Opinions

Een film van Jack Arnold. De regisseur die in de jaren 50 met juweeltjes als Creature from the Black Lagoon (1954), Tarantula (1955) en The Incredible Shrinking Man (1957) een belangrijk aandeel leverde aan het
sci-fi genre en de monsterhorror. "Monster on the Campus" is de laatste uit zijn rij. Hierna maakte Arnold nog wel films, maar van een geheel andere soort. Hij stortte zich met name op de comedy.
In Monster on the Campus wordt wetenschapper Donald Blake bloot gesteld aan een rare gril van de natuur, die hem voor korte tijd in een prehistorische menselijke voorouder verandert. Typische Creature horror à la Jack Arnold. Simpel, rechttoe rechtaan, maar niet geheel zonder pretenties. De films van Arnold bevatten vaak een morele ondertoon, die waarschuwt tegen de gevaren van atoomenergie en gammastraling. Heerlijke morele nostalgie die in een film als Tarantula prima functioneert, maar die er in deze film wat overbodig bij bungelt. Een echte meerwaarde voor het verhaal heeft het morele aspect niet. Het komt een beetje gezocht en vermoeiend over. Maar ach, verder is het weer een leuke B-Creature fiilm die waarschijnlijk met een schuine blik op Jekyll & Hyde tot stand kwam.
Het monster dat voor schrik en terreur zorgt, stelt helaas nogal teleur. Zelfs met inachtneming van het geboortejaar van de film. Dan waren het masker en het pak van the Creature from the Black Lagoon uit de oudere gelijknamige film toch een stuk indrukwekkender. Datzelfde geldt voor het verhaal, dat weinig oorspronkelijk is en ook maar matig boeit.
Daartegenover staan natuurlijk wel een fijne jaren 50 sfeer, heerlijke klassieke horror en een hoeveelheid typische Jack Arnold momenten (de reuzenlibelle is fantastisch).
Niet de beste van Arnold, maar zeker erg vermakelijk.

Leuk plot. Drie interviews met drie monsters. Een diepzinnig inkijkje in de psyche van een monster. Daar had ik mij dus erg op verheugd en daar heb ik mij ook erg op verkeken, zo bleek al snel. Want ja, er wordt inderdaad wel geïnterviewd, maar echt interessant zijn die interviews niet. Voordat er sprake kan zijn van enige diepte in de interviews ontploft de boel. Monsters zijn nu eenmaal monsters, niet waar. Wat volgt is chaos en hectiek die op de zenuwen werken. Wat niet volgt is een grondige analyse van monsterlijk gedrag, verteld door de insiders zelf. En dan is het dus even slikken als de film zich tegen de verwachting in toch weer op het standaard pad van het found footage genre begeeft.

En dat gaat dan als volgt. Als kort na de aanvang van de hectiek de stroom uitvalt, gaat de camera over op nightvision. Het zal ook eens niet... Ruim de helft van de film speelt zich vervolgens in het duister af. En daar waar de camera tijdens het voorspel zo goed in balans was, gaat ie nu meteen helemaal los met veel geschud en afleidende interferentie.

Het is even leuk om te worden mee gezogen in de paniek van de personages. Het paniekerige en hectische van de uit de hand gelopen situatie wordt levendig weergegeven. Dat is even intrigerend. Maar al snel kwijnen de bewondering en de inleving weg en is het niet meer zo amusant. Na een tijdje is er behoefte aan overzicht en wat structuur. Dat gebeurt echter niet. We schudden door tot het einde. Zenuwtergend.

Bijkomend nadeel van de chaos is dat de draad van het verhaal op den duur niet meer te volgen is. Wie is wie? Waar is wie? Wie doet wat? Dergelijke vragen steken de kop op. Niet dat het echt iets uitmaakt. Echt boeiend is het dan al lang niet meer.

Desondanks zien we een paar aardige effecten passeren. Een paar leuke maskers en behoorlijk uitziende levitaties werken goed in het schemerdonker. De effecten worden steeds piekerig getoond. Met snelle intervallen zogezegd. Zo wordt voorkomen dat de kijker een te lange en dus kritische blik op de speciale effecten kan werpen. Als je het beeld even stilzet, zie je meteen het beperkte budget in de grime en aanverwante attributen terug. In de motion heb je dat niet meteen door. Inventieve omgang met het krappe budget, heet dat.

Ondertusen zakt het niveau van de film verder en verder. En aan het eind koerst de film af op een bespottelijke plotwending die de film definitief doet afglijden naar een niveau waar slechts hoongelach past.

Oei.

Meteen in de openingsscènes vinden toonzeting en sfeertekening plaats. De eerste scènes zijn meteen akelig, naar en somber van toon. Dat sfeertje zet het gemoed meteen op scherp en blijft de hele film hangen.
De rode filmdraad is de relatie tussen de beide hoofdpersonages. De moeder en de dochter. In flashbacks wordt die relatie stapsgewijs blootgelegd. En da's allemaal niet zo aardig en fijn. Het zijn terugblikken vol neerslachtigheid en somberheid. Terugblikken waarin vooral bovenmatig alcoholgebruik een belangrijke rol speelt. Nee, niet bepaald vrolijkmakende flashbacks.
Je zou de film als een psychologisch horrordrama kunnen betitelen. Het plastische monster waarnaar de titel van de film verwijst, speelt een belangrijke maar toch enigszins ondergeschikte rol en is meer de katalysator in het verhaal. Het overdrachtelijke alcoholische monster waarnaar de titel eveneens verwijst (denk ik), speelt een meer prominente rol.
Het plastische monster blijft steeds op de achtergrond maar is dreigend aanwezig. Die sluimering is een sterk punt dat de zenuwen prikkelt. Denk sfeer in plaats van jumpscare of Gore. Echt schrikbarend eng is het op die manier natuurlijk allemaal niet. Wel zenuwtergend en deprimerend en treurig.
De beelden zijn goed en creëren een fijne ambiance. We zien regen, bomen, duisternis en steeds een glimpje monster. Heel subtiel. Heel dreigend. Heel sfeervol. Het werkt.
Ja, de inleving in het verhaal is er zeker. De inleving in de personages lukt ook goed. De psychologische uitdieping van de relatie gaat daarvoor ver genoeg. De situatie wekt mededogen, wekt empathie op. Het sterke spel van beide hoofdrollen helpt absoluut. Leuke actrice, die Kazan.
Hele aardige film.

Creature trash met veel bloed en met een boodschap rondom milieu en leefomgeving. Over inhalige mannen die betrokken zijn bij oliewinning op een plek die door de inheemse bevolking als heilig wordt gezien. Dat kan niet goed gaan. En dat gebeurt dan ook niet. Daar zorgt een monsterwolf voor die is bevangen door de geest van een indiaanse krijger.

Een aardige synopsis, maar erg armzalig uitgewerkt. Toch is de film soms nog wel amusant. Dat heeft met de filmische kwaliteit niets te maken. De oorzaak van het amusement ligt meer in gebrekkigheid. Van acteerwerk. Van effecten. Van verhaal. Van de personages die plat zijn vormgegeven en in het algemeen veel te sympathiek zijn. Zelfs de redneck is sympathiek.

Tussendoor wordt de kijker vergast op gebrekkige animatie die de oorsprong van het creatuur verduidelijkt. Een leuke poging, maar gewoon niet erg kunstzinnig. En eigenlijk niet heel boeiend. Net als de film. De opzet van de film is best ok. De uitwerking valt gewoon tegen.

La Montagna del Dio Cannibale is, zoals de titel al weggeeft, een kannibalenfilm. De film is nooit geloofwaardig, maar dat is ook niet de bedoeling. De film dient om te amuseren. Daarom is de film voorzien van prikkelende elementen. Veel opnamen van dieren die eten en gegeten worden passeren de revue. Met evenveel effectbejag worden verrassende plotwendingen en spannende gebeurtenissen ingezet om het prikkelniveau in gang te houden. En dan zijn er nog de clichématig geschetste personages die de opwindende gebeurtenissen verzorgen in deze simpele avonturenfilm.
Tot op zekere hoogte is de film nog wel vermakelijk ook. De personages die een reddingsactie ondernemen en daarvoor een eindeloos lijkende tocht door de jungle moeten maken, beleven onderweg allerhande hachelijke en rommelig geënsceneerde avonturen die je geen kans geven om de verveling in te duiken. Om even bij te komen van de ondraaglijke spanning, heeft regisseur Sergio Martino heel attent momenten van ontspanniing ingebouwd. Als de doorgewinterde expert en held als een malloot takken en gebladerte weghakt terwijl de weg zichtbaar uitstekend begaanbaar is, worden de lachspieren goed bedient.
De scènes met de kannibalen zijn vrij beschaafd gehouden. Verwacht hier niet de stevige uitwassen die in de jaren 70 in het subgenre gebruikelijk waren. Slave of the Cannibal God bevat veel minder plastische actie dan bijvoorbeeld de kannibalenfilms van Ruggero Deodato. Dat wil overigens niet zeggen dat de film geen schokkend materiaal bevat. De scènes die de film tot een kannibalenfilm maken zijn weliswaar visueel bescheiden maar zijn zeker niet zachtaardig. De dingen die de kannibalen doen als ze mensenvlees hebben genuttigd zijn eigenlijk schokkender. Het seksueel misbruiken van een gigantisch varken, vond ik nou niet bepaald een oogstrelende kijkervaring. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of de gerespecteerde namen Ursula Andress (die zich af en toe bloot geeft) en Stacey Keach daarover op voorhand zijn ingelicht.
La Montagna del Dio Cannibale is een tamelijk slappe en langdradige avonturenfilm die hier en daar wordt opgeleukt met wat prikkelende actie en een handjevol onbeschaafde kannibalen. Ik vond er niet veel aan.

Wie houdt van een melancholische film die actie met een goed verhaal verbindt, zit hier goed. Lee Marvin speelt Monte Walsh. Een cowboy die veel veranderingen voor de kiezen krijgt en zich zorgen maakt over zijn toekomst . De moderne tijd komt eraan en het werk van de cowboy lijkt te verdwijnen.

Goeie film. Lee Marvin speelt geweldig. Hij is niet alleen een authentieke cowboy die zich met paardrijden en veedrijven bezig houdt, maar hij is ook een mens die zijn zachte kant laat zien. Zo laten de scènes met zijn love interest Jeanne Moreau een diepe verbondenheid tussen twee mensen zien. Ontroerende scènes zijn het. Dat gevoel ontstaat alleen bij goed acteerwerk.

De film vangt heel aangrijpend de troosteloze eenzaamheid van de cowboy die zich goed bewust is van het feit dat zijn dagen zijn geteld. Veel scènes bevatten een stevige dosis sentiment. Het verhaal gaat niet voorbij aan de tragiek van mensen die zich geconfronteerd zien met gemiste kansen nu hun bestaan en hun levensgeluk worden bedreigd. Niet alle scènes zijn overigens ondergedompeld in sentiment en tragiek.

Monte Walsh is een fragmentarische film. Aan de hand van losse gebeurtenissen schetst de film een beeld van het cowboyleven en worden de personages gepresenteerd. De gebeurtenissen zijn niet per sé melodramatisch. Een aantal voorvallen is zelfs bijzonder grappig. Mij schiet nu meteen een scène te binnen warin Monte een wild paard temt en bij die poging een enorme chaos veroorzaakt. Erg grappig. Droefenis wordt afgewisseld met cowboyleut. De balans is ok.

Een fijne Lee Marvin. Prima rol ook van Jack Palance. Geen favoriet van me. Hij is vaak erg over the top in films aanwezig, maar hier zet hij heel geloofwaardig een zeer ingetogen karakter neer en bewijst hij te kunnen acteren. Vaak is de mimiek van de personages voldoende om een achterliggende gevoelswereld uit te drukken. Ik had dat niet achter Marvin en Palance gezocht.

Monte Walsh is een prima debuut van regisseur William A, Fraker, die vooral bekend is als cameraman en als regisseur verder weinig indrukwekkende projecten meer afleverde. Merkwaardig eigenlijk. Monte Walsh is namelijk gewoon een erg goed debuut.

Monthy Python heeft de naam komedie te maken voor hoog opgeleide kringen. Een label dat voornamelijk is gebaseerd op de tv-serie Monty Python’s Flying Circus. En dat is grotendeels terecht, denk ik.

Met de films ligt dat anders. The Holy Grail is behoudens enkele klassieke referenties en een enkele spitse dialoog over staatskundige inrichting, vooral een film vol absurde, scherpe, platte en flauwe humor waar geen bijzonder hoog ontwikkeld referentiekader voor nodig is.

De film heeft een plotlijn over koning Arthur en de heilige graal. De film bestaat eigenlijk uit een grote hoeveelheid sterk uiteenlopende sketches, die door die plotlijn met elkaar verbonden worden tot één film. Die opzet maakt van de film een fragmentarische warboel die onrustig wegkijkt.

De kwaliteit en de lachfactor van de sketches fluctueren. De sketch die mij nog het meest bijstond en waar ik ooit erg om heb moeten lachen, is een sketch waarin de ridders van Ni hun omgeving met het woord Ni terroriseren. Tja, geen idee waarom ik dat ooit zo grappig vond.

Andere sketches zijn nog even sterk en goed voor een schaterlach. De zwarte ridder die in een zwaardduel wordt beroofd van beide armen en benen. Hilarisch. Of die sketch met een spraakverwarring over wie nu wie moet bewaken. Ook hilarisch.

The Holy Grail heeft toch wel iets van zijn faam moeten prijsgeven. Gewoon minder hilarisch en leuk dan jaren geleden. Wat mij trouwens nu wel opviel, is de fantastische set- en costume design. De Middeleeuwen in Engeland zien er werkelijk schitterend uit. Ook het camerawerk, dat het met nevelflarden behangen Engelse landschap zo melancholisch vangt of het regenachtige klimaat zo heerlijk onaantrekkelijk vastlegt, is opvallend en van grote klasse.

The Holy Grail is een komedie met een paar hilarische fragmenten en bijzonder geestige dialogen. De Holy Grail is ook een komedie met een aantal teleurstellend zwakke en flauwe scènes. In mijn herinnering was het allemaal veel leuker. In mijn herinnering was elke scène fantastisch. Het viel me in de herziening na vele jaren gewoon wat tegen.

Met Moonfall doet regisseur Roland Emmerich wat hij meestal doet. Hij maakt een bombastische sciencefictionfilm vol actie en speciale effecten. De film is eens niet in alles heel voorspelbaar, maar slaat wel hele absurde wegen in.

Dat wil overigens niet zeggen dat alles in de film een opzienbarende verrassing is. Hoewel dus niet alles valt te voorspellen, blijft er nog genoeg over dat wel zeer voorspelbaar is. Neem bijvoorbeeld de rol van held Patrick Wilson als uitgerangeerde astronaut en beoogde redder van de planeet. Hoe voorspelbaar. Of neem de portie pathos die de kijker in de vorm van allerhande familiedrama door de strot krijgt geduwd. Hoe voorspelbaar en hoe strontvervelend. Emmerich gebruikt die onnodige zijplotjes om ontroering en daarmee nog meer aanhankelijkheid met de personages op te roepen. Ik vond het allemaal nogal gemakzuchtig en geforceerd overkomen. Al die verwikkelingen stoorden de voortgang van het hoofdverhaal.

En dat hoofdverhaal is niet voorspelbaar. Dat is gewoon te belachelijk om te kunnen voorspellen en is in die zin nog wel vermakelijk ook. De prima effecten helpen bij het innemen van zoveel onzin. De sympathieke rolbezetting helpt trouwens ook. Wilson is altijd wel ok. Halle Berry is leuk om te zien. John Bradley zorgt als excentrieke complotdenker voor wat komische momenten. Het keek op een bepaald moment eigenlijk wel lekker weg.

Moonfall is geen geweldige film. Het verhaal is onzinnig. De vele zijplotjes zijn bloedirritant. De film leunt vooral op zijn spectaculaire scènes en op zijn sympathieke rolbezetting. Dat is een te smalle basis om je 131 minuten mee te vermaken.

Moonlight vertelt van een coming of age-verhaal en doet dat in drie delen. In elk deel behandelt de film een wezenlijke fase in het leven van het personage Chiron. In het eerste deel is hij een kind van negen jaar oud. In het tweede deel een tiener. In het laatste deel een volwassen man.

De drie segmenten grijpen wonderschoon in elkaar en slagen erin om zonder inspannende kunstgrepen het complexe gevoelsleven van Chiron te belichten. Hij groeit op in armoedige omstandigheden in een achterstandswijk. Om hier te overleven moet je hard, mannelijk en zelfverzekerd zijn. Eigenschappen die Chiron niet bezit. Chiron is introvert, gevoelig en angstig. Een prooi bij uitstek voor de omgeving die hem intimideert en pest. In stilte zwerft Chiron door de straten. Zijn pijn goed zichtbaar voor de kijker.

Mooie poëtische beelden onderstrepen de gemoedstoestand van Chiron. Een gemoedstoestand die niet alleen wordt bepaald door trieste gebeurtenissen. Moonlight is een film die je meesleept vanwege de pakkende esthetische weergave van de beelden en door het acteertalent van zijn spelers.

Een gevoelvolle film die je in het eerste deel bij de strot grijpt en dat in het tweede en derde deel blijft doen. In het tweede deel is Chiron een tiener die nog steeds niet weet hoe met andere mensen te interacteren. En tenslotte zien we Chiron als volwassen man met een indrukwekkend fysiek. Hij is geworden tot de persoon die de liefdeloze omgeving uiteindelijk van hem heeft gemaakt. Maar ook in deze episode weet te film te ontroeren door de gevoelige ziel achter de fysieke façade bloot te leggen.

De serene aanpak waarvoor regisseur Barry Jenkins kiest, treft steeds de juiste toon. De opbouw van het verhaal is misschien niet bijzonder verrassend, maar maakt vooral door de krachtige beeldende vertelwijze indruk. Prachtige beeldspraak die in combinatie met sfeervolle muzikale klanken meer dan slechts prachtige beeldspraak wordt. En uiteraard bezit de film een uitstekende cast die met integer acteerwerk een groot aandeel heeft in een geslaagde emotioneel geladen beleving. Fijne film.

Een drama waarin historische gebeurtenissen worden belicht is niet altijd vanzelfsprekend een groot succes. Logischerwijs ontbreekt vaak de spanning omdat de afloop immers bekend is. Ook gebeurt het vaak dat van een historisch personage de motieven en het innerlijk leven worden blootgelegd. Erg speculatief en zelden echt interessant.

Moonshot vertelt behoorlijk solide het verhaal van de Apollo 11 en de eerste maanlanding. Het verhaal wordt soms een beetje vanuit het perspectief van Buzz Aldrin verteld maar gebruikt weinig of geen dramatische trucs of dramatisch gemoraliseer. Het blijft behoorlijk feitelijk. Verloop en afloop zijn bekend. Toch is het spannend. De verfilming van dit historische gebeuren oogt fris en doet je af en toe de feiten even vergeten. Bij de landing op de maan dacht ik zelfs even: het zal toch niet dat Aldrin zijn collega-astronaut aan de kant duwt en als eerste de trap naar het maanoppervlak afdaalt? Een spannende gedachte. Dat gebeurde niet, maar het geeft wel aan dat de film erin slaagt de kijker mee te slepen in het verhaal.

Uiteraard draait het in Moonshot uiteindelijk om de vlucht naar de maan en de landing. Voor het zover is neemt de film echter de tijd om het drietal astronauten beter te leren kennen en verzuimt niet om ook de sfeer van de late jaren 60 te vangen. De drie acteurs die Buzz Aldrin, Neil Armstrong en Michael Collins vertolken, slagen erin om hun historische karakters feitelijk en overtuigend uit te beelden. Het is een prettige aanloop naar de actie.

Richard Dale heet de regisseur. Hij maakt een film zonder franje. Zonder overdrijving. Enigszins documentaireachtig. Solide, sober, feitelijk en (ondanks het bekende verloop) spannend.. Leuk om te kijken.

Flauwe komedie.

Slechts een paar momenten die wat geamuseerd gegniffel opleveren. En dat is voor een komedie veel te weinig. De plot biedt toch mogelijkheden voor iets meer dan wat gegniffel, zou je zeggen.

Op zich ziet de film er trouwens best goed uit. Cameravoering is goed. Acteurs doen het goed. Muziek is goed. Mooie settings. Tijdsbeeld is goed weergegeven. De basis staat.

Wat echter ontbreekt is een lekker pittig script met een grote dosis komedie om die basis mee op te vullen.

De film neemt als protagonist een gekke geleerde en probeert deze figuur als een tragische ambivalente persoon neer te zetten. Dr. Morbius is een zielige man die lijdt aan een bloedziekte en in zijn wanhoop alle ethische wetenschappelijke grenzen overtreedt en daarmee een gruwelijke geweldspiraal in werking zet. Het begint veelbelovend.

Op zich is dr. Morbius een interessant personage. Helaas toont het script maar oppervlakkige interesse in het dilemma en de karakterontwikkeling van de dokter. Hetzelfde lot ondergaat de antagonist die ooit de beste vriend van Morbius was. Zijn ontwikkeling naar gewetenloze booswicht verloopt zonder veel ingrijpende dramatiek. Hij is opeens de gekke en kwaadaardige vijand waartegen Morbius het moet opnemen. De film gaat wel erg laconiek met zijn belangrijkste personages om. Als kijker is het dan erg lastig om empathie op te brengen voor de personages en hun dilemma’s.

Deze armzalige constellatie van belangrijke personages waar trouwens Adria Ariona als collega en vertrouweling van Morbius ook deel van uitmaakt, straalt niets episch' uit. Jammer is ook dat Ariona amper enige andere bijdrage levert dan het etaleren van haar schoonheid. Met deze armzalige contouren moet haar karakter het doen. Er is een troost en dat is dat haar lege karakter prima aansluit bij de andere karakters in dit verhaal.

Het verhaal is even armzalig als de constellatie van personages. Gelukkig dat er soms een gevechtscène opduikt of hier en daar met grootse effecten wordt gestrooid die de doorsnee gebruiker van psychedelische drugs waarschijnlijk dagelijks ervaart. Ja, ja, in mijn wanhoop, klamp ik mij aan elk lichtpuntje vast. Zonder lichtpuntjes was de kijkbeleving wel heel erg slaapverwekkend geworden.

“Morgan” begint met mysterie en geheimzinnigheid en creëert zodoende een erg leuk sfeertje vol onheilspellende en raadselachtige tipjes die de verwachting wekken heel subtiel naar een boeiende verhaalkern te zullen gaan leiden.
Dat gebeurt niet. Na de introductie van de personages en de plompe onthulling van het grootste geheim (en tevens de verhaalkern), is het met het mysterieuze aspect in de film grotendeels gedaan. Er blijft natuurlijk nog wel wat mysterie hangen, maar de subtiele spanning is echt wel snel verdwenen. De film verandert zomaar in een reguliere actiefilm zonder veel diepgang. Verandert zomaar in een doorsnee film met actie- en gevechtscènes die niet wezenlijk verschillen van welke andere film uit dat genre dan ook.
Dat de actie is opgehangen aan een scifi-achtige insteek is natuurlijk wel onderscheidend, maar dat onderscheid valt na verloop van tijd weg. Dat speciale tintje wordt niet subtiel uitgespeeld, komt op het tweede plan en voorkomt derhalve niet dat we al snel in een film met weinig laag (en veel actie) belanden.
De personages in de film zijn dan logischerwijs ook niet heel gelaagd en boeiend. Wel is het verfrissend dat de beide hoofdpersonages (de actiefiguren) vrouw zijn. Bij beide vrouwelijke hoofdpersonages is trouwens in tegenstelling tot de overige personages wel voorzichtig enige karaktervorming merkbaar. Helaas zie je dat beetje opbouw in reliëf bij de vrouwen eigenlijk alleen in de veelbelovende introductiefase. Want net zoals dat geldt voor het verhaal, verdwijnt daarna ook bij hen elke diepgang ten faveure van de actie. Het zet niet door.
Het leitmotiv in het verhaal is erg onzinnig, erg overdreven aangezet en erg storend. Het gaat om de onwaarschijnlijke affectie die de geleerden voor het onderzoeksobject aan de dag leggen. De affectie voor kunstmens Morgan. Affectie die erg ver gaat, tamelijk pathetisch overkomt en absoluut niet professioneel is. Ik begrijp het wel, hoor. Dat affectieve gedrag helpt de film natuurlijk lekker op gang. Het object moet beschermd worden tegen pottenkijkers en die gedachtengang zet de boel op scherp en de actie in werking. Het is een truc die de film heel simpel vlot trekt, maar ook een truc die helaas alle psychologische diepzinnigheid uit de film weert en zo alle lekkere verwachtingen vermoordt. Heel onbevredigend.
Is “Morgan” dan een slechte film? Nee, denk het niet. “Morgan” is tot op zekere hoogte heus een vermakelijke film. Mijn verwachtingen waren gewoon hoger gespannen en dan is de consequentie dat teleurstelling de kop opsteekt.
Teleurstelling over de magere scifi-laag en over elke andere laag. Teleurstelling over het lichte suspensegehalte. Teleurstelling over de holle uitbouw van de psychologische verhoudingen. Teleurstelling over de weinige subtiele en weinig fantasierijke verhaalloop.
Ja, gewoon teleurstelling dus.
Het maakt “Morgan” tot magere doorsnee. Een reguliere actiefilm met een voorspelbaar twistje.
Het is wat het is. Ik had er al snel genoeg van.

Morning Glory is niet alleen een film die het heeft over de moeizame verhouding tussen privéleven en werk. De komedie geeft ook commentaar op het nieuwswezen zoals dat er in het Amerikaanse televisielandschap uitziet. Je zou in de film mild commentaar kunnen herkennen over de neiging om aan entertainment nieuws meer gewicht toe te kennen dan aan het saaie harde nieuws. Liever recepten, endoscopieën en een gezongen weerbericht dan een hongersnood, een natuurramp en de uitbraak van een oorlog.
Succesvol zijn. Dat predikt men in Amerika. Het is een religie die in veel Amerikaanse feelgood-komedies wordt beleden. Het zijn films die de boodschap verkondigen dat men succes kan hebben zonder daarbij zaken als privéleven, psychologische ontwikkeling en de arbeidsethos te verwaarlozen. Films met een happy end zogezegd. Morning Glory is een film die op licht satirische wijze en absoluut niet diepgaand met al deze elementen speelt. Morning Glory is trouwens ook een film met een happy end.
De film is overigens vooral een film over het maken van een nieuwsprogramma. Over de werkdruk en de moeite die het kost om het publiek te bedienen en kijkcijfers te scoren. De film is een leuk satirisch niemendalletje. Een feelgood film met een humoristische inslag. Een film waarin Rachel McAdams met frisse ideeën een ingezakte ochtendshow weer tot leven probeert te wekken.
Leuke rol van McAdams die als uitvoerend producent van de show onder voortdurende druk staat, met grote bambi ogen tussen de twee nieuwslezers intermedieert en verder leuk springerig in de weer is. McAdams is het hart van de film en doet een overtuigende one-woman show. In haar kielzog spelen Harrison Ford en Diane Keton aangename maar stereotiepe bijrollen.
Morning Glory is licht satirische feelgood waar je verder geen diepzinnige predikaten op moet plakken, behalve dan dat de film aangenaam amusement is.

In de eerste minuten van de film wordt een sfeer van geborgenheid en gezellige kneuterigheid gecreëerd. We schrijven het jaar 1933 en het zuiden van Duitsland is bedekt met een dikke laag sneeuw. De camera leidt ons door de stille straten van een universiteitsstadje. Een wit en sprookjesachtig decor dat er vredig uitziet. De camera belandt bij het huis van Professor Viktor Roth en laat ons kennismaken met de professor en zijn gezin. Het huis en het gezin staan garant voor gastvrijheid, warmte en gezelligheid. De professor viert zijn verjaardag. Regisseur Frank Borzage tovert de kijker een idyllische entourage voor waarin je met plezier vertoeft. Een idylle die van het ene op het ander moment verdwijnt als de radio het nieuws verspreidt dat Adolf Hitler aan de macht is gekomen. Niets is meer hetzelfde. Niets is meer vanzelfsprekend.

Met The Mortal Storm maakt Borzage een film die met schokkende precisie de opkomst van het nationaalsocialisme laat zien. Het kwaad dat sluipenderwijs de samenleving ontwricht en onnoemlijk veel slachtoffers maakt. Het kwaad dat het vredige en geborgen decor laat verdwijnen en bedekt met een penetrante grauwe sluier. De omwenteling is duidelijk zichtbaar bij Martin Breitner (James Stewart) die als een der weinigen niets van de nieuwe politieke wind moet hebben, maar optimistisch blijft omdat hij de fatsoenlijke mensen kent die de leer aanhangen. Zijn optimisme verbleekt al snel als hij met het dwingende karakter van het nationaalsocialisme en de gruweldaden van zijn volgers wordt geconfronteerd. Fatsoen, respect en rechtvaardigheid worden bepaald niet uitgedragen door de volgers van de leer die eens zijn vrienden waren.

Sterke rol van James Stewart die samen met Margaret Sullavan de belangrijkste personages in de film vormgeven. Beiden slachtoffer. Beiden op zichzelf aangewezen. De pijn en de tragiek die zich over het stadje uitstorten en die ook hun personages treft, wordt door Stewart en Sullavan op een aangrijpende manier verbeeldt. Ook al speelt The Mortal Storm, die als een van de eerste Amerikaanse films het nationaalsocialisme aan de kaak stelt, zich slechts op een beperkt aantal locaties af, toch weet Borzage de immense omvang van de omwenteling die een gehele natie in zijn greep houdt, te suggereren. Het gevoel van machteloosheid, het verdriet en de wanhoop die in de personages van Stewart en Sullavan zichtbaar zijn, staan model voor de machtelooshei, het verdriet en de wanhoop van velen die slachtoffer waren of geen deel wensten uit te maken van het nieuwe Duitsland.

Goeie en indrukwekkende film. De beangstigende snelheid waarmee een reeks populistische ideeën de basis vormen voor een destructieve leer die door een beweging op agressieve en gewelddadige wijze wordt uitgedragen is een zorgwekkend proces dat van alle tijden is. The Mortal Storm is behalve een aangrijpende en spannende geschiedenisles na al de jaren nog steeds verontrustend actueel. Dat kan geen enkele dikke sneeuwlaag of idyllisch decor verbergen.

Film die het moet hebben van wat kills, wat gore en vrouwelijk naakt. En ook een beetje van de aardige setting. Kasteel en crypte. Beide sfeervol.

Het verhaal is erg mager. Veel meer dan 'vrouw staat op uit de dood en heeft behoefte aan vlees en bloed' is het niet. Regisseur Jean Rollin heeft aan dit povere gegeven voldoende om er 86 minuten film mee te vullen. Dat zijn veel minuten. Het bekijken van de film, die zich strikt houdt aan dat ene plotgegeven en geen enkel verrassend zijpad inslaat noch enige karakterverdieping toepast, valt dan ook niet mee.

Gelukkig wordt er gemoord en is er gore. Goed uitziende smerigheid met spuitend bloed en afzichtelijk rauw vlees dat met smaak verorberd wordt. Het zijn de hoogtepunten in de film.

Het acteerwerk is van bedenkelijk niveau. Theatraal en lachwekkend into character. De actrices zijn duidelijk niet geselecteerd op hun acteertalent. Meer op hun fysieke talent. En die fysieke mogelijkheden worden flink geëxploiteerd. Niet per sé vervelend, maar als middel om de film naar een hoger plan te tillen werkt het niet.

Wonderbaarlijk trouwens hoe gemakkelijk die vrouwen steeds hun kleding verliezen. Deed me denken aan een comic/cartoon over een geheim agente die bij het minste of geringste met een kledingstuk bleef haken achter een spijker en op die manier steeds eindigde in haar ondergoed. Beetje minder uitdagend dan het gedrag van de dames hier, maar de strip was volgens mij Brits en dus iets braver. Kan trouwens best zijn dat de beschrijving niet helemaal klopt, hoor. Als het opgeroepen beeld maar duidelijk is.

Hoe dan ook, "La Morte Vivante" is niet veel meer dan tijdverspilling.

Een hele fijne horroranthologie met in de raamvertelling een heerlijk duistere begrafenisondernemer die vanuit zijn spookhuisachtige locatie een viertal plezierige verhalen vertelt. Verhalen die met de dood hebben te maken en die alle een humoristische ondertoon hebben. Erg leuk.

Vier bizarre verhalen. Verhalen die met mysterie zijn omgeven. De combinatie horror en humor werkt grandioos. Veel in de verhalen wordt binnen een morbide kader heerlijk overdreven. De excentrieke begrafenisondernemer die in het bezit is van de toepasselijke naam Montgomery Dark wordt gespeeld door Clancy Brown. Bij het personage is nooit duidelijk of hij nu een onschuldige oude man is of toch een gewiekste man met morbide karaktertrekken. Zijn sonore grafstem waarmee hij de verhalen inluidt, doen het laatste vermoeden.

De verhalen zijn erg leuk. De raamvertelling, waarin Dark een sollicitante in zijn domein rondleidt en de kijker een intrigerende blik in zijn macabere werkomgeving gunt, is dat ook. Het schemerige huis is volgestopt met antieke details die samen met het grafstemgeluid van Dark voor een fijne griezelige sfeer zorgen. Een uitstekende basis van waaruit de verhalen tot de kijker komen.

De verhalen zijn stuk voor stuk verhalen met een mooie mix van horror en humor. Het zijn verhalen met een leuke pointe. The Mortuary Collection is een frisse, aangename en stilistisch gezien een zeer geslaagde anthologie. Erg leuk.

Morvern Callar is een fijne kleine Britse film die begint met de plotselinge dood van de vriend van de jonge vrouw Morvern Callar. Van een dergelijk sterfgeval zou een ieder onder de indruk zijn. Bij Morvern is dat schijnbaar niet het geval. Het is alsof de dood van haar vriend haar niet heeft geraakt. Ze leeft voort alsof er niets is gebeurd. Regisseur Lynn Ramsay bouwt dit gegeven uit tot een gevoelvolle film. Een film die dicht op zijn personages zit. Een film die veel meer aandacht aan het innerlijke gevoelsleven van zijn personages besteedt dan aan een gestructureerd verhaal.

Morvern Callar ontwikkelt zich tot een drama gevuld met zwarte humor. Een drama dat deprimerend begint en in de loop steeds meer flintertjes licht toelaat. Het vertelperspectief ligt bij het hoofdpersonage. De vertelstijl is associatief, recht voor z’n raap en volledig gecentreerd rondom het hoofdpersonage dat elke scène domineert. Daarmee exact de vertelwijze kopiërend van het boek van Alsan Warner, waarop de film zich baseert.

Prima hoofdrol van Samantha Morton wier vertolking van het hoofdpersonage me soms een onbehaaglijk gevoel bezorgde door heel overtuigend een heel scala aan emoties die zichtbaar opborrelen niet te willen doorstaan en met wilskracht onderdrukt. Naast het goede acteerwerk is er genietbaar camerawerk dat soms losse en soms strakke beeldcomposities laat zien. Al naar gelang het spanningsniveau van hoofdpersonage Morvern Callar. Een film met mooie details. Fijne film dit.

The Most Dangerous Game geldt als de oorsprong voor films met als thema mensenjacht. De film is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Richard Connell dat in 1924 werd gepubliceerd. Vooral vanwege de roemrijke status van de film is het leuk om te lezen dat de film voor de studio RKO Pictures niet meer was dan een tussendoortje die zich in de schaduw van een andere klassieker afspeelde. De realisatie van King Kong liep wat vertraging op en de sets van die film alsmede een aanzienlijk deel van de cast en crew (regisseur Ernest B. Schoedsack en acteurs als Fay Wray, Robert Armstrong en Noble Johnson) werden ondertussen nuttig ingezet om deze als tweederangs ingeschatte film te kunnen maken.

De film werd geregisseerd door Schoedsack, maar ook door Irving Pichel. De eerste helft waarin de dialogen op de voorgrond staan, vallen onder de verantwoordelijkheid van Pichel. De tweede helft die meer actie-georiënteerd is, ligt in handen van Schoedsack

De speelduur van een uur werkt goed. De film is scherp gemonteerd, heeft prima camerawerk en heeft dynamiek en vaart. Het spanningsniveau is redelijk hoog. Niet door gebruikmaking van expliciete vormen van geweld. Van geweld is eigenlijk in de gehele film geen sprake. De spanning ontstaat met name door de premisse die heel doeltreffend goed en kwaad tegenover elkaar zet. Een verachtelijke Russische graaf (een onaangename Leslie Banks) onderneemt een sadistische klopjacht op een Amerikaans heldentype met een rechtschapen en hoog moralistische uitstraling (een prima rol van cowboy Joel McCrea).

Terwijl buiten de grote depressie woedt speelt McCrea in de bioscopen de integere held die het hoofd biedt aan het kwaad en natuurlijk overwint. De premisse is simpel maar zorgde in de jaren 30 heel doeltreffend voor beleving en spanning. En nog steeds.

Prima film.

Een standaard film. De plotbeschrijving klopt goed. Een slasher, inderdaad, maar niet eentje die zich opvallend onderscheidt in groffe bruutheid of met verrassende jumpscares. Ok, hier en daar een paar aardige kills, maar wel steeds behoorlijk aangekondigd. De film kent trouwens überhaupt weinig verrassingseffecten.

Het acteerwerk is clichématig, maar dat is niet onoverkomelijk. Het is vooral tolerabel omdat de personages niet echt vervelend zijn.

De onvermijdelijke verrassing aan het einde wordt slecht uitgespeeld en is daardoor allesbehalve spectaculair. Helaas, geen lekkere uitsmijter.

Tja, eigenlijk kan de eindconclusie wel zijn dat het gewoon allemaal niet zo spannend was.

Een filmkomedie die zich heel onorigineel bezig houdt met de ooit coolste jongen van de klas die na zoveel jaar weer terugkeert naar zijn geboorteplaats en tot zijn verrassing ontdekt dat hij niet meer als cool wordt gezien. Hoe is het mogelijk! Nou dat zit zo. iedereen is volwassen geworden en hij dus niet. Haha. Nou, dat is voer voor een scala aan komische taferelen natuurlijk. Nee dus, want grappig wordt het niet.

De film is wèl het gebruikelijke saaie lesje in zelfinzicht voor de irritante hoofdpersoon. Dat gebeurt met een fantasieloos plot, met hele vervelende personages en met hele flauwe grappen die zijn geënt op de vergane gloriejaren van de hoofdpersoon. Humor zonder glorie en vooral heel belegen. Humor van de veelal seksistische soort. Die laatste vorm van humor kan overigens best grappig zijn hoor, maar dat is hier niet het geval. Echt niet.

Behalve door de humorloosheid onderscheidt de film zich van soortgelijke komedies met een moordmysterie, waarmee het verhaal wordt verrijkt. Een toevoeging, die niet zorgt voor een humoristische overvloed of een spannende explosie. De meerwaarde ervan is misschien wel het grootste mysterie van deze vervelende film.

Alle vampierverhalen hebben drie vaste ingrediënten. Bloed, seks en dood. Dat is althans wat de leraar Engelse literatuur de meisjes in deze film voorhoudt bij de bespreking van de gotische novelle “Carmilla”, waarin een jong meisje zich laat verleiden door een vrouwelijke vampier. Ik ben het met hem eens. Die drie ingrediënten vind je trouwens ook terug in deze film. Heel prettig. Helaas weet de film van de drie ingrediënten niet consequent één prikkelend geheel te maken.
Sarah Bolger speelt de hoofdrol. Een leuke actrice, die ik al eerder in de tv-serie The Tudors tegenkwam. Van haar goede acteerprestaties ben ik nog niet overtuigd. Wel van haar aangename uiterlijk. Daar doen we het dan maar mee. Dat lukt overigens uitstekend. Gelukkig maar, want het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. De dagboeken uit de filmtitel zijn haar dagboeken. Er is dus veel Sarah Bolger.
Ze speelt de rol van Rebecca. Een emotioneel beschadigd meisje in een meisjesinternaat. Het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. Evenals Rebecca wordt de kijker rustig en geleidelijk geïntroduceerd in het fantastische element van het verhaal. Dat element bestaat uit de sexy Lily Cole. De kijker is bij haar bleke geluidloze verschijning meteen op zijn qui-vive, Bij Rebecca duurt het wat langer. Ze is minder door de wol geverfd en romantischer van aard dan menig kijker, vermoed ik.
Haar naïviteit zorgt ervoor dat de film heel vaak een slepend karakter heeft. Ik zag nergens een hele dynamische kant aan Rebecca. Net zoals ik nergens een reden kon vinden voor het korte filmleven van een grappig lesbisch personage met een recalcitrant karakter dat in het begin van de film veel leven in de brouwerij brengt. Het zijn gemiste kansjes.
De invloed die het verhaal ‘‘Carmilla“ op de film heeft is onmiskenbaar. Behalve het leidmotief dat je in de film terugziet, grijpt de film de atmosferische mogelijkheden van de gotische vertelling kundig aan. De onheilspellend ruisende wind door de boomtoppen, het statige internaat met lange gangen en donkere ruimtes en natuurlijk het onstuimige romantische gevoelsleven van de meisjes,
Ondanks de inbreng van de onstuimige meisjes, is The Moth Diaries geen uitbundige film. Geen sensationele scènes. Geen grootse horroreffecten. Regisseuse Mary Harron is meer geïnteresseerd in innerlijke motivatie. Zij heeft meer op met zaken als afnemende levenskracht, verlangen naar de dood en vrouwelijke seksualiteit. Heel prijzenswaardig.
Het leidmotief, de thematiek en vooral de rolverdeling maken The Moth Diaries tot een vrouwenfilm. Er is amper een man aanwezig. De mannen die wel aanwezig zijn, schieten schromelijk tekort op het hulpvaardige vlak of zijn simpelweg enkel in de herinnering aanwezig omdat ze dood zijn. Nee, de mannen brengen het er niet zo goed af.
In The Moth Diaries gebeurt weinig aan de oppervlakte. Onder de oppervlakte gebeurt meer, maar is veel gehuld in vaagheid. De sfeer is onheilspellend. Verder bevat de film weinig verrassingselementen. Vanaf het begin had ik het gevoel dat de film vooral diepzinnigheid, emotionaliteit en een gotische sfeer wilde belichten. Het gotische element heb ik duidelijk waargenomen. De andere elementen met mate.

Een redelijke openingsscène gevolgd door prima openingscredits voeden de gedachte dat dit best wel eens een aardige film kan gaan worden. Helaas is dat niet het geval. Meteen na de credits stopt het wel. Wat volgt is bagger.

Eén lichtpuntje komt nog slechts langs. De score is lekker. Maar die is dan weer zo gebrekkig onder de scènes geplakt, dat de functionaliteit van de muziek te wensen overlaat. De score voegt geen enkel emotioneel element aan de film toe. De score klinkt gewoon goed. Meer doet ie niet.

Slecht acteerwerk. Echt miserabel. Vervelende personages die al platte en holle teksten spuiend op geen enkel moment iets met overtuiging laten zien.

Een simplistisch verhaal met vergezochte twistjes. Geen spanning. Geen verrassing. De abominabele mise-en-scene zou trouwens sowieso elke aanzet daartoe verpesten.

Het is een horrorfilm. Een slasher nog wel. Bloed en rondvliegende lichaamsdelen dus. Valt tegen. De effecten stellen zwaar teleur. Gammele gore. Paar spatjes bloed. That's it. Niet indrukwekkend.

Gedraaid in elf dagen tijd. Dat is te zien.

Erg.

Mothering Sunday is de verfilming van de gelijknamige roman van Graham Swift uit 2016. Een typisch Brits verhaal dat aan de hand van dienstmeid Jane, vertelt over het onderscheid tussen de klassen en de stijve omgangsvormen binnen de Engelse upperclass benadrukt. De film is geregisseerd door de Franse Eva Husson. Een beetje merkwaardig is dat wel. Een Francçaise die een erg Brits verhaal regisseert, is een vreemde keuze. Bovendien kan Husson die het schreeuwerige Bang Gang (Une Histoire d'Amour Moderne) (2015) maakte, bepaald niet bogen op een rustiek en succesvol filmverleden. Ik geeft het toe. Ik ben bevooroordeeld.

Volkomen onterecht. Husson maakt gewoon een goede film. Mothering Sunday speelt zich af in 1924. De jaren na de eerste wereldoorlog. Vaste waarden en zekerheden staan onder druk. De tijden zijn veranderd of nog aan het veranderen. De film zet in een parallelle montage een jong paar dat geen paar mag zijn en in het verborgene hun schandelijke driften uitleeft tegenover leden van de upperclass die krampachtig aan een ouderwetse ordening vasthouden. Een milieu dat waarde hecht aan goede zeden. En een milieu waar achter de schermen van de schone schijn uiteraard van alles ondeugdelijk is.

Het verhaal meandert in een traag tempo en speelt zich af op verschillende tijdsniveaus. Dan weer verpoost de kijker bij het minnekozende paartje. Dan weer springt hij terug naar hun voorgeschiedenis. Dan weer vergezelt hij de leden van de upperclass bij een saai diner of tijdens een ongemakkelijk verlopende picknick. Allemaal brokjes film die elkaar niet chronologisch opvolgen, maar wel veel onderdrukte emotie bezitten. Brokjes film die in den beginne niet duidelijk met elkaar rijmen en ietwat verwarrend werken. De springerige vertelstijl past echter goed bij de impressionistische beschouwing van conflictueuze gebeurtenissen waarvan de gevolgen het verloop van levens beïnvloeden.

Odessa Young is Jane. Een sterke rol als vrouw die zelfbewust maar soms ook verloren in verschillende werelden bivakkeert. Een vrouw die haar ervaringen opslaat om later te verwerken in haar boeken. Mothering Sunday heeft geen strakke verhaallijn. De film is veel meer een mengeling van momentopnamen en indrukken. Een reis door de belevingswereld van Jane. Een reis die vooral gevoeld wordt en in mindere mate stoffelijke vormen aanneemt. Een reis die soms wat ongrijpbaar maar immer boeiend is.

De Verenigde Staten. De suburbs. De jaren 50. Alice (Jessica Chastain) en Celine (Anne Hathaway) zijn buurtjes en beste vriendinnen. Beiden zijn getrouwd met succesvolle mannen en beiden hebben een zoontje van dezelfde leeftijd die de beste vriendjes zijn. Het leven is de beide vrouwen goed gezind. Maar dan... Een tragisch ongeluk is er de oorzaak van dat alles verandert en is tevens de aanleiding voor een vervelende film.

Mother’s Instinct dat overigens een remake is van het Belgische Duelles (2018) van regisseur Olivier Masset-Depasse, zwalkt vanaf dat moment tussen drama en thriller heen en weer en doet dat voor beide genres halfhartig. Jessica Chastian zorgt vooral voor de dramatische inbreng. Hathaway’s verschijning is vooral verantwoordelijk voor de thrilleraspecten in de film. Het is een merkwaardige schizofrene ervaring. Zodra Chastain in beeld verschijnt is er drama. Zodra Hathaway in beeld verschijnt is er spanning. Ik ging op die rolverdeling letten en het fenomeen leidde me erg af. Het voorkwam dat ik in de film geraakte.

Zowel als thriller en als drama schiet de film trouwens tekort. Voor een thriller is de film niet spannend genoeg. Veel te opgeklopt. Voor een drama is de film simpelweg niet indringend genoeg. Het drama rommelt wat aan de oppervlakte en emotioneert niet. Van enige empathische beleving bij het kijken naar de personages was dan ook nauwelijks sprake. Soms had ik het idee dat ik naar een soap zat te kijken. Zo oppervlakkig, gekunsteld en goedkoop ontspint zich het verhaal.

De remake zou eigenlijk door Olivier Masset-Depasse worden geregisseerd. Door familieomstandigheden lukte dat echter niet. Vandaar dat Mother’s Instinct het filmdebuut werd van de Franse cameraman Benoît Delhomme. Het is niet verrassend dat de film er fantastisch uitziet. De entourage weerspiegelt tot in detail de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Mother’s Instinct is een matige film maar is gehuld in een prachtige visuele omlijsting. Het origineel was ongetwijfeld een betere filmkeus geweest. Ik las echter te laat dat er een origineel was.

Een expeditie film die zich afspeelt in Afrika en handelt over de zoektocht van de ontdekkingsreizigers Richard Burton en John Hanning Speke naar de oorsprong van de Nijl. Actie, avontuur, couleur locale, magnifieke landschappen en natuurlijk veel Afrika. Het mysterieuze continent dat mystieke en romantische gevoelens oproept. Twee uur film gevuld met opgeblazen enthousiasme dat is terug te zien in de weelderige beelden, in de overvloedige bezieling van de personages en in enkele overspannen fictionele ingrepen die de loop van het verhaal met geestdrift voeden.

Maar genoeg nu met de lyriek, want overdaad schaadt. De film begon me op een bepaald moment wat te irriteren doordat hij mij er iedere minuut aan herinnerde hoe geweldig en groots de onderneming van beide heren wel niet is, terwijl ik dat liever gewoon zelf bepaal. En als bij mij de irritatie er eenmaal insluipt, beginnen andere vervelende puntjes ook op te vallen.

Zo is het opvallend hoeveel zijplotjes er wel niet in de film verstopt zitten. En hoe onafgemaakt en oppervlakkig die worden behandeld. Neem bijvoorbeeld de verhalen over de bewoners van Afrika. Het zijn fragmentarische verslagen van confrontaties van beide onderzoekers met de oerbewoners. Het zijn verhalen die mysterieus en exotisch zijn verpakt maar ook zonder enige etnografische beschouwing passeren. Het accent ligt op de actie en het avontuur.

Enige vorm van zelfreflectie bij de ontdekkingsreizigers en aandacht voor singuliere oerbewoners ontbreken. De eerzucht en het egoïsme van Burton en Speke staan een oprecht boeiend verhaal in de weg. In mijn beleving althans. De film zet blanke edelmoedige beschaafdheid tegenover een Afrikaanse dierlijke levenswijze. Erg oppervlakkig. Erg wit-zwart. Erg afleidend. Hoewel ik moet toegeven dat Burton hier en daar laat doorschemeren bewondering te hebben voor de leefwijze en levensbeschouwing van de Afrikaan.

Het is ook opvallend hoe de film als bezeten verzandt in de reconstructie van details, maar de samenhang tussen de gebeurtenissen vergeet te construeren. De film is een fragmentarisch zootje van spannende verhalen, wilde avonturen en andere opzienbarende gebeurtenissen. De verbindende lijnen ontbreken grotendeels en dat maakt van de film een onrustig kijkbaar geheel.

Het viel dus allemaal wat tegen. Neemt niet weg dat de actie en de mooie beelden absoluut avontuurlijke gevoelens losmaken die je de kleine irritaties soms even doen vergeten. Dat is toch een behoorlijke verdienste van regisseur Bob Rafelson.

Een erg goed en mysterieus begin. Spannend. Intrigerend. De uitwerking die volgt, is echter niet sterk. Helaas blijkt het verloop van de film gebaseerd te zijn op een mager en stuurloos script.

Het verhaal wordt met bewust gecreëerde diepzinnigheid en raadselachtigheid verteld, maar werkt de intrigerende vragen niet behoorlijk uit.

Op zich is het niet erg om geen hapklare brokken geserveerd te krijgen, maar serveer het mysterie dan tenminste uitdagend subtiel en met enig houvast. Nu worden zaken gewoonweg genegeerd. Het is leuk om te filosoferen, maar dan wel met de aanwezigheid van meer plotdetail. Nu is alles speculatief en dat werkt gewoon niet.

De acteerprestaties zijn niet goed. Erg houterig en onecht. Bijna lachwekkend. De dialogen zijn mager en worden ook nog eens niet overtuigend uitgesproken.

Amateurtoneel.

Cassandra heet het hoofdpersonage. Zij wordt door twee actrices gespeeld die de (vaak) tegenstelde stemmen en gevoelens weergeven, die zich in het hoofd van deze moderne jonge vrouw bevinden. In een periode die twee dagen beslaat, leren we haar kennen als zij bezig is met het rouwen over haar moeder's dood en het regelen van haar begrafenis.

Eén Cassandra met twee persoonlijkheden en gespeeld door Norah Sadava en Amy Nostbakken. De beide Cassandra's hebben eigen karakteristieke trekjes. Zo is de ene Cassandra beheerst in haar gedrag en uitingen terwijl de ander zich meer fladderig en onaangelijnd gedraagt.

Soms is het echter moelijk om een duidelijke scheiding aan te brengen in beide persoonlijkheden. Soms lijkt het alsof men elkaars rol overneemt en lijkt de ene Cassandra juist weer meer ingetogen en onverschillig te zijn dan de ander, die dat net niet was. De karakters vertonen niet steeds het verwachte gedrag, maar breken daar regelmatig uit. Het rebelse element steekt echter in allebei. Beide confronteren familieleden, winkelbedienden en geliefden met harde meningen, liefdeloze woorden en onnadenkend commentaar en dat is soms goed voor een bescheiden lach.

Cassandra's herinneringen aan haar moeder zwerven door de film terwijl zij bezig is met de verwerking. Haar moeder waar zij als kind tegenop kijkt, maar die zij zelfs dan al kritisch observeert. Haar moeder die strijdt tegen seksisme en vooroordelen tijdens haar poging een schrijverscarrière op te bouwen. Haar moeder die na de geboorte van Cassandra tevergeefs probeert haar baan terug te krijgen en daar hevig onder lijdt. Haar moeder die veel moeite heeft met de psychische druk die haar dochter (bedoeld of onbedoeld) veroorzaakt als zij wel lijkt te slagen als schrijver. Het wringt tussen moeder en dochter. Het is haat en nijd, maar voelt tegelijkertijd ook erg liefdevol.

Goed acteerwerk. Beide Cassandra's bewegen schitterend synchroon op de momenten dat ze één zijn. De momenten die ze los van elkaar bewegen, voelen daarna bijna onnatuurlijk, terwijl ze dat niet zijn. Norah Sadava en Amy Nostbakken zijn door de wol geverfd. Ze speelden de rol vaker. De film is gebaseerd op een toneelstuk waarin beide actrices eveneens spelen. Een toneelstuk dat bovendien door beide is geschreven. Evenals het script voor deze film. Met een beetje hulp van regisseur Patricia Rozema.

Mouthpiece is een aangrijpend verhaal over rouw en de groei naar volwassenheid. De film doet dat middels het tonen van een intiem portret van een jonge vrouw en de relatie met haar moeder. Het is indringend en emotioneel. Het is soms koud en kil. Maar soms ook warm en een beetje grappig.

Een anthologiefilm bestaande uit twaalf eposoden, geregisseerd door twaalf regisseurs en uitgevoerd door vijftig acteurs, waaronder zeer gevierde namen. Dat moet wel iets moois opleveren. Euh, ja dat zou moeten, maar dat valt eigenlijk wel behoorlijk tegen.

De filmpjes vallen op door hun grove humor. Niet verwonderlijk met producent en regisseur Peter Farrelly aan het roer, die niet bepaald belend staat om zijn fijnzinnige films. En als je weet dat hij de regisseurs van de filmpjes slechts de boodschap meegaf dat de filmpjes geinig en grensoverschrijdend moesten zijn, dan is het niet merkwaardig dat de humor van Movie 43 vaak onder de gordel is te vinden.

Platte humor is leuk, maar als de smakeloze grappen anderhalf uur aanhouden, subtiliteiten uitblijven en de verhaallijn vaak ruw wordt afgebroken, komt een vermoeid en ontevreden gevoel opzetten.

De filmpjes zijn in aanzet allemaal origineel en leuk. De meeste bouwen een creatief basisidee echter niet indrukwekkend uit. De meeste filmpjes laten de grondgedachte snel los en verzanden in grove en flauwe humor. Het eindresultaat is dan ook bijna zonder uitzondering tamelijk dun.

Anderhalf uur vol grove humor verpakt in veelbelovende absurde plotjes die amper tot ontwikkeling komen. De banale humor is in beginsel erg leuk, maar de aanhoudende overdaad is gewoon vermoeiend.

Moxie is een Amerikaanse frisdrank die in 1876 werd ontwikkeld. Aan het drankje werden geneeskrachtige eigenschappen toegekend. De drank bestaat nog steeds en wordt in sommige staten goed verkocht. De drank timmert ook taalkundig aan de weg. Het woord moxie deed zijn intrede in de Amerikaans-Engelse taal in de uitdrukking 'full of moxie‘. De term moxie heeft associaties met woorden als energiek, besluitvaardig en durf. In de film Moxie zijn dergelijke termen van toepassing op een groep vrouwelijke middelbare scholieren die de strijd tegen seksisme aanbindt.

Seksisme viert hoogtij op de school, is gericht tegen de vrouwelijke leerlingen en bestaat in vele vormen. Van verbaal denigrerend tot een fysieke tik op de bil. Ook bestaat er een lijst die met iedereen wordt gedeeld en waarin elk meisje op een groffe en seksistische manier wordt gekarakteriseerd. De school hanteert een dubbele moraal. Jongens en meisjes worden niet gelijk behandeld. Zo kan de populaire sportheld van de school zich alles permitteren, terwijl een meisje om het minste of geringste wordt gestraft. Genoeg onrecht dus om je als groepje meisjes druk over te maken.

De film richt zich vooral op het personage Vivian dat deel uitmaakt van de opstandige groep en zich in haar coming of age fase bevindt. Een onoverzichtelijke en turbulente fase in haar leven. Een meisje dat goed weet wat goed is, maar op zoek is naar de moed zich te uiten. Moxie is niet alleen een film met feministische tendenzen maar is in de vorm van het personage Vivian tevens een film die zich met haar persoonlijke problemen en twijfels bezig houdt. En dat doet de film op een amusante manier.

De film bevat een mengelmoes aan thema‘s en plotlijntjes, die niet altijd prettig harmonieus met elkaar zijn verbonden of met veel diepgang worden behandeld. En dat had best gekund in een film met een speelduur van 110 minuten.

Veel onderwerpen en veel handelingen dus. Sommige sudderen aangenaam door. Andere bestaan uit gezemel. En weer andere worden oppervlakkig aangeroerd en zeer gemakzuchtig opgelost. De gemene deler in deze brij aan indrukken is luchtigheid. De film permitteert zich wat ernstige en trieste momentjes, maar niet te veel en niet te lang. De atmosfeer klaart immer snel weer op. En dat kijkt gezellig weg maar doet afbreuk aan de serieuze seksistische problematiek die aan de kaak wordt gesteld. Door de luchtige insteek, deed het mij niet zoveel.

Moxie combineert feministische strijd met klassieke coming of age. Soms wel leuk en goed bedoeld, maar vooral ook heel luchtig. Veel serieuze impact heeft de film niet.

Voor serieuze impact zorgt het bandje Bikini Kill waarvan veel muziek is te horen. Geinig bandje!