Opinions

Rauwe film waarin hard geweld welig tiert en dientengevolge het bloed tomeloos stroomt.
Een heftige vertelling dus. De personages in deze productie zijn niet bepaald van de redelijkheid en van de verzoenende dialoog. Ze tonen ongebreidelde heftigheid in actie en reactie. Vooral fysiek. Maar niet alleen fysiek. In de psyche spelen zich ook heftige taferelen af. Taferelen die vervolgens wel weer leiden tot fysieke acties. En zo is alles in deze film steeds gerelateerd aan geweld.
De personages uiten zich bijna alleen op een fysieke manier. Slechts heel af en toe niet. Onder de rauwe laag toont een enkeling met moeite iets van gevoel en worden thema's als wraak, religieuze schijnheiligheid, rouwverwerking en (zelf)haat in meer of mindere mate eventjes beroerd om vervolgens weer te dienen als een mentale aanleiding voor meer geweld. De psychische worsteling is slechts reden voor meer primitieve actie. In de vermenging met het mentale zegeviert het fysieke. De mentale worsteling is een fluisterende aanwezigheid die slechts aanleiding is voor fysieke bevrijding.
Dialoog is er amper. Reflectie is er amper. Geweld is er veel. Bevrijding is er weinig.
Met personages die zijn ingekapseld in het rauwe en het fysieke is er weinig tijd voor ontroering. Het blijft bij een schaars aantal subtielere momenten als het hoofdpersonage herinneringen deelt met de kijker door brieven voor te lezen en door gedichten te reciteren. Die momenten hadden van mij een groter deel van de film mogen innemen. Nu slaat de balans voor mij te veel door naar plat primitief gedrag.
Het speelt zich allemaal af in het hete en zompige Mississipi. De wilde rivier, het onbetrouwbare moeras en de desolate delta met aftandse bebouwing als troosteloos maar ook schilderachtig decor in de strijd voor overleving en bevrijding. Mooi wel. Past wel.
Ja, heftige film. Door de eenzijdige kijk om bevrijding te bewerkstelligen, niet aldoor even boeiend, maar desondanks het aanzien zeker waard.

My First Film is niet de eerste film van Zia Anger. My First Film is een film van regisseur en schrijver Zia Anger over de fabricage en mislukking van haar eerste film. De film trapt af met de volgende zinsnede: “This probably shouldn’t be a film… but it is“. Uit het eerste deel van de zin spreekt een dosis zelfkennis. Uit het laatste deel van de zin spreekt dan helaas een soort weerbarstige koppigheid om desondanks de wereld met haar product op te zadelen.

Anger is van de generatie filmmakers die dankzij de digitale techniek in staat is om tegen een microbudget films de wereld in te slingeren. Ik ken haar verdere werk niet maar las wel dat haar film met de titel "Always All Ways, Anne Marie" door meer dan 50 filmfestivals werd afgewezen. Als My First Film representatief is voor haar werk, dan begrijp ik al die afwijzingen heel goed.

In My First Film heet het hoofdpersonage Vita en zij is het alter ego van regisseur Anger. Vita sprokkelt 4500 dollar bijeen en zet een groep vrienden aan het werk die als acteur of als crewlid actief zijn. Het gaat niet van een leien dakje en de filmopnames zijn een ware nachtmerrie. Vooral het onderlinge gekissebis is daarvoor de reden. Uiteraard wil de film ook wat vertellen. Iets over artistieke inspiratie, iets over privé- en beroepsmatige crises, iets over een ongewenste zwangerschap en de geboorte van een persoonlijk kunstwerk, zijnde de film. Dan nog iets over het streven naar authenticiteit en dat je om authenticiteit te bereiken best een beetje mag dramatiseren en manipuleren. Jaja, het zijn interessante thema’s die hier bijzonder oninteressant worden uitgespit. Erg is het.

De film bestaat uit amateuristisch beeldmateriaal waar zelfs een matige found footage productie de neus voor zou ophalen. Toch kun je met amateurisme wegkomen. Anger noemt het gewoon experimenteel. Dan is het blijkbaar artistiek verantwoord. Ik trap daar niet in. My First Film is gewoon een vreselijk gedrocht, mevrouw Anger!

Denk Big Brother. Denk daar psychoterreur en bloed bij en je hebt een goed beeld van de inhoud van My Little Eye. Het begint gezapig. Een woord dat ik altijd associeer met een willekeurige uitzending van Big Brother. Allengs wordt de boel opgeschrikt met verontrustende geluiden en verontrustende gebeurtenissen. Spanningen en ruzies zijn onvermijdelijk. Een escalatie is dat ook.

Dat klinkt erg enerverend. Dat is het echter niet. Het videomateriaal komt van gemonteerde camera’s die elke kamer in het huis registreren. De kwaliteit van de beelden fluctueert vaak van grofkorrelig naar scherp. Dat zorgt voor een onbestemde sfeer die in beginsel nog wel verontrustend werkt, maar die op den duur tamelijk vermoeiend is om te ondergaan. Variatie van de beelden is er in de vorm van een camera in een pen en een camera in een douchekop. Leuk esthetisch materiaal dat aan de spanning niets bijdraagt. Ook de groen uitgeslagen nachtbeelden van de personages waarvan de ogen fel oplichten, doen dat niet.

De locatie is passend. Een huis dat heel afgelegen in het midden van een groot bos in een besneeuwd berglandschap is gesitueerd en is omringd door een hoog hek. Enig gevoel van beklemming genereert het huis zeker. Het huis is misschien wel het enige element dat spanning oproept. De acties en het gedrag van de personages doen dat niet.

Iets over die personages dan maar. Geen verrassingen daar. Vijf personages die clichématig zijn vormgegeven. Vijf personages waarvan het je geen ruk kan schelen of ze het overleven of niet. Nou ja, ze zijn zo vervelend dat ik toch al snel de voorkeur gaf aan niet-overleven. Ik ontleende er wat troost aan die de verveling die de film opriep enigszins wegspoelde. De film werd er niet beter door maar het hielp in ieder geval om door te zetten tot het einde.

Regisseuse Eva Ionesco baseert zich met deze film op haar eigen jeugdervaringen. In de jaren 70 werd zij door haar moeder als model gebruikt voor erotische foto’s. De foto’s waren reden voor heftige discussies in de (culturele) gemeenschap. Bovendien werd de gekoelde relatie tussen moeder en dochter er niet warmer door. De film lijkt te dienen als traumaverwerking voor de regisseuse. Ik had er niet veel mee, maar hopelijk heeft het haar geholpen.

Op zich is het trouwens wel een interessant verhaal over een narcistische moeder, die in het kader van nietsontziende zelfverheerlijking van haar 11-jarige dochter een vroegrijpe bitsige cynicus maakt. Klinkt heerlijk emotioneel, dramatisch en schokkend. Een verhaal dat in een tijdsbestek van 104 minuten behoorlijk diepzinnig, mooi en aangrijpend verteld kan worden.

Hoe kan het dan dat 104 minuten veel en veel langer lijken te duren. Wat een saaiheid overvalt de kijker bij het aanschouwen van slepende scènes die door hun fragmentarische karakter moeilijk zijn te plaatsen. Scènes die er vooral koud en kunstzinnig uit zien, wel binding met het centrale verhaal hebben maar waarvan de binding door de opgelegde kunstzinnige insteek onnatuurlijk aanvoelt.

Wat een saaiheid overvalt de kijker bij het aanhoren van spaak lopende dialogen die niet veel meer om het lijf hebben dan arrogant, zelfzuchtig en zichzelf ophemelend geblaat. En dan heb ik het nog niet eens over de discussies tussen moeder en dochter die gevoed door wederzijdse haat en nijd niet veel meer inhouden dan vermoeiend gezanik en geschreeuw.

Toch is het niet allemaal treurnis. De film bezit gelukkig ook enkele boeiende elementen. Vooral het goede acteerwerk houdt de film kijkbaar. Huppert vertolkt het moederpersonage grandioos. De rol van de dochter (gespeeld door Anamaria Vartolomei) is eveneens zeer overtuigend.

Ook enkele scènes waarin de moeder de dochter fotografeert en die met dreigende muziek zijn getooid zijn mooi en zelfs bij vlagen ontroerend.

Goed acteerwerk en vlagen ontroering. Ik vond het te weinig.

William Powell is niet een grote naam in de Hollywoodse filmgeschiedenis. Toch is hij in een respectabel aantal films verschenen en heeft hij met zijn creatie van gedistingeerde gentleman met charme en een stoot decadentie behoorlijk wat succes gehad. In de film The Thin Man (1934) en de vervolgen daarop kon hij zijn typetje perfectioneren en in de rest van zijn carrière flink uitbuiten. Ook in My Man Godfrey waarin hij een arme sloeber speelt die een baan krijgt als butler bij een welgestelde maar excentrieke familie, speelt hij wederom dit herkenbare type hoewel hij dat met iets meer ingetogenheid doet dan gebruikelijk.

My Man Godfrey is een film met suggestieve en welsprekende dialogen zoals we die in een screwball-comedy gewend zijn. Aardig, maar niet briljant. De film heeft een morele boodschap over nederigheid en dankbaarheid en zet de verveelde nouveau riche voor gek en heeft natuurlijk een liefdesplotje. En steeds is daar Godfrey de butler die de dingen ten goede weet te keren. Godfrey die de disfunctionele leden van de familie een spiegel voorhoudt en levens verandert. Ik werd een beetje weeïg van de goedaardige en geweldige Godfrey.

Powell is de dragende kracht van het verhaal en is veel meer een elementair middel dat de structuur van de film en de verhaallijn bepaalt dan een heus karakter. Een amusante pias zonder enige diepgang. Goed passend in een film zonder diepgang. De film als geheel is namelijk behoorlijk nietszeggend en niet heel goed. Gelukkig zijn er wat scènes die de moed erin houden. Ik heb me dus maar aan die scènes vastgeklampt.

Een fijngevoelige tienerkomedie met een leuke plotlijn, een constant humoristisch niveau, frisse personages en een haast terloopse ontroerende diepzinnigheid. Regisseur en schrijver Megan Park maakt met My Old Ass een verrassend leuke film.

In het middelpunt staat tienermeisje Elliot (prettig brutaal gespeeld door Maisy Stella) die tijdens een paddotrip een magische ervaring beleeft. Ze ontmoet haar oudere ik die ze als my old ass betitelt. Haar oudere ik mag dan een hallucinatie zijn, ze geeft haar jonge versie goede raad. Uiteraard wil de jonge Elliot daar in eerste instantie niets van weten tot ze merkt dat die goede raad zo slecht nog niet is. Het is een leuk basisidee dat Park op humoristische toon leuk en fris houdt.

Het lijkt er trouwens wel even op dat de film een woke/hipster toontje gaat aannemen, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. Die gevaarlijke ingrediënten spelen gelukkig niet een gebiedende rol. De grapdichtheid en de amusementswaarde is hoog en geen enkele scène voelt overbodig aan. Een laagje suspense wordt toegevoegd en dat werkt goed. De film is spannend, grappig en (zoals gezegd) op momenten ontroerend.

Het zijn met name de scènes tussen de jonge en de oudere Elliot die ontroeren. Tegen de achtergrond van de adembenemende Canadese natuur komen inspirerende dialogen voorbij. Niet alleen de scènes met de beide Elliots wekken ontroering op. Ook de scènes van Elliot met de andere personages bevatten toch ook vaak een ontroerende diepzinnigheid. Op bitterzoete toon komen de grote vragen des levens langs. Kwesties betreffende familie, identiteit, liefde, seksualiteit en het leven zelf passeren met een brok melancholie en een brok humor. Goed en fris acteerwerk weet de emotionele rn humoristische accenten die in het verhaal liggen, prima weer te geven.

Aan het eind heeft men veel geleerd. In een notendop: wees een optimistische idioot. Wees jong en dom. Dat klinkt tamelijk obligaat. In het sfeervolle licht van de film klinkt het als een verdomd diepzinnige boodschap. Heerlijke film.

Een tragikomedie waarbij de klemtoon in het verloop van de film meer en meer op de tragedie komt te liggen.

De film kent een leuke luchtige start. Kline en Smith zijn aan elkaar gewaagd in het uitwisselen van gevatheden. De intrede van Scott Thomas is de katalysator voor een subtiele ommezwaai in de sfeer van de film. De luchtigheid verdwijnt bijna ongemerkt en neerslachtigheid en treurigheid nemen het stokje over.

De balans tussen lach en droefenis is in de tweede helft van de film enigszins zoek. De hoeveelheid treurnis die over de kijker wordt uitgestort, wordt slechts heel miniem verzacht door wat gevatte lichtheid en relativering. Dat de sfeer in het appartement zich bijna naadloos aanpast aan de veranderde sfeer, helpt ook niet bepaald. De kamers zien nog weinig daglicht. De gordijnen blijven dicht. Ja, de balans slaat in alle opzichten ver door. Te ver, vind ik.

Gebaseerd op een toneelstuk. Het is te merken. Er zijn slechts drie rollen die er toe doen. Er is veel tekst. De gebezigde taal is des toneels. Scherpzinnig, hoogdravend, beetje ouderwets en puttend uit literaire bronnen. Wel leuk.

Hoewel het acteerwerk overtuigt, is het Kline die de show steelt. Zijn impressie van een hopeloos vastgelopen man heeft de meeste emotie en is zeer geloofwaardig.

Hoewel zeer kundig gefilmd, greep het verhaal mij nooit echt bij de strot. Het bleef een toneelstuk. Ik was mij steeds bewust van dat feit. Ik observeerde. Eigenlijk gleed alle gedoe vrij gemakkelijk langs mij heen en vrij gemakkelijk van mij af.

Het glijden gebeurde op een aangename manier. Dat wel.

Een romantische komedie in kerstsferen. Een kerstklassieker zal de film hoogstwaarschijnlijk niet worden. Een man en een vrouw voelen zich tot elkaar aangetrokken. Uiteraard liggen er allerhande hindernissen op de weg die naar de liefde voert. De belangrijkste hindernis is wel dat de vrouw zich als (kerst)man voordoet en de potentiële geliefde de baas is van het resort waar de kerstman in dienst is. Hoe spannend.

De humor die vooral voortkomt uit de pijnlijke situaties waarin de verklede vrouw terechtkomt, is fantasieloos. Niet grappig. Dat de kerstman overduidelijk een vrouw is die zich als man voordoet, wordt vreemd genoeg door geen van de personages opgemerkt. Die onnozelheid past natuurlijk perfect in het verhaal en in de zoete sfeer die de film omringt. De film is vooral dat. Zoet, bedoel ik. Ik schrik dan ook van een paar scènes waarin de gecompliceerde verhouding ouder-tiener ter sprake komt. De film lijkt daar opeens iets dieper te willen graven. Lijkt iets van zijn zoetheid te willen prijsgeven. Oh nee, toch niet. Mijn schrik is ongegrond. Er volgt na elke scène gewoon een clichématige afhandeling die alles oplost. De afhandeling tast de zoete sfeer niet aan. Het leven is en blijft simpel.

Ach, de film is niet slechter dan de meeste andere films die zich als een romantische komedie in kerstsferen afficheren. De inhoud stelt niets voor. Het verloop is op voorhand al uit te tekenen. De personages zijn plat en sympathiek. Of zijn plat en een beetje onsympathiek, maar worden sympathiek als ze worden geraakt door de zoete kerstsfeer.

Het hoogtepunt van de film komt tegen het einde. Aan het slot speelt de vrouw nog een stukje rock 'n roll op de gitaar waarbij zij overduidelijk niet echt de gitaar hanteert. Ach, heb ik toch nog even gelachen.

Met My Son doet regisseur Christian Carion zijn eigen film Mon Garçon uit 2017 nog eens over. De handeling is verplaatst van Frankrijk naar Schotland, het thuisland van hoofdrolspeler James McAvoy die op zoek gaat naar zijn verdwenen zoontje. McAvoy raakte tijdens de voorbereidingen besmet met het coronavirus. Niet heel erg want het vooropgezette plan was om hem alleen wat achtergrondinformatie bij het verhaal te verstrekken en hem niet van een script te voorzien. De meeste reacties en dialogen van McAvoy zijn derhalve geïmproviseerd. Camion wilde authenticiteit zien en hoopte dat net als in Mon Garçon op die manier authentieke spanning zou ontstaan.

Dat lukt deels. McAvoy is een goede acteur en goed in staat om een dominant personage te spelen en de film te dragen. Toch kreeg ik de indruk dat McAvoy iets te summier werd geïnstrueerd. Zijn reacties op uitspraken en handelingen van de andere personages zijn soms logisch en in lijn met de sfeer van het verhaal, maar soms ook buitensporig heftig en misplaatst. Soms lijkt hij het spoor bijster te zijn en schieten scènes emotioneel door. De inleving in zijn karakter verloopt moeizaam. De thema’s die de film aansnijdt en de (valse) wendingen die de film neemt, komen daardoor niet steeds helemaal uit de verf.

Het camerawerk is goed. Behalve de schoonheid van het Schotse landschap vangt de camera ook de mistroostigheid die het landschap bezit. De donkere kant van het landschap sluit goed aan bij de verlorenheid, de wanhoop en de eenzaamheid die McAvoy uitstraalt in de koortsachtige zoektocht naar zijn zoontje. Prima rol ook van Claire Foy als zijn ex-vrouw, die haar angsten en frustraties heel overtuigend vorm geeft.

My Son is een geslaagde mix van drama en thriller. De film overtuigt met prachtig indringend camerawerk, heeft minder geslaagde plotwendingen en is op zijn sterkst als de focus heel stringent op de individuele karakters en hun worstelingen ligt waarbij de sombere uitstraling van het Schotse landschap hun vertwijfelde geworstel met een dikke laag zwaarmoedigheid omringt.

In My Soul to Take ligt het kwaad verankert in het verleden. Het kwaad is een last waarmee de oudere generatie de jonge generatie heeft opgezadeld. Typisch Craven. Neem bijvoorbeeld de Nightmare on Elmstreet-reeks. Het kwaad uit het verleden wordt verbeeld door de figuur van Freddy Krueger, die tieners in het heden terroriseert met een oude vloek. In deze film is de kwaadaardige angstzaaier de Riverton Reaper.

In het middelpunt staan tieners. Zoals vaak in de werken van Wes Craven is er voor volwassenen geen plaats. De film schetst een tienerwereld vol problemen. De tienerpersonages in deze film hebben te kampen met de hardvochtige hiërarchie op school, familiale ellende, ongelukkige liefdes, isolement, ingewikkelde vriendschappen en een last uit het verleden. Geen van de personages kan rustig opgroeien. Er is geen keus. Tot aan het einde van de film worden de personages gedwongen om verantwoordelijkheid te nemen en volwassen keuzes te maken. En het maakt niet uit of ze er klaar voor zijn en of het pijn doet. De wereld waarin ze zijn terehtgekomen dwingt hun er simpelweg toe. My Soul to Take is een sombere horrorfilm.

De film werd door de meeste critici afgedaan als een vermoeiende film uit het latere oeuvre van Craven. Daarin kan ik mij niet vinden. De film is droomachtig, duister, sfeervol en romantisch gekleurd. Goeie kwalificaties. Het woord vermoeiend kwam niet bij me op. Hele sensationele dingen gebeuren niet in de film. Dat zou ook niet hebben gepast in een duistere, droomachtige en somber romantische omlijsting. De film drijft erg op sfeer. Op emotie. Op gevoel. My Soul to Take biedt misschien geen hele expliciete of gemakkelijk herkenbare horror, maar ik voelde de horror absoluut heftig sudderen in de belevingswereld van de personages.

Regisseur en coauteur David Lee Miller sleept de kijker de wereld van de 17-jarige Archibald binnen die de mentale leegheid van het tienerbestaan zat is en aankondigt om als schoolproject zijn eigen dood te gaan filmen. Vanaf dat moment staat Archie in het middelpunt van de belangstelling. Archie’s besluit zorgt voor heel wat beroering vooral als duidelijk wordt dat zijn aankondiging geen grap is. Een coming of age-film met een zwaar thema. De tragikomische aanpak maakt van de film echter een tamelijk luchthartig gebeuren.

Ver verwijderd van de lust om te leven en van de vreugde die daarbij hoort, neemt Archie de wereld waar via zijn camera. De film toont zijn blik op de wereld. Zijn ervaringen laat hij onder andere zien in een wilde mix van filmcitaten en bewerkingen van bekende scènes uit films. Middels popculturele injecties krijgt de kijker een beeld van Archie’s persoonlijkheid te zien. Met knip- en plakwerk en met gebruikmaking van een green screen presenteert hij zijn leven aan de kijker. De film die hij maakt is zijn middel tot expressie en geeft zijn staat van zijn weer.

My Suicide laat de zoektocht van een jongen zien op zoek naar gevoel. Op zoek naar zin. Aan zijn camera heeft hij in dat opzicht niet veel. Die registreert zonder compassie, creërt een eigen werkelijkheid en maakt dat Archie verder verwijderd raakt van de echte werkelijkheid. Dat hij geen levensvatbaar gevoel ontwikkelt. Dat hij meer afstand neemt tot de mensen om hem heen. Dan is er hoopvolle troost. In schoolgenoot Sierra vindt hij een vertrouweling die afspreekt om samen met hem zelfmoord te plegen. Aangemoedigd worden ze door hun held de fictieve dichter Vargas (David Carradine) die met zijn woorden uitdrukking weet te geven aan hun neerslachtigheid en vertwijfeling.

Het personage Archie wordt overtuigend gespeeld door Gabriel Sunday. Hij weet het narcisme, de frustratie en het zelfmedelijden waarmee zijn personage gevuld is, uitstekend vorm te geven. Aangezien Archie in elke scène aanwezig is (hetzij voor of achter de camera), is die overtuigingskracht van levensbelang om de film te kunnen waarderen. Het is in orde. Sunday trekt de kijker met succes mee in de psyche van zijn personage in deze zwarthumoristische film die zowel prettig vermaakt als prettig ontroert.

Hele aardige persiflage op de superhelden-film.

De helden zijn overdreven curieus uitgedoste personages die met de meest belachelijke wapens in een simpel verhaallijntje helemaal los gaan. Het lijntje over een groep weirdos met inferieure of geen superkrachten, die in de vaste overtuiging verkeert deze krachten wel te bezitten, is meestentijds grappig uitgewerkt.

Geen held lijkt op de ander. De één heeft iets meer interessante innerlijke laag dan de ander en de ander draagt weer een veel hilarischer kostuum of heeft weer een net iets ongewonere superkracht dan de één. Er is afwijking en afwisseling.

De helden zijn innerlijk en uiterlijk hele diverse persoonlijkheden en dat is prettig. Zo worden inzakmomenten voorkomen. Elke held heeft zijn momentjes om zijn specifieke vermogen te showen en doet dat steeds net lang genoeg om de kijker geboeid te houden. Er ontstaat zodoende geen irritatie of verveling. Daarvoor zijn de eigenschappen en eigenaardigheden te afwijkend van elkaar en zijn de podiummomenten zoals gezegd te kort. De filmfocus is effectief gespreid.

De humor is talrijk en divers. De lijn loopt van geestige oneliner en wollig taalgebruik tot het betere smijtwerk en andere vormen van fysieke komedie. Het gaat van puntig en geestig naar flauw en flauwer en weer terug. Er is komische verscheidenheid die past bij de verscheidenheid aan personages. Het ene humoristische moment is derhalve duidelijk geslaagder dan het andere.

En zo gaat de film in een behoorlijk tempo op en neer en heen en weer. Soms humoristisch, meestal vermakelijk en nooit saai.

Na drie zwartwitfilms vond Jim Jarnusch het tijd worden voor kleur. Heel naturalistisch is het resultaat niet. Het kleurgebruik is met zorg gekozen en valt niet nadrukkelijk op. De teneur is grauw. De setting geeft daar trouwens ook aanleiding toe. De verlaten straten en buitenwijken van Memphis waar de film zich grotendeels afspeelt, maken een wat kille en droefgeestige indruk. Juist in die somber aandoende kleurloosheid is het opvallend dat sommige kleuren echter prominent aanwezig zijn. Met name de kleur rood prijkt af en toe priemend door de grauwe sluier heen. De kleurstelling zorgt voor een wat bevreemdende basissfeer.

Mystery Train heeft de structuur van een episoden film. Er zijn drie verhalen die achtereenvolgens worden verteld en onderling losjes zijn verbonden, maar die vooral op zichzelf staan. De focus ligt in elke episode minder op de handeling dan op de karakters. Jarmusch laat zijn personages door de straten slenteren, in hotelkamers bivakkeren of in een treincoupe zitten. De acties van de personages zijn merendeels alledaags en juist daardoor leer je de personages goed kennen. Ze praten over relaties, muziek of teleurstellingen. Jarmusch laat onvolkomen personages zien. Melancholische personages. Personages met hun eigen eigenaardigheden. Hij doet dat met een vleugje droogheid en absurdisme, die goed bevalt en de authenticiteit van de personages niet aantast.

De alledaagse situaties en de weinig opwindende setting duiden misschien op een saaie film. Dat is onzin. De personages zijn allesbehalve saai. Ze gedragen zich interessant eigenaardig en zijn tegelijkertijd heel toegankelijk. Ze komen uit een ver land, hebben moeite met relaties of lopen rusteloos door de stad zonder een duidelijk doel voor ogen te hebben. In de film heerst een bepaalde gedeprimeerdheid die wordt belegd met een laagje droge en absurde humor. Het maakt van het kijken naar de film een intrigerende en een enerverende beleving.

Mystery Train is een geweldige film. Een film die zwenkt tussen komische interacties en bedachtzame wisselwerkingen tussen de personages. De film laveert van momenten die ter overpeinzing dienen naar momenten die je niet anders dan als onzinnig kunt interpreteren maar die je absurdistische trek heerlijk voeden. De film toont het banale, groteske en het lelijke maar ook het mooie in de mens, in zijn gedrag en zijn omgeving en is steeds op zoek naar de verbinding tussen al die elementen. Dat gebeurt door alledaagse situaties te schetsen met behulp van alledaagse personages die zich ietwat eigenaardig gedragen. Dat gebeurt door de muziek, de verhalen of de verbondenheid met een plek. Mystery Train is gewoonweg een geweldige film.