Opinions

Gezien de titel zou je verwachten dat de film een parodie is op The Man who knew too much van Alfred Hitchcock. Dat is de film niet. De film parodieert wel, maar kijkt daarbij voornamelijk naar James Bond en maakt grappig gebruik van herkenbare situaties uit die films. Af en toe deed het gestuntel van Murray mij ook aan Inspector Clouseau denken.

De premisse is wat ver gezocht, maar grappig uitgewerkt. Murray wordt door een dom toeval verwisseld met een echte koelbloedige spion en krijgt allerhande vijandig gespuis achter zich aan. De grap is dat Murray denkt dat hij zich in een levensecht toneelstuk bevindt en omringd is door acteurs. Uit deze constellatie ontstaan een paar hilarische scènes en veel warrige dialogen.

De hoofdrol van Bill Murray is vermakelijk. De andere personages reflecteren de gebruikelijke entourage in een Bond- of Pink Pantherfilm. De meest verdienstelijke zijn Joanne Whalley als verleidelijke schoonheid en Alfred Molina als Russische killer. De eerste een mooi plaatje. De laatste een heerlijke over de top slechterik.

Veel humor komt voor uit de dubbelslachtige dialogen tussen de argeloze Murray en zijn ijskoude belagers. Grappig. Daaroverheen nog wat slapstickachtige situaties die best leuk zijn en de film voorzien van actie, hectiek en vaart.

Niet alle scènes zijn even raak. Niet elke dialoog is even geslaagd. Het verhaal loopt niet altijd even lekker. Ook zijn er wat (actie)scènes die te lang worden gerekt. Het merendeel van de film zorgde echter voor fijn komisch vermaak en dan mag je wat mij betreft spreken van een geslaagde komedie.

Met The Man Whjo Knew Too Much draaide Hitchcock 22 jaar na zijn gelijknamige film uit 1934 een Amerikaanse remake. In de befaamde serie interviews met François Truffaut zei Hitchcock er het volgende over: "Let's say the first version is the work of a talented amateur and the second was made by a professional”.

Twee bekkens die tegen elkaar worden geslagen, geven een geweldig kabaal. In het begin van de film werkt een symfonieorkest toe naar een muzikaal hoogtepunt dat wordt beklonken met het harde geluid van twee bekkens die met vuur tegen elkaar worden geketst. Het crescendo wordt zodanig expliciet in beeld gebracht dat je als kijker weet dat dit muzikale hoogtepunt ergens in het verloop een belangrijke rol zal gaan spelen. Een schitterende aanzet die op zich al spannend is en verwachtingen schept.

Tot het zover is, bouwt de film op Hitchcockiaanse wijze continu spanning op. Spanning die zich natuurlijk ook eens op grootste wijze zal moeten ontladen. De weg die naar dat hoogtepunt toewerkt is een aangename. Hier en daar verlopen scènes weliswaar wat krampachtig teneinde opeenvolgende gebeurtenissen en gedragingen van de personages logisch in het verhaal te laten passen, maar de spanning blijft op niveau. En dan is daar het moment. De ontlading die alle lijntjes bij elkaar brengt en de kijker met een tevreden gevoel moet vullen, wordt teleurstellend verkwanseld. Dat ligt niet aan de scène. Die is grandioos. Het ligt aan zijn placering in de film.

Een schitterende apotheose in de Royal Albert Hall is in de eerste versie het aangename slotakkoord. In deze film is de scène (die duidelijk blijk geeft van Hitchcocks’ ervaring in het stomme filmgenre) ook weergaloos en had wat mij betreft het absolute uitroepteken moeten zijn.. De film heeft in tegenstelling tot de eersteling echter nog een afsluitend hoogtepunt. Een aanvulling op de finale. Een kleine finale. Het effect van de fameuze scène in de Royal Albert Hall wordt er weliswaar niet geheel door teniet gedaan, maar het enigszins pathetisch aandoende slot is eigenlijk overbodig en steekt maar bleekjes af bij de echte finale.

James Stewart is een fijne lead. Doris Day past beter in een vrolijke musical. “Que Sera Sera (Whatever will be)“. Brr. Het lied dat met hetzelfde effectbejag wordt ingezet als de twee bekkens. Maar dan sentimenteel en met minder impact. En natuurlijk gezongen door Day. Een ander effect had het nummer ook. Ik betrapte mijzelf dat ik het afschuwelijke nummer daags na de film in onbewaakte ogenblikken aan het neuriën was.

Hitchcock recyclet Hitchcock is een film met fijne suspense, een aardig verhaal en enkele schitterende scènes. Het is ook een film met Doris Day en een zwak einde.

De film geldt niet alleen als de film die voor de eerste keer John Wayne en James Stewart samen in een film zet, maar geldt ook als een belangrijke wegbereider voor de ‘nieuwe’ western. Lang voor Sergio Leone de teloorgang van het mythische wilde westen in beeld bracht, had regisseur John Ford die gang al ingezet.

In „The Man Who Shot Liberty Valance“ is het de door Stewart gespeelde Ransom Stoddard die als pas afgestudeerde jurist en betweterige opportunist zijn geluk in het wilde westen komt beproeven. Het wilde westen waar de belofte van vrijheid lonkt. Net als de andere figuren in de film probeert Ransom de Amerikaanse Droom te verwezenlijken. Het geluk te vinden. Velen bouwen het geluk op met hard en eerlijk werk als veehouder of als eigenaar van een winkel. Een hardnekkige minderheid eigent zich het geluk nog steeds met geweld toe, zoals de schurk Liberty Valance. Ransom zoekt het geluk in het onderwijzen en politiek bewust maken van de ongeletterden.

Het wilde westen bevindt zich op de scheidslijn tussen het geciviliseerde recht van de rechtspraak en het brute recht van de sterkste. Een ontwikkeling die in het voordeel van de rechtspraak lijkt uit te vallen en tevens het einde van het wilde westen inluidt. Ondanks het hardnekkige verzet van overgebleven aanhangers van het recht van de sterkste, zijn de symptomen van het nieuwe westen onmiskenbaar.

Het boegbeeld van het oude westen is natuurlijk John Wayne. Zijn manier van acteren is routineus. Hij is de macho cowboy, die zich niets laat vertellen. Hij is de stoere held die zelfverzekerd rondloopt, hier en daar een paar harde woorden bezigt en een revolverduel niet uit de weg gaat. In deze film is er zowaar een voorzichtige ontwikkeling in zijn acteerkunsten zichtbaar. Wayne slaagt erin om aan het eind van de film iets van zijn routine te verliezen door aan zijn mannelijke act een mengeling van machteloze woede, teleurstelling en onzekerheid toe te voegen. Bij hem is het onwillige besef zichtbaar dat hij lid is van een uitstervend ras en zich zal moeten aanpassen.

The Man Who Shot Liberty Valance is niet een standaard western met nobele revolverhelden die duelleren met achterbakse outlaws. Die dingen gebeuren ook, maar die dingen bepalen slechts ten dele de sfeer van het verhaal. De film vertelt via zijn personages vooral over een veranderende samenleving. Over de gedaantewisseling van het wilde westen naar het geciviliseerde westen.

De film toont daarbij overigens verrekte weinig beelden van het landschap. Dat is opvallend in een western van John Ford die zijn personages graag in weidse landschappen neerpoot. James Stewart en John Wayne moeten het in deze film vooral kleinschalig en binnenskamers doen. Het is allemaal wat ongewoon maar het went snel.

Fijne western.

Prima western met Robert Mitchum als de solistische held die een stadje van de invloed van een bende schurken komt bevrijden. Goeie rol van Mitchum wiens personage een patent heeft op droog commentaar en compromisloze beslissingen. Hij doet dat in een film die een loom tempo hanteert en tegelijkertijd een prima spanningsopbouw bewerkstelligt.

Mitchum als de held die met angst en lafheid wordt geconfronteerd en van de onderdrukte inwoners van het stadje geen hulp krijgt . De vergelijking met High Noon (1952) van Fred Zinnemann is er. Een verschil is er ook. In Man with the Gun accepteert Mitchum zijn isolement. Hij stuurt er zelfs op aan. Hij lijkt goed te weten hoe het werkt. Hij heeft dergelijke opdrachten vaker uitgevoerd en zijn verwachtingen aangepast. Hij heeft geen illusies. Hij doet het alleen. Hij is een overtuigde one man army..

De film slaagt er goed in om de bangelijke inwoners en hun dubbelhartige gedrag op een dusdanige manier weer te geven dat de sympathie automatisch bij Mitchum ligt. Die ligt niet bij de oudere sheriff die zijn eigen leven niet op het spel wil zetten en gewoonweg toekijkt hoe de mensen worden vermoord die hij eigenlijk zou moeten beschermen. Die ligt niet bij de barkeeper die in beginsel hard tekeer gaat tegen het geboefte dat de stad in zijn greep heeft, maar die bij een beetje tegenwind meteen luidkeels te kennen geeft van de reddende held af te willen. Die ligt misschien een beetje bij de briesende jongeman die gevoed door woede graag wil optreden maar die duidelijk niet tegen de situatie is opgewassen. En die ligt natuurlijk een beetje bij de mooie jonge vrouw ondanks dat zij bewust de ogen sluit voor alle ellende en zich juist daarom onmachtig ontwikkelt tot speelbal van de elementen.

Boeiende karakters. Goed verhaal. Iets meer actie had van mij gemogen. Man with the Gun zou waarschijnlijk een bekendere film zijn geweest als de regisseur met de naam Richard Wilson meer films van deze klasse zou hebben gemaakt. Man with the Gun is een prima western.

Het zal aan het succes van Cannibal Holocaust (1980) te danken zijn geweest dat in de jaren erna een reeks kannibalenfilms het licht zag. Een nieuw subgenre dat met een gering budget gewelddadige, shockerende en onsmakelijke beelden over de kijker uitstortte. Mangiati Vivi! is er een voorbeeld van.
Een mager plotje zorgt ervoor dat een vrouw en een stoere held samen in de jungle van Borneo terecht komen. De uitgelezen plek om brute geweldsexplosies, pornografische ellende en carnivorische activiteiten te praktizeren. De beelden zijn expliciet en vaak walgelijk. Ziehier de horror. Aan sfeeropbouw, een behoorlijke dramaturgie of interesse in de personages heeft de film lak. Spannend is de film dan ook niet. Er valt hoogstens iets positiefs te zeggen over de soundtrack die tamelijk ongewoon is en zorgt voor wat atmosferische dreiging.
Mangiati Vivi! is een film vol harde en groezelige beelden van walgelijke taferelen. De film houdt zich niet in en toont een behoorlijke hoeveelheid naakt vlees, geweld, bloed en gore. Denk hierbij in concreto aan zaken als: afgesneden borsten, ingeslagen schedels, het opensnijden van een levende leguaan, kluivende en verkrachtende inboorlingen en een truc met een reusachtige stenen dildo. Van die dingen.
Het klinkt gruwelijk en het is gruwelijk, maar ik kan zeggen dat ik de intentie van de beelden vaak gruwelijker en walgelijker vond dan de plastische weergave ervan. Hoewel het belangrijkste element in de film het shockelement is, lukt dat maar gedeeltelijk. De oorzaak is gelegen in de knullige enscenering. Het meeste ziet er smoezelig of gewoonweg onecht uit. Wat ook niet helpt bij de beleving is dat er geen enkele vorm van empathie voor de personages ontstaat. De inferieure dramaturgie en het zwakke acteerwerk voorkomen dat heel effectief. Mangiati Vivi! is gewoon een slechte film.

Deprimerende karakterschets van een man behangen met woede en spijt.

Het verhaal an sich is niet bijster interessant of spannend. De losse scenes zijn dat echter wel. Sommige scenes zijn filmpjes op zich.

De overgang tussen scenes (en tussen gebeurtenissen en shots) is soms warrig. De hoofdpersoon hangt (met z'n hoofd) nog in de ene scene terwijl de andere scene al is begonnen. Die manier van monteren creëert verwarring. Het lijkt een poging om de haperende gemoedstoestand van Pacino weer te geven. Leuk bedacht en soms werkt het.

Doordar er veel werk is gemaakt van de losse scenes, is de grote lijn is niet altijd even helder en komt het verhaal onevenwichtig over.

Bijzonder goed spel van Pacino en Hunter.

Maar wat een zwaarmoedige film!

Regisseur Schermerhorn heeft een verleden in de filmwereld. Zijn naam is te vinden bij talloze grote filmproducties als assistent van de assistent ofzo. Hier probeert hij het als regisseur van zijn eigen film en blijkt overduidelijk dat zijn arbeidsverleden zijn talent niet heeft aangewakkerd.

Dit is slecht. De film vertelt een warrig verhaal dat interessant en fascinerend moet lijken vanwege de kunstzinnigheid die in de beelden is gestopt. Denk daarbij niet in termen als prachtig geschoten, maar denk aan nerveusmakende psychedelische flitsen van afbeeldingen en kleuren die in de scènes zijn geplakt. Heel pretentieus maar in werkelijkheid pijnlijk nietszeggend en daardoor juist de povere kwaliteit van de film benadrukkend.

De dialogen zijn even nietszeggend kunstzinnig als de beelden. Veel hoogdravend en poëtisch taalgebruik dat de nietserigheid van alles in de film moet verbloemen. Het is lachwekkend.

Hele matige effecten. De kills zijn in aanzet best ok, ook al slaan ze nergens op, maar worden amper in beeld getoond. Een te pas en te onpas opduikend demonisch creatuur met een masker zorgt ook niet voor het horrorgevoel. Niet spannend.

Slecht acteerwerk ook, maar dat is gezien het niveau van de film niet verbazingwekkend.

Het enige aardige aan de film is de score. Die is verrassend leuk en lichtzinnig. De connectie met het horrorgevoel ontging mij echter volledig.

De film is low budget en slecht.

Na het tegenvallende Bingo Hell toch maar weer een film uit de reeks Welcome to the Blumhouse aangezwengeld. Wederom viel het niet mee. Zoals wel vaker bij films in deze reeks klinkt het scenario niet eens verkeerd. Een nieuwe bewoonster van een bejaardenhuis ontdekt dat het er spookt. Ok. Niet origineel, maar ik hou nu eenmaal van spookhuishorror.

Wat het plot extra aantrekkelijk maakt is dat de nieuwe bewoonster (een mooi oud geworden Barbara Hershey) wordt opgezadeld met een tikje dementie en achtervolgingswaan. Juist de nadruk op haar brokkelige geestelijke conditie is een aardige bijkomstigheid. Immers, de merkwaardige gebeurtenissen die zij als bedreigend ervaart, spelen zich mogelijkerwijs alleen in haar hoofd af. Pogingen om haar bevindingen kenbaar te maken aan de wereld om haar heen, stuiten steevast op het (voor)oordeel dat zij geestelijk niet in orde is. Een eenzame strijd om haar waardigheid en haar leven volgt.

In theorie klinkt die verhaallijn best ok. In de praktijk werkt het niet goed. Dat ligt niet direct aan Hershey. Zij is juist een positief element aan de film. Een film heeft echter meer nodig dan goed acteerwerk van het hoofdpersonage. Het ontbreekt de film aan de rest. De overige personages zijn niet interessant. Het verhaal zit slordig in elkaar. De camera slaagt er niet in om van de setting een onheilspellende factor te maken. De duistere gebeurtenissen zorgen niet voor een stevig duister fundament. De film is een inspiratieloos rommeltje.

Het erge aan The Manor is dat de film nooit enige vorm van spanning weet op te roepen. De dreiging presenteert zich zonder grondige atmosferische enscenering en oogt wat sneu. Weinig opwinding op dat vlak. Soms wil een finale nog wel eens iets goedmaken. Dat lukt hier ook niet, want de finale blijkt een belachelijk schouwspel.

En dus is The Manor is een behoorlijk onzinnige film zonder spanning, maar met een prima hoofdrol.

Een Amerikaanse-Japanse coproductie over een Amerikaanse journalist die met een lichtelijk gestoorde Japanse geleerde te maken krijgt, die hem een drankje toedient dat hem tot een bloeddorstig monster maakt. Klinkt leuk. Echt een typisch plot voor een jaren 50 horror.

Het intro is redelijk grafisch te noemen in het licht van de jaren 50, maar ziet er met de kijkersogen van nu nogal onschuldig uit. Een paar moorden gevolgd door een luguber kijkje in het laboratorium van de gekke Japanse geleerde. De aftrap van de film is koud, hard en onderhoudend. De effecten zijn niet geweldig, maar door een uitgekookte belichting weten ze toch een onaangename impact te veroorzaken.

Na het 'heftige‘ begin past de film zich weer aan de tijdgeest aan. De film richt zich uitgebreid op persoonlijke tragedie en laat de personages houterig en dik aangezet hun aangrijpende ding doen. Wel grappig hoe dat gebeurt. De camera zoomt theatraal in en een onheilspellend deuntje waarschuwt de kijker dat melodrama aanstaande is. Door de houterige barse manier van acteren, kun je het drama trouwens nooit serieus nemen. Soms is een scène zelfs ongewild grappig.

Opvallend in de film zijn de sunversieve laagjes. Seksualiteit wordt niet expliciet benoemd, maar komt wel vaak ter sprake. Ook ontrouw en losbandigheid komen aan bod. De verloofde journalist houdt wel van een Geisha op z‘n tijd. Dat gaat best ver als je bedenkt dat in mainstream films uit die jaren nog niet eens werd getoond dat een echtpaar de nacht in hetzelfde bed doorbracht.

Maar goed. Het gaat in de film natuurlijk vooral om de transformatie van een mens in een beest. Die effecten zijn niet heel goed, maar wel charmant. Interessanter is het psychologische effect dat het innerlijke beest op de journalist heeft. Die gaat flink tekeer. Insinuaties over alcohol- en drugsmisbruik komen voorbij en geven heel plastisch het morele verval aan dat de (ooit rechtschapen) jourmalist overkomt. De film doet op een bepaald moment sterk denken aan het verhaal van Dr. Jekyll en Mr. Hyde. Het enige verschil is eigenlijk de exotische setting in Japan, waar we overigens maar weinig Japanners tegen komen.

De film is niet bijster goed en niet bijster slecht. Een hoog trashgehalte. Slechte effecten afgewisseld met hele aardige. Onbedoeld grappig drama. Een aangenaam verhaal. Een intrigerende subversieve laag. En een monster dat zich vooral tegen het einde ietwat belachelijk manifesteert.

Over all toch wel ok.

Met twee aangename en goed harmoniërende hoofdrolspelers lukt het regisseur Ian Samuels om een leuke, lichtzinnige en nonchalant vertelde film te maken. En dat allemaal ondanks de vele déjà vu momenten. Momenten waaraan de vele voorgangers met een timeloop als onderwerp schuldig zijn. Momenten die door Samuels achteloos en losjes worden hergebruikt.

De paden die de film gaat, zijn betreden paden. De film pretendeert ook niet iets anders te zijn. Het begin van de film zegt in dat opzicht al voldoende. Een reeks van zich herhalende situaties die de handel en wandel van personage Mark op een komische manier laten zien. Een leuke intro vol bekende taferelen.

Als personage Margaret plotseling opduikt in zijn dagelijkse routine brengt zij zijn kleine stabiele wereld aan het wankelen. De toon van de film is nog steeds luchtig en speels. En (op een enkel momentje na) blijft dat ook zo.

Het is déjà vu maar desondanks erg vermakelijk. Twee tieners kort voor hun volwassenheid die complexe beslissingen moeten nemen, nieuwe ervaringen opdoen en met gevoelens worden geconfronteerd die van invloed zijn op de invulling van de rest van hun leven.

En ja, dat klinkt en is behoorlijk voorspelbaar en simplistisch. Maar toch. De fijngevoelige mengeling van een mooie choreografie, luchtige humor en een opgewekte positieve sfeer maken van de film een fijne beleving.

The Map of Tiny Perfect Things is nietszeggende maar ook erg leuke déjà vu.

Kleine, ontroerende en heerlijk trage film. Zich afspelend in een prachtige setting in de vorm van een vriendelijk klooster in een vriendelijk landschap. In deze setting volgen we de twee hoodrolspeelsters (prima vertolkingen van Carré en Catillon) op hun weg naar het vinden van hun levensdoel in dit aardse bestaan.

Het vinden van dat doel gebeurt veelal in stilte, maar is daardoor absoluut niet saai. Integendeel zelfs. In bijna alle scenes zit wel een spannende onderlaag. Daarnaast vallen de achtergrondgeluiden natuurlijk heel erg op. Dat werkt bijzonder sfeervol.

De film bevat overigens wel degelijk een paar scenes die heftig, expressief en luidruchtig zijn.

De muziek heeft een aparte rol en heft de rustige en stille sfeer nauwelijks op. De muziek die wordt gebruikt, valt op door z'n onopvallendheid.

Heel bijzonder.

Een mysterieuze moord in een kasteel wijst op de aanwezigheid van vampiers. In de omgeving worden angstaanjagende wezens gesignaleerd. Graaf Mora is er een van en is een opvallende verschijning. Hij wordt gespeeld door Bela Lugosi die zijn rol in Dracula nog eens dunnetjes mag overdoen. Vampierdame Luna is de andere opvallende verschijning. Zij wordt gespeeld door Carrol Borland die met haar impressie van een wandelend lijk indruk maakt.

Mark of the Vampire is een film met mooie sfeervolle beelden en griezelige muzikale klanken. Een fijne klassieke horrorfilm die aan het einde opeens een merkwaardige wending krijgt die het verhaal helemaal op de kop zet. Het schijnt dat de acteurs pas kort voor het filmen van de slotscènes op de hoogte waren van de wending die de hoedanigheid van hun karakters opeens in een heel ander daglicht plaatst. Naar verluid waren de acteurs maar weinig gecharmeerd van de absurde finale. Hoewel het einde de aard van de film behoorlijk aantast, kon ik er wel om lachen.

The Mark of the Vampire is een sfeervolle mix van ouderwetse griezel en misdaad. Een stemmige entourage en fijn camerawerk zorgen voor een prima griezelambiance. Het merkwaardige einde haalt alle spanning en sfeer uit de film, maar heeft juist daardoor ook wel weer een bepaalde stuntelige charme die sympathie opwekt. De film wordt er echter niet beter door.

Philip Marlowe is een romanfiguur die ooit werd bedacht door Raymond Chandler. Filmische bekendheid kreeg de detective door de vertolking van Humphrey Bogart in de film The Big Sleep (1946) van regisseur Howard Hawks. Een klassieke Film-noir die zich in een sombere wereld afspeelt met een pessimistisch gestemde Marlowe.
In de film met de titel Marlowe is de wereld niet heel duister en is het personage Marlowe minder pessimistisch. De titelfiguur wordt gespeeld door Liam Neeson. Een charismatische Marlowe. Een charismatische eenling. Een man met een voorliefde voor sigaretten en whisky. Een man die onverschillig staat tegenover geld. Een man die leeft volgens het motto: “You can’t stop”. Marlowe gaat zelfs dan door met zijn detectivewerk als de geldelijke beloning een vraagteken is. Het zijn eigenaardigheden en eigenschappen die Liam Neeson in Marlowe een beetje gladjes maar wel overtuigend uitdraagt.
Een femme fatale ontbreekt niet. Eigenlijk zijn het er twee. Diane Kruger en Jessica Lange. Ze verlenen hun personage precies dat vleugje mysterie dat vrouwen in dergelijke films altijd hebben. Prima rollen. Kruger is de dochter die Marlowe opdracht geeft haar verdwenen geliefde op te sporen. Lange is haar moeder. Filmdiva, welgesteld en machtig. Het is overigens verfrissend om te constateren dat Marlowe in deze film eens niet een affaire begint met de femme fatale.
Het verhaal zit gestructureerd in elkaar en is goed te volgen. Een rechttoe-rechtaan verhaal dat in feite weinig om het lijf heeft, maar toch breed wordt uitgesponnen. Het verhaal duwt op die manier behoorlijk tegen de grens van saaiheid aan. Gelukkig is er ruimte ingelast voor een beetje ironie en wat luchtige momenten. Anders was het vast ondoenlijk geweest om de concentratie over de gehele linie vast te houden.
Op het visuele vlak laat regisseur Neil Jordan bijzondere dingen zien. Dingen als de spiegeling van een felle lichtreclame in een regenplas op de donkere straat, silhouetten achter een matglazen deur of een blik van de camera door de jaloezieën van een venster. Erg mooi en sfeervol. Ook met het decor zit het wel goed. Straatbeeld, interieurs en kostumering ademen de sfeer van de late jaren 30. Ik geloofde erin.
Marlowe is een sfeervolle film met goed acteerwerk en veelbelovende aanzetten voor een spannend verhaal. Die aanzetten worden helaas tamelijk langdradig en weinig spannend uitgewerkt en voeren de kijker mee naar een finale die niet het vuurwerk brengt waar ik op had gehoopt. Uiteindelijk is Marlowe een film die het op onderdelen goed doet (sfeer, camerawerk en karakters), maar ook een film met een niet opzienbarend verhaal dat zowel verveling als een teleurstellend gevoel oproept.

Een familiedrama met wat mysterie- en horrorelementen, die subtiel in het verhaal zijn geweven. Een slowburner. De film neemt ruim de tijd om in de psyche van de personages te kruipen en zich daar fijngevoelig te nestelen. Die investering in de personages betaalt zich uit. Als kijker raak je moeiteloos emotioneel betrokken bij hun traumatische verleden en leef je mee in hun strijd om de talrijke problemen die hun bestaan bedreigen, het hoofd te bieden.

El Secreto de Marrowbone is de alternatieve filmtitel. Het huis met de naam Marrowbone herbergt inderdaad een groot geheim. Er zijn momenten in de film die sterk doen denken aan het Haunted House fenomeen. Er zijn wat jumpscares, wat verontrustende geluiden en wat onverklaarbare gebeurtenisjes. De film ontwikkelt zich echter nooit tot een luidruchtige shocker. De griezelmomenten zijn subtiel, zijn terloops, maar maken genoeg indruk om in het geheugen gegrift te blijven staan. Ze zorgen voor een onaangename en onheilspellende sfeer.

Geen explosieve horror dus. De vertelstijl is traag en terughoudend. Mij beviel het tempo wel. Alhoewel er ook momenten in de film voorkomen, waarin het tempo best wat omhoog gegooid had mogen worden.

In de finale gebeurt dat. Daar gaat het tempo tenslotte toch iets omhoog, als regisseur en schrijver Sergio G. Sánchez op de valreep nog met een paar aardige verrassingen komt aanzetten. Verrassingen die het familiedrama opeens in een heel ander perspectief plaatsen. Heel curieus en goed doordacht vond ik het. Misschien voorziet een andere kijker een dergelijke onthullende afloop al van verre en ondergaat hij het geeuwend. Best mogelijk. Voor mij was het einde in ieder geval verrassend.

Marrowbone is een film die op voorhand andere verwachtingen schept. Voor mij dan. Ik verwachtte een fijne haunted house horror te gaan zien. In plaats daarvan kreeg ik een tragisch, boeiend en aandachtig verteld familiedrama gepresenteerd dat zijdelings raakt aan een spookhuisfilm. Geen echte horror maar wel een film met hele aardige surrealistische en horrorwaardige scènes.

Ook fijn.

Popster Kat Valdez (gespeeld door Jennifer Lopez) ervaart dat haar aanstaande echtgenoot (Maluma) haar heeft bedrogen en trouwt stante pede op de bühne met de eerste de beste mannelijke toeschouwer (Owen Wilson) waar haar oog op valt. Voorwaar het begin van de romantische komedie Marry Me.

Dat begin klinkt natuurlijk meteen al belachelijk. En ja, dat is het ook. Zelfs als premisse voor een romantische komedie, die natuurlijk zelden op een realistische leest is geschoeid, is dit belachelijk. Maar oké, ik zal Marry Me niet meteen afbranden. Misschien is het verdere verloop niet geheel volgens de formule van de romantische komedie en verrast het verhaal. En misschien zijn de personages eens niet ééndimensionaal, maar bevatten zij verrassenderwijs meerdere lagen. En misschien zijn de dialogen en de situaties wel heel grappig geschreven. Geef de film nu gewoon een kans. Ja, dat zal ik doen.

Het werd echter niet beter. Na afloop ben ik van mening dat ik naar een belachelijke en slechte film heb gekeken. De film borduurt in zijn verloop heel krampachtig voort op de bespottelijke plotlijn en is een aaneenschakeling van armoedige en zoete scènes. Gewoon genant formulewerk dat zonder enige inbreng van een oorspronkelijk idee niet sprankelt, niet ontroert en niet grappig is.

De film lijkt vooral bedoeld te zijn om wat nieuw materiaal van Jennifer Lopez en Maluma te pluggen. Als je van de muziek van Lopez of Maluma houdt, heb je nog iets om je op te verheugen. Ik kan goed leven zonder de muziek van beide popsterren. Dat gezegd hebbende vond ik dat de muziek veel te overgeproduceerd klonk waardoor alle emotie die je in muziek mag verwachten verloren ging. De muzikale intermezzo‘s zijn niet meer dan gladde videoclips. Zelfs de spontane kleine zangsessies hebben daar last van zodat de intimiteit en ontroering die een song zou moeten opwekken, ver te zoeken is.

Lopez en Wilson acteren naar behoren. Jammer dat het materiaal dat hun ter beschikking staat zo armetierig en totaal niet grappig is. Volgens mij was het voor iedereen veel beter geweest als Owen Wilson in het begin Nee had gezegd tegen het huwelijksaanzoek.

Wat een donkere beleving was dit, zeg.

Film die het vooral vanuit de psychohoek doet, maar daarin wel meerdere vormen van angstbeleving exploreert. De eerste helft zorgen suspense, mysterie en een wazig creatuur voor de spanning, Het vervolg is met accentuering op torture en bodyhorror wat minder subtiel van aard. Vooral plastisch gemartel en gesnij zorgen hierin voor de shock en het onbehagen.

De film als geheel heeft een prima duistere sfeer. Onuitgesproken kleurgebruik zorgt voor de extra dimensie. Settings als een donkere kelder of een fantasieloze kloosterkamer werken door hun clautrofobische impact eveneens sfeerverhogend.

Hoewel over het geheel genomen een aardig verhaal, zijn de beweegredenen om te martelen tamelijk onbevredigend. Het opgegeven motief vond ik tamelijk zwak. Geen goede reden voor alle ellende die voorbijkomt. Te gezocht. Ik moest de film daar dan ook even loslaten. Tegen het eind was de inleving weer terug. Gelukkig maar, want de in nevelen gehulde slotacte is een mooie.

Erg sterk is ook de gezichtsloze manier waarop het kwaad is vormgegeven. Slechts één slecht personage wordt voor filmische doeleinden ietsjes uitgelicht. Verder blijft het kwaad zonder gezicht en versterkt aldus de suggestie dat het kwaad nooit stopt maar anoniem voortwoekert. Vooral die anonieme factor zorgde bij mij voor een verontrustend gevoel, dat in de nabeleving nog even doorsudderde.

Strak acteerwerk. Strakke teksten. Weinig zwierige uitstapjes in beeld en in effectmatige zin. Overbodige franje is zo goed als geëlimineerd. Dreiging, mysterie en donkerte zonder veel fleur en effectbejag. Het zijn stevige en sfeervolle pijlers waarop de film rust.

Een groepje mensen dat vastzit op een klein zeiljacht op open zee biedt mogelijkheden in een horrorfilm. Onlangs zag ik Harpoon (2019). Een film die met hetzelfde uitgangspunt aangename psychologische en fysieke horror voortbracht. Dat zou met deze film dus ook moeten lukken. Vooral omdat Anthony Jaswinski, die ook verantwoordelijk was voor het schrijven van prima films als Kristy (2014) en The Shallows (2016) zich met het draaiboek bemoeide. De regisseur heet Michael Goi. Iemand die zijn sporen zeker heeft verdiend als regisseur en cinematograaf.

De verwachtingen zijn op voorhand derhalve hoog. Achteraf is er teleurstelling.

Mary is een film met voorspelbare horrorwaar. Een dun plot zonder veel mysterie en sfeerschepping. De film is een aaneenschakeling van clichés en de spanning is dan ook vaak ver te zoeken. Daarnaast wordt de clou van het verhaal vroeg in de film weg gegeven. Niet slim, want funest voor het mysterie en voor de opbouw van de spanning.

Je vraagt je af wat Gary Oldman en Emily Mortimer in deze zeer matige film te zoeken hebben. Waarschijnlijk aangetrokken door de namen Goi en Jaswinski of door een enorme buidel met geld. Ik heb geen andere verklaring. Hun aanwezigheid zorgt wat mij betreft wel voor verdraagzaamheid. De acteerprestaties zijn namelijk heel behoorlijk en de film wordt er beter verteerbaar door.

Toch is Mary bovenal een film gebaseerd op een lomp scenario, gemakzuchtig puttend uit griezelige ingrediënten stammend uit succesvollere horrorfilms. Beetje van dit en een beetje van dat.

Een ongeïnspireerde film. Voorspelbaar en futloos.

Een kleurloze en mistroostige film. De contouren althans. Binnen stilistisch grauwe kaders voltrekt zich het verhaal. Meteen een sfeer van somberheid creërend. Confronterend. Weet je als kijker meteen waar je aan toe bent.

Inhoudelijk is de film wèl behoorlijk gekleurd. Psychologisch gekleurd. Emotioneel gekleurd. De personages zijn verantwoordelijk voor die kleur. Zij zijn het verhaal. Ze zijn vreugdeloos maar boeiend. Hun treurige levens kleuren de film en drukken een bepalend stempel op de sfeer, die erg somber is.

In deze poel van troosteloosheid en neerslachtigheid vallen andere accenten natuurlijk extra op. De accenten die een minder deprimerende sfeer veroorzaken zijn er gelukkig. Het zijn vooral de positieve momenten in de levensloop die even zorgen voor wat lucht en licht. Ze zijn vaak kortdurend maar vallen prettig in het verhaal. Ze plaatsen optimistische gevoelens van hoop op de treurige essentie van de vertelling.

Licht en lucht zijn gewoon erg prettige elementen in deze deprimerende vertelling. De humor heeft die prettige functie ook. De levensgeschiedenis van beider hoofdpersonages kent voldoende humoristische momenten, die het verhaal even minder zwaar maken.

Goed verhaal. Boeiende personages. In het begin word je een beetje afgeleid door de animatie. Die maakt van personages al snel karikaturen. Die bevooroordeelde kijk op de personages verandert gelukkig wel. De personages worden in redelijk tempo zichtbaar als non-karikatuur en kunnen vanaf dat moment worden beschouwd als volwaardige filmpersonages. Mij lukte dat redelijk, maar echter nooit volledig.

Claymation. Het viel me mee, maar helemaal opgaan in de personages en dientengevolge in het verhaal lukte me niet. De personages behielden door hun kleiachtige vormgeving iets onechts. Die afstand tot de werkelijkheid was voor mij onoverbrugbaar. Ik leefde mee, maar hele innige inleving brachten de personages derhalve niet teweeg. Ik zie toch liever echte personen.

Desondanks een prima film die gewoon een zeer geslaagde sfeer van somberheid en droefenis weet te scheppen. Ik hou daar wel van.

De ambitieuze Mia die in Stockholm een succesvolle carrière aan het opbouwen is, keert voor de verjaardag van haar vader terug naar het slaperige provinciestadje alwaar zij is geboren. Direct na de snel vertelde introductie van het hoofdpersonage is duidelijk waarover de film zal gaan. Over het contrast tussen het landleven en het leven in de grote stad. Over nooit uitgesproken oud zeer. Over bekoelde gevoelens en relaties.

De film werkt al deze dingen tamelijk standaard af en vaak bekruipt je het gevoel al deze situaties al eens eerder te hebben gezien. Toch lukt het regisseur en schrijver Maria Blom om de film met een geheel eigen atmosfeer te bekleden. Dat heeft vooral te maken met de eenzaamheid en de verlorenheid die de beelden uitdrukken. De beelden stralen een onaangename koelte uit. Blom fileert in deze atmosfeer op meedogenloze en ook wel liefdevolle wijze de beslommeringen en onderlinge verhoudingen tussen Mia en haar twee zusters. Die filering levert een ontroerende film op met gelukkig ook momentjes van luchtigheid om de zwaar beladen emoties van je af te kunnen schudden.

Met name in de eerste helft van de film is de balans tussen tragedie en komedie bevredigend in orde. In de tweede helft van de film wordt de komedie losgelaten en ontwikkelt de film zich tot een zwaarwichtig drama vol zwaarmoedige levensgeschiedenissen. Een beetje teveel van het goede, vond ik. Het script van Maria Blom drukt in de tweede helft wel erg geconstrueerd op je gemoed en dat werkt op den duur contraproductief.

Dalecarlians blijft achter in de gedachten als een film met goed acteerwerk en zwaar aangezet drama. Net als je denkt: genoeg nu!, volgt er nog een scène vol misère. En nog één. En nog één. Ik liep op het laatst een beetje over van alle ellende. Soms heeft minder meer effect.

Fu Manchu streeft naar de wereldheerschappij. De oosterling met wetenschappelijke kennis wil bovendien het blanke ras uitroeien. Hij ziet zich als de legitieme opvolger of eigenlijk als de beoogde reïncarnatie van Dzjengis Khan. Hij heeft daartoe het masker en het zwaard nodig van de Mongoolse heerser. Een groep Britse wetenschappers vindt de items eerder. Dat betekent dat een confrontatie niet kan uitblijven.
The Mask of Fu Manchu geldt als de beste, de bruutste en meest sadistische van alle Manchu verfilmingen. Ik heb weinig kennis van Fu Manchu, dus die kwalificaties zouden zeker kunnen gelden. Boris Karloff is in ieder geval indrukwekkend als de gemene Fu Manchu. Het is dat de titelrol Karloff als Manchu aanwijst, want hij is nauwelijks herkenbaar. Het schijnt dat de man dagelijks tweeënhalf uur in de schminkstoel moest zitten voor de metamorfose compleet was.
Bruutheid en sadistische acties zijn er genoeg, hoewel de kijker van nu over de visuele weergave daarvan wellicht de schouders zal ophalen. Toch vond ik de scène indrukwekkend waarin Myrna Loy die de dochter van Manchu speelt, de wonden likt van haar geliefde die zojuist stevig met de zweep werd behandeld. Als dat geen pure sadomasochisme is… De hoeveelheid geweld is trouwens aanzienlijk. De geestelijke en lichamelijke folteringen zijn niet van de lucht.
De setting in het mystieke Oosten van de wereld is sfeervol. De film heeft überhaupt een wat mysterieuze en duistere sfeer, die goed bevalt. Het acteerwerk is goed en de afwisseling in gebeurtenissen is groot. Hier en daar wat povere effecten. Die horen nu eenmaal bij een film uit de jaren 30 en verhogen wat mij betreft het kijkplezier. The Mask of Fu Manchu is vooral een amusante film.

Mass is het regiedebuut van acteur Fran Kranz. Ik ken de acteur van zijn rol als stoner Marty in The Cabin in the Woods (2011). Nooit gedacht dat in hem een regisseur lag verscholen. En een schrijver, want het script is ook van zijn hand.

Mass is een prachtfilm. Een ontroerend drama. Een film met een enorme emotionele laag. Een sobere en uiterst sensibele film die zich richt op vier personages die gezeten rondom een tafel in een zuinig ingerichte kamer in gesprek gaan.Twee echtparen die elkaar vertellen over het leed dat hun is overkomen na een tragische gebeurtenis die de vier personages diep heeft geraakt.

Het acteerwerk is van hoog niveau. Om pure emotie heel authentiek te spelen en de kijker met een zwaar onderwerp in een sobere setting zonder filmische verfraaiingen te ontroeren is knap. Daarbij: Kranz maakt in zijn film geen gebruik van achtergrondgeluiden. Het beklemmende en ongemakkelijke gevoel dat bij het kijken naar vier personages in een emotioneel beladen gesprek vol tragiek opborrelt, wordt er hevig door versterkt. De soberheid van de setting, die geen afleiding biedt en de kijker geen andere keus geeft dan de focus blijvend op de personages te richten, helpt natuurlijk ook. Het is intens.

De film gaat over rouwverwerking. Over schuld. Over boete. Over haat. Over boosheid. Over onbegrip. Over al die zaken die eerst geopend moeten worden, alvorens het mogelijk is een verschrikkelijk pijnlijk verlies te kunnen verwerken. De personages wisselen vriendelijkheid, agitatie, woede, verdriet en medelijden af. De dialogen klinken authentiek en zijn intens. Ze emotioneren.

Mass is een aangrijpend drama dat in feite een gesprek is tussen twee echtparen. De film ziet af van filmische trucs om emotionaliteit op te roepen. Het is een film die simpelweg de complexe geestelijke hoedanigheid van vier mensen na een enorme traumatische klap en de rauwe emoties die daarbij in al hun extravagante vormen los komen, op schitterend ontroerende wijze tot leven weet te brengen.

Prachtfilm.

Komedie in combinatie met horror levert zelden een geslaagde uitvoering op. Dat feit geldt zeker voor dit gedrocht, waar het amateurisme van afdruipt.

De beoogde komedie zit 'm waarschijnlijk in de overacterende cast, in de absurde verhaallijn, in de tekstjes en in de krakkemikkige decors. Ik gebruik het woord 'waarschijnlijk', want het is onduidelijk of er opzet in het spel is. Misschien zijn sommige zaken wel serieus bedoeld en is er gewoon sprake van gebrek aan talent. Het is giswerk. In ieder geval komt er van de komedie helemaal niets terecht.

De horror zit 'm in wat hakwerk, in wat bloedspatten en in wat grotesk uitziende verwondingen. Echter op alle fronten zo slecht gedaan, dat de horror op de lachspieren werkt.

En zo viel er toch nog iets te lachen. Maar niet heus.

Triest dit.

Een film die er niet in slaagt een boeiend verhaal te vertellen en spanning te genereren. Dat lukt zelfs niet met een gerenommeerd aantal acteurs die allen een solide acteerprestatie leveren. Zo zie je maar weer dat de basis voor een goede film vooral in een amusante, spannende of aangrijpende verhaallijn of karakterschets ligt besloten. In deze film wekken zowel het verhaal als de personages maar weinig emotie op.

Neem bijvoorbeeld de protagonist. De titulaire tuinman wordt dermate verplicht opgezadeld met een donker verleden dat je dat amper serieus kan nemen. De overige belangrijke personages zijn ook niet heel indrukwekkend. Sigourney Weaver speelt een clichématige harde tante die puntige en gevoelsarme uitspraken doet, die (eerlijk is eerlijk) soms nog wel leuk zijn. Quintessa Swindell speelt eveneens een clichématig type. Dat van een jonge recalcitrante vrouw die heel voorspelbaar natuurlijk steeds minder recalcitrant wordt. Het zijn gemakkelijk inwisselbare karakters die perfect passen in de zoveelste ongeïnspireerde film over een eenzame mysterieuze man met een moeilijk verleden dat hem in de weg zit.

Het achtergrondverhaal van de tuinman mist invoelbaarheid. Zijn verleden wordt schaamteloos opgerakeld maar blijft erg oppervlakkig hangen. De weergave van zijn verleden wordt niet met enige diepzinnigheid omkleed. Het heeft geen impact. Het is meer een verplicht nummertje dat verklaart waarom de tuinman bepaalde skills bezit. Joel Edgerton is de tuinman. Hij acteert prima, maar slaagt er op grond van het dunne script niet in om de kijker emotioneel te binden.

De setting van de film is trouwens prachtig. De enorme tuin waar Edgerton zijn botanische kunsten laat zien is een lust voor het oog. In dit decor spelen zich wat mij betreft de beste scènes af. Scènes die je de afgezaagdheid van de film even doen vergeten. Scènes die heel even een bepaalde binding met een personage teweeg brengen. Scènes die zelfs enigszins oorspronkelijk aanvoelen. Het is echter veel te weinig om als gevolg daarvan van een goede film te spreken.

Match Point was de eerste film van Woody Allen die hij in zijn geheel buiten New York draaide. De film speelt zich af in Engeland en is een satire, een thriller en een liefdesgeschiedenis. In het eerste halve uur wordt de kijker bekend gemaakt met de schijnbaar ideale wereld van de Londense upperclass. Een wereld waarmee protagonist Chris (Jonathan Rhys Meyers) niet bekend is en waar hij deel van gaat uitmaken. Al snel verschijnt de klassieke femme fatale ten tonele en beginnen zich de contouren van het thrillergenre af te tekenen.

Een spannende verhaallijn onwikkelt zich sudderend. Helaas kan Woody Allen het niet laten om daarnaast nog talloze kleine plotlijntjes uit te gooien die eerder storend dan verdiepend werken. Het zijn vooral de relationele beslommeringen van Chris die het verhaal te lang rekken. Meyers doet het overigens goed in de rol van parvenu die is gewapend met een behoorlijke brok arrogantie en het zichzelf erg moeilijk maakt.

De femme fatale is Scarlett Johansson die zich afwisselend hartelijk en aanmatigend, maar altijd verleidelijk presenteert. De overige personages zijn ok maar minder onderscheidend. Onder hen Emily Mortimer die weer eens is getypecast als een lieftallig en neurotisch personage en die rol uiteraard goed vervult maar mij met dat getypecast ook een beetje op de zenuwen begint te werken.

Als de film zich bijna volledig tot het thrillergenre heeft bekeerd, zien we een film met verrassende wendingen en gebeurtenissen. De logica wordt een beetje getart, maar de amusementswaarde is in orde. En zo is Match Point een film met een kalme introductie, een wat treuzelend middendeel maar ook een film die over de gehele linie vermaakt met leuke invallen, sterke dialogen, goed acteerwerk en een enerverende finale.

Op zich is het wel een sympathieke film. Het plotidee is eigenlijk nog wel leuk ook. Maar het idee is niet boeiend of komisch uitgewerkt. De film is slechts een sympathieke goedwillende poging om iets humoristisch neer te zetten. En dat lukt helaas niet. Het blijft bij sympathiek.

Het probleem van de film is dat de verhaallijn in alles de veilige middenweg bewandelt. Veilig is flets.

Zo zijn de personages altijd aardig. Zelfs de niet aardige zijn niet eens heel onaardig. En in die paar gevallen dat een personage eens wel geslaagd grappig uit de sympathieke boot valt, dan wordt dat heel snel recht getrokken, zodat de opwinding weer snel voorbij is.

Voor de gebeurtenissen geldt hetzelfde. De gebeurtenissen zijn grappig in de dop, maar niet grappig in de uitvoering. Te weinig ongewoon. Te weinig pit. Te weinig flair. Te weinig scherpte. De middenweg is gewoon niet grappig. Sympathiek is niet grappig.

Contradictie, overdrijving, incorrecte situaties en scherpe teksten zijn dingen die een film grappig maken. Van die dingen heeft de film bijna niets.

Hier en daar een grappig dialoogje. Dat wel. Maar, hier en daar grappig is wel heel mager voor een komedie.

In de film Matt and Mara komt het drama niet voort uit indringende gebeurtenissen maar door nauwelijks merkbare psychologische veranderingen bij zijn personages. Matt and Maria is een rustige film waarin niets schokkends gebeurt, waarin de personages triviaal wauwelen en waarin de regie meer op intuïtie lijkt te berusten dan op een strak draaiboek.

Een film zonder personages van vlees en bloed. De personages laten door middel van intellectueel gewauwel en subtiele gebarentaal zien of ze iemand toegenegen zijn of juist afstand wensen te nemen. Niemand wordt eens hardop de waarheid vertelt. Niemand spreekt uit dat hij ongelukkig is. Niemand presenteert zich oprecht. Iedereen houdt een bepaalde schijn op. Personage Mara is schrijver en op een intellectuele manier gevoelig voor klank en taal. Haar gevoeligheid schept afstand tot haar musicerende echtgenoot en vader van haar kind. Terwijl hij moeite heeft met het ontbreken van een intuïtieve laag in haar schrijfwerk, mist Mara in zijn muziek de intellectuele component. Jaja, de film houdt zich met zwaarwichtige thematiek bezig.

Gelukkig ontdekt Mara, die behalve schrijver ook professor is aan een universiteit, de intellectuele component in een oude bekende die zij op de universiteit tegen het lijf loopt. In de vriendschap die platonisch van aard is en op intellectuele leest geschoeid, ontwikkelt zich voorzichtig een amoureuze component die beiden op hun eigen manier invullen. De vonken spatten er in ieder geval niet vanaf. Hoe passend in een film waarin veel wordt gepraat, de dingen niet bij naam worden genoemd en het leven ingehouden wordt beleefd.

Regisseur Kazik Radwanski observeert intermenselijke nuances in een met koele beelden omringde vertelling. Geen intermenselijke relaties van de hartstochtelijke soort, maar van de emotioneel gevoelloze soort. De dialogen tussen de personages zijn niet bij voorbaat oninteressant maar klinken nogal hoogdravend en gekunsteld. Matt and Maria biedt een kijkje in de geïsoleerde wereld van de gevestigde academische orde waarvan de zichzelf bewonderende leden hun verlangens niet uitleven maar emotioneel archiveren. Niet spannend, soms interessant, meestal zonder wezenlijk belang en met personages die tamelijk vervelend zijn.

Matterhorn vertelt van de toenadering tussen twee schijnbaar totaal van elkaar verschillende mannen. Twee mannen in een vreemdsoortige relatie. Het verhaal van deze ongewone vriendschap begint origineel. Het verhaal begint eens niet met de aankomst van een vreemdeling. De geschiedenis begint tegengesteld met de aankomst van de ingezetene die wordt gevolgd bij zijn dagelijkse routine.

In de eerste scènes zien we de strenggelovige weduwnaar Fred zichtbaar gedeprimeerd uit de streekbus stappen en de weg inslaan naar zijn woning in een kil dorp waar het calvinisme welig tiert. Voordat hij zijn huis binnengaat en in zijn lederen stoel naar de muziek van Bach luistert en stipt om 18.00 uur zijn avondeten nuttigt nadat hij een liefdevolle blik op de foto van zijn vrouw en zoontje heeft geworpen, merken we op dat dorpsbewoners hem tijdens zijn wandeling naar zijn huis wantrouwig bekijken. Onderhuids is er blijkbaar veel aan de hand. Interessant.

"Als je liegt, lieg je ook tegen God", zegt de pedante Fred tegen de vreemde man die een landloper lijkt en om benzinegeld heeft gevraagd, maar geen auto heeft. Geheel tegen de verwachting in, biedt Fred de man die heeft gelogen onderdak. Een merkwaardige actie van Fred die een schijnbaar hoog moreel besef bezit en zijn leven volgens vaste gewoonten en met een troosteloze alledaagsheid die welhaast spartaans aandoet, heeft ingericht. Maar Fred is ook iemand die een groot verdriet verbergt en eigen geheimen koestert. Het is deze Fred die geheel tegen de verwachting in de landloper onderdak verleent.

En zo gebeurt het dat de merkwaardige man die niet over veel vocabulaire beschikt tegenover Fred aan tafel zit en met hem zijn avondeten nuttigt. Een beeld waarin elke vorm van spontaniteit ontbreekt. Een beeld dat er ongemakkelijk uitziet. Een hoedanigheid die nog wordt benadrukt door de afwezigheid van dialoog. Wel is duidelijk dat er in het ongemak een bepaalde binding ontstaat en dat Theo zoals de vreemde man blijkt te heten geen dwalende wintergast is. Hij is een blijvertje.

Matterhorn is een film waarin weinig wordt gesproken. De verbale informatie die binnenkomt, wordt als terloops en niet heel erg ter zake doende aan de kijker aangereikt. Belangrijker zijn de brokjes informatie die voortkomen uit situationele momenten, uit de sociale interacties van de personages, uit de schuchtere blijk van emoties, uit absurde en droogkomische voorvallen. Op deze manier worden thema‘s als homohaat en vrijheid van denken en handelen zonder veel aplomb maar juist heel fijnzinnig bij de kijker onder de aandacht gebracht. De film wekt met subtiele middelen oprechte ontroering en oprechte hilariteit op.

Matterhorn is een fijnzinnige film die tragedie met komedie afwisselt. Heerlijk absurd en heerlijk droog. Zeer geslaagd. De beide hoofdrolspelers Ton Kas en René van 't Hof zijn individueel en samen erg goed. Het filmdebuut van Diederik Ebbinge is een prachtdebuut.

Een hele aandoenlijke interpretatie van het levensverhaal van de volkskunstenares Maud Lewis.

Misschien was die opvallend aandoenlijke laag bij het bekijken van de gehandicapte schilderes en haar stugge man in het echt ook aanwezig. Geen idee. De hoeveelheid aandoenlijkheid komt in ieder geval in grote porties over het scherm. Ik was er aan het eind van de film wel een beetje klaar mee, zeg ik u.

Ok. Neemt niet weg dat het een boeiende film is. Boeiend verhaal. Hier en daar niet geheel waarheidsgetrouw. Hier en daar een detailtje verfraaid. Hier en daar een detailtje verzonnen. Ach, de film krijgt er een spannender ondergrond door die er voor zorgt dat de omgang met de aandoenlijkheid (net) draaglijk blijft.

Door de waarheid iets smeuïger te maken ontsnapt de film aan de dorre uitstraling die een simpele registratie van de meest opvallende gebeurtenissen uit een leven met zich meebrengt. Een tikje smeuïgheid helpt bij het aanspreken van de empathische vermogens. Niet ongewoon. Het helpt bij de verstouwing van de feiten en het is regisseusse Walsh vergeven.

De film beperkt zich desondanks teveel tot het registreren van momenten uit het praktische leven van Maudie. Het mysterie van de aantrekingskracht van haar schilderijen blijft onderbelicht. Wat maakte haar schilderijen nou zo bijzonder dat mensen van heinde en ver er op afkwamen. Ik vraag het me nog steeds af. De film focust op de merkwaardige relatie tussen Maud en haar man, focust op de armoede, focust op de omstandigheden waaronder de schilderijen tot stand kwamen. Die weergave is absoluut smeuïg, maar toch ook lichtelijk onbevredigend. Aan iets meer spirituele schilderachtergrond was ik op een bepaald moment wel toe.

Twee prima hoofdrollen trouwens. Sally Hawkins is erg goed. Ethan Hawke ook.

De film is gebaseerd op de bestseller “Guantánamo Diary” van Mohamedou Ould Salahis, die acht jaar lang zonder juridische bijstand in de beruchte gevangenis doorbracht. Een strak gekaderde film die stap voor stap met bleek drama en een behoorlijk eentonige enscenering de verschrikkingen die Salahis in de gevangenis ondergaat, blootlegt. Dat gebeurt in een combinatie met wisselende accentueringen die zich soms solitair van elkaar afspelen maar zich soms ook verenigen.

Een brok gevangenisdrama verklaart hoe Salahis (gespeeld door een solide acterende Tahar Rahim) aan zijn titulaire geuzennaam komt. Een brok justitieel drama laat zien hoe advocate Nancy Hollander (gespeeld door een solide acterende Jodie Foster) zijn zaak op zich neemt, onderzoekt en exemplarisch de schendingen van de mensenrechten door de Amerikaanse regering ontvouwt. Een brok gerechtelijk onderzoek confronteert tenslotte de deugdzame aanklager Stuart Couch (gespeeld door een solide acterende Benedict Cumberbatch) met de verborgen duistere moraliteit van de natie waar hij zo heilig in gelooft en voor vecht.

De film gedraagt zich daarin nogal enkelzijdig. Salahis is een onschuldig slachtoffer van paranoïde omstandigheden in een wereld vol wraakgevoelens. De kijker wordt vanaf het begin al zodanig gemanipuleerd dat hij daarin mee moet gaan. Zijn sympathie ligt voortdurend bij de rechtschapen Salahis. Onderhevig aan folteringen , gebombardeerd met steeds dezelfde vragen door hardvochtige inquisiteurs en troostende herinneringen ophalend aan zijn familie, heb je als kijker geen andere keus dan hem zielig en sympathiek te vinden.

Een terechte opvatting natuurlijk die goed is voor een grote dosis felle verontwaardiging, maar in verhalend opzicht is die unilaterale benadering weinig spannend. Wat meer serieus vuurwerk van de kant van de Staat of misschien wat twijfelschepping bij de eerbaarheid van Salahis, had het drama ongetwijfeld minder bleek en ook spannender gemaakt. Regisseur Kevin Macdonalds kiest echter voor de solide lijntjes die de bestseller aangeeft.

Die werkwijze levert een solide film op.

Mausoleum is geen baanbrekend werkje. Het verhaal, dat handelt over een vrouw die bezeten raakt door een demon, stelt inhoudelijk bitter weinig voor. Ook de omlijsting is karig. De settings zijn erg beperkt en (op een crypte na) weinig opwindend. Voor het camerawerk geldt hetzelfde. De registratie van de gebeurtenissen is weinig dynamisch. Eerder tamelijk saai en belegen. De brave camera zorgt niet voor extra spanning en sensatie.

Toch is de film op zich best leuk. En dat komt vooral door de handgemaakte speciale effecten, die misschien niet altijd even overtuigend zijn, maar waar wel veel liefde en engagement uit spreken. Ik kan daar van genieten.

Daarnaast is het acteerwerk niet heel beroerd en hebben de kills een prima niveau, waardoor het bekijken van het werkje iets boven een routinematige kijksessie uitstijgt.

Het is B-horror met heerlijke effecten, beetje gore, een pracht van een demon en een paar leuke kills.

Best ok dus.