wat dik zijn aangezet. Tussendoor dwarrelen serieuze thema’s als transfobie en de misdadige handelswijze van vastgoedbedrijven op, maar die verdwijnen ook weer heel snel, zodat je je afvraagt of die inbreng van thema’s nu wel echt nodig was. Behalve dan om Otto een reden te geven om te laten zien dat hij geen hart van steen heeft. Het voelde wat goedkoop.
A Man Called Otto wisselt momenten van humor en melancholie af met momenten van zoetsappigheid. Ik kon beide goed verdragen. Met name het imponerende acteergeweld van Hanks en Trevino maakt dat zelfs de zoetsappigheid goed te verteren valt. Ik geef onmiddellijk toe dat de film geen hoogstaand vermaak biedt maar ik moet ook toegeven dat ik me continu uitstekend heb geamuseerd. Fijne film.

Man Finds Tape is found footage en een mystery-thriller. De film voldoet aan de formele conventies die een found footage-film kenmerken. Je weet wel. 'Gevonden beeldmateriaal van amteuristische makelij, onvast camerawerk, naturalistisch acteerwerk. Kortom, er is niets verrassends aan.

Man Finds Tape is geen interessante film. Eerder een doorzichtige en gemakzuchtige film. Veel beelden berusten op teveel toeval. De camera is steeds net toevallig daar waar het gebeurt. Het komt nogal gekunsteld over. Maar als je je daar enigszins overheen zet dan ontwaar je tussen die gekunsteld aandoende scènes ook een film die goede momenten heeft. De film slaagt er bijvoorbeeld prima in om op een vrij naturelle manier het surrealistische met het alledaagse te verweven.

Het verhaal is tamelijk vaag en zorgt voor een mysterieuze atmosfeer. Niet alle gebeurtenissen worden eenduidig verklaard. Sommige gebeurtenissen zijn voor meerdere uitleg vatbaar. En voilà, er is schimmigheid en mysterie. De film houdt zich met deze gimmicks tot aan het laatste halve uur redelijk staande. Daarna worden scènes uitgerekt alsof de finale anders te snel zou plaatsvinden. De spanning neemt af. In de finale keert de belangstelling gelukkig weer terug. In plaats van bombastisch te keer te gaan of de kijker te overstelpen met verrassingen, is de finale juist prettig terughoudend. Goed passend bij een film die niet eindeloos aan het verklaren is.

In Man Finds Tape worden niet alle mysteriën verklaard. Een groot raadsel blijft zelfs bewust een groot raadsel. Ook dat past bij de wat mistige toon van de film. De kijker die antwoorden verwacht zal teleurgesteld zijn. Man Finds Tape is een film die sterke beklemmende momenten heeft en is tegelijkertijd een film die bewust de vaagheid koestert en te vaak verzandt in onnodige langgerektheid. Ik had na afloop een mwah-gevoel.

Zoals wel vaker gebeurt in een western van Anthony Mann wordt de held in het verhaal geen enkele keus gelaten om de conflictueuze situatie waarin hij verzeild raakt met bedachtzaamheid aan te gaan. Nog amper bekomen van de lange reis naar het stadje Coronado, wordt de man uit Laramie (James Stewart) zonder enige gegronde aanleiding met diverse gewelddadige uitingen van vijandigheid geconfronteerd.

The Man from Laramie is sterk in de tekening van de personages. De film voorziet zijn karakters van ondeugden als verraad, hebzucht en jaloezie en duwt de film op die manier stevig de weg van de tragedie op. Uiteraard is de film in de eerste plaats een western maar de cocktail van intermenselijke spanningen die prominent in de film aanwezig is, maken er een psychologische western van.

De film is een tragische parabel over een vicieuze geweldscirkel die in leven wordt gehouden door ambivalente karakters. De personages zijn interessant. Hun présence is indringend. Ze worden afwisselend gedreven door drift en verstand. James Stewart in de hoofdrol presteert goed als kwetsbare antiheld die ongewild de cirkel in gang zet in deze wat sombere western.

The Man from Laramie is de vijfde western waarin Anthony Mann en James Stewart samenwerken. Opnieuw een pakkende western met intrigerende karakters en sfeervolle landschappen. De film blinkt niet uit in actiescènes. Die leggen het ruimschoots af tegen het psychologische element. Iets meer actie had best gemogen. De beste samenwerking blijft voor mij Winchester '73.

Een actiekomedie rondom een duo dat onderling erg verschilt is een klassiek gegeven. Hoewel in groten getale geproduceerd, zijn dergelijke films het aanzien vaak nog wel waard. Ik heb er af en toe wel zin in. Voor The Man of Toronto werden Kevin Hart en Woody Harrelson opgetrommeld als onwaarschijnlijk duo. Ik vind Kevin Hart niet per se vervelend en Woody Harrelson eigenlijk wel goed. Met een onoriginele maar aardige premisse en met behoorlijke hoofdrollen lijkt de film op voorhand een amusante snack te gaan worden.

Helaas. Wat een tegenvaller. Amusant is bijna niets. Kevin Hart is niet erg grappig in zijn rol als praatzieke nietsnut die allerlei stompzinnige dingen overkomt. Harrelson is beter in zijn rol als koudbloedige killer. Hij vermaakte mij goed met een mix van weloverwogen coolness en droge humor. Harrelson vertegenwoordigt met die houding het enige element in de film dat stabiel vermakelijk is. Zonde dat hij het met zo’n armoedig script en zo’n armoedige tegenspeler moet doen.

Zelfs de actiescènes zagen er armoedig uit. Ook opwekkende bijrollen heb ik niet kunnen ontwaren. Het is een armoedig zootje. Al die armoe rechtvaardigt een rijke speelduur van 112 minuten absoluut niet. Zo‘n speelduur is belachelijk lang en zorgt voor concentratieverlies. Sta dat gerust toe. Je mist amper iets.

Veel visueel spektakel en een magere plotlijn. Met geheim agenten, een gemene vijand, een bom en een setting ten tijde van de koude oorlog zijn de ingrediënten en daarmee de invulling van het simpele verhaaltje wel duidelijk. De film legt de nadruk onmiskenbaar op de visuele beleving. Het effect daarvan is zo overweldigend dat het gebrek aan een intrigerende verhaallijn eerlijk gezegd niet eens als een gemis voelt. Al helemaal niet als aan alle spektakel nog wat relativerende luchtigheid en humor worden toegevoegd.

De sfeer van de jaren '60 is in enscenering en in filmtechnisch opzicht goed getroffen. De zwaar aangezette kleuren, de overdreven weelderigheid van de decors, de splitscreens (heel even) en de prachtige gele belettering als plaatsaanduiding. Het ademt tv en film uit de jaren '60.

De soundtrack is geweldig en vormt de perfecte ondergrond voor al die filmisch gestileerde pracht en praal.

In muziek, beeld en dialoog ook nog eens knipoogjes naar Bond en Spaghetti. Erg leuk.

De dialogen zijn droog en onderkoeld. De actiescenes zijn doorspekt met humor. Niet heel spannend in actief opzicht, maar wel spannend en imponerend in visueel opzicht.

Het acteerwerk is gewoontjes. Cavill doet het leuk als luchtig aangezette Bond adept. Hammer is degelijk als de opposite buddy. En die Vikander. Tja, die is gewoon mooi.

Genoten!

Golden Empire is de naam van de gigantische ranch van de zelfgenoegzame Virgil Renchler (Orson Welles). Iedereen in de directe omgeving waaronder ook het stadje Kaff valt, is van hem afhankelijk. Als Renchler de geldkraan dichtdraait is het stadje zijn bron van inkomsten kwijt. De man kan doen wat hij wil. Derhalve is het ook gepermitteerd dat op zijn grondgebied een van de vele naamloze illegale Mexicaanse arbeiders die door hem worden uitgebuit, uit zijn barak wordt gesleurd en wordt vermoord. Sheriff Jeff Chandler laat zich niet intimideren en worstelt zich door een wespennest van machtige economische belangen, burgerlijke zorg om de werkgelegenheid en racistische tendenzen.

Jack Arnold is de regisseur. Groot geworden in het creature- en science fiction genre. Arnold maakte klassiekers als Creature from the Black Lagoon (1954), Tarantula (1955) en The Incredible Shrinking Man (1957). Uitstekende films van een uitstekende regisseur die echter nooit de B-status ontsteeg. Dat ene grote studioproject werd hem nooit gegund. In de herfst van zijn carrière deed hij nog wat producties voor de televisie en raakte uit beeld. Ik hou wel van de films van Jack Arnold. De man had beter verdiend.

Man in the Shadow verscheen in hetzelfde jaar als The Incredile Shrinking Man en heeft met monsters en science fiction niets te maken. De film is serieus van toon en behandelt serieuze thema’s. Ondanks de aanwezigheid van zwaargewicht Orson Welles wordt de film amper nog genoemd en bekeken. En misschien is dat wel terecht. Man in the Shadow is zeker een degelijke film, maar ik kan niet zeggen dat ik van de perikelen rondom de sheriff en rancher Welles erg onder de indruk was.

Het verhaaltje is niet per se slecht, maar nogal standaard. Een rechtschapen man stelt zich teweer tegen een corrupt systeem. Eromheen weinig franje. Jack Arnold houdt het simpel. De invulling van de personages is eveneens tamelijk simpel. Al na enkele seconden is duidelijk of een personage goed of slecht is. Het acteerwerk is goed, maar niet opvallend, laat staan exceptioneel. Kortom, het is niet slecht, maar het houdt allemaal niet over. Simpel, vlot, kort en toch wel vermakelijk. Daarmee zijn de kwalificaties wel genoemd.

Een film van de Ealing Studios. Hoewel de studio al vanaf 1902 bestaat, kreeg de studio vooral bekendheid door een reeks films die in de jaren kort na de oorlog werden geproduceerd. The Man in the White Suit is er een van. Evenals in de andere Ealingfilms uit die jaren gaat het ook hier om een man uit de lagere sociale klasse die stevig aan de boom van het establishment schudt.

Een simpel verhaal over een scheikundige die met zijn uitvinding geen gehoor vindt bij de grote bazen en in het geheim aan de perfectionering van zijn uitvinding werkt. De kleine man wordt gespeeld door Alec Guinness, die met zijn typische terughoudende manier van acteren indruk maakt. Het simpele verhaal is vermakelijk en biedt voldoende gelegenheid om flink te grijnzen. De film is geen regelrechte komedie maar is wel uitgerust met grappige situaties en zelfs hier en daar met wat slapstick.

De film is geschoten in zwart-wit. Muziek, regie en de (soms wat belegen) humor verraden de leeftijd van de film. Het basisverhaal zou daarentegen nog steeds in een contemporaine film passen. In de huidige wereld die geplaveid is met wegwerpartikelen, past deze satirische film wonderwel. Leuke film.

Een romantische komedie met een enthousiaste, frisse en grappige uitstraling. Vermakelijke film waarin een niet geplande blind date zorgt voor komische verwikkelingen.

De situaties waarin Pegg en Bell belanden zijn leuk bedacht. Soms flauw, soms hilarisch, maar bijna zonder uitzondering erg komisch.

Er wordt veel gepraat. Er is veel tekst. De gespreksonderwerpen zijn vooral idioot en onzinnig en worden ingegeven door de situationele omstandigheden. De dialogen die er uit voortkomen zijn dientengevolge heerlijk stompzinnig en absurd, maar zeker ook scherp. Het werkt erg humoristisch.

Frisse en enthousiaste rollen van Pegg en Bell. De bijrollen zijn zonder uitzondering aangenaam ingevuld, waarbij het heel bijzonder is dat niemand echt irritant is. Dat gebeurt niet vaak.