Opinions

Het is alweer enige jaren geleden dat het maken van een pornofilm uitliep op een bloedbad. De enige overlevende heette Maxine (Mia Goth) en zij is sinds de gebeurtenissen uitgegroeid tot een grote ster in de pornowereld. Ze heeft nu het plan opgevat om een beroemdheid te worden binnen de echte filmwereld in Hollywood. MaXXXine is de derde film van Ti West in de X-trilogie.

West behandelt in MaXXXine twee hoofdlijnen. In de eerste lijn volgt hij Maxine die zich een weg baant in de publieke filmwereld en een rol krijgt aangeboden in een horrorfilm. De tweede lijn vertelt van een seriemoordenaar die in het Hollywoodse rondsluipt. De film verwijst hierbij naar een bekende moordenaar uit de jaren 80 met de naam Night Stalker. Waar de ene lijn tamelijk frivool en luchtig is opgezet, bevat de andere lijn een tikje meer duisternis. De film wordt af en toe prettig opgesierd met bloedige moorden. De twee plotlijnen maken van MaXXXine zowel een karakterschets als een bijdrage aan het horrorgenre. De wisselwerking tussen beide lijnen verloopt aangenaam.

Mia Goth trekt zonder veel moeite elke scène naar zich toe. Haar personage is niet sympathiek maar wel heel fascinerend. De moorden zijn mooi en sfeervol in scène gezet en doen denken aan moordwerk dat in een willekeurige Giallo valt te zien. Ook de setting in het Los Angeles van de jaren 80 ziet er mooi uit en heeft een bijzonder sfeervolle impact. Behalve sfeer heeft de film humor. Het is humor van het subtielere type dat grappig is zonder dat er expliciet op de lach wordt gezinspeeld. Grappig zijn bijvoorbeeld de intermezzo’s met Kevin Bacon die een morsige privédetective neerzet. MaXXXine bestaat overigens niet enkel uit frivoliteit, humor en moordzucht. De film laat af en toe ook een wat serieuzere kant zien met scènes die de ondergeschikte positie van de vrouw in de filmbranche kritisch belichten.

Op een bepaald moment raakte ik wat verstrikt in de veelheid aan thema’s en verwijzingen die Ti West in zijn film verstopt. De helderheid en voortgang van het verhaal ondervinden daar soms enige hinder van. Neemt niet weg dat MaXXXine gewoon een goede film is. Het niveau van Pearl (2022) (de beste film uit de trilogie, wat mij betreft) haalt de film echter niet.

Fijne psychologische horror met heel behoorlijke gory uitwassen.

Heerlijk toch hoe een film, waarin de verhaallijn traag verloopt en waarin behalve een paar verontrustende scènes ogenschijnlijk weinig spannends gebeurt, uiteindelijk een stadium weet te bereiken waarin je als kijker ongemerkt toch stijf bent gaan staan van de spanning. Hoe is dat mogelijk. Ik doe een uitleggerige en lichtelijk dramatische poging.

De opbouw is rustig. Een kennismakingsrondje. Hoofdpersonage May is wel wat vreemd, maar lijkt de boel goed onder controle te hebben. Het gemene onbegrip dat de wereld over haar uitstort maakt dat er inlevende en sympathieke gevoelens voor de miskende zielepoot loskomen. Als kijker zweer je onmiddelijk onvoorwaardelijke trouw aan de onzekere, sociaal onhandige maar ook humoristische hoofdpersoon. Die gevoelens blijken hardnekkig.

Als in de loop van de film de gedragingen van May steeds minder connectie met de realiteit krijgen en een graadje meer bizar worden, blijft ze toch de zielepoot naar wie de sympathie uitgaat. Het gaat wel wat moeizamer, want haar schild van onschuld loopt hier en daar een deukje op. Er ontstaan barstjes. Een paar stevige hick-ups van wantrouwen zaaien wat verwarring. Er gaan wat alarmbelletjes af, maar de steun en sympathie voor haar personage blijven stevig overeind. Hoe fout en hoe verbazingwekkend.

Geweldig hoe de film erin slaagt om de kijker (gewillig of onwillig) een loyale deelgenoot te maken in de bizarre acties van May. Dat vereist subtiel invretend filmwerk en een geloofwaardige acteerprestatie van Angela Bettis, die het ene moment heel knap een creep speelt en dat in het volgende shot heel knap al niet meer is.

Bij mij als kijker werd alle vaste grond onder mijn voeten zorgvuldig weggeslagen. Is ze zielig of niet zielig? Creep of onbegrepen? Dader of slachtoffer? Het zijn hersenspinsels die tijdens en na het kijken van de film heerlijk sudderen.

Fijne film.

Twintig jaar geleden werd lerares Gracie Atherton-Yoo (Julianne Moore) met een leerling betrapt. Een schandaal. Twintig jaar later is het schandaal grotendeels vergeten. Gracie is intussen met de leerling getrouwd, heeft kinderen met hem en leidt een onbezorgd en rijk leven. Als een film gepland staat over het gebeuren en de actrice die Gracie zal spelen haar in de voorbereidingsfase bezoekt, worden oude wonden opengereten en ontstaat turbulentie in het onbezorgde leven van Gracie en haar man.

Het verhaal cirkelt voornamelijk om de twee belangrijkste vrouwen in de film zijnde Gracie en Elizabetrh Berry, de actrice die door Nathalie Portman wordt gespeeld. Gracie is een onvoorspelbare vrouw. Beetje duister ook. Elizabeth observeert haar en transformeert geleidelijk in het personage dat ze gaat spelen. Dat gaat ver. Ook de jonge man van Gracie transformeert er lustig op los. En ook Gracie laat zich steeds meer van een andere kant zien. Het zijn uitnodigingen voor diepzinnige psychoanalytische studies, zou je zeggen.

Regisseur Todd Haynes besluit het anders te doen. Hij houdt het oppervlakkig. Zowel in de dialogen als in de beelden. Zo passeren veel beelden van vlinders. Hoe verrassend. Hoe monotoon. May December is dan ook een monotone film. Behalve met beelden van vlinders wordt de kijker tot vervelens toe geconfronteerd met beelden waarbij de camera op mensen inzoomt en van mensen wegzoomt. Vooral als je erop gaat letten is dit trucje een vermoeiende beleving. Met het muzikale behang is het al niet veel beter gesteld. Steeds weer herhaalt zich hetzelfde opwekkende melodietje dat op gepaste momenten weerklinkt.

Al die monotonie bewerkstelligt dat de film totaal geen spanningsveld bezit. Er is amper sprake van een ontwikkeling. Niet in het verhaal. Niet in de personages. Potentieel materiaal genoeg voor spannende verwikkelingen, maar daar is Haynes niet van gediend. Hij houdt blijkbaar van potentie. Niet van beweging.

May December is zo’n film waarvan je bij het inzetten van de endcredits een beetje blij wordt, omdat je dan niets meer met het verhaal en met de personages te maken hebt.

Aardig vervolg. Kijkt net als het eerste deel lekker weg, maar is logischerwijs minder verrassend. De film heeft vaart, veel actie en speelt zich af in een goed overtuigende post-apocalyptische sfeer.

Ik hikte van te voren wel tegen de lengte van de film aan. Een filmduur van meer dan rwee uur, is toch behoorlijk lang voor zo'n filmpje. De tijd gleed echter aangenaam snel voorbij. Ik had ook weinig last van momenten van verveling. Gezien het simpele verhaaltje is dat eigenlijk wel bijzonder. De veelheid aan handelingen en actie in de film vergoeden blijkbaar veel.

Ondanks dat de film goed vermaakt, is er natuurlijk best wel wat op aan te merken. Zo zijn de dialogen erg fantasieloos en is het acteerwerk erg matig. De personages zijn nogal vluchtig neergezet. Ze zijn gemakkelijk inwisselbaar en hebben niet veel inhoud. Van dit tweede deel verwachtte ik op voorhand toch wat meer innerlijke karaktervorming. Dat was niet het geval.

Verder bevat de verhaallijn onwaarschijnlijke hoeveelheden toeval ten gunste van de jonge helden. Toch een minpuntje in het script.

Maar goed. Negeer deze vervelende details (net als ik) en wat dan overblijft is een gemakkelijk kijkbare en goed genietbare avonturenfilm. Best leuk.

De gehaaide pokerspeler McCabe rijdt gehuld in een dikke pelsmantel en gezeten op een krakkemikkig paard door een mistroostig landschap. Het regent. De wind huilt. Grijze en bruine accenten domineren de grauwe beelden. Het landschap verglijdt bijna ongemerkt in het plaatsje Presbytarian Church. We zien schimmen bewegen in de richting van een houten bouwval. Het gebouw geeft nu niet bepaald gastvrije vibraties af maar doet desondanks dienst als saloon. Op het bordje bij de ingang staat zelfs heel ongerijmd het woordje 'hotel' geschreven. Als McCabe de saloon binnenstapt is het zo donker dat alleen de gezichten van de bezoekers en de kaarten van het pokerspel dat wordt gespeeld zichtbaar zijn. De setting is somber en kil. Een rilling trekt door mijn lijf. Ik zet de kachel snel een graadje hoger. Gelukkig treedt snel daarna prostituee Constance Miller (Julie Christie) de film binnen. Ik krijg het meteen al een stuk warmer.
Sneeuw, ijs, vocht en kou zijn vanaf het begin voelbaar in dit westerndrama geregisseerd door Robert Altman. In het fictieve Presbytarian Church, dat een overzichtelijke verzameling is van bouwvallige houten gebouwtjes en speciaal voor de film in Canada werd neergezet, wil je niet zijn. Antiheld John McCabe (Warren Beatty) denkt er anders over. In de scène dat hij het armetierige plaatsje komt binnenrijden, wordt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een romantische western die verhaalt van blijde pioniers die zich zelfopoffering getroosten en tegenslag overwinnen teneinde het nieuwe land succesvol te kunnen gaan cultiveren. McCabe is van een ander slag. Hij heeft niet de wens om deugdzaam geld te verdienen. Hij laat een bordeel bouwen.
Robert Altman zet in McCabe & Mrs. Miller een magnifieke atmosfeer neer. In bijna elk shot wordt de kijker geconfronteerd met de ruige omgeving, het verschrikkelijke klimaat of de sociale kilte die heerst. Het doen en laten van de protagonisten past goed in die sfeer. Noch het personage McCabe, noch het personage Mrs. Miller wordt als heroïsch of edelmoedig geportretteerd. Beiden zijn grif bereid om voor het verkrijgen van aanzien en geld een ander uit te buiten. Beiden zijn eveneens steeds op zoek naar manieren om uit de dagelijkse ellende te ontsnappen. McCabe met het pokerspel. Miller met de opiumpijp. Zonder kitsch en pathos schetst Altman hoe twee mensen nietsontziend streven naar gelukzalige dingen als aanzien, macht en geld die vroegere levensfasen hen niet hebben opgeleverd.
De troosteloosheid wordt begeleid door muziek van Leonard Cohen. Ik ben geen fan van zijn muziek maar moet constateren dat beeld en muziek fantastisch samenvallen. Behalve ingrediënten als muziek, beeld, sfeer en personages is er nog een factor die de film tot een fascinerende en goede film maken. Als de focus zich af en toe van de protagonisten afkeert en meer algemeen over Presbytarian Church dwaalt, krijgt de kijker middels gebeurtenissen die zich in het stadje voordoen een nog betere indruk van de meedogenloze kilte en de sociale armoe die het dagelijkse bestaan beheersen. Neem bijvoorbeeld de zinloze dood van een bordeelgast die zonder enige reden door een agressieve jongeman wordt neergeschoten. Met de ontsteltenis nog zichtbaar op zijn dode gezicht, valt hij in een meertje van ijswater en zinkt voor de ogen van de stadsbewoners naar de bodem. Het zijn kleine gebeurtenissen als deze die zich buiten het gezichtsveld van de protagonisten afspelen die voor meer bewustzijn zorgen over de willekeur en wetteloosheid waaronder het bestaan te lijden heeft. Spannende zijsprongetjes als deze zijn medeverantwoordelijk voor de verdieping van de kille, mistroostige en akelige sfeer waarin de film continu is gewenteld.
McCabe & Mrs. Miller zou je als een anti-western kunnen betitelen. Alle figuren hebben een inhalige of kwaadaardige inborst. Er zijn geen helden à la John Wayne of Gary Cooper. De omstandigheden zijn allesbehalve romantisch. Geen indrukwekkende landschappen en geen sfeervol kampvuur. Niets van dat. En tenslotte worden alle problemen in de apotheose niet opgelost met behulp van traditionele waarden uit de klassieke western. Waarden als heldhaftigheid, edelmoedigheid en onbaatzuchtigheid. In de wereld van McCabe en Mrs. Miller bestaan die deugden simpelweg niet. Hun wereldbeeld is cynisch. Hun wereld is rauw, keihard en somber.
Bijzondere film. Goeie film.

Een hartverwarmend verhaal in een film vol clichés. Niet origineel en erg mikkend op de traan van de kijker. Het begin, het verloop en de afloop zijn vanaf de eerste minuut bekend.

Desondanks leefde ik als kijker serieus mee met het geluk en het ongeluk van de hoofdpersonen. Dat is knap werk. Been there, done that etc. en toch leef ik mee. Verbazingwekkend.

De karakters zijn leuk neergezet. De setting is goed. De acteerprestaties zijn ok.

Leuke wegkijker!

Mooi hoor, dit. Een ontroerende, pakkende coming of age waarin de belevingswerelden scherp en met oog voor detail worden neergezet, waarin de personages ongewoon leuk en behoorlijk karaktervol zijn en waarbij je bijna voortdurend glimlachend zit te genieten.

De film pakt je met humor. Scherp, vermakelijk offbeat en enigszins absurd. Eigenlijk voedt de humor de ontroering, wat de film behalve tot een plezierige ook tot een aangrijpende ervaring maakt. De combinatie van scherpe en bizarre humor met indringend drama is zeer geslaagd. Die combinatie wekt vertedering en inleving op.

Leuke verhaallijn. Over een getalenteerde sullige einzelgänger, die tegen zijn wil in aanraking komt met de wereld buiten de beschutting van zijn eigenhandig gefabriceerde en met zorg omgeven overlevingscocon. Over een jongen met schutkleuren die zich bloot moet geven en ongewild confrontaties moet aangaan. Met een ziek persoon bijvoorbeeld. Met een goede vriend bijvoorbeeld. Heel levensecht. Heel komisch. Heel vermakelijk. En heel ontroerend.

Het verhaal deugt. Het is niet klef of geforceerd sentimenteel. Dat geldt ook voor de manier waarop de ziekte als belangrijk emotioneel component in het verhaal wordt geëxploiteerd. Dat gebeurt niet op een sentimentele manier. De ziekte is gewoon onderdeel van het geheel. En dat gehele verhaal met grappige en minder grappige onderdelen (zoals ziekte), voelt gewoon goed, is daarom oprecht ontroerend en wekt oprecht kippenvel op.

De dialogen zijn fijn. Sommige bevatten echt fantastische teksten. Humoristisch natuurlijk en heerlijk relativerend. Maar ook geestig onderkoeld met een tragikomische onderlaag. Die uitgelezen teksten zijn een andere reden waarom het sentimentele en moraliserende element, dat zo gemakkelijk binnenglipt in een film als deze, hier gelukkig op afstand blijft.

De film is doorsneden met korte absurdistische filmpjes gemaakt door twee hoofdpersonages. Het zijn heel bijzondere en bizarre parodische scheppinkjes gebaseerd op bekende films. Ze zijn erg geestig en vormen in emotioneel opzicht een bevrijdende bliksemafleider, die je op een leuke manier even van het hoofdverhaal afleiden. Het zijn prettige zakdoekjes.

Het acteerwerk is goed. Naturel. De lankmoedige uitstraling van Thomas Mann is perfect.

Soms heb je zo'n film die je pakt, die je naar de strot vliegt, die in je hoofd blijft hangen. Dit is er zo een.

Leuke film die er in slaagt om bijna immer een luchtige toon te handhaven ondanks de emotioneel beladen onderwerpen die in de film aan de orde komen.
De film kiest er niet voor om de fysieke en mentale rampspoed van de invalide hoofdpersoon tot in den treure uit te diepen. De film kiest voor de luchtige aanpak. Een aanpak die wel laat zien dat er sprake is van ernstige pijn en ernstige zielepijn, maar daar niet te diep op in gaat. Er eigenlijk steeds langs glijdt.
Nu is het ook niet zo dat de conditie van de invalide Claflin wordt ontkend of gemakkelijk wordt weggewuifd. Zo is het ook weer niet. Er zijn gewoon geen hele indringende en emotionele confrontaties met betrekking tot het uitzichtloze aspect van zijn ongeneeslijke conditie. Het is steeds maar een beetje droevig en steeds maar heel kort droevig. De toon van de film is na die momenten weer heel snel leuk en luchtig. Een crisisje komt in deze film nooit erg hard aan.
Ik had er vrede mee. Ik zit niet altijd te wachten op intens drama. De humoristische aanpak bevalt erg goed. Heb me er grijnzend mee vermaakt.
Leuk typetje, die Clarke. Guitig en olijk acterend is zij meer de spil van de film dan de invalide Claflin. Ook daar had ik vrede mee.

Een film met hyperactieve personages die opvallen door hun koude uitstraling. Het zijn MTV-achtige personages. Personages die uitmunten in egoïsme en een plat gevoelsleven leiden. Logisch, dat er nergens binding plaatsvindt met hun cartooneske leefwereld. 't Is te onecht. Te plastic.

Het verhaaltje is net als de personages niet heel diepgaand en nergens echt meeslepend. Het blijft te veel hangen in overdrijving en simpele lol. Het had best wat meer de diepte in mogen gaan. Maar ja, het script is daarvoor gewoon te mager.

Visueel kent de film een paar aardige momentjes. Verder door de flauwe lol heen wat minder flauwe humor en een paar hilarische scenes, waar ik wel om kon lachen.

Het acteerwerk is best ok. Des te jammer dat dit potentieel aan talent te weinig wordt uitgedaagd.

Mooi dramatisch vormgegeven film over lijdzaamheid, verlies en rouw. Een intriest en somber relaas met weinig oplichtende momenten. Een film waarin en waaraan werkelijk bijna alles mistroostig is.

De beide personages maken indruk. Zo prachtig neergezet in hun verdriet, hun onvermogen om zich te uiten en in hun gedrag dat ingegeven door een immens en onvoorstelbaar gemis zich steeds meer verwijdert van het algemeen aanvaardbare. Zeer beeldend getoond. Dialoog is er weinig.

De camera dicht zit op de huid. De onmacht en het lijden zijn erg visueel De inkijkjes voelen schaamteloos en vuil en zijn daardoor extra confronterend. Alsof je als kijker aan het verhaal an sich nog niet genoeg gevoelens van uitzichtloosheid en depressie ontleent.

("Eh nee, dat vind ik inderdaad niet", dacht de regisseur waarschijnlijk en hij schoot er nog een paar extra closeups vol ellende bij). Heerlijk.

De somberte is ook zichtbaar in de kleurloze leegte van de stad, het appartement, de kroeg. Ja in alles eigenlijk. Nee, de decors brengen ook al geen licht. Evenals de andere personages dat niet doen. Dat zijn stuk voor stuk mislukte en gedesillusioneerde gevallen. Daar valt ook al geen troost te halen.

Fantastisch acteerwerk van Wilson en Wilde. Zij brengen de emotionele belasting zonder vermoeiende overgedramatiseerde excessiviteit over. Erg knap. Erg geloofwaardig.

Indrukwekkende en zware kost dit. Ook mooie kost.

Een thriller/horror waarin de personages verstandig handelen levert waarschijnlijk een korte film en niet veel spanning op. Dus is het maar gelukkig dat de aan levensmoeheid lijdende Lisa het onverstandige besluit neemt om bij een vreemde man in de auto te stappen. De lift markeert het begin van een nachtmerrie en van een redelijk amusante film.

De vergelijking met Cube is snel gemaakt. De steriele kille setting en de ietwat surrealistische sfeer zijn overeenkomstig. De aaneenrijging van bedreigende ruimtes evenzo. Met de beklemming zit het ook wel goed. Raadsels zijn er ook, maar die nemen een kleine plaats in. Die zijn in films als Cube en Escape Room veel beter uitgewerkt en hebben in die films een groter aandeel in de spanning. In Meandre wordt de spanning veel meer opgeroepen door het creëren van een claustrofobisch gevoel dat opkomt als je de wanhopig lijdende Lisa door de smalle gangen van een labyrint ziet kruipen. In beginsel werkt dat goed. Na verloop van tijd wreekt zich het gebrek aan afwisseling.

Toch intrigeert de film. Het personage Lisa levert een dubbelzinnige overlevingsstrijd. In letterlijke en in overdrachtelijke zin. De strijd tegen haar belager, die de constructeur van het labyrint is, is tevens een worsteling met de reden van haar levensmoeheid. Hoewel de mentale worsteling wat aan de vage kant blijft en grotendeels vervalt in pseudofilosofische poespas die diepzinniger pretenties impliceert dan het bewerkstelligt, verleidt het toch tot overpeinzing en fascineert het.

De setting is prima. Minimalistisch, verraderlijk en beklemmend. Ook leuk zijn de Science Fiction elementen en de surrealistische horrorelementen die later in de film worden ingepast. Die heffen het gebrek aan afwisseling enigszins op en geven de film de spannende injectie die nodig is om geboeid te blijven kijken. Daarmee redt de film net een voldoende.

Measure of a Man speelt zich af in de jaren 70, beslaat een vakantieperiode, is een coming of age-film en heeft onmiskenbaar een sociaal-culturele insteek. Aangezien regisseur Jim Loach de zoon is van filmmaker Ken Loach is dat laatste niet vreemd. In de film geeft Jim Loach blijk van een gedifferentieerde kijk op intermenselijke dynamiek en voorziet hij het verhaal in bescheiden mate van maatschappelijke problematiek. Behalve het coming of age-verhaal van zijn protagonist, vertelt Loach in kleine zijplotjes en met subtiele observaties over zaken die aan grotere sociaal-maatschappelijke issues raken. Measure of a Man vertelt veel tussen de regels.

Het is een emotionele film. Geen sentimentele film. Ietwat melancholisch, maar niet dwepend met de nostalgie die vaak vrijkomt als een film in een andere tijdsperiode is gesitueerd. De rustige stem van de protagonist die de gebeurtenissen inluidt en soms van commentaar voorziet en de warme zomerse beelden maken van Measure of a Man een fijne, kleine, hartverwarmende en serene film over volwassen worden.

Een film ook met een zeer overtuigende hoofdrol van Blake Cooper als Bobby Marks. Een dikkige jongen en geen populaire jongen. Maar wel iemand die daar waardig mee omgaat. Hij is niet in zichzelf gekeerd, heeft vrienden en onderwerpt zich niet aan onrealistische dromen. Cooper speelt hem met een meeslepende charme en flair. Ook de andere personages zijn aangenaam ingevuld, waarbij Donald Sutherland er in een kleine maar belangrijke bijrol toch wel bovenuit steekt.

Measure of a Man is prettig rustige cinema met goed acteerwerk en een verhaal dat een ontspannen cadans bezit en niet pretendeert heel bijzonder te zijn, maar juist daardoor zo boeiend is.

Een uitgesproken zomerkamp-komedie die is gevuld met gebruikelijke ingrediënten als dom geblaat, seksuele nieuwgierigheid, romantische onderonsjes, kampspelen en wat slapstick. Tegen een achtergrond van bos en meer rolt zich een fragmentarisch film uit vol losse belevenisjes van een groep kampbegeleiders.

De film onderscheidt zich van andere films uit het zomerkamp genre door het gebrek aan naaktheid en door het redelijk fatsoenlijke taalgebruik. Twee andere elementen waarmee de film zich onderscheidt zijn regisseur Ivan Reitman en acteur Bill Murray. Voor beiden betekende Meatballs de definitieve doorbraak in filmland. Beide personen hadden overigens al enige bekendheid verworven. Reitman als regisseur van obscure filmpjes en Murray door zijn aandeel in de tv show 'Saturday Night Live'.

In Meatballs heeft Murray een leuke rol als anarchistische kampbegeleider. Bijna geen fragment is zonder Murray. De film is een one-man-show waarin Murray dolt met de andere personages die de rol van aangever op zich nemen. Murray gaat stevig te keer. Hij krijgt de ruimte en benut hem. De humor varieert van flauw tot leuk absurdistisch. Tot de hoogtepunten behoren de kampberichten die Murray via de intercom over het kamp laat schallen. "Attention. Here’s an update on tonight’s dinner. It was veal. I repeat, veal. The winner of tonight’s mystery meat contest is Jeffrey Corbin who guessed ,some kind of beef."

De film bestaat uit korte sketsch-achtige scènes die slechts onderbroken door een korte sfeerimpressie elkaar snel opvolgen. Het episodische karakter van de film garandeert vaart en houdt de kijker bij de les. Een paar duurzamere rode draadjes brengen romantiek en feelgood in de film en zorgen voor binding met de personages.

Meatballs staat voor vluchtig en zonnig vermaak. Dat is het eigenlijk wel.

Na Chato's Land (1972) is The Mechanic de tweede samenwerking tussen regisseur Michael Winner en acteur Charles Bronson. Een samenwerking die resulteerde in een aantal opzienbarende films waarvan Death Wish (1974) wellicht de bekendste is.

In The Mechanic is huurmoordenaar Charles Bronson actief in een wereld waarin ordehandhavers niet aanwezig zijn. Een wereld die alleen door criminelen en moordenaars bewoond lijkt te worden. Een anarchistische zone die zich buiten het gezichtsveld van het justitiële apparaat afspeelt. Bronson wordt door de spelers in dat wetteloze circuit ingehuurd om moorden te plegen. Zijn autoritaire opdrachtgevers verblijven in de schemering. Het contact verloopt telefonisch. Of de slachtoffers schuldig zijn of niet, is voor Bronson niet van belang. Er is één regel waar hij zich aan moet houden: onvoorwaardelijke gehoorzaamheid.

De film stamt uit 1972. Op dat moment woedt de Vietnamoorlog nog in alle hevigheid. Enige parallellen met die oorlog zijn in het verhaal zichtbaar. De wetteloze zone die Vietnam op dat moment is en de blindelingse opvolging van bevelen aldaar, verdragen zich uitstekend met de werkomstandigheden van Bronson.

De referentie naar Vietnam past trouwens goed bij de eigenzinnige manier van film maken door een collectief dat onder de noemer 'New Hollywood' bekend staat. Een collectief dat een andere manier van filmen voorstond dan in het brave Hollywood gewoon was en een nieuwe generatie filmmakers als Martin Scorcese, Francis Ford Coppola en Michael Winner opleverde.

The Mechanic is een fijne film. Het camerawerk is goed. Point of View shots door verrekijkers of snelle zoomshots op gebeurtenisen drukken de kijker op de handelingen en werken spanning verhogend. Het script rammelt hier en daar wat, maar dat is niet heel storend. De montage werkt hier en daar wat slordig, maar de abrupte cuts passen goed bij de rauwe en grove opzet van het verhaal. En de personages? Die zijn keihard en hebben een sociopathische inslag maar worden verder amper uitgewerkt. De filmbeleving vraagt ook niet om verdere expansie van de karaktertrekken. Basic volstaat.

Tot slot nog aandacht voor de eerste vijftien minuten van de film. In het eerste kwartier wordt niet gesproken. Er wordt gewerkt. Bronson in de voorbereiding en de uitvoering van een moord. De focus ligt op het detail. Alle afzonderlijke stappen die nodig zijn om het doel te bereiken, worden met een grenzeloze hoeveelheid geduld uitgevoerd. Bronson verkeert in zijn eigen wereld. Zijn eigen volmaakte wereld. Een prachtige opening van de film. Meditatief voor Bronson. Meditatief voor mij.

Redelijke Feelgood met een aangename Sarandon.

Sarandon is echt leuk als bemoeizuchtige moeder, vriendin, kennis enzovoort. Gelukkig dat ze leuk is, want volgens mij is er geen scène waarin zij niet aanwezig is.Haar personage draagt de film met verve.

De andere personages doen er niet zo toe. Ze staan in dienst van Sarandon, die hun inwisselbaarheid dankbaar aangrijpt om die leuke hoofdrol neer te zetten.

Een film waarin de humor bestaat uit de opdringerige maniertjes van Sarandon en de ongemakkelijke situaties waarin zij als gevolg daarvan terecht komt.

Ook met humor in de dialogen. De teksten zijn echter wel ondergeschikt aan het situationele. Wat meer en wat scherper had van mij best gemogen.

Het verhaaltje is niet al te ingewikkeld. Hier en daar wat zoetig, maar gelukkig met mate. De onderliggende thematiek laat teveel zoet ook niet toe. De worsteling die er is met diepere thema's als rouwverwerking en eenzaamheid is goed zichtbaar en speelt een belangrijke rol in het verhaal, maar overheerst niet. De film glijdt er niet in weg. Het toontje blijft gezellig en lichtjes. Prima keus, vond ik.

De film vertelt over twee personen in Buenos Aires en hun eenzaamheid. Een man en een vrouw. Martin en Mariana. Een film die behalve aan het wel en wee van de twee veel aandacht schenkt aan de architectuur in Buenos Aires. Medianeras start met een minutenlange monoloog van Martin waarin hij zijn levensgeschiedenis vertelt en daarin ruimte inbouwt om de kijker te plezieren met architectonische wetenswaardigheden van de gebouwen in de stad.

Martin en Mariana hebben veel gemeen maar kennen elkaar niet. Ze zijn alleen en zoekende. Ooit zullen ze elkaar misschien vinden. De film is in de uitkomst van die mogelijkheid minder geïnteresseerd dan in de omwegen, de belemmerende momenten die plaatsvinden voordat deze eventuele samenkomst een feit is. De titel van de film doelt op dergelijke hinderlijke factoren.

Met de term 'medianares' worden de saaie dichte wanden aan de zijkanten van gebouwen bedoeld. Wanden zonder ramen en (balkon)deuren. Wanden die de bewoner belemmeren om een blik op de stad en haar inwoners te werpen. Wanden die er enkel op wachten om als scheidingswand voor een nieuw aan te bouwen gebouw te gaan dienen. In Buenos Aires hebben de meeste van de hoogbouwhuizen een dergelijke zijwand. Mariana formuleert het nut van die wanden vrij vertaald als volgt: de medianeras laten onze slechtste kant zien; ze vormen een barrière die de natuurlijke omgang tussen mensen in de weg staat.

Van die hinderlijke wanden die het contact tussen mensen bepaald niet bevorderen, zijn er vele in de film. Echte en metaforische. Vaak veroorzaakt door de mens zelf in een samenhang met de digitale wereld die mensen eigenlijk nader tot elkaar zou moeten brengen, maar die de mensen in werkelijkheid juist van elkaar verwijdert. De debuutfilm van Gustavo Taretto wijdt zich aan medianeras die tussen mensen en in het bijzonder tussen Martin en Mariana bestaan. Daarnaast is de film een poëtische reflectie over architectuur en esthetica. En over leven en liefde in de grote stad.

Zowel de denkwereld van Martin als van Mariana over het solitaire leven in de stad is vrij van clichés. En dat is prettig want het gaat steeds om redelijk lange reflecties die als begeleiding fungeren bij beelden van gebouwen en bij activiteiten van de personages. Poëtisch en filosofisch. Traag. Ironisch. Mooi. Daarenboven gunt de film de kijker een blik op Buenos Aires dat duidelijk te kampen heeft met de gevolgen van de economische crisis. Interessant.

Fijne film. In drie episoden die de sombere herfst, de lange winter en het optimistischer voorjaar bestrijken, worden de belemmerende momenten uit de doeken gedaan. Dat gebeurt op plezierige wijze want de omwegen gaan gepaard met fijne droge humor. En zo vliegt de tijd genoegzaam voorbij en wordt aan het einde de vraag beantwoord of Martin en Mariana elkaar daadwerkelijk ontmoeten. En of dat gebeurt? Tja…misschien.

Mariana maakt deel uit van een groep meiden die ’s avonds de straten van de stad afschuimt op zoek naar promiscue vrouwen. Ze dragen witte maskers, achtervolgen het slachtoffer en mishandelen haar. Het is een extreme uiting van geloofswaanzin. De meiden zijn aanhangers van een geloofsgemeenschap die zich vooral op jongeren richt en wordt aangevoerd door een charismatische jonge dominee met politieke ambities.

De film ademt op een ironische manier een woede tegen fundamentalisme en tegen de lepe leeghoofdige retoriek die mensen weet te vullen met verontrustend gedachtegoed en weet aan te zetten tot gewelddadige acties. De film vertelt van het ontstaan van een benauwend collectief van gelijkgezinden, dat de wereld zijn normen en waarden wil opdringen. Vrijheid van denken en handelen horen in het collectief niet thuis. De personages in deze surrealistisch aandoende film zijn doordrenkt van een overdreven verlangen om rechtlijnigheid te prediken en nuance geen ruimte te bieden. Het genootschap oordeelt en beoordeelt vanuit een perspectief van traditionele en reactionaire waarden.

De film neemt Mariana als rechtschapen protagonist en laat haar een persoonlijke conflict uitvechten. In het verloop van de film ontdekt zij het verlangen om onderdrukte gevoelens de ruimte te geven en de dingen meer genuanceerd te bekijken. Aldus ontstaat een gevaarlijke en conflictueuze situatie die haar tot dezelfde categorie vrouwen degradeert waarop zij samen met geloofsgenoten ’s avonds in de stille straten van de stad jacht maakt.

De kleurstelling die de film hanteert, houdt gelijke tred met de ervaringen van Mariana en is rijk aan contrasten. De echte reactionaire wereld wordt met donkere tinten geaccentueerd. Het innerlijke gevoelsleven of de fantasiewereld van Marian wordt verbeeld met heldere tinten, die een vrolijkheid en vrijheid impliceren die in haar echte wereld niet mogelijk is.

Visueel mooi. Acteertechnisch goed. De film is surrealistisch, fantasierijk, soms schokkend en ook tamelijk lang. Medusa is een fascinerende film, maar vergeet met een speelduur van 127 minuten soms om de voortgang te bewaken zodat niet alle 127 minuten even fascinerend zijn. Het merendeel van de minuten is dat echter wel.

Megan is 14 jaar oud, populair en ziet er goed uit. Als zij op een dag via een chatbox een jongen leert kennen en met hem afspreekt, verdwijnt zij. Haar vriendin Amy die in tegenstelling tot Megan een bedachtzamer karakter heeft en nog wat kinderlijke trekken vertoont, is de enige die zich oprecht zorgen maakt om haar verdwijning. Je zou de aard van de film kunnen omschrijven als een karakterstudie ingebed in een verontrustend horrorscenario.

Het personage Megan wordt heel aannemelijk neergezet. Ze is complexer dan haar populaire status in eerste instantie doet vermoeden. Dat wordt duidelijk als de film een blik achter de vrolijke façade van de geliefde tiener werpt en daar een minder zorgeloze wereld aantreft. Megan wordt gespeeld door de onbekende Rachel Quinn die als enige een prima acteerprestatie aflevert.

De tweede helft van de film richt de focus op Amy. Haar personage wordt minder breed onderzocht en werkt soms ietwat stereotiep. Dat is jammer want haar personage is interessant genoeg voor meer diepte. Ook jammer dat de onbekende actrice die Amy gestalte geeft, niet echt heel goed is. Vooral op momenten van grote stress slaagt de actrice er niet in om overtuigend te acteren. Dat feit heeft invloed op de mate van afschuw die met name in de laatste 20 minuten van de film wordt opgeroepen.

De film valt in de categorie Found Footage en is een mix van videochats, opnamen met een videocamera, bewakingsbeelden en sensationele nieuwsuitzendingen. De mix werkt dynamisch en werkt onrustig. Niet erg, want zo voorkomt de film teveel verveling als gevolg van de oninteressante tienergebeurtenissen en tienerdialogen die in de vele chats en video opnamen voorbij komen.

Ondanks de verhulling door de snelheid en de vele schakelingen is het getoonde niet altijd even boeiend. Pas in de laatste 20 minuten film wordt het puntje van de stoel opgezocht. In de laatste 20 minuten zorgen verontrustende beelden voor een geslaagde smerige en duistere sfeer.

De film bevat goed gelukte scènes, die er stevig inhakken, maar ook scènes die weinig of geen impact hebben. Zelfs overbodig aanvoelen. Overall is er een licht voordeel voor de geslaagde scènes die zorgen dat de film na het kijken niet meteen uit het geheugen verdwijnt, maar een treurige en smerige indruk achterlaat, die nog even blijft hangen.

Een hele luchtige bevalling is deze film die gebaseerd is op de memoires van een bijna blinde Duitser die ondanks zijn handicap als volwaardig werknemer in een vijfsterren hotel werkt.

De gekozen vorm voor de vertelling is de feelgood. En ja, de film is inderdaad een typische Feelgood. Ups en downs. Miniem snikje hier, geluksmomentje daar. Een film waarin de ernstige toon vooral wordt geweerd en de grenzen van de realiteit vaak worden opgezocht en overschreden. De gebeurtenissen kwamen op mij nogal onwerkelijk over.

Deze film is zelfs voor het genre erg lichtvoetig. Dat lichtvoetige aspect is voor het genre niet ongewoon, maar dit verhaal is wel extreem suikerzoet en plezierig gefilterd. Uiteraard zijn er wel de nodige setbackjes als tegenwicht voor de vele momenten van opgewektheid en zonneschijn, maar zelfs de setbackjes passeren met een kortstondigheid en laconieke luchthartigheid, dat je je soms afvraagt welke stukken film nou echt gebaseerd kunnen zijn op realistische ervaringen.

Gelukkig is er nog wat humor. Best aardig. Veel humor staat in relatie tot de oogafwijking. Paar taalgrapjes, Beetje slapstick. Helemaal niet slecht. Helaas is het gebruik van de humor gematigd. In tijd en in scherpheid. De strijd voor een rechtvaardige plek in de maatschappij is immers niet bedoeld om alleen maar in een komische saus te dopen. Die strijd moet met respect worden bekeken. Wel jammer, vond ik. De humor die er wel is, veroorzaakt tenminste nog wat gepeperde momenten in de film. Beetje meer cynisme en harde grappen en minder luchthartigheid als tegenwicht voor alle suiker had ik erg graag gezien. Over het algemeen was het mij allemaal veel te braaf en te correct.

De personages zijn gewoontjes. Geen personage is buitengewoon. Zelfs de hoofdrol niet. Geen personage loopt ver uit de pas. Zelfs de hoofdrol niet. Een ieder is netjes en veilig binnen de lijntjes gekleurd. Zelfs de valsaard die in een film als deze niet ontbreekt houdt zich keurig aan de feelgood wetten. Beetje gemeen maar met het hart op de goede plaats. Nee, niets verrast.

Het einde van de film is een voorspelbare grote emotionele happening. Door het bombardement aan licht en lucht dat gedurende de film wordt afgevuurd, deed al die emotionaliteit in de slotacte bij mij niet veel meer. Het drong niet door. Ik nam vrij onbewogen afscheid van de film. Precies zoals ik er instapte eigenlijk.

Na jarenlange stilte komt Adam Elliot na Mary and Max (2009) met een wederom fantastische langspeler en stop-motion film. Memoir of a Snail vertelt de sombere levensgeschiedenis van Grace Pudel, een vrouw van middelbare leeftijd die terugkijkt op haar leven. Memoir of a Snail is geen crowdpleaser. Het is een film die serieuze thema’s aansnijdt en dat doet met personages die allemaal hun eigenaardigheden hebben en over het algemeen vrij bizar gedrag vertonen.

De film zit vol absurde gebeurtenissen die aanzetten tot gegniffel en gegrinnik en soms zelfs tot heus geschater. De absurditeiten zijn een welkome tegenhanger voor de vele afschuwelijke gebeurtenissen waarmee de film ook vol zit. Mensen gaan dood, gezinnen worden uiteengerukt, er is misbruik en geweld. Het is een en al misère. De film is bezaaid met pijnlijke en treurige gebeurtenissen. Dank dus voor de troost en de verlichting die Elliot de kijker biedt door ook met luchtigheid te strooien,

Grace Pudel is het middelpunt van de ellende en van de film. Een melancholisch personage dat de neiging heeft zich te verstoppen voor de wereld. De vijandige wereld die haar weinig goeds heeft te bieden. Ze raakt in een isolement. Ze is een gevangene van zichzelf. Haar fascinatie voor slakken is begrijpelijk. De slak die omzichtig de wereld betreedt en zijn eigen schuilplaats met zich meedraagt, staat symbool voor de manier waarop zij met situaties omgaat en tegen de wereld aankijkt.

Memoir of a Snail is een film die serieuze maar universele zaken aansnijdt waar elke kijker wel een gevoel van empathie of herkenbaarheid bij heeft. De manier waarop de film zijn thema’s behandelt is daarnaast altijd heerlijk eigenzinnig en vrijwel altijd absurd. Echt heerlijk. De visuele beleving is absoluut eigenzinnig. De decors zijn somber, sfeervol en mooi en met zorg opgebouwd. En dan de figuren. De figuren zijn niet met schoonheid behangen, maar hebben veelal gewoonweg een lelijk uiterlijk met daaronder natuurlijk een eigen charme die je alweer snel door de uiterlijke kenmerken van een figuur heen laat kijken.

Elliot laat geen perfecte mensen zien. Hij toont mensen die hun weg zoeken door een wereld die zowel afschuwwekkend als wonderbaarlijk is. Een wereld waarin de ene keer een afgrond ligt te wachten en de andere keer een goudschat wordt gedolven. Grotesk, afschuwelijk, ontroerend, humoristisch en herkenbaar. Prachtfilm.

Deze film geldt als een atypische film voor regisseur John Carpentrer. Dat klopt. De film geldt eveneens als een mislukte film. Dat klopt niet.

De hoofdrol is voor Chevy Chase. De man die in de jaren 80 in vele succesvolle komedies verscheen. In de jaren 90 was het met de roem gedaan. Het publiek zat niet meer op de komische fratsen van Chase te wachten. Zijn rol in deze film is dan ook een hele andere dan we van hem zijn gewend. Chase speelt een arrogante yup zonder veel humoristische eigenschappen.

Chevy Chase als onschuldige onzichtbare man in een filmplot met Hitchcockiaanse trekjes. Een beetje Film Noir zelfs. Daar is niets komisch aan. Maar goed. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De film ontwikkelt zich in het verloop steeds meer tot een Sci-Fi film met komische uithalen. En dat is ook logisch. Houd maar eens een taxi staande als je onzichtbaar bent. Dat kan alleen maar op een absurd grappige manier. De film slaat niet door op het humoristische vlak maar houdt steeds een serieuze grondtoon aan met een mooie balans in scènes met ironie, suspense en vermakelijke actie.

De film herinnert sterk aan de paranoïde Sci-Fi films uit de jaren 50. Compleet met een tragische romance. Uiteraard is de film wel opgesmukt met modernere speciale effecten. De optische trucages zijn bijzonder goed.

Leuke film. Geen typisch Carpenter product, maar wel solide geregisseerd. Een fantasierijke film met creatieve ideeën, een sterke dynamiek tussen Chase en de mooie Daryl Hannah, voldoende spanning en aangename humor.

Memoirs of an Invisible Man is een mooie ode aan klassieke cinema uit de jaren 50.

Tilda Swinton is zoekende. Ze poogt in het Colombiaanse Bogota de bron te vinden van het dramatische gebulder dat haar oren teistert. Ze zwerft door raadselachtige ruimtes in stedelijke en landelijke gebieden. Ruimtes waar verleden en heden, leven en dood elkaar treffen. Memoria van de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul is een mysterieuze en contemplatieve film
De film verloopt met een meditatieve traagheid. Niet afgeleid door een dramatische score die de hoogte- en dieptepunten accentueert, wordt het aangenaam voortglijdende ritme soms ruw onderbroken door een luidruchtige metaalachtige knal die eenzelfde effect bewerkstelligt als een jumpscare in een horrorfilm. Met het geluid wordt in Swinton iets wakker geschud dat al jarenlang suddert. Herinneringen komen los. Geesten uit het verleden zweven boven zorgvuldig gecomponeerde beelden. Een verontrustende sfeer is waarneembaar zonder tastbaar te zijn.
Memoria laveert tussen het rationele en het onverklaarbare. Een paar scènes tonen een opgraving in een tunnel en de vondst van een hoop beenderen. De beenderen zijn aangetast door de tand des tijds en niet volledig. Brokstukken zijn het. De verhalen die zij vertellen zijn onvolkomen. Hun geschiedenis blijft deels verborgen. Misschien voor altijd. Memoria is een film die bestaat uit brokstukken die voorzichtig aaneen moeten worden gelijmd en zelfs dan een onvolkomen beeld scheppen.
Tegen het einde observeren we midden in de stilte van de natuur een ontmoeting tussen twee mensen. Een ontmoeting die maakt dat verstrooide informatie en onbestemde gevoelens enigszins vorm krijgen. Daartussen een dood van 5 minuten. Hoe was het?, vraagt Swinton. Het was “fine”, bericht de ander. Niets is blijkbaar eeuwig. Niets is zonder belofte.
Ik heb prettig gereisd.

Men is de derde speelfilm die Alex Garland regisseerde. Tevens de derde speelfilm waarvoor hij zelf het script schreef. Met zijn twee goede eerstelingen Ex Machina (2014) en Annihilation (2018) die respectievelijk handelen over kunstmatige intelligentie en buitenaards leven, betrad hij de wereld van de science fiction op een fantasievolle, surrealistische en niet-doorsnee manier. Met Men dat in het horror/fantasy genre thuis hoort, hanteert Garland dezelfde onorthodoxe aanpak.

De film begint op een klassieke manier met protagoniste Harper (een sterk spelende Jessie Buckley) die haar intrek neemt in een groot landhuis op het Engelse platteland. In plaats van ontspanning krijgt Harper te maken met vreemde gebeurtenissen die allesbehalve ontspannend werken. De film lijkt zich in haunted house- of home invasion-sferen te gaan begeven en doet dat deels ook wel, maar beweegt zich daarnaast vooral in de richting van de psychologische horror. Temeer daar Harper (zoals de kijker al in een vroeg stadium heeft vernomen) worstelt met de nasleep van een traumatische ervaring en de suggestie van psychische instabiliteit wekt.

Met dat gegeven in het achterhoofd doemt natuurlijk de vraag op of de bedreigende en omineuze ervaringen die zij heeft zich in de realiteit, dan wel in haar hoofd afspelen. Met het opdringen van die vraag, wordt de klassieke modus enigszins verlaten. Het audiovisuele aspect neemt in belangrijkheid toe. Surrealistisch aandoende voorstellingen en belevingen bepalen meer en meer de toon en het aanzien van de film. Betoverende beelden van de natuur stuiten op een verontrustend werkende sound design. De sfeer is onheilspellend. Duister. En als in die sfeer steeds meer vreemdsoortige ervaringen plaatsvinden, neemt het onaangename, onheilspellende en duistere gevoel alleen maar toe om uiteindelijk in een groteske finale heel aangenaam en grandioos te culmineren.

Fijne film.

The Men van Fred Zinneman kwam kort na het uitbreken van de Koreaoorlog in de bioscopen. De film kreeg goede kritieken, maar werd met zijn portrettering van kreupele oorlogsgewonden maar matig bezocht door het publiek. The Men is trouwens de eerste film waarin Marlon Brando een hoofdrol heeft. Hij speelt een kreupele oorlogsveteraan en verblijft in een veteranenhospitaal, tevens de belangrijkste setting in de film.

In het hospitaal hangt een sfeer die bepaald wordt door de ruig-humoristische omgangsvormen die door de verlamde veteranen onder elkaar wordt gehanteerd. Een sfeer van kameraadschap. Een open sfeer zonder sentiment. Een sfeer die wordt gevoed door de hoofdarts dr. Brock (prachtig vertolkt door Everett Sloane) die open en direct communiceert en weigert zijn patiënten valse hoop te geven op een volledig herstel. Een herstel dat voor de mannen in het hospitaal erg onwaarschijnlijk is. In plaats daarvan hamert hij erop dat de veteranen hun lot accepteren en zich voorbereiden op een hernieuwd leven in de samenleving. Het is een strategie die bij de meesten tot aanzienlijke psychische vooruitgang en nieuwe levensmoed leidt. Bij sommigen ook niet. De filosofie van dr. Brock en de positieve en negatieve uitwerkingen daarvan vormen het ene hart van de film.

The Men is een gedetailleerd vormgegeven anti-oorlogsfilm. Scènes spelen zich vaak in kleine besloten ruimtes af. De focus nadrukkelijk gericht op de personages opdat de psychische en lichamelijke ellende hard bij de kijker binnendringt. De afwisselend cynische en meedogende omgang tussen de mannen openbaart zich niet in melodramatische dialogen en fantastische emotionele uitbarstingen, maar komt door de krachtige zwart-wit beelden en het sterke acteerwerk toch zeer effectief tot uiting en wekt onder de rauw-humoristische laag ontroering op.

Het plotje dat de relatie tussen Brando en zijn verloofde onderzoekt, is het andere hart van de film. Het romantische hart. In tegenstelling tot de rest van de film is het romantische element tamelijk melodramatisch. Het boeide me niet erg. De scènes waarin de veteranen figureren vormen in alle opzichten het boeiende hart van de film.

Een vervelend en traag voortmodderend drama. De verhaallijnen zijn niet spannend. Er gebeurt niet veel.

Nu hoeft er in een film ook niet per sé veel te gebeuren. Maar ja, als dat de keus is van de maker, dient hij echter wel te zorgen voor personages met wat meer laag en complexiteit. Anders wordt het allemaal wel erg dun.

Helaas zijn de personages saai, vlak en flegmatiek. Het is leegheid troef.

Tegen het einde doen het typische Amerikaanse moralisme tezamen met wat feelgood gelukkig nog hun intrede. Hoera, maar niet heus.

Nee, het was geen boeiende kijkervaring.

Net als in veel andere films waarin eten centraal staat, gaat het in The Menu om het plezier van eten in combinatie met het delen van de dromen van de cuisinier. De gemiddelde filmmaker werkt in dergelijke films graag volgens een feelgood-principe, zodat het eten aan het eind des te beter smaakt. Dat principe geldt niet voor The Menu. The Menu is een ander type film. Dat merk je al vroeg. Weliswaar trapt de film af met schitterende beelden van het idyllisch eiland waar het restaurant van de vermaarde chef Slovik (fijn gespeeld door Ralph Fiennes) is gevestigd, maar het onderliggende gevoel bij de paradijselijke beelden is echter ietwat verontrustend.

De verklaring voor dat verontrustende gevoel laat nog even op zich wachten. Regisseur Mark Mylod heeft geen haast. De film begint in een relatief ontspannen ambiance en voert middels kleine voorvallen heel langzaam de intensiteit op. Spanningen en irritaties worden zichtbaar tussen de gasten. Spanningen en irritaties worden ook aangewakkerd door de autoritaire houding van de kok en door de gastvrouw (een hele strenge Hong Chau), die weliswaar correct en gastvrij optreedt, maar dat doet met een bijzonder kille uitstraling.

Het is onduidelijk of topkok Slovik van koken houdt of niet. Het is tevens onduidelijk of hij met zijn wonderbaarlijke creaties, die meer conceptueel van aard zijn dan dat ze een hongergevoel wegnemen, zijn gasten wil plezieren of zijn gasten gigantisch wil belazeren. De bereiding van voedsel is in The Menu verheven tot een kunstvorm. Zoveel is duidelijk.

Het restaurant heeft aanzien. De gast die er dineert heeft dat ook en gebruikt het restaurant om zijn status te demonstreren. In zo’n atmosfeer kan de kunstenaar doen wat hij wil. Slovik neemt met de beoefening van zijn kunsten de realiteitszin bij zijn gasten weg. De gast zal hem altijd bewonderen en dankbaar zijn. Zijn smaak wordt bepaald door de spelregels zoals die in de hogere kringen gelden. Het zijn geen spelregels die het kritische vermogen stimuleren, maar spelregels die dienen om de rijen gesloten te houden en een bepaalde status quo te handhaven. De eter in het restaurant van Slovik zal zelfs mooi getooide bagger als een culinair hoogtepunt beschouwen en met tevredenheid nuttigen.

Te midden van al die hautaine genieters bevindt zich gelukkig een buitenstaander in de vorm van de leuke actrice Anya Taylor-Joy. Zij speelt iemand die de spelregels niet beheerst en de boel opschudt. Zij is de identificatiefiguur voor de kijker. Iemand met een eigen kritisch vermogen. Zij is het nuchtere personage dat afkomstig is uit een lager sociaal milieu dat niet slaafs de protocollen volgt. Zij is de ongeciviliseerde aap die de status quo bedreigt. Zij knaagt aan de enorme ego's vol eigendunk, schijnheiligheid en wansmaak. Het levert confronterende en spannende scènes op.

Heerlijke film, die zich als een mengeling van komedie en thriller presenteert en prettig ongehaast naar een grootse finale toewerkt. Spannend, komisch, mysterieus, sfeervol en met goed acteerwerk. Het is genieten. Ik werd zo opgeslokt door het verhaal en het visuele behang dat ik me achteraf niet eens het bestaan van achtergrondmuziek kon herinneren. Was die aanwezig? Geen idee. Voor iemand die muziek als een belangrijk onderdeel van een filmbeleving beschouwt, een vreemde vaststelling. Het zegt iets. Wat een fijne film, zeg!

Een kijkje in het leven van een disfunctioneel gezin, bekeken door de ogen van de oudste dochter.

Doordat het perspectief bij de dochter ligt, komt het wel en wee binnen het gezin akelig dichtbij. De manier van filmen is handheld. Erg dicht op de huid en nogal confronterend.

Wel. Dat klinkt goed en lekker. In het licht van de totale film bezien valt het echter tegen. De aanzet is nog wel interessant, maar als de verhoudingen binnen het gezin duidelijk zijn, houdt het op. Het verloop van de film is erg traag en onsamenhangend. De film overtuigt niet meer en heeft geen duidelijke richting.

De handelingen van de personages zijn absurdistisch van aard. Ze staan als het ware buiten de realiteit van de "echte" wereld. Het deed me niet heel veel.

Normaal houd ik erg van absurd en niet gangbaar. Van filmische vondsten en interpretaties. Van traagheid en mooie beelden. Bij deze film wilde de klik niet komen. Het lukte me gewoon niet. De klik bleef weg.

Ik eindigde vermoeid en niet onder de indruk. Nee, niet helemaal waar. Het spel van Lungu als meisje op de rand van volwassenheid is indrukwekkend.

Een goede sfeervolle en duistere vertelling met een aantal overtuigende schrikmomenten en een sterk acterende cast. Heel behoorlijke en intelligente horror. Goed en strak geregisseerd. Geen overbodige dramatische plotwendingen. Het is wat het is. En dat is best in orde.

In Amerikaanse films die zich tijdens Thanksgiving of het kerstfeest afspelen komen vaak jarenlange onderdrukte familieconflicten tot uitbarsting. Even vaak wordt het conflict onder een laag humor en feelgood uitgespeeld en tegen het einde van de film opgelost. In A Merry Friggin’ Christmas is dat niet anders. In de film speelt Robin Williams in een van zijn laatste rollen een slechtgehumeurd familiehoofd dat van het kerstfeest niet erg gecharmeerd is. De film neemt het conflict dat er is tussen zijn zoon en kerstliefhebber Boyd (Joel McHale) als fundament voor een voorspelbare maar ook aangenaam te aanschouwen kerstfilm.

Omdat de film zich vooral richt op Williams en McHale raken de andere rollen enigszins ondergesneeuwd. Het script biedt slechts weinig ruimte aan de andere personages om zich te onderscheiden. Ik vroeg me af waarom de casting director de moeite had genomen om bekende namen in te huren om wat onopvallend acteerwerk uit te voeren. Oliver Platt is de uitzondering. Hij heeft een kleine rol maar weet zich met zijn versie van de kerstman wel te onderscheiden.

A Merry Friggin’ Christmas is een vermakelijke film. De film heeft leuke komische momenten en wisselt die af met een beetje ernst, een beetje sentiment en een beetje feelgood zoals dat past in een kerstfilm. Geen film die ooit het predicaat kerstklassieker zal gaan dragen. Wel gewoon een leuke kerstfilm.

Een simpele romantische komedie die zich in een idyllisch en besneeuwd stadje afspeelt. Met zowaar een poging om naast alle flauwe liedesperikelen het serieuze thema zelfontplooiing een plaatsje te geven. Verwacht nu niet meteen een grondige analyse van het thema. A Merry Ex-Mas is natuurlijk allereerst gemaakt om lichtzinnig vermaak te leveren. De film is een typische romantische komedie waarin het kerstfeest een prominente rol heeft. Het is niet de bedoeling om het thema ten koste van de kerstsfeer daadwerkelijk diepzinnig te analyseren en te bediscussiëren.

De film biedt redelijk vermaak. Hier en daar popt een scène op die zowaar een bescheiden lach tevoorschijn tovert. De personages zijn vlak getekend en ieder personage is op zijn manier op zoek naar geluk. Ieder personage heeft wel iets dat hem sympathiek maakt. En zo heeft de kijker voldoende mogelijkheden om zich met een personage of met het gedrag van een personage te identificeren.

De film kijkt lekker weg maar zal ook weer snel uit het geheugen zijn verdwenen. Erg indrukwekkend is het allemaal niet. Er is niets in de film dat boven de middelmaat uitstijgt. Grote inhoudelijke ambities heeft de film niet. In de categorie ‘simpel vermaak’ doet de film het echter niet slecht.