Opinions

Soms is het goed om in deze harde wereld waar cynisme mode lijkt, eens te testen of je gevoel nog werkt. Te testen of je harde schil, je wapen tegen alle hardheid, niet een permanent schild is geworden. Soms is het goed om te testen of simpele emotie en zoet sentiment het kunnen winnen van 'hoogstaande' doch kille smaakverfijning. “Mr. Church” is zo'n test. En gelukkig maar. Het lukt nog. "Mr. Church" krijgt het voor mekaar.

Een verrukkelijk sentimentele feelgood. Met onwaarschijnlijk zoetheid, met onwaarschijnlijke gebeurtenissen en met makkelijk te doorgronden (onwaarschijnlijke) personages. En ondanks al die onwaarschijnlijkheden schiet “Mr. Church” flinke gaten in mijn emotiewerende harnas. Het ging er heftig aan toe. Tranen die over wangen biggelden en m'n zicht zo vertroebelden dat rationeel kijken bijkans onmogelijk werd. 'Mr. Church' deed het met me. Pff, het kijken van sentimentele draken betekent dat je soms nog hard moet werken ook.

Wat maakt nou dat de film zo emotioneert. Erg waarschijnlijk is het verhaal namelijk niet. Herkenning zal niet het antwoord zijn. Het zit 'm, denk ik meer in de wens dat zoveel goedheid mag bestaan. De wens dat je zelf omringt mag zijn door enkel echte liefde en zorg. Goedheid maakt wee. Tegelijkertijd is er de constatering dat alle getoonde weeïgheid in de dagelijkse harde wereld niet bestaat. Misschien hakt juist die constatering er wel heel emotioneel in. Weet het allemaal niet precies, maar de film roept in ieder geval iets op waardoor ik niet de neiging heb het verhaal hier neerbuigend te behandelen of te ridiculiseren.

De personages zijn ontzettend sympathiek. Zelfs als er een duister kantje is, is de persoon nog steeds sympathiek. Hoe wonderlijk. Hoe graag zien we dit in de echte wereld. Graag, denk ik.

Het goede acteerspel helpt. De kundigheid waarmee emotie wordt opgeroepen is van hoge kwaliteit. De regisseur weet heel vaardig de juiste snaren te beroeren. Te werken op de traan, de inleving, de emotie. De film, het verhaal, de acteurs, de personages ademen sympathie en goedheid.

Het was even lekker. En nu kan ik weer positief geladen en bewust van de eigen emotionaliteit en sentimentaliteit de wereld weer cynisch en hard tegemoet treden.

Eddie Murphy...fuck you!

Een tragikomedie van Frank Capra. Een film die tot stand kwam in de tijd van de Great Depression, maatschappijkritisch getint is en zich richt op de levens van gewone fatsoenlijke burgers. Mr. Deeds Goes to Town is een soortement sociaal sprookje. Een sprookje dat vertelt van de eenvoudige mr. Deeds, woonachtig in een klein burgerlijk stadje waar fatsoen en eerlijkheid hoogtij vieren, die ettelijke miljoenen erft. Dat klinkt heerlijk, maar Frank Capra maakt het de gelukkige man niet gemakkelijk.

Het is niet alleen dat de titelfiguur het geld niet nodig heeft, het is vooral het vervelende consortium aan aasgieren dat opduikt en een vette graan wil meepikken van het enorme vermogen. Er wordt gelogen en bedrogen maar Deeds is niet erg ontvankelijk voor de smerige spelletjes die worden gespeeld. Genoeg stof voor een satire over de kapitalistische samenleving en de Amerikaanse droom. Dat is de film dan ook, maar slechts in geringe mate. Meer plaats is ingeruimd voor lichtvoetige, curieuze en grappige situaties die voortkomen uit het ongemak van de eenvoudige mr. Deeds als hij zijn nieuwe luxueuze leven in de grote stad oppakt. Leuke Fish Out Of Water-humor gekruid met wat bizarre accenten.

Het romantische plotje waar dergelijke lichtvoetige komedies niet zonder kunnen is natuurlijk aanwezig. Het plotje is niet per se vervelend maar gewoon volkomen onnodig. Het romantische aspect past uitstekend bij het wat knusse karakter van de film, maar ik had heel goed zonder gekund. Mr Deeds Goes to Town is natuurlijk een film die het publiek moet vermaken en het publiek niet te veel met onaangename zaken moet confronteren. Buiten loert immers de Great Depression. Een romantisch plotje doet het dan altijd goed.

In barre tijden is het tevens zaak om het publiek met een blij gevoel de bioscoopzaal te laten verlaten. Om dat te bereiken hebben de afsluitende scènes in de rechtszaal waarschijnlijk meer het karakter van een komische circusact gekregen dan van een serieuze afhandeling van een aantijging. Ik kon er wel om lachen en bovendien werd mijn gevoel voor rechtvaardigheid goed bediend en dat is ook wat waard. De film combineert lichte satire met grappige situaties en dat concept werkt wat mij betreft uitstekend. Mr. Deeds Goes to Town is een prima Capra-film.

Film naar de gelijknamige novelle van Stephen King. Van veel horror is in de film geen sprake. Wel heeft de film een bovennatuurlijke exponent waarbij de titulaire telefoon een rol speelt. Tot het zover is, richt de film zich op de ontwikkeling van de ongewone vriendschap tussen twee protagonisten die erg van elkaar verschillen. Drama en coming of age. Mooie ingetogen rollen van oude rot Donald Suterland en de jonge Jaeden Martell.
Pas halverweg de film wordt de sfeer wat duisterder als de telefoon een verbinding legt met het dodenrijk. Ook dan kantelt de film niet maar blijft het zwaartepunt liggen bij de moeilijkheden en de hunkeringen die de levensweg van Martell plaveien. Regisseur en schrijver John Lee Hancock houdt het drama in ere en leukt de coming of age op met wat bovennatuurlijke elementen. Die elementen voeren nooit de boventoon.
Dat is jammer, want de bovennatuurlijke aanzetten zijn veelbelovend. Ze worden alleen niet consequent in het verhaal ingebracht. Ik zat me op een bepaald moment af te vragen of de film het niet beter zonder die elementen had kunnen doen. De poging om horror te verbinden met drama is niet zo geslaagd. Er is te weinig horror om van eem mooie wisselwerking te spreken. Andersom wordt het drama teveel afgeleid door de horrorelementen en is daarom slechts een aardig drama waarin prominent aanwezige en interessante thema‘s als wraak en gerechtigheid niet meer dan oppervlakkig worden behandeld.
Kies voor drama of kies voor horror. Of kies voor een uitgebalanceerde mix tussen beide genres. Nu is Mr. Harrigan‘s Phone gewoon een vermakelijk maar licht verteerbaar drama met horrorelementen en niet heel bijzonder. Na het zien van deze film kun je (zoals vaker) constateren dat het boek beter is dan de film.

Een vermakelijke komedie met in de hoofdrol James Stewart. De regisseur heet Henry Koster. Stewart speelde ook al in Harvey van dezelfde regisseur. Waar Harvey nog wel eens de zwarte humor opzocht, is Mr Hobbs een film die veel luchtiger en meer uitgelaten humor bezit. Een film over een familie die in een strandhuis een vakantie doorbrengt. Veel gedoe, hectiek, problemen en lawaai met in het komische middelpunt de drager van de film James Stewart.

Stewart die het familiehoofd speelt. Een man die gewoon een rustige vakantiewens heeft, maar die wens in de turbulente razernij die de familie veroorzaakt, niet in vervulling ziet gaan. Hobbs wordt door Stewart op een geweldige manier gespeeld. Een grappige hoofdrol. Een personage dat wat gespannen oogt en duidelijk een ontspannen vakantie nodig heeft. De film is een fragmentarische verzameling van grappige gebeurtenissen die tijdens de vakantie plaatsvinden.

De familie is bepaald niet de gelukkige eenheid die je in luchtige Hollywoodfilms van tientallen jaren geleden altijd aantreft. De film heeft soms een bijna duivels ondertoontje. De film prikt een beetje in het harmonieuze verwachtingspatroon van het publiek. De prikken worden wel steevast humoristisch gebracht en gebeuren zonder gemene bijsmaak. De humor is natuurlijk in de ogen van nu wat aan de brave kant.

Ik vond het eigenlijk wel verfrissend om eens niet vergast te worden op vulgariteiten, drugsgebruik en onbeschaafd taalgebruik. Die dingen kunnen humoristisch gesproken ook leuk zijn hoor, maar soms vergeet je wel eens dat komedie niet afhankelijk is van een harde inzet, maar dat juist in de soft touch de echte en de hele fijne humor is te vinden.

"The man beyond the myth"

De tagline zegt het eigenlijk al. Verwacht geen Sherlock Holmes in de klassieke zin. Geen Holmes zoals Doyle hem heeft bedoeld of zoals hij althans in talloze film- en televisieproducties is geportretteerd.

De rode draad in de film is een oude 'case' die niet tot tevredenheid werd opgelost. Holmes probeert meer inzicht te krijgen in de afloop van deze zaak en wordt zich meer en meer bewust van zijn gevoelens. Gevoelens die gaten schieten in zijn deductieve wezen. In een langzaam maar aangenaam tempo ontrafelt zich de rode draad en wordt "the man beyond the myth" steeds meer zichzelf.

De film is zoals gezegd absoluut geen klassiek Holmes verhaal. Geen klassiek 'mind over matter' verhaal. Nee, de film laat behalve een scherpzinnige Holmes ook een breekbare en afhankelijke Holmes zien. Een menselijke Holmes. Een Holmes die is ontdaan van verfraaiing door compaan Watson. Holmes is hier niet alleen de rationele deductiemachine, maar krijgt hier ruimte om meer spiritueel te zijn en aan emotionele zelfontplooiing te doen. We zien de echte Holmes.

Prachtrol van Mckellen. Het andere acteerwerk is eveneens sterk. Verder opvallend gul kleurgebruik en een schitterende setting.

Fraaie film.

Mr. Majestyk draait om Charles Bronson als mr. Majestyk. Een op het oog simpele meloenenkweker die zich ontpopt tot een ongewone actieheld die zonder rare trucs en coole oneliners maar gewoon heel soeverein, rechttoe rechtaan en bedachtzaam het onrecht bestrijdt dat hem overkomt.

Hij is echt. Hij is integer. Hij speelt het gewelddaige spel niet uit politieke of ideologische overwegingen. Hij handelt niet uit vaderlandsliefde en probeert niet om een internationaal conflict te bezweren. Het gaat hem niet eens om een vrouw. Althans niet als aanleiding voor de strijd die hij aangaat met zijn kwelduivels. Het gaat hem enkel en alleen om het feit dat het hem onmogelijk wordt gemaakt zijn met liefde gekweekte meloenen te oogsten.

Mr. Majestyk is een landbouwer. Hij draagt een platte pet, verschoten jeans. Hij rijdt in een oude pick-up. Hij heeft een oogje op een Mexicaande immigrante. Hij is scherpzinnig en doelgericht. Zijn samengeknepen ogen staan altijd gericht op de essentie. Nooit op afleidende bijzaken. Zijn weinge omhaal van woorden raakt meteen de kern. Hij is zonder berekening en hanteert geen dubbele agenda’s. Hij leeft sober. Hij is het schoolvoorbeeld van een asceet.

Zo. Dat is nogal wat tekst over de protagonist. Dat ligt niet per sé aan mij. Dat ligt in de eerste plaats aan de film. De film draagt niet alleen de naam van zijn protagonist, maar laat tevens alles afhangen van zijn protagonist. Majestyk bepaalt het verloop van het verhaal. Afgezien van twee externe ingrepen van schrijver Elmore Leonard die nodig zijn om het verhaal op gang te helpen, zijn het verder enkel en alleen de acties van Majestyk die de voortgang bepalen. Tot dat besef komen de andere personages in de film ook. Zoals de keiharde gangsterbaas Renda met wie Majestyk een film lang in de clinch ligt en die evenals de kijker geleidelijk ontdekt dat de inferieur geachte boer niet de onnozele en toegeeflijke persoon is voor wie iedereen hem aanziet.

Een film van Richard Fleischer. Helder, eenvoudig, puur. En spannend. En vol fijne actie. En natuurlijk met de heerlijk lijdzame Charles Bronson. Goeie film.

Film heeft inhoudelijk niet veel om het lijf. Een simpel verhaaltje.

Desondanks redelijk komisch. Met name op het verbale vlak. Tekstueel scherp. Puntig, pittig en droog.

Ook met geslaagde fysieke humor waarbij de personages een enorme hoeveelheid nonchalance etaleren. Die nonchalance komt met name tot uiting in de hilarische gevechtscenes. Die uiteraard ook weer doorspekt zijn met scherpe tekst. Fijn.

De personages zijn niet bijster interessant. Wel likeable. Als acteur niet heel uitdagend om te spelen, denk ik. Kendrick en Rockwell doen het trouwens leuk, hoor.

Ach, het is allemaal niet heel diepgravend. Wel vermakelijk.

Op een bepaald moment karakteriseert een personage in de film het Wells' personage als quirky. En dat klopt ook wel. Noël Wells is een vreemd en eigenaardig persoontje in de film. Neurotisch ook.

Iemand anders noemt haar personage op een ander moment funny. En ja, dat klopt dus niet. In feite is het tegendeel waar. Ze werkt met haar quirkyness behoorlijk op de zenuwen. Niet op de lachspieren.

Eigenlijk is de film een coming of age verhaal. Wells speelt het verwende kind dat volwassen moet worden. Om dat te bewerkstelliggen moet ze (heel origineel) terugkeren naar haar geboorteplaats alwaar haar een heleboel nietszeggende en oninteressante dingen overkomen. Dat gebeurt in gezelschap van vervelende, nietszeggende en ongrappige personages. Ja ja, Wells verkeert de gehele film in select gezelschap. En dat is nooit grappig.

De aanleiding voor haar terugkeer is overigens nog wel grappig en levert wat povere komedie op. Daarna houdt de film het wat komedie betreft wel voor gezien. De situaties die zich verder voordoen zijn erg opgelegd komisch. Gekunsteld quirky dus en soms zelfs heel uitbundig quirky. Die overdreven uitgespeelde situaties wekken veel gevoel op. irritatie en lusteloosheid bijvoorbeeld. Een humoristisch gevoel zit er niet tussen.

Niet leuk.

Frank Capra wilde eigenlijk van het korte verhaal “A Gentleman from Montana” van Lewis R. Foster een vervolgfilm maken op zijn eerdere film Mr. Deeds Goes to Town (1936). Omdat Gary Cooper die daarin de hoofdrol had, niet beschikbaar was, ging de rol naar James Stewart en werd de naam Deeds veranderd in Smith. De overeenkomsten tussen beide films zijn echter overduidelijk. Behalve in de titel zijn de overeenkomsten ook zichtbaar in het verhaal. Beide personages zijn afkomstig van het platteland met zijn traditionele normen en waarden en vertrekken naar de grote stad alwaar zij worden geconfronteerd met het snelle en gecorrumpeerde leven dat men daar leidt. Een leven dat met gerechtigheid en vrijheid voor het individu weinig van doen heeft.

In Mr. Smith Goes to Washington wordt de grondrechtelijke hang naar gerechtigheid en vrijheid in een aantal scènes gedemonstreerd waarin Mr. Smith vol bewondering symbolen van Amerikaanse verworvenheden als het Lincoln Memorial en het Capitool bezoekt. Smith is een naïeve idealist die de strijd aanbindt met de corrupte Washingtonse wereld van hebzucht, jaloezie en machtsmisbruik. Hij doet dat in een feel good film bij uitstek.

De film heeft een optimistische en hoopvolle toon, maar verzuimt niet om de bittere en cynische realiteit weer te geven. Dat Capra daarmee een gevoelige snaar trof werd snel na de première duidelijk toen politici en journalisten die in de film niet bepaald flatteus worden afgeschilderd, zich onaangenaam geraakt voelden. Dat zegt wel iets over hun mate van kleingeestigheid, denk ik dan maar.

Het optimisme en de hoop zijn vertegenwoordigd in James Stewart. De oprechte en moedige Amerikaan,. De goedheid in persoon. Het voorbeeld van deugdzaamheid. De man die niet opgeeft en ‘onvermoeibaar’ blijft strijden voor zijn eerzame idealen. Het optimisme en het goede gevoel beginnen bij hem maar stoppen daar niet. In zijn kielzog zien we lichtelijk geïrriteerde personages veranderen in geamuseerde observanten en zelfs in meelevende sympathisanten. Capra schuwt de feelgood niet.

Mr. Smith Goes to Washinton vertelt een serieus verhaal, maar bevat op de juiste momenten voldoende luchtigheid om de zinnen even te verzetten. Mr. Smith Goes to Washington is een heerlijk feel good drama met fantastisch acteerwerk. Maar eigenlijk is de film wel iets meer dan dat. Het is ook een controversiële film die nauw bij Capra’s eigen idealen aansluit. Een film die gestalte geeft aan zijn patriottische gevoelens. Een film waarin hij laat zien dat het individu binnen de grenzen van de democratie de woekerende politieke corruptie tegenstand kan bieden.

Dat klinkt misschien wat zwaar, maar valt bij het kijken erg mee. Ik zag vooral amusante feel good met drama en milde komedie. Het was heerlijk.

Zoetsappige voorspelbaarheid gedrenkt in een suikerzoet scenario. "Mr. Write" is een film die de triviale romantische paden bewandeld en totaal geen verrassing herbergt. En dat feit zou voor de argeloze kijker wel eens de enige verrassing kunnen zijn.

Voorspelbaar van de eerste tot de laatste minuut. Des te knapper dat de clou van de film, die al in de eerste minuut duidelijk is, pas na 84 minuten formeel geopenbaard wordt.

Tot die tijd vinden er allerhande oninteressante gebeurtenisjes plaats die het voorspelbare slot steeds uitstellen. Heel vermoeiend en saai.

Het enige pluspuntje is Sullivan. Zij is leuk. Zelfs in dit weeïge gedrocht.

Verder is het niets. Nou ja, het is wel iets. Het is erg. Heel erg.

Film naar het boek van Paul Gallico. Regisseur en co-auteur Anthony Fabian laat het verhaal in zijn waarde. De tijd waarin het speelt is nog steeds de jaren 50 en behalve wat lichte verwijzingen naar maatschappelijke ongelijkheid, is de film vooral een suikerzoet sprookje. Het verhaal is lief en onwerkelijk. Als je je goed gedraagt, dan valt het geluk je vanzelf toe. Zo luidt de boodschap.

De film wil de kijker een gevoel van welbehagen bezorgen. Dat gevoel krijg je inderdaad in de wereld van mevrouw Harris. De vrouw die alleen maar goedwillende mensen ontmoet. De vrouw die mensen met haar goedertierenheid inspireert tot onbaatzuchtig gedrag. Het is oppervlakkige kitsch.

De tragikomedie over een schoonmaakster die naar Parijs gaat om een jurk van Dior aan te schaffen, is verder inhoudsloos, maar kijkt lekker weg. De cast is plezierig. De muziekjes zijn leuk. De setting oogt nostalgisch. Het camerawerk zorgt voor vriendelijke plaatjes. Na afloop zat ik vol welbehagen. Doel bereikt.

De mooie naaister Thana is een zeer schuchter meisje dat bovendien ook nog stom (niet sprekend) is. Als zij op een avond maar liefst twee keer wordt verkracht, schaft ze zich een pistool aan en schuimt ’s nachts de straten van New York af op zoek naar mannen die vrouwen erge dingen aandoen.

Net als in de meeste Rape and Revenge films is het verloop dat MS .45 volgt niet erg verrassend. Regisseur Abel Ferrara slaagt er echter wel redelijk goed in om van de film iets meer te maken dan pure exploitatiecinema. Om de exploitatie heen ontwikkelt zich een redelijk boeiend verhaal en genereert de film ondanks zijn trashgehalte zelfs voorzichtig wat spanning. Zoë Lund speelt Thana en doet dat heel behoorlijk. Ze heeft een bepaald charisma en de nuchtere en beheerste manier waarop zij de mannen uitschakelt is daardoor overtuigend genoeg.

De free jazz die als muzikale achtergrond dient vond ik eigenlijk best goed. De muziek klinkt vrij agressief en dat past goed. Wel wat merkwaardig was het dat in een bandje dat op een feestje een nummer speelt, de trompettist de geluiden van de trombone produceert. Erg knap vond ik dat. Zo’n storend detail geeft trouwens ook aan dat de film zich hier en daar wat slordigheden permitteert. Ach, het is tenslotte trash, maar het totaalplaatje was voldoende.

Hogepriester Imhotep raakte in het oude Egypte in opspraak door het beoefenen van zwarte magie en werd veroordeeld tot een pijnlijke dood. Een tragische figuur die een verboden ritueel uitvoerde om zijn gestorven geliefde uit de onderwereld terug te halen en daarvoor moest boeten met de dood. Hij werd voor straf levend gemummificeerd en begraven. Nu is hij herrezen en gaat op zoek naar de reïncarnatie van zijn geliefde. Hij is een eenzame ondode die eeuwenlang was gevangen in bindsels en nu bevrijd ronddoolt gevoed door verdriet en verlangen om koste wat kost eindelijk herenigd te worden met zijn geliefde.

Boris Karloff speelt de mummie Imhotep. Geen in verband gewikkelde gedaante zoals een mummie meestal wordt voorgesteld, maar een houterig bewegende menselijke figuur die in zijn motoriek wel een beetje aan het monster van Frankenstein doet denken. Een menselijk aangelegd monster met intellectuele en manipulatieve eigenschappen. Een bevreemdende verschijning met zijn doordringende en hypnotiserende blik. Hooghartig, sinister en verloren. Een dreigend monster, maar niet een monster dat door de kijker eenvoudig gehaat kan worden. Daarvoor vertoont het monster teveel menselijke nuance.

The Mummy is een indrukwekkende film. Licht, schaduw en cameraperspectieven worden effectief ingezet om een duistere sfeer te creëren. Met eenvoudige middelen wordt een onaangenaam gebeuren gevisualiseerd met in het middelpunt een ambivalente antagonist die door Karloff op een terughoudende manier zowel wreed en gevoelloos als wanhopig en betreurenswaardig wordt vormgegeven. Mooi verhaal ook, dat wordt afgetrapt met muziek uit het zwanenmeer van Tsjaikovski en meteen een emotionele bodem onder het verhaal legt.

The Mummy vertelt een mooi verhaal over het verlangen naar de dood, over de wil om te leven, over de onsterfelijkheid van de liefde en natuurlijk over de wanhopige pogingen van een tragische mummie om met brute middelen zijn ultieme wens te laten uitkomen. Fijne film.

Eigenaardige film.

Psychologische horror met fijne humor die zich afspeelt in een gezin waarin een ieder zijn plek weet en goed geluimd is en waarin dat gezinsleven als ideaal en als paradijselijk wordt ervaren. Toch voelt het helemaal niet als een idylle. Het voelt onnatuurlijk en ongemakkelijk. Heel onecht. Heel absurd. En voor mij als kijker is dat een heerlijke mindset om een film in te gaan.

In de hele film worden de gezagsverhoudingen in extremis geaccentueerd. Sommige personages hebben zichtbaar moeite met het opgelegde rollenspel, moeite met die opgelegde realiteit. Sommige zwelgen er juist in. En of er nou kritiekloos gezwelgd wordt of met enige weerstand gehandeld, elk personage beweegt zich met dezelfde krampachtige standvastigheid voort. Het creeërt een onwezenlijk sfeertje.

Elk personage acteert met overdrijving. Elk personage (kritisch of niet) zet overdrijving in als een garantie voor het opereren binnen de lijntjes van de gezinsmoraal. Onderlaags is vaak de ware expressie zichtbaar. Even overdreven trouwens. Het is die accentuering van het gekunstelde gedrag tegenover het onderhuidse die maakt dat de film ongemakkelijk aanvoelt en dat er spanning ontstaat. Dat de personages zich daarnaast amuseren met allerhande duistere handelingen is prettig en helpt natuurlijk.

Het overdreven acteerwerk haalt de spanning er na verloop van tijd wel enigszins af. Gedrag wordt voorspelbaar. De verrassing van het onnatuurlijke en het absurde vlakt af en wordt een normale ervaring. De film had de spanning langer vast kunnen houden als er meer subtiliteit in het spel en in het verhaal was geslopen. De grote krachten van de film (verrassing en absurdisme) leggen het op den duur wat af tegen kunstmatig in stand gehouden psychologische spelletjes die meer en meer doorzichtig worden en minder en minder lollig.

Een excentrieke miljonair looft een miljoen dollar uit aan degene die een moord oplost. Een moord die nog niet gepleegd is. Vijf briljante detectives worden op zijn landgoed uitgenodigd om zijn spel mee te spelen.

De vijf detectives zijn gebaseerd op vijf bekende literaire detectives. Charlie Chan, Nick en Nora Charles, Hercule Poirot, Miss Marple en Sam Spade. In de film zijn hun namen verbasterd, maar de gelijkenis is treffend. Het moge duidelijk zijn. Murder by Death is geen serieuze detectivefilm, maar een hilarische parodie op het genre.

Met fijne scherpe en fijne onzinnige teksten. Er gaat geen scène of dialoog voorbij zonder dat één van de wereldberoemde detectives niet tenminste één clou met een absurde theorie behangt. De teneur van de film is heerlijk dwaas. Er wordt nooit serieus geprobeerd om gebeurtenissen plausibel te verklaren. En dat is juist zo grappig. Of zoals Peter Sellers‘ karakter het uitdrukt: „Answer simple, but question very hard”.

Ook een film met bizarre situaties en grappige stompzinnigheid. Neem bijvoorbeeld een hilarische en hopeloze discussie tussen een blinde butler en een doofstomme kokkin. Hoe verrukkelijk onzinnig.

Verantwoordelijk voor alle lol is in de eerste plaats toneelschrijver Neil Simon. Verder natuurlijk fijn acteerwerk en briljant comedy geweld van mensen als Peter Sellers, Alec Guinness, David Niven en Peter Falk.

Murder by Death is een bijzonder grappige parodie. Vol scherpe teksten en woordspelingen. Met merkwaardige personages. Met absurde humor. En met veel toespelingen op het detectivegenre.

Murder by Death is erg leuk.

Murder Mystery is geen geweldige komedie. In plaats van consequent de eigenschappen van een misdaadverhaal aan te grijpen om die eens heerlijk en doordcht in het absurde te trekken, bestaat de film voornamelijk uit platte, voor de hand liggende en vervelende grappen en situaties. Adam Sandler en Jennifer Aniston die een detective echtpaar spelen, doen weinig meer dan wild door de film rennen op zoek naar aanwijzingen of in een poging een gevaarlijke situatie levend te ontvluchten. Hectisch, maar niet bijzonder humoristisch.

Het voordeel van die enorme bewegingsdrift is wel dat de film rijk is aan tempo, zodat de film die op zich vervelend is, niet echt verveelt. Er gebeurt altijd wel iets. Spannend is het niet. Grappig amper. Maar goed er is in ieder geval wat actie om de zinnen te verzetten.

Murder Mystery is een berekenende film. De typetjes doen precies wat je verwacht en genereren precies de grappige situatie die je verwacht. Heel af en toe is er een schokkend moment. Schokkend, omdat er plotseling iets gebeurt waarom te lachen valt. Ja ja, die momenten zijn er, maar ze zijn schaars. Je moet echt goed opletten. Behalve aan gebrek aan humor lijdt de film aan gebrek aan verrassing. Murder Mystery verrast niet met absurde situaties, met originele humor of met hilarische personages. De film is kleurloos, blijft heel degelijk binnen de lijntjes der verwachting en verrast gewoon niet. Murder Mystery is eigenlijk wel een beetje saai.

En zo is Murder Mystery een film met prima acteurs die niet boven hun gebrandmerkte typetje uitstijgen. Ook is Murder Mystery een film die geen spannend detectiveverhaal vertelt. En tenslotte is Murder Mystery een komedie waarvan de lachspieren niet erg moe worden. Positief is het dat de film vanwege het hoge tempo goed is uit te zitten, maar een heus compliment is dat natuurlijk niet.

Na het succes van Murder Mystery is er logischerwijs het vervolg genaamd Murder Mystery 2. Voor het begrijpen van dit vervolg is het absoluut onnodig om de eerste film te hebben gezien. Inhoudelijk is de film even dun als de eersteling.

De misdaad die door detective echtpaar Adam Sandler en JenniferAniston wordt onderzocht stelt wederom weinig voor. Datzelfde geldt voor de humor. Waarschijnlijk zagen de makers dat ook wel in en maakten ze de speelduur van Murder Mystery 2 een stuk korter. Gezien het inhoudsloze verhaaltje en de gebrekkige humor lijkt het desondanks een wonder dat de lengte van een korte langspeler alsnog werd bereikt. De dank gaat daarvoor uit naar de actiescènes die de film op lengte houden en die daarnaast het holle kijkgevoel enigszins wegnemen. De actiescènes zijn namelijk de beste onderdelen uit de film.

Net als in de eerste film is het tempo hoog. Een goeie truc om niet verveeld te raken. Ook al kijk je vaak naar weinig meer dan niets. Er gebeurt in ieder geval iets. Het tempo is eveneens een geslaagde manier om in eerste instantie de dunne verhaallijn, de gebrekkige humor en de vervelende personages niet heel bewust te beleven. Dat werkt een tijdje maar dit effect van de truc is al vrij snel uitgewerkt. Murder Mystery 2 is een weinig opmerkelijke misdaadkomedie en dat kan geen truc verhullen.

Een groepje gestoorde kunstenaars neemt een ietwat onbenullige man gevangen met de bedoeling om hem te folteren. Een kunstproject. Wat volgt is een film met veel dialoog en pas tegen het einde enige splatteractie. Het stelt inhoudelijk niet veel voor, maar omdat de film een komische toon hanteert kon ik het allemaal wel waarderen.

De gestoorde kunstenaars verbeelden ieder voor zich overdreven aangezette personages. Dat vereist overacting en omdat de film de tijd neemt om de personages te introduceren, werkt die overtrokken weergave van de karakters wel humoristisch. Een figuur om mee te sympathiseren ontbreekt overigens. Normaliter zou dat het slachtoffer zijn dat gefolterd gaat worden, maar de aandacht gaat niet per se naar hem uit. Op wat korte momenten na, eist het kunstenaarscollectief alle aandacht op. De film zwenkt van het ene naar het andere personage en laat hen kunstzinnig en hooghartig interacteren, terwijl de kijker wacht op het moment dat het slachtoffer gaat worden aangepakt.

Dat tijdstip wordt gerekt. Pas in de laatste 20 minuten van de film ontstaat de slachtpartij die de film heeft uitgesteld. Niet verkeerd. Kettingzagen, moordlust, bloederige taferelen. De arrogante kunstscene krijgt er stevig van langs. Een wervelend slot dat aan alle onzinnigheid een einde maakt. Murder Party is een maffe film, maar is juist door de optelsom aan onzinnigheid ook een vermakelijke film.

Murder She Said vertelt een spannend moordverhaal met in de hoofdrol de iconische figuur van Miss Marple. De film is een rustige film die een typische ingetogen Britse verteltrant met onderkoelde humor volgt. In een kabbelende cadans lopen we mee met Miss Marple die haar vindingrijkheid en excentriciteit inzet om een moord op te lossen. Murder She said is een amusante film.

Er is sympathie voor het merkwaardige wezen dat Miss Marple heet. De kijker beleeft het moordonderzoek vanuit haar perspectief en puzzelt mee naar de oplossing van de moord. De verdachten wekken in redelijk gelijke mate antipathie op, zodat de neiging om iemand op voorhand al aan te wijzen als moordenaar niet aanwezig is. De verdachte personages hebben (evenals Miss Marple) overigens niet veel diepte en worden tamelijk stereotiep als achterbaks, gemeen, nors of gewoon als slecht gekarakteriseerd. De film doet niet aan psychologische karakterstudies maar houdt het simpel.

Zoals gezegd. Een film met vele moordkandidaten. Veel keus en dus veel insinuaties. En dat verhoogt de amusementswaarde. Prima korte speelduur ook. Zo is de film gedwongen om niet teveel zijpaden in te slaan en het verhaal compact en basaal te houden. En dat werkt. Murder She Said is een leuke manier om een verloren anderhalf uur op te vullen.

Het is dat ik een film zocht waarin dieren of een dierentuin een rol speelden. Anders zou ik deze film nooit zijn tegen gekomen. Ik zal eerlijk zeggen dat ik van deze titel nog nooit had gehoord. Aangezien er slechts zes maal op deze film is gestemd, was ik niet de enige. Zijn onbekendheid begrijp ik wel. Na het zien van de film was ik niet laaiend enthousiast.

De regisseur heet A. Edward Sutherland. De man heft met name in de jaren 30 en 40 aardig wat films gemaakt, waaronder een aantal muzikale gedrochten met Bing Crosby. Ik zag in zijn CV zelfs The Flying Deuces (1939) staan. De enige andere film van Sutherland die ik ooit eens heb bekeken. Laurel en Hardy in een hele geslaagde komedie. Waarschijnlijk de enige positieve uitschieter in het verder vrij vlakke oeuvre van de regisseur.

Terug naar Murders in the Zoo. De film heeft een hele aardige openingsscène .De scène begint met een idyllisch shot van een oerwoud, eindigt met lichamelijk en psychologisch geweld en is lekker duister van opzet. De scène biedt fijne horror en doet dat zonder monsters of bovennatuurlijke fenomenen. Gewone klassieke suspense en mysterie overgoten met een duister sausje. Mooie scène. Daarna is het allemaal wat minder opwindend met hier en daar nog een aardig momentje van de hoofdrol.

Prima hoofdrol van Lionel Atwill. Hij speelt een geesteszieke sadist behept met een obsessieve vorm van jaloezie. Atwill geeft hem gestalte als een heuse psychopaat zoals we die uit latere films ook wel kennen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Hannibal Lecter. Lionel Atwill’s personage is Intelligent, creatief, medisch onderlegd en efficiënt in het doden van mensen. Overigens doet hij dat laatste niet zonder zijn slachtoffers eerst even te kwellen en te pijnigen. Hij is de personificatie van menselijke wreedheid. Fijne man, die Atwill.

De moordende psychopaat maakt de film bezienswaardig. De overige personages zijn niet erg interessant. en spelen een bijrol in dienst van Atwill. De beestjes waar het mij allemaal om was begonnen spelen eveneens een weinig prominente rol. De dierentuin als achtergrond bij het verhaal is een leuke toevoeging en levert nog wat beestachtig vertier op.

Aardige film.

De eerste handeling die Jack Murphy ‘s-ochtends verricht, is het spoelen van zijn mond met sterke drank. Murphy heeft een alcoholprobleem. Alcohol verzacht de pijn van zijn gekwetste trots en van zijn bittere eenzaamheid. Zijn vrouw heeft hem verlaten. De introductie van zijn personage klinkt erg cliché en simplistisch en is het eigenlijk ook. Toch functioneert het. De film maakt in zijn verhaal namelijk zeer effectief gebruikt van de sterk aangezette zwakheden van dit gekreukte personage.

Charles Bronson is geen fantastische acteur. Hij is niet een acteur die de kijker met een uitgelezen karakterstudie tot tranen toe beroert. Bronson is ongepolijst en doet het met lompe charme en ingetogen woede. Met zijn stoïcijnse uitstraling en beperkte woordenschat bekleedt hij zijn karakters met een houterige schil. In Murphy’s Law komt deze immobiliteit ook nog eens goed van pas om zijn emotionele teloorgang gestalte te geven.

Het verhaal is niet verrassend maar gewoon degelijk. Bronson wordt valselijk beschuldigd en moet op eigen houtje zijn onschuld zien te bewijzen. En dat betekent dat hij als vanouds slagvaardig in de weer is om boosaardige personages uit de weg te ruimen. Dat resulteert in harde explosieve actie. Altijd ok.

Bronson pikt al doende een temperamentvolle vrouwelijke sidekick op die een grote hoeveelheid hilarische scheldwoorden tot haar beschikking heeft. Evenals Bronson is zij een beschadigd personage, die in tegenstelling tot de in zichzelfgekeerde Bronson, haar emoties in haar expressieve gedrag verbergt. Leuke rol van Kathleen Wilhoite die met haar luchtige inbreng de film zowaar in de richting van een buddy movie duwt. Vermeldenswaard is nog de geweldige rol van Carrie Snodgress als de ijskoude antagoniste. Jaja. In deze film van Bronson wordt voor de verandering echt prima geacteerd.

Murphy’s Law is een solide actiethriller. De regie van J. Lee Thompson is dat ook. Aan het eind van de film treedt hij trouwens iets buiten zijn degelijke aanpak met een sfeervolle finale waarin het overgebleven tuig in het magnifieke decor van het Bradbury Building (decor in ontelbare films) wordt aangepakt. Het is het spannende slot van een vermakelijke film.

Spaanse horrorfilms scoren bij mij meestal goed. Toch ben ik er zelden bewust naar op zoek. Ze overkomen mij. Ik loop er tegen aan. Dat gebeurde me bij deze film ook. Ik kwam hem tegen in één of ander lijstje. Toen ik de combinatie waanzin, obsessie, religie en bloed tegenkwam in de bechrijving was mijn interesse meteen gewekt. Gelukkig maar, want het bleek een fijne film.

De film toont de neerwaartse spiraal die een driehoeksverhouding doormaakt in een duistere orgie van psychische en lichamelijke gewelddadigheid. Een film die begint als een spannend mysterie en al spelende steeds meer eigenaardigheden in het verhaal toelaat om tenslotte te eindigen in een film waarin de waanzin welig tiert.

Cruciaal voor het accepteren van de driehoeksverhouding in deze film is de overtuiging die de personages als persoon en in groepsverband uitstralen om geloofwaardig een tragische cyclus van gewelddadigheden vorm te geven. Die opzet is absoluut geslaagd in mijn ogen. De personages zijn geloofwaardig uitgewerkt en zijn op elk moment indrukwekkend, maar ook irritant aanwezig. Immer zichtbaar en zeer indringend transformeren zij geleidelijk in slechtere afgeleiden van zichzelf. Als kijker ontkom je nooit aan hun somberheid, ongeluk, onmacht en waanzin. Van relativering is geen sprake. Adempauzes zijn er niet. Die dingen bestaan niet in deze film.

Drie hoofdpersonages. De film focust in beginsel op twee. De teruggetrokken, maffe en schuchtere Montse, die met de schaduwen uit haar verleden in gevecht is. Haar tegenpool is haar onschuldige jongere zus, die door haar als een gevangene wordt behandeld en zelfs wordt gepijnigd.

Met name de dominantie van Montse zorgt voor een sfeer van onbehagen, angst en vijandigheid. De rollen van de slechte (zuster) en die van de goede (zuster) lijken vergeven. De komst van het derde lid van de driehoek zorgt voor versnelling van de acties en brengt grauwere kleuren (ook letterlijk!) in de toonzetting met zich mee. Wie is goed. Wie is slecht. Geweld lokt geweld uit en betekent een tragische voortzetting van een al tragisch verhaal dat zich heel sfeervol en heel somber maar ook heel prachtig verder manifesteert.

De personages zijn transparant. Hun openbaringen en hun aanpassingen aan elkaar worden door hun expressieve gedrag alsook door hun duidelijke woordgebruik helder overgebracht. De personages transformeren. De rolverdeling verandert. Er is een voortdurende beweging waarneembaar. Een mooi schouwspel is het. Spannend. Gruwelijk ook.

Ik bekeek een film die wat gezapig begint en in de loop actierijker, grauwer, bloediger en gewelddadiger wordt. Intrigerende personages en goed acteerwerk laten sluimerende waanzin explosief tot leven komen. Een reeks persoonlijke en religieuze motieven gemengd met geweld en bloedige echo's uit het verleden leveren een boeiende film op vol tragiek en grauwe somberheid.

Music is een film van de Australische zangeres en songwriter Sia. Zij schijnt een populair fenomeen te zijn, begreep ik uit diverse artikeltjes. Ik kende haar niet. Als de filmmuziek overeenkomt met haar repertoire, is dat ook logisch. Totaal niet mijn ding. Dat geldt ook voor de kakelbonte presentatie van de muziek in de film. De film is eigenlijk een ordinaire musical vol keurrijke videoclips die ik graag aan mij voorbij laat gaan. Ik laat musicals trouwens altijd graag aan mij voorbij gaan. Gelukkig valt er tussen de fleurige clips nog iets van verhalend drama te herkennen dat het bekijken van de film enigszins draaglijk maakt.

Het drama betreft het meisje Music (gespeeld door Maddie Ziegler) dat aan een neuro psychiatrische aandoening lijdt en gebaat is bij een strak ingeregelde dagindeling. De kleinste afwijkingen van gewoontes laten haar wereld instorten. De introductie van Music en haar merkwaardige belevingswereld alsmede de introductie van de personages die daar deel van uitmaken, is best interessant.

Het wordt allemaal wat platvloers als zus Kate Hudson de zorg voor Music moet overnemen. Het verhaal gebruikt vanaf dat moment overbekende schokkende en ontroerende elementen die de klefheid van het drama zeker ten goede komen. Zo is zus Hudson natuurlijk een ongestructureerd wezen met eigen issues. Issues die op het alcoholische en het narcotische vlak liggen. Genoeg stof voor een hoop banale ontwikkelingen die afwisselend op Hudson en op Ziegler betrekking hebben. Heel voorspelbaar opgesierd met de nodige ups en downs en liters feelgood, trekt het verhaal aan het oog voorbij.

Het veel bekritiseerde acteerwerk van Maddie Ziegler is inderdaad niet geweldig. Ze trekt grimassen, rolt met haar ogen en slaakt hoge kreetjes. Mij overtuigde ze niet met haar theatrale optreden.. Hier en daar laat ze overigens wel zien over acteertalent te beschikken. Laat ik haar autistische optreden daarom maar als ongelukkig bestempelen. Kate Hudson dan. Ach, volgens mij speelt ze altijd eenzelfde type. Dat doet ze degelijk, maar is ook erg voorspelbaar. Ik ben geen fan. De meest overtuigende en meest aimabele personages vind je onder de bijpersonages.

De videoclips met zang en dans staan grotendeels los van de dramatisch handeling. Ze dienen om Music’s gevoels- en gedachtewereld te illustreren Een wereld die uit veelkleurige kitsch bestaat. In beginsel een aardige kunstgreep, maar na de zoveelste videoclip, werd het mij gewoon te veel. De clips voelen overbodig. Eenzelfde gevoel maakt zich altijd van mij meester als ik cabaret aanschouw. De conference bevalt vaak goed. Helaas wordt die altijd zo storend onderbroken door afgrijselijke liedjes. Momenten die ik dan maar nuttig invul met toiletbezoek ofzo.

Matige film. Sia heeft er geen nieuwe fan bij.

Een bekende korte film die draait om een pianola die via een meterslange trap naar een huis moet worden vervoerd. Filmisch oogt de film wat gedateerd. Humoristisch niet.

Vanaf het begin is het genieten. Als bij het stuntelige uitladen van de pianola Oliver Hardy meteen lichamelijk ongemak ondervindt en zijn bekende kreet van pijn slaakt, is de toon gezet. Heerlijk. En dat gaat het hele filmpje door. De lange trap biedt een aaneenschakeling van komische interacties. Na het overwinnen van deze hindernis is het nog niet gedaan en ontstaan bij het installeren van de pianola chaotische en onbeheerste taferelen. Hilarisch.

Het stuntelige transport van de pianola is exemplarisch voor de films van Laurel and Hardy. Het toont de fantastische onhandigheid van het duo en als gevolg daarvan de ongelukken en de pijn die voornamelijk Oliver Hardy treffen. Verder is er natuurlijk de complete vernieling van een interieur en de ongelooflijke chaos die dat oplevert. En tot slot is er altijd een rechtlijnige en verontwaardigde antagonist om nog meer olie op het vuur te gooien. Het zijn die herkenbare elementen in films van Laurel en Hardy, die altijd weer zorgen voor grandioos vertier.

Meer toegespitst op de personages, ontbreken de typische gebaartjes natuurlijk niet. Oliver die onthutst met zijn stropdas speelt. Laurel die verlegen grijnst, zijn hoed afneemt en met zijn hand in zijn haren grijpt. Ook het gedrag is herkenbaar. Oliver is de grootmuil en de betweter. Laurel de ondderdanige dommerik, die (passief) agressief reageert als de dominantie hem wat te veel wordt. De gebaartjes en maniertjes zijn overbekend. En hoe vaak je al die karakteristieke elementen ook ziet, ze blijven krachtig en werken hilarisch.

Ja. Weer flink gelachen om het gestuntel van beide heren. Hoogtepunt van de film en schitterend getimede comedy is een scène in het huis waarin de heren op muziek van de pianola een dansje doen. Die scène heb ik na afloop nog een keer bekeken. Ik moest wederom erg lachen. Schitterende scène. Schitterende film.

Wat al meteen bij de eerste scène opvalt is dat de film niet volzit met geweldig acteertalent. Om je met dat materiaal 86 minuten te vermaken, zal een behoorlijke opgave worden, is de eerste gedachte.

Laat staan dat er geloofwaardige kills te zien zullen zijn, is de gedachte die daarop volgt.

Amateuristisch gedoe, is de verwachting.

Ahem. Viel dus wel mee. Filmpje is best ok. Eenmaal bezig, valt het slechte acteerwerk niet meer zo op, blijkt het verhaaltje, hoewel voorspelbaar in het verloop, best geinig en zien de kills er spectaculair genoeg uit.

De personages zijn de vertrouwde typetjes en eigenlijk niet eens irritant. Hier en daar zelfs met wat humor waarvan de inslag niet steeds even veel impact heeft, maar waarvan de dosis goed bevalt.

Film is prima vermaak en goed kijkbaar. Op momenten wel wat traag. Enige versnelling in de scènes had de kijkbaarheid nog wat vergroot. Heel vervelend was het edoch niet.

Speciale aandacht voor de uitsmijter. Die mag er zijn. Spectaculair, bloederig en humoristisch tegelijk.

Leuk wel, dit.

Zoetige feelgood waarin voorspelbaarheid en berekenbaar toeval een grote rol spelen.

Met de vertrouwde romantische verwikkelingen, met de vertrouwde 'toevallige' ontmoetingen en met de vertrouwde setbackjes van de personages. Kortom, met alle elementen waarmee de feelgood-snaar op een goedkope manier flink wordt geraakt.

De humor die alle getoonde voorspelbare platheid moet temperen en die voor lucht en afleiding moet zorgen, bestaat uit belegen grapjes en belegen grappige situaties en faalt daardoor als middel om je even te kunnen onttrekken aan alle romantische ellende.

Ongetwijfeld een fijne film als je geen verwachtingen hebt of kinderlijke romantische ideëen koestert en zeker fijn als je hersenloos vermaak zoekt.

Met andere verwachtingen dan bovengenoemde, is niet-fijn een betere classificatie.

Film die gemakkelijk wegkijkt zonder enige vorm van opwinding, behoudens dan een enkel humoristisch momentje, dat een nauwelijks waarneembare trilling van de mondhoek oplevert.

Ondanks dat de genreaanduiding naast komedie ook drama aangeeft, stelt het dramatische aspect in de film weinig voor. Het drama dat er in aanzet wel is, wordt nooit met enige oprechte en diepere voeling getoond. Het drama raakt niet. Met veel goodwill zou je het drama hoogstens als uitgekauwde feelgood kunnen aanduiden.

Het scenario is in de dop trouwens best aardig, maar gewoonweg niet gedurfd genoeg. Men bewandelt de veilige en brave weg. Het levert flauwe hap op. Op geen enkel moment is het spicy, stekelig, vilein of zelfs maar gevat. Situaties die zich uitstekend lenen voor humoristisch vermaak, worden veel te braaf en humorloos aangezet.

De film is duidelijk gemaakt voor een breed publiek en weet (en wenst) op geen enkel moment de geest te prikkelen of te shockeren.

Gauw weer vergeten.

Henry Fonda is Wyat Earp in deze fijne western van John Ford. Earp die gemotiveerd door de moord op zijn broer vergelding zoekt en marshal wordt in het stadje Tombstone, Zo kan hij zich wreken met het recht aan zijn kant. Earp raakt meer en meer ingeburgerd en hoewel hij zijn wraakmissie niet vergeet neemt hij zijn taak om de orde in Tombstone te bewaren serieus. Earp komt op voor de moedige pioniers die huis en haard verlieten en zich door veel tegenslag heen worstelden om in het nieuwe land iets moois te kunnen opbouwen. In My Darling Clementine is het wilde westen enigszins op de achtergrond geraakt en is niet meer het wetteloze gebied waar revolverhelden het voor het zeggen hebben. Die tijd is geweest.

John Ford maakt een prima western. Hij doet dat afwisselend met rustig, helder en licht beeldmateriaal en met donker getinte beelden die een meer dreigende en ietwat mistroostige indruk achterlaten. De overgangen naar het dreigende gebeuren vooral als personages in beeld verschijnen of situaties opdoemen die de rust dreigen te verstoren. Het zijn mooie sfeerwisselingen die flirten met de esthetiek van de film noir. Het zijn beelden die met harde contrasten en lage camerastandpunten een gevoel van somber realisme oproepen.

Ford heeft in Wyat Earp en Doc Holiday twee geweldige hoofdpersonen die niet enkel als koel en heldhaftig worden neergezet maar ook als mensen die strijden tegen schaduwen die ze eigenlijk willen ontvluchten. Doc heeft zijn ziekte. Earp zijn verantwoordelijkheid als marshal. Wat ze gemeen hebben is een ruig verleden dat zich in het wilde westen afspeelde, dat in zijn wilde hoedanigheid steeds minder bestaat. De civilisatie rukt op en dat vergt van beiden aanpassingen. De een hanteert de veranderingen beter dan de ander.

Terwijl Earp zich steeds meer verbonden voelt met het ambt dat hij bekleedt en een bepaalde rust vindt, is dat bij Doc Holiday bepaald niet het geval. Gokkend, drinkend en in het bezit van een kort lontje brengt hij zijn tijd door. Doc Holiday die uitstekend wordt gespeeld door Victor Mature, is getekend door de ziekte tuberculose. Om hem heen hangt de verbittering daarover alsmede de hunkering naar de tijd dat de dagen van de revolverhelden nog niet waren geteld. Hij is een kleurrijk persoon die het met Wyat Earp goed kan vinden en samen met hem aan het eind van de film de O.K. Corral induikt in een prima scène die wel wat aan de korte kant is. Ik was enigszins teleurgesteld, maar aangezien het echte gevecht slechts 30 seconden duurde, is de tijd die Ford voor het vuurgevecht uittrekt niet meer dan terecht.

Regisseur Ford heeft de legendarische Wyat Earp overigens echt gekend. In de tijd dat Ford nog met rekwisieten op filmsets aan het zeulen was, ontmoette hij Wyat Earp die adviseerde bij stomme westerns. Hij sprak met hem over zijn heldendaden waaronder zijn aandeel in het beruchte vuurgevecht bij de O.K. Corrall. Toen het contract van Ford bij 20th Century Fox afliep en hij de filmmaatschappij nog een film schuldig was, baseerde hij zijn laatste film op de gesprekken die hij met Earp had en putte eveneens uit de gefictionaliseerde biografie van Wyat Earp geschreven door Stuart Lake met de titel “Wyat Earp: Frontier Marshal”.

In My Days of Mercy is de doodstraf een belangrijk thema. Twee vrouwen leren elkaar bij een demonstratie van voor- en tegenstanders kennen. Ze vinden elkaar leuk maar hebben om persoonlijke redenen een verschillende mening over de doodstraf. Wanneer de vrouwen lichamelijk en geestelijk toenadering tot elkaar zoeken, vormt de controverse een mogelijke en interessante splijtzwam.

Door de doodstraf te verbinden met lesbische gevoelens, raakt de film een tweede thema. De inkleuring van beide personages is helaas niet erg subtiel en nogal clichématig. De één is openlijk lesbisch met een branieachtige uitstraling. De ander is heimelijk lesbisch en is van sjabloonachtige conservatieve komaf. De karakterisering is wat gemakkelijk en simplistisch en die is weer van invloed op de zwaarte die het onderwerp doodstraf in de film heeft. Dat thema wordt uiteraard behandeld, maar wordt veel meer gebruikt als kapstok voor een liefdesaffaire dan als serieus controversieel thema.

De twee actrices zijn leuk en doen het goed. Ellen Page en Kate Mara zijn de namen. De beide dames staan als producers op de filmrol en schijnen in het echte leven non-seksueel bevriend te zijn. Die vriendschap zal hebben geholpen, want in de film belichamen ze hun liefde voor elkaar op overtuigende wijze.

Aardige film, maar het ligt er allemaal zo dik op. Zo voorgekauwd. Maar goed, als je erin slaagt dat enigszins te negeren, hou je een aangename film over. Een film met drama en feelgood. Een film die lekker wegkijkt zonder dat je last hebt van teveel diepgaande aandacht voor de elementaire thema’s die in de film aanwezig zijn.

Fijne komedie. Fleurige en vrolijke beelden in een film die een tikkie absurdistisch, niet doorsnee en vooral absoluut komisch is.

Met grappige spitse dialogen. Met kleurrijke personages. En met een bizarre vertelling. Lekker. Lekker.

Goeie dialogen, waarin door de personages soms net iets te lang wordt doorgerateld. De lengte gaat ten koste van gevatte tekst. Hoe langer de dialoog, hoe minder spits. Enige concentratie om het gesproken woord tot je te nemen is dan vereist. De dialogen verdienen het zeker. Ook zonder spitse gevatheid zijn ze boeiend genoeg.

Een leuke hoofdrol van Graham. Perfect gecast. Ze speelt een innemend personage dat tegelijkertijd een beetje vreemd en absent minded gedrag vertoont. Ze is niet snel onder de indruk, is heerlijk eigenwijs en ze is vooral erg grappig. Het personage past echt perfect in de vertelling en in de setting waarin het verhaal zich afspeelt.

Het tijdsbeeld is herkenbaar. We schrijven New York in de laatste maanden van de vorige eeuw. Het tijdperk waarin de nieuwe media en de mobiele telefonie nog geen invloed hadden op sociaal en maatschappelijk gedrag. Het tijdperk waarin face to face contact heel normaal was. En goh, dat voelt niet eens heel raar of abnormaal of ouderwets. Het voelt juist heel gewoon en heel fris en heel prettig vertrouwd.

Het kleurrijke hoofdpersonage heeft in die setting dan ook vele face to face ontmoetingen met een grote hoeveelheid personages. Personages die even kleurrijk zijn als zij zelf. De ontmoetingen zijn stuk voor stuk leuke en komische interacties. Hier en daar lichtelijk droefgeestig, maar immer licht verteerbaar en uiteindelijk weer luchtig.

De film gaat nergens de diepte in, blijft gewoon aangenaam kabbelen en roept geen diepe emotionele beleving op. "My dead boyfriend" is niets meer dan aangenaam, grappig en fleurig vertier en brengt in die hoedanigheid een vrolijke ode aan een tijdperk dat eens was.