Opinions

Een horrorfilm is het zeker, maar het is niet enkel horror dat de klok slaat. De film heeft naast de horror vooral veel psychologische en dramatische elementen in zich.

Een mooie opbouw en voortgang. In een gesprek tussen psychologe en seriemoordenaar, dat plaats vindt in een slonzige verhoorkamer in de sfeerbepalende setting van een armzalig en naargeestig gekkengesticht, ontstaat een angstaanjagende kijk in het hoofd van de laatste. Door hem zien we moorden gepleegd worden en beleven we de intimiderende factoren die een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van zijn moordzucht. Het levert een film op die over de hele lengte een spannende beklemming met zich meedraagt.

De dialoog tussen beide is intrigerend en gaat behoorlijk gedetailleerd in op het vroegere leven van de moordenaar. De dialoog wordt subtiel en minder subtiel visueel begeleid. We worden meegevoerd het verleden in. We beleven mee. Alles dicht op de huid gefilmd waardoor de herinneringen rauw en confronterend binnenkomen. Het voelt indringend en intiem en het smaakt ongemakkelijk.

Het is een somber verhaal, dat door het sombere kleurgebruik extra naargeestig aanvoelt. Geen greintje kans op wat licht in de duisternis.

Veel psychohorror. Maar niet alleen. Er is ook ruimte voor het plastische werk. De moorden leveren behoorlijk wat bloed en een ietsje gore op. Zelfs wat jumpscares.

Fijne film.

Italiaanse feelgood. De thema's die voorbij komen mogen er zijn. Ontslag, werkeloosheid, armoe, pestgedrag. De manier waarop deze issues vervolgens worden uitgebeeld, is tegenvallend. De film toont en bespreekt het allemaal wel, maar doet dat te luchtig naar mijn smaak. De serieuze zaken des levens mogen wel genoemd en getoond worden, maar dan vooral niet met een serieuze blik. Graag alles met een luchtige touch. De vrolijke sfeer moet koste wat kost de boventoon blijven voeren.

Desondanks een paar aardige scènes die de wanhoop wel laten zien. Daartegenover staan echter meer scènes die de thematiek luchtig verpakken. Nee, niet indrukwekkend. Gewoon te veel oppervlakkige feelgood die geen intrigerende raakvlakken heeft met de werkelijkheid.

Het vrouwelijke personage gespeeld door Paola Cortellesi bracht het drama en de leut op momenten goed over. De rest van de cast was een belachelijk acterende puinhoop.

Geen goede film. Niet eens incidenteel leuk. Wel erg luchtig. Een woord dat bij het zien van de film vaak opkomt en de film treffend karakteriseert.

Behoorlijk rauwe film die niet alleen de focus legt op het eten van mensenvlees, maar ook aandacht heeft voor animal cruelty, human cruelty en de hardheid van het oerwoudbestaan. We zien pijniging, bloeddorst en gore.

Ondanks deze horror elementen is de film eigenlijk vooral een avonturenfilm. Een overlevingstocht van een man die de gruwelen van een gevangenschap in een kannibalenkamp ondergaat, op spectaculaire wijze ontsnapt en vervolgens zijn weg naar de vrijheid zoekt. Een spannend avontuur dus, maar wel een avontuur vol schokkende actie. Er lopen in de film natuurlijk wel kannibalen rond.

In de film enkele gruwelijke scènes, waarbij ik sterk de indruk kreeg dat er niet veel op een kunstmatige manier in scène is gezet. Die gedachte maakt de shock van het zien van sommige gruwelijkheden des te heftiger. De gewelddadige omgang met dieren komt in ieder geval heel realistisch over en is behoorlijk confronterend.

Er zijn nog meer expliciete zaken te zien in de film. Veel naakt bijvoorbeeld. Niet op een prikkelende manier maar meer op een realistische manier. Functioneel zogezegd. En ja, dat mevrouw Me Me Lai er steeds aangenaam tussendoor hupst als een soort prikkelpop is natuurlijk nauwelijks functioneel te noemen. Ach, zij is gewoon de aangename uitzondering op de regel. Een uitzonderlijkheid die absoluut naar exploitatie riekt. Zo appetijtelijk en nog kannibaal ook, dat is immers niet heel erg realistisch. Ik zag haar maar als medicijn tegen alle gruwel. Mij hoor je verder niet over dit brokje onzorgvuldigheid.

Aardige film.

De apache Ulzana ontvlucht met een zevenkoppige groep indianen het reservaat en trekt rovend, moordend en verkrachtend door het Amerikaans-Mexicaanse grensgebied. De cavalerie zet de achtervolging in. Een stereotiepe western over goede cavaleristen en slechte Indianen lijkt aanstaande.

Gelukkig beslist regisseur Robert Aldrich anders. Hij distantieert zich van dit zwart-witte scenario. Ulzana’s Raid is geen moraliserende film over goed en slecht. De cavalerie bestaat in deze film niet uit goedaardige helden. Geen integere strijders die het als een plicht zien om voor de rechtvaardige zaak te strijden. Ieder mens is in deze film in staat om ziele- en lichamelijke pijn om te zetten in wreedheid gericht op een ander. Zowel de Indiaan als de edelmoedige cavalerist.

Aldrich houdt zich overigens niet in als het op de wandaden van de Indianen aankomt. Die laten niets aan de verbeelding over. Hoewel de gruweldaden van de Indianen hardvochtig en grof worden getoond, velt de film geen oordeel over zoveel slechtheid. De film houdt zich meer bezig met de vraag waarom Ulzana zich überhaupt gedwongen ziet om dergelijke drastische maatregelen aan te wenden. Het geweld is dan wel heftig, maar is niet gebaseerd op een beestachtige vorm van lust. De gewelddadigheden komen voort uit frustratie en angst. Ulzana’s angst om in het reservaat krachteloos weg te kwijnen en zijn identiteit te verliezen.

De film richt zich niet op de dapperheid en het prestige van zijn personages. De film richt zich veel meer op menselijke zwakheden. De film veroordeelt niet, maar etaleert slechts.

Tot slot nog even de fijne rol van Burt Lancaster als menselijke scout benoemen. Ook voor hem geen bovenmenselijke heldenrol, maar slechts een menselijke rol met menselijke zwakheden en sterkten.

Prima film.

Ingehouden en stijfjes waren de eerste woorden die bij het kijken naar de film in me opkwamen. Daarbij mikkend op het gedrag van de personages. Heel gereserveerd en weinig expressief bewegen zij zich in beginsel door de film. Ik werd er niet heel blij van. Een gevoel dat neigt naar verveling begon zich al van mij meester te maken, totdat...

geleidelijk en in mooi contrast met de algehele ingetogenheid van de personages de uitbundige aankleding, waarin veel scènes zich afspelen, steeds luidruchtiger door begint te klinken en de film net op tijd van wat leven begint te voorzien.

Maar voor deze fase in de film nadrukkelijker wordt, moet ik echt even doorbijten. Lastig, want in het begin zorgt die ingehouden emotie ervoor dat ik geen enkel empatische gevoel ontwikkel richting welk personage of welke gebeurtenis dan ook. Pas als de ingehouden emotie door het contrast met de weelderige omgeving tastbaar en visueel wordt, komt de intense beleving die erachter schuilgaat binnen en vindt herkenning plaats. Emotie is daar! De tegenstelling tussen de nederigheid van het personage en de uitbundigheid van zijn omgeving is dan opeens onmiskenbaar aanwezig en komt sterk over. Het stiekeme en bange verlangen van de personages om deelgenoot te zijn van die uitbundigheid is duidelijk en werkt vertederend. Fijne spanningsvelden ontstaan.

Heel bijzonder dat het ondergaan van het ingetogene en van het gereserveerde dat in eerste instantie een navenante kijkbeleving oproept, door toevoeging van wat schoonheid bijna ongemerkt een andere kijkbeleving oplevert. Heel bijzonder dat de getoonzette afstandelijkheid van mij (de kijker) radicaal omslaat bij het bekijken van de weelderigheid van de beelden waarin zich de personages bewegen. Het contrast doet iets met je. Het zet iets in je hoofd in werking.

Zo beleefde ik het althans in mijn persoonlijke interpretatie die natuurlijk geen algemene wetmatigheid inhoudt.

Prachtige aankleding! De decors en landschappen zijn kleurrijk en weelderig. Prachtige plaatjes. De landschappen zijn als schilderijen. Mooi gekaderd en expressief.

De stemmige pianomuziek maakt het af. De finale onderlijning in het samenbrengen van emotie en beeld. Mooi.

Het acteerspel is ook mooi. Althans op momenten. Het hapert hier en daar ook wel wat. Maar als het lukt, lukt het goed. Het onuitgesprokene wordt in die gevallen erg duidelijk uitgebeeld. De emotionele wereld die schuilgaat achter een gebaar of een oogopslag wordt dan opeens helder. Het zit ‘m in de finesse. Indrukwekkend als het lukt. Maar dat is dus niet altijd het geval.

Het verhaal volgt een eenvoudige lijn. Het gaat over alledaagse beslommeringen en kent in die zin weinig verhevenheid of weelderigheid. De film behandelt thema’s die zich in elk ander deel van de wereld hadden kunnen afspelen. Niet heel opzienbarend of heel bijzonder.

Het opzienbare en het bijzondere van de film zit ‘m in andere dingen.

Een film die zich grotendeels op een paar vierkante meters afspeelt in een klinisch ogend en afgeschermd appartement. Een bescheiden decor dat geen ruimte biedt aan veel fysieke actie, maar wel aan intense interacties tussen de personages. Het trage bijna saaie verloop van het verhaal met weinig zichtbare maar wel subtiel voelbare ontwikkelingen past goed op die luttele meters speelruimte. Beklemming gegarandeerd.

De personages zijn uiterlijk tamelijk emotieloos. Wat wil je ook in een film over kunstmatige intelligentie. Maar goed, het koele spel dient ook een ander doel. Het helpt om de focus van de kijker te richten op de intrigerende kwestie van het verschil in psychologie tussen robot en mens. Een interessante kwestie, want het gedrag van beide soorten is in de film onvoorspelbaar en roept onrust op. Robot, mens? Is er wel een verschil en wat is dan het verschil? De film speelt leuk in op dat nieuwsgierigmakende vraagstuk.

De beperking van de speelruimte, het koele spel van de acteurs en de subtiliteit in de interacties roepen onderhuids veel thrills op. Beklemming, ongemak en lichte angst wisselen elkaar af.

Ik vond het een fijn schouwspel!

Uncharted is een avonturenfilm die is gebaseerd op een videogame. Een videogame die exclusief voor de Sony Playstation werd ontwikkeld en waarin ene Nathan Drake door tempels, grotten en andere bouwwerken rent, klimt en sluipt met als uiteindelijk doel om een schat te vinden.

In de film is Nathan Drake niet de schietgrage massamoordenaar die hij in het spel is, maar een sympathieke en atletische dief die het niet zozeer van het gebruik van schiettuig maar meer van zijn gewiekstheid moet hebben. Drake is een leuk en energiek personage gespeeld door Tom Holland. Hij wordt vergezeld door oude rot en mede-avonturier Mark Wahlberg. Samen beleven ze avonturen in de geest van films als Indiana Jones of Lara Croft.

De film heeft een hoog tempo. De actie is ok. Hier en daar wat humor. Best leuk allemaal. Antonio Banderas doet mee in een wat vlakke rol als antagonist. Eerlijk gezgd maakt de gemene maar intrigerende Tati Gabrielle meer indruk in haar strakke outfit.

Uncharted is gewoon plezierig vermaak. Dat het verhaal nog niet uit is, laten twee scènes zien die na afloop van de film aan het oog voorbij trekken. Leuke appetizers voor Uncharted Part II. Laat maar komen.

De film volgt een scenario dat vaker in films wordt gevolgd. De dood van een persoon is de aanleiding voor familie uit het gehele land om samen te komen voor de begrafenis. Een mooie aanleiding om het verleden op te rakelen en onuitgesproken gevoelens te uiten.

De film richt zich op de oudste zoon Frank die in gezelschap van zijn ruimdenkende nichtje Beth de reis naar zijn oude thuis onderneemt. Een thuis waaraan hij niet veel positieve herinneringen heeft en waar hij dan ook liever wegblijft. Gelegen in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten kenmerkt zijn geboortestreek zich door de ultraconservatieve en godsvruchtige houding van zijn bewoners. Frank’s familie is niet anders. Frank is dat wel.

De film begint eens niet met de terugkomst, maar neemt de tijd voor een nadere kennismaking met de hoofdpersonages door hen te vergezellen op hun reis naar het Zuiden. De eerste helft van de film ontpopt zich als een roadmovie en intrigeert. Verteld vanuit het perspectief van nichtje Beth, krijgt de kijker inzicht in haar bewondering voor haar ontwikkelde oom en maakt de kijker (net als Beth) kennis met de donkere kanten van oom Frank en de items uit zijn onverwerkte verleden. Zijn moeilijke verhouding met zijn vader is er één van. Met behulp van flashbacks, dialogen en terloopse momenten wordt een traumatisch verleden onthuld en wordt de afstand die Frank tot zijn familie heeft verduidelijkt.

De film neemt de tijd. Afgezien van de langzaam ingebrachte aanwijzingen die inzicht verschaffen in de relatie tussen Frank en zijn vader en wat melodramatisch gebakkelei tussen personages, kabbelt het middendeel van de film rustig voort tegen een achtergrond van een zomers Amerika uit de vroege jaren 70. Beetje drama. Beetje luchthartigheid. Rustgevende cinema is het. Heel spannend is het verhaal eigenlijk niet, maar het heeft wel iets.

Pas tegen het einde komt puntje bij paaltje en is er dynamiek als confrontaties en openbaringen eenduidig voor het voetlicht treden. Een beetje vuur om de ingeslapen kijker wakker te schudden. Tegen die tijd is het de kijker ook wel duidelijk geworden dat de film niet teveel de duisternis wil betreden en op een goed gevoel mikt. De persoonlijke afgronden en depressies die de personages doormaken zijn dan ook niet al te diep. De personages ondergaan de gebruikelijke emotionele feelgood momenten en halen uiteindelijk opgelucht adem. Het moet wel leuk blijven natuurlijk.

Een film over losers met een harde benadering van het sociaal-maatschappelijke milieu waarin de personages verkeren. Af en toe wat sentimenteel en op de traan mikkend, maar wel ingeperkt door de weinig expressieve verteltrant. Die strakke ingetogenheid voorkomt extreme melodramatische uitwassen in het verhaal. De rauwe en bittere kantjes van de film worden heerlijk verzacht met typische Britse humor.

Iris is het hoofdpersonage. Al in de eerste minuten van de film wordt haar emotionele beladenheid heel doeltreffend aan de kijker gepresenteerd als Iris zelf de volgende tekst uitspreekt: „My mother loved flowers, and her favourite flowers were roses. And so she called my sister Rose. And she called me Iris“.

De film draait om Iris. Iris is blond, knap, heeft jongensachtig kort haar en eist heel brutaal alle aandacht van haar omgeving en van de kijker op. Haar brutale gedrag is haar afweer. Daarachter herkennen we een beschadigde onzekere ziel op zoek naar liefde en waardering. Haar speurtocht is een manische en een aggressieve exercitie die een film lang duurt.

Met de hand-held camera wordt ze heel nerveus en dicht op de huid gevolgd. Soms worden haar handelingen gevangen in vertraagde en onscherpe beelden. Het is beeldspraak die lijkt uit te drukken dat haar perceptie erg eenkennig is en ze een gevangene van zichzelf is. Het zijn kleine dromerige uitstapjes. De meeste tijd doet de camera gewoon zijn Britse rechtlijnige ding en registreert heel direct, confronterend en strijdbaar de gebeurtenissen rondom Iris.

Regisseur en schrijfster Carine Adler wilde een complex en veelzijdig vrouwelijk karakter scheppen. Een figuur die je niet simpelweg als goed of als slecht kunt betitelen. Dat is Adler gelukt. Het is haar ook gelukt om de kijker met haar eigen dogmatische psychologische verklaringen en invalshoeken op te zadelen zodat het personage in mijn beleving nooit echt een personage van vlees en bloed wordt. Iris is ontstaan in het hoofd van Adler en bij de vertaling op beeld laat zij de kijker geen ruimte voor een eigen interpretatie. Iris is haar dogmatische constructie zogezegd. Ze was mij iets te afgebakken.

Blijft staan dat de film het aanzien absoluut waard is. Samantha Morton speelt Iris fantastisch. Ze beheerst de hele reeks emotionele expressies perfect. Van hulpeloos en uitgeput tot aggressief en uitgelaten. Het overige acteerwerk (o.a. van Claire Rushbrook als zus Rose) is eveneens van hoog niveau.

Mooie setting ook. De setting is typisch Brits. In fantasieloze straten zonder groen staan de gebruikelijke grauwe rijtjes van sociale huurwoningen. De vloeren belegd met bloemetjes tapijt en de muren beplakt met vreugdeloos behang. Heerlijk triest.

Over de hoeveelheid nieuwe horrorfilms hoor je me niet te klagen. Over de kwaliteit ervan soms wel. Underwater is weer zo’n nieuwe. Op voorhand kleven aan deze productie een aantal leuke aspecten die nieuwsgierig maken. Zo speelt de film zich onder water af en is er Kristen Stewart.

Het is een film met nog meer bekende acteurs. Een film ook met een indrukwekkende aankleding. Een film dus, die met een behoorlijk budget tot stand moet zijn gekomen. Helaas is er niet veel budget besteedt aan het schrijfwerk.

Zeven mijlen onder het zeeoppervlak leven rare beesten. De diepten van de oceanen zijn grotendeels nog niet onderzocht en dus kan een filmmaker zich fantastisch uitleven in de verbeelding van de gevaren die de mens tegen kan komen in deze onbekende wereld.

De verbeelding van bizarre levensvormen is in deze film vrij bescheiden. Als je de film gaat bekijken in de veronderstelling geconfronteerd te worden met een stormloop aan angstaanjagende creaturen, word je waarschijnlijk teleurgesteld. Ze zijn er wel, maar komen weinig prominent in beeld en genereren derhalve weinig opwinding.

De film doet het een beetje zoals Alien (1979) het doet. De film speelt met de angst voor het onbekende en teert vooral op de claustrofobische sfeer. Hier is het een onderzoekslaboratorium op de zeebodem. In Alien was het een ruimteschip. Beide films beklemtonen de claustrofobie, de suspense en de dreigende sfeer. Beide tonen weinig angstaanjagende creaturen. In Alien wordt het creatuur pas getoond op het moment dat de spanning hoog is opgelopen.

De sfeer in Alien is beklemmend en werkt. De verschijning van het monster heeft grote impact. Ik denk dat het succes van Alien vooral is gelegen in de factor tijd. Ridley Scott neemt de tijd om de kijker vertrouwd te maken met het interieur van het ruimteschip. Ridley Scott neemt de tijd om de kijker vertrouwd te maken met de personages. Met hun angsten. Hij creëert een solide basis waarop de angst voor het onbekende stevig kan wortelen en de claustrofobische gevoelens welig kunnen tieren.

Regisseur Wiiliam Eubank neemt in Underwater die tijd niet en dropt de kijker meteen middenin in de actie. Explosies, veel lawaai en een moordend tempo. Van een gestage opbouw van de spanning is geen sprake. Claustrofobische gevoelens leverde de tactiek van de hectiek mij niet op.

De personages zijn inwisselbaar. Het is dat bekende acteurs gestalte geven aan de personages, anders zou ik het overzicht meteen al zijn kwijtgeraakt. Zo weinig indruk maken de personages. Ik had er niet veel mee en bekeek de gevaarlijke situaties met lijdzaamheid. Ach, daar legt weer iemand het loodje. Who cares. Ach, daar is iemand die op het nippertje niet wordt verslonden. Who cares.

De film is niet per sé slecht. Dat niet. De film is best onderhoudend. Er valt genoeg te zien. Bovendien is de onderzeese locatie mooi vorm gegeven en zijn er wat leuke scènes die enige spanning veroorzaken. Het is gewoon geen film die lang in het geheugen zal blijven hangen.

Jaren geleden zag ik ooit eens de film The Poseidon Adventure (1972) waarin een aantal mensen probeert te overleven op een zinkende oceaanstomer. Echt jaren niet aan deze film gedacht. Bij het kijken naar Underwater kwamen herinneringen aan deze film boven. Waarschijnlijk is Eubank in zijn enscenering beïnvloed door die film. Er is zelfs een personage in Underwater dat Poseidon Patty heet. Toeval? Vast niet.

Ordinair, banaal, plat, clichématig, flauw en schreeuwerig. Om maar enkele trefwoorden te noemen die op deze film van toepassing zijn. Inderdaad, geen hoogstaand vermaak.

Maar, als een dergelijke komedie een paar lachsalvo's oproept, dan doet de komedie wel wat ie moet doen, namelijk grappig zijn. En dat was ie vaak wel.

De film is qua grapdichtheid trouwens niet steeds even sterk. Ik doel dan met name op de familiaire subplotjes. Die zijn tamelijk vervelend, veelal opgelegd moraliserend en wat mij betreft totaal overbodig. Ze halen de vaart uit het verhaal.

Waarom moeten makers van dergelijke komedies trouwens altijd van die dramatische en geëngageerde pretenties hebben. Onbegrijpelijk. Gewoon lekker ordinaire grappen maken en niet moeilijk doen. Dat zou de enige pretentie moeten zijn.

De terugkeer van gestraften in de maatschappij gaat niet over rozen. Dat blijkt recentelijk maar weer uit films als Palmer (2021) en Home (2020). Ook in oudere films wordt dit thema aangesneden. Een mooi voorbeeld daarvan is Straight Time (1978) die ik laatst nog zag. Prima films over mannen die net uit de gevangenis zijn ontslagen en grote problemen hebben om in de maatschappij te re-integreren.
In The Unforgivable is het voor de verandering eens een vrouw die na jarenlang te hebben vastgezeten, terugkeert in het actieve leven. Ze heeft ooit een politieman gedood. Dat feit tekent het verhaal. Het is blijkbaar veel ernstiger om een politieman te doden dan een gewoon mens. De weerstand die zij ondervindt, is steeds weer gebaseerd op dat gegeven. Elke verdere uitleg over het feitelijke of emotionele verschil tussen het één en het ander ontbreekt. Nu is de film sowieso niet van de uitleg. De film presenteert de kijker voortdurend met gegevens die hij maar moet accepteren.
Die aanpak straalt vooral af op de personages. In de hele film valt niet één complexe figuur te ontdekken. Gelukkig repareert het acteertalent dat gebrek grotendeels en is het niet moeilijk om mee te gaan in het drama. Zo vergt de film met een zwaar thema niet veel van het intellectuele vermogen van de kijker en is hij een gemakkelijk kijkbare exercitie. Toch wel een andere ervaring dan de eerste film van Nora Eingscheidt (Systemsprenger (2019)) met een hardere, minder simpele en minder conventionele aanpak. Een film waarbij nog iets van de kijker werd gevraagd. In The Unforgivable worden de gegevens met betrekking tot de gepresenteerde kwesties heel geriefelijk als vaststaand overhandigd.
Tegen het einde veroorlooft de film zich een genrewending door thrilleraspecten toe te voegen. De film die tot dat moment in ieder geval nog op een realistisch gehalte kon bogen, vliegt daar enigszins uit de bocht. Ik vond het maar een merkwaardige finale. Niet eens heel spannend en vooral niet passend bij een film die zich (hoewel oppervlakkig) op een realistische manier met de last van een schuldgevoel poogt bezig te houden.
The Unforgivable is geen goede of interessante film. The Unforgivable is gewoon een lichte variant van een film met een zwaar thema.

Je zou films als High Plains Drifter, Pale Rider en The Outlaw Josey Wales als prequels voor Unforgiven kunnen zien. In Unforgiven legt Eastwood de nadruk op het onvermijdelijke feit dat tijden veranderen en de revolverheld gedoemd is te verdwijnen. Eens breekt het moment aan dat betekenisvolle tradities ophouden te bestaan en de ontworsteling aan de stigmata, die aan het verleden zijn verbonden, wordt ingezet. Het is niet anders. De gloriedagen van de eenzame revolverheld zijn passé.

Ontelbare keren reed de ongeschoren Eastwood, met een brandende cigarillo hangend in zijn mondhoek en zijn revolver zichtbaar dreigend in zijn holster, een stadje binnen om voor de hulpbehoevende inwoners en vooral voor zichzelf gerechtigheid op te eisen. Hij is de naamloze revolverheld die zonder schijnbare gewetenswroeging tegen maatschappelijk, politiek of persoonlijk ongerief in het geweer komt. Het karakter William Munny dat door Eastwood in deze film magnifiek uitgeblust maar tegelijkertijd heel waardig wordt gespeeld, is de volgende stap in de ontwikkeling van de revolverheld.

William Munny blijft maar herhalen dat hij is veranderd en niet meer de genadeloze killer is van vroeger. Hij is een goed mens geworden die het doden heeft afgezworen. Het wrede lot dwingt hem echter om nog eenmaal tegen beloning en tegen zijn wil uit te rijden. Het is niet de echte waarheid maar een wenselijke waarheid. In werkelijkheid heeft Munny in zijn leven te veel gezien en gedaan om werkelijk te kunnen veranderen. Zijn naam doet mensen nog immer beven. Het is een vast bestanddeel van zijn identiteit. Het is de tragiek van zijn personage. Munny kan niet aan zijn verleden ontkomen. Hij is er tot in de eeuwigheid aan verbonden.

Als premiejager en als vreemdeling zonder naam was hij in staat zijn daden voor zichzelf te rechtvaardigen. Als William Munny is hij echter niet naamloos en heeft hij niet de beschikking over verzachtende omstandigheden die de scherp beladen uitvloeisels van zijn daden versluieren. En zelfs dan. Zelfs met die verzachtende omstandigheden, ontkomt hij niet aan nachtmerries en worstelingen met zijn geweten. Dat blijkt wel als Munny op een bepaald moment de volgende inzichtelijk woorden spreekt: „It's a hell of a thing, killing a man. Take away all he's got and all he's ever gonna have.“

In Unforgiven neemt Eastwood afscheid van zijn verleden als revolverheld en rekent hij af met de geromantiseerde mythe van het wilde westen. De film gaat over de onmogelijkheid om het verleden te ontlopen en doet dat zeer sfeervol. Unforgiven is melancholisch, tragisch en meedogenloos. Unforgiven is een prachtige en aangrijpende westerm.

In The Unforgiven worden racistische tendenzen belicht die in het wilde westen natuurlijk niet ongewoon waren. Het verhaal speelt zich af rond een blanke kolonistenfamilie die jaren geleden een meisje heeft geadopteerd. Dat het meisje afkomstig is uit het dorp van de Kiowa indianen is noch aan het meisje, noch aan de familie bekend. De film is een boeiende en goed gemaakte dramatische western maar mist hier en daar wat bezieling.

Een reden daarvoor zou aan het voortdurende gekift tussen regisseur John Huston en hoofdrolspeler Burt Lancaster te wijten kunnen zijn. Terwijl Huston zich bij het filmen strikt baseerde op de roman The Unforgiven van Alan LeMay, was co-producer Lancaster meer geïnteresseerd in een film die beter zou aansluiten bij de smaak van het publiek. The Unforgiven is daarom een film geworden die met beide invalshoeken goochelt, maar zich te weinig onderscheidt in het één of in het ander.

De film laat niet alleen maar plezierig amusement zien, maar kiest ook voor de minder oppervlakkige benadering van het boek. Dat laatste gaat echter niet ver genoeg. Als de film onderlinge conflicten nader dreigt te gaan onderzoeken, volgt in de meeste gevallen onmiddelijk een actiescène die voorkomt dat het verhaal te saai dreigt te gaan worden. De film loopt met dergelijke acties de diepzinnigheid en de complexiteit mis die van een film een memorabele film maken.

Het racisme dat in de film gethematiseerd wordt is vooral in het personage van Audie Murphy goed af te lezen. Hij is geconditioneerd om iedereen die indiaans bloed door zijn aderen heeft stromen, denigrerend en haatvol te benaderen. Voor hem is de uitdaging het grootst om het kwaad, dat zich in de vorm van Audrey Hepburn in zijn eigen familie heeft geworteld, als zijn eigen vlees en bloed te accepteren. Prima rol van Murphy, die in zijn rol wel in staat is om de bezieling op te roepen die in veel andere scènes in de film ontbreekt. Hier is de hand van John Huston goed zichtbaar. Des te jammer dat Huston moest schipperen.

The Unforgiven is een hele redelijke film. De film heeft enkele schitterende scènes, is cinematografisch fraai en beschikt over een uitstekende cast. Audie Murphy heb ik al genoemd. Lancaster ook al, maar nog niet als acteur. Prima werk van Lancaster. Als hij in beeld is, overschaduwt hij de rest van de cast. Nou, misschien met uitzondering van Audie Murphy. Met Audrey Hepburn, die er met haar grote ogen veel te onschuldig en prinsesachtig uitziet om geloofwaardig in het ruige prairielandschap te passen, heeft Lancaster acteertechnisch gezien geen probleem.

Aardig idee voor een spannende film, dat helaas niet spannend is uitgewerkt. Nergens subtiel of heel mysterieus, maar eerder voorspelbaar. Ook met veel gekrijs en nerveus geschakel tussen beeldschermen met slecht beeld.

Het bovennatuurlijke aspect voegt niet veel toe.

Doordat de film zich op computerschermen afspeelt, ontstaat een gevoel van claustrofobie en beklemming. Sterk punt.

De karakters zijn allesbehalve interessant. De doodsbedreigingen konden me niet snel genoeg worden uitgevoerd. De oppervlakkige personages boeiden me helemaal niets. Ik kon geen binding ontwikkelen.

Het gelijksoortige Cyberbully (2015) maakte op mij meer indruk.

Zodra een horrorfilm winstgevend is, volgen er vaak een tweede deel en soms zelfs meerdere delen. En aangezien het budget voor een horrorfilm in de meeste gevallen niet erg hoog is, wordt winst snel gemaakt en is een vervolg aanlokkelijk. Het was derhalve niet echt verrassend dat Unfriended een vervolg kreeg. Het origineel kostte slechts een miljoen dollar en leverde vele miljoenen dollars op. Te verleidelijk om daar geen vervolg aan vast te knopen. En dat gebeurt dus ook. De film die volgt is inhoudelijk niet afwijkend. De personele invulling is logischerwijs een andere.

De personages in deze film zijn geen krijsende tieners. Ze zijn wat ouder, wat rijper, wat sympathieker. De kijker kan zich beter met hen en hun onderlinge omgang met elkaar vereenzelvigen. Ondanks dat de personages door onbekende acteurs zijn ingevuld, is het acteerwerk geloofwaardig. Uitingen van vrolijkheid, paniek en angst worden door de personages overtuigend gespeeld. Die geloofwaardigheid is nodig, want de personages zijn prominent in beeld. Ze zijn elkaars observanten. De complete geschiedenis speelt zich af zich op de beeldschermen van de personages. Voor het grootste deel vertoeft de film dan ook bij de personages die via het computerscherm met elkaar interacteren. Veel budget heb je daar inderdaad niet voor nodig.

Het is zeker een leuke gimmick maar de filmmethodiek heeft absoluut minpunten. Zo levert de film weinig visuele afwisseling op. Het is een nogal starre structuur. Van indrukwekkend camerawerk is geen sprake. Geen gehaaide cuts. Geen wisselend perspectief. Niets van dat. Niet per se een minpunt, maar wel opvallend is de afwezigheid van een onderliggende score die een spannend moment aanzwengelt. We moeten het doen met stem- en computergeluiden. Het maakt de beleving authentiek. De authenticiteit gecombineerd met de benarde situatie waarin de computervrienden terechtkomen, zorgt vervolgens voor momentjes van spanning.

Hoewel de film niet over de gehele linie spanning oproept, is de film over de gehele linie wel vermakelijk. Hoe verder in de film, hoe dieper de dreigende afgronden worden. Alles lijkt mogelijk in de online omgeving waarin de film zich afspeelt. De personages worden stevig onder druk gezet. Het kwam mij tamelijk overdreven en soms zelfs wat belachelijk voor. Er is veel mogelijk in de digitale wereld, maar met waarschijnlijkheid en geloofwaardigheid heeft het in reëele zin niet veel te maken, denk ik. Dat is overigens niet erg. Het gaat om de vermakelijkheid en die is ermee gediend.

Unfriended: Dark Web is misschien niet heel spannend, maar wel onvoorspelbaar. Onvoorspelbaarheid maakt nieuwsgierig. De film roept dat gevoel goed op en speelt dat goed uit. De setting is dan wel tamelijk star maar het scenario eromheen levert zeker geen saaie film op. Ik heb me met Unfriended: Dark Web prima vermaakt.

Richard Oswald is de naam van de Duitse regisseur. Hij maakte ruim 100 films en deed dat tot in de jaren 40. Hij verfilmde als eerste veel klassieke werken zoals de films Das Bildnis des Dorian Gray (1917) en Der Hund von Baskerville (1929). Ook in Unheimliche Geschichten uit 1919 worden een paar klassieke verhalen verfilmd. Een film uit 1919 bekijk je met andere ogen dan een film van nu. Unheimliche Geschichten is niet zo huiveringwekkend als de titel doet vermoeden al was dit in 1919 waarschijnlijk wel het geval. In de huidige tijd kijk je een stomme film niet om dat ie griezelig is. Een stomme film kijk je om andere redenen. Om het indrukwekkende spel met licht en donker bijvoorbeeld. En dat spel deugt in deze film absoluut.

Unheimliche Geschichten is een episodenfilm. De film begint om klokslag 12 uur ’s nachts in een boekantiquariaat. Drie grote portretschilderijen komen tot leven en eruit stappen de duivel, de dood en de hoer. Ze lummelen wat rond, pakken een paar boeken, beginnen te lezen en vertellen vijf verhalen. Vijf unheimliche vertellingen waarin dezelfde drie acteurs die de duivel, de dood en de hoer spelen, steeds in de hoofdrollen verschijnen. Uiteraard ook steeds in een andere hoedanigheid.

Zoals dat ging in die dagen is het acteerwerk erg gerelateerd aan het acteren in een toneelstuk. Een overdreven mimiek en theatrale gebaren. Voor de kijker die niet gewend is om vroege films te bekijken, zal die acteermethodiek wellicht wat merkwaardig of grappig overkomen. Eenmaal gewend merk je echter dat het acteerwerk helemaal zo slecht nog niet is. Vooral met betrekking tot de boosaardige gelaatsuitdrukkingen die de acteurs grandioos tot uitdrukking brengen, kun je je voorstellen dat de kijker van 1919 er een slapeloze nacht aan overhield.

De film is lang maar met vijf vertellingen wel rijk aan afwisseling. De verhalen zijn adapties van griezelverhalen van onder andere Robert Louis Stevenson (The Suicide Club) en Edgar Allen Poe (The Black Cat). Van de vijf segmenten vond ik de verfilmingen van deze twee verhalen de beste. De andere drie zijn minder amusant. Tijdens het kijken had ik soms moeite om de aandacht erbij te houden. De filmische ervaring is weliswaar bijzonder en de episoden zijn weliswaar relatief kort, maar erg veel gebeurt er nu ook weer niet en dat wat er gebeurt wordt tamelijk lang uitgesponnen. Tijdens zo’n wegdroommomentje realiseerde ik me opeens dat iedereen die een aandeel in de film had intussen al gehaald moet zijn door de duivel, de dood of de hoer. Een curieuze gedachte die de kijkervaring iets verlevendigde.

Een western met een klassieke uitstraling, waarin een jonge man van zijn stervende vader de opdracht krijgt om wraak te nemen op degenen die hem hebben verraden. Een prima western die wat tijd nodig heeft om zijn draai te vinden. De eerste scènes geven overigens niet de indruk dat de kijker hier een western gaat bekijken die hem zal vermaken. De look is in eerste instantie namelijk nogal onopvallend en straalt weinig sfeer uit. Later als de film is aanbeland in het stadje Trinity waar de handeling plaatsvindt, wordt dat beter en moest ik zowaar even aan McCabe & Mrs. Miller (1971) denken. Uiteraard is McCabe & Mrs. Miller een veel betere en intensere film maar de troosteloze setting deed de herinnering aan die film even opwakkeren.

Regisseur Richard Gray is een competente filmmaker. Hij maakt van The Unholy Trinity een goed kijkbare western. Met dank aan het goede camerawerk dat de mistroostige en venijnige sfeer goed weet te vangen. En met dank aan Pierce Brosnan en Samuel L. Jackson die met hun aanwezigheid de film dragen. De jonge man waar het in de film om draait wordt gespeeld door Brandon Lessard. Als de film enkel van zijn onbeduidende aanwezigheid afhankelijk was geweest, had ik me minder goed geamuseerd. De andere personages (zelfs de bijpersonages) zijn vele malen interessanter en acteren bovendien beter.

Het verhaal is niet bijster boeiend. Dat bestaat uit een verzameling aaneengeregen losse flodders, zou je kunnen zeggen. Het is de interactie tussen de personages die de film enigszins boeiend maakt. Brosnan speelt de rechtschapen sheriff van het stadje. Tamelijk idealistisch is ie ook. Jackson draagt de mooie naam Saint Christopher en is voorzien van de eigenschappen van de antiheld zoals die in spaghettiwesterns wordt geportretteerd. Hij hanteert zijn eigen agenda en is veruit het interessantste personage.

De mooiste scène vond ik de scène waarin Jackson een monoloog houdt ten overstaan van geboefte dat de sheriff niet goedgezind is. Een sprankelende scène die je doet beseffen dat de film te weinig sprankelt. The Unholy Trinity is een aardige film, maar hij bruist niet erg. The Unholy Trinity is geen film die lang blijft hangen.

Religie en duisternis. Niets nieuws onder de zin, maar ik vond het eigenlijk wel leuk. Dat begint al met de hoofdrol van Jeffrey Deam Morgan. Precies de juiste persoon voor het verlopen en afgegleden karakter dat te maken krijgt met bovennatuurlijke verschijnselen. En de andere belangrijke rol is ook leuk. De actrice verantwoordelijk voor die verschijnselen heet Cricket Brown. Leuke actrice die haar karakter overtuigend voorziet van een breekbaar en charmant charisma.

De rest van de personages is helaas zwak uitgewerkt. Het zijn functionele personages die hun aandeel in het verhaal nuttig invullen en soms ten prooi vallen aan het duister. Inwisselbaar maar dankbaar werk.

Visueel en stilistisch heeft de film sterke momenten. Een donkere kleurstelling zorgt voor een onheilspellende sfeer. De religieus geladen insteek vol symboliek zorgt voor ongemak en dreiging. De speciale effecten zijn soms ok, maar zouden soms ook niet misstaan in een low budget horrorfilm.

Het verhaal maakt gebruik van elementen uit gelijksoortige films waarin kerk en kwaad samenkomen. Niet opzienbarend en goed voorspelbaar, trekt het verhaal aan het oog voorbij. Toch kan ik altijd wel genieten van een professioneel gemaakte film met religieuze insteek. Een soft spot, heet dat.

Teleurstellende afloop trouwens. Waar je in de slotscènes nog een lekkere duistere uithaal of pointe verwacht, gebeurt dat niet. Het zijn jammerlijke melodramatische slotscènes die in een zoetsappige feelgood niet zouden misstaan. Heel onbevredigend.

De ingrediënten voor een spannende thriller zijn aanwezig. Mysterie, raadsels en een enge beller. En het begint ook best aardig. Er is een solide opbouw die lijkt te leiden naar een intelligent kat-en-muisspel. Maar helaas gaat het na de opbouw fout.

Spannend wordt de film namelijk niet. Daarvoor is de film te voorspelbaar. Er blijft geen cliché onbehandeld.

Bovendien wordt aan alle voorspelbaarheid nog een berg aan toevalligheden en onmogelijkheden toegevoegd. Die berg is heel vervelend en is de doodsteek voor het verhaal.

Het acteerwerk is allesbehalve subtiel. Net als het gebruik van de muziek.

In 1927 was MGM nog niet de brave studio die het na 1934 zou worden. Tot dat jaar werden door MGM ook wel eens films van de verontrustende soort uitgebracht. The Unknown met een hoofdrol voor Lon Chaney en onder regie van regisseur Tod Browning is zo’n film.

Chaney speelt (zoals altijd) een outsider. Hij is een getraumatiseerde circusartiest zonder armen die verliefd is op zijn schone assistente gespeeld door Joan Crawford. Ook zij draagt een trauma. Een gebeurtenis in het verleden maakt dat zij niet wil worden vastgehouden door mannenarmen. Wat zij echter niet weet (maar de kijker wel) is dat Chaney zijn armen niet heeft verloren en zijn gespeelde handicap inzet voor criminele handeltjes. Zeg nu eerlijk. Zo’n bizar verhaal klinkt niet als een film die door een studio die family values hoog in het vaandel heeft staan geproduceerd zou kunnen worden.

Liefde doet rare dingen met een man. Chaney doet rare dingen om het hart van zijn geliefde te winnen. Tod Browning maakt goed gebruik van de exotische setting om dat te onderstrepen. Het circusmilieu met zijn eigenzinnige en macabere uitstraling wordt door Browning als een sfeervolle achtergrond ingezet. Een achtergrond waartegen een ensemble van pathologische figuren heel erg hun best doet om zich zo normaal mogelijk te gedragen. Tevergeefs.

De film is een leuke parodie op films als Friday the 13th en volgt killer Jackson die in Londen dood en verderf zaait. De titel geeft aan dat het blijkbaar om het 25e deel in de reeks gaat. Dat zijn veel films en veel lijken. Jackson draagt inmiddels een behoorlijke hoeveelheid psychische ballast met zich mee. Unmasked Part 25 houdt zich in grote mate bezig met het zielenleven van zijn protagonist en creëert op deze basis een grappige slasherkomediie.

De film valt in de categorie direct-to-video, moet het met weinig budget doen en oogt behoorlijk amateuristisch. Veel van de dialoog is te lang gerekt en bevat onnatuurlijke overgangen. Uiteraard speelt het gebrekkige acteertalent hierin een rol. Het verhaal hapert hier en daar. Scènes sluiten niet lekker op elkaar aan en de speciale effecten zijn niet heel goed, maar zijn zo belachelijk en overdreven dat ze een zeer hilarische uitwerking hebben.

De centrale figuur Jackson is bijzonder vermakelijk. Hij wordt als een serieuze killer neergezet, maar heeft moeite met zijn rol. Hij bezit een soort schaapachtige houding die uitstraalt dat hij tegen wil en dank in het bezit is van killerinstincten en zich daar nogal hopeloos onder voelt. Hij wordt gedreven door een ziekelijke dwang die hem door de scriptschrijver is opgelegd en kan zich daaraan niet ontworstelen. De innerlijke strijd is serieus en grappig tegelijk.

Unmasked Part 25 gaat ongewoon om met zijn killer. Dat is even wennen. Maar als de droge en melige humor eenmaal bezit van je heeft genomen, dan is de film een aangename beleving. En hoe treffend de makers met clichés omgaan en tegelijk de (vaak) fantasieloze filmindustrie een sneer geven, bewijst de laatste scène. Die is fantastisch.

Unsane. Is she or isn't she?

Bovenstaande tagline is de hamvraag in het verhaal. Zo'n tagline werkt onverwacht gebiedend, want bij elke gebeurtenis in de film flitste de vraag: "is dat nu de realiteit of haar inbeelding"? door mijn hoofd. Geen gemakkelijke vraag overigens. Dat het verhaal veelal is gefilmd vanuit het perspectief van het hoofdpersonage en haar bril jouw bril is, maakt het geven van een bevredigend antwoord op de gestelde vraag lastig.

Toch is het best leuk om je met de realiteitsvraag bezig te houden. Je moet trouwens wel, want de film is bijna nergens eenduidig over. Ondubbelzinnigheid bestaat nauwelijks in deze film. "Is she or isn't she"?

In het beste geval wekt het hoofdpersonage de indruk dat ze emotioneel instabiel is. Dat is een 'waarschijnlijk' zekerheidje bij het kijken. Het is gebaseerd op weinig, maar het is tenminste iets. Dat beetje houvast heb je als aanname gewoon nodig om de film te kunnen waarderen.

Claire Foy geeft goed gestalte aan het kortaangebonden en gevoelige personage met enkele eigenaardige gewoontes, dat tegen haar wil in een gekkengesticht wordt opgenomen. Zij is zielig en sympathie van de kijker is in dat geval natuurlijk gegarandeerd.

En ja, probeer dan nog maar eens de objectieve realiteitszin te bewaken die nodig is om echt van imaginair te onderscheiden. Gelukkig blijkt al snel dat de hoofdpersoon minder zielig is dan gedacht en kan de objectiviteit terugkeren. Close call. Dat wel.

De film speelt zich voornamelijk af in het gesticht in een sfeer die beklemmend aanvoelt. In een sombere en vijandige sfeer waarin mindfuck en illusie op de loer liggen. Het simpele en weinig verrassende verhaal is met name door de inzet van deze aspecten het aankijken waard.

En door de intrigerende tagline natuurlijk,

De laatste film van Tony Scoot voordat hij in 2012 met een sprong van een brug op tragische wijze een eind aan zijn leven maakte. De film is niet de kroon op zijn nalatenschap. Daarvoor ontbreekt het de film aan glans. Unstoppable is een bijzonder amusante actiethriller maar is geen onvergetelijk meesterwerk.

De film heeft een sensationeel plot. Een onbemande goederentrein slaat op hol en een film lang wordt gepoogd het ding te stoppen. Als het stalen gevaarte, dat uit dramatisch oogpunt ook nog is geladen met gevaarlijke chemicaliën, eenmaal onderweg is om dood en verderf te zaaien, wordt de kijker geen moment van rust meer gegund.

Unstpppable is een film met lekker veel vaart. Scott gebruikt hiervoor technieken die hij ook al in ander werk toepaste. Hij laat de camera plotselinge wendingen maken als ware hij een bewegend oog. Hij laat de camera gejaagd inzoomen op van alles en nog wat. En hij hanteert een impulsieve, bijna slordige montage. Met die onrustige manier van filmen genereert Scott dynamiek en snelheid in de beelden. In de film gaat het dan ook voornamelijk om de beleving van de actie en minder om de inhoud.

Inhoudelijk is de film wat minder spectaculair. Het verhaal is rechtlijnig en simpel, maar is wel spannend. Ook de personages doen er niet echt toe. Hoofdpersonages Denzel Washington en Chris Pine doen het leuk, maar vallen ten offer aan de gemeenplaatsen die je altijd in buddy-movies ziet. Ze vormen een functioneel doch niet erg memorabel duo dat in dienst staat van de actie. Desondanks ontwikkelt het duo zich heel bevredigend tot de spil van de film. Heb je als kijker toch nog wat houvast.

Unstoppable biedt solide actie en is snel, hectisch en spannend.

Een weinig opwindende misdaad/thriller met tamelijk saaie personages en een niet heel intrigerend uitgewerkt plot. Het oogt allemaal nogal klungelig. Toch is het niet per se een vervelende film. Aan de zijlijn valt er genoeg te genieten.

Neem bijvoorbeeld het camerawerk. Dat is gewoon goed. De camera speelt een fijn spel met licht en donker. Beelden met scherpe contrasten. Schaduwen op gezichten. Dat werk. Ook opvallend is het kleurgebruik. Dat is heel expressief. Een zonsondergang, een panoramashot of een straatbeeld zijn getekend met bonte kleuren. Mooi.

Het verhaal is gebaseerd op een roman van P.D. James. Een tamelijk rechtlijnig detectiveverhaal dat een jonge onervaren vrouwelijke detective in het middelpunt plaatst. Geen onaardig type, maar ook niets om je over op te winden. De andere personages zijn eveneens niet heel noemenswaardig.

Wat het verhaal verteerbaar maakt, is de flirt met het sinistere die af en toe door de verhaallijn loopt. Ook aardig is de hoeveelheid potentiële daders die de afloop onvoorspelbaar maakt, waarbij ik tegelijkertijd moet opmerken dat het speuren naar de dader me redelijk amuseerde, maar dat de afloop me gevoelsmatig niets kon schelen.

Rare film eigenlijk. Acties en gebeurtenissen ogen tamelijk onbeholpen. De film is niet spannend. Niet meeslepend. De personages zijn niet bijzonder interessant. Aan de andere kant is het een film met prima camerawerk en een aantal intrigerende zijplotjes. Dat wel. Ik heb me niet verveeld maar echt enthousiast ben ik niet geweest. Ja, vreemde film.

Een drama dat draait om macht, obsessies en geldelijke passie. De film die zich afspeelt in het financiële milieu in Frankfurt, viel me niet mee.

De film richt zich op een bankier die vreemd gaat met de aantrekkelijke vrouw van één van zijn medewerkers. Dat kan eens gebeuren. Nooit wordt echter overtuigend getoond waarom beide hoofdpersonages zich tot elkaar voelen aangetrokken. Ja, door pure lust waarschijnlijk. Maar dat lijkt me niet voldoende om je zo verregaand in een relatie te storten die zoveel impact op je eigen leven heeft. Dan moet er meer dan lust in het spel zijn. De film houdt het simpelweg op een ongezonde fascinatie en laat het heel teleurstellend verder voor wat het is.

De film heeft sowieso meer aandacht voor cinematografie en atmosfeer dan voor een aansprekend verhaal. Om over binding met de personages maar te zwijgen. Met de sfeervolle weergave van de financiële metropool Frankfurt overtuigt de film zeker. De stad wordt als een kille en afstandelijk stad getoond. Een stad die wordt bevolkt door carrièregeile bankiers en psychisch kapotte wezens.

De eenzaamheid van de personages is bijna tastbaar. Het is ieder voor zich. De seksscènes zeggen in dat opzicht veel. Ruw, grof en gericht op het eigen genot. Geen lol aan voor de voyeuristische kijker. Wel voor de berekenende egocentrische personages.

De camera werpt regelmatig koele beelden vanuit een hoog perspectief op de stad en de mensen. De mensen zijn nietig, vervangbaar en betekenisloos. De film behandelt zijn eigen personages eveneens zonder veel gevoel. Logisch dat het wel en wee van de personages mij geen ruk konden schelen.

De film is een vervelende aangelegenheid, maar op een bepaalde manier wel een interessante vervelende aangelegenheid. Het gewichtigdoenerige einde dat even betekenisloos is als de personages, maakt de film niet minder vervelend.

Mooie sfeerloze stad, dat Frankfurt. Zoveel werd me wel duidelijk.

Met Until Dawn regisseert David F. Sandberg een horrorfilm die is gebaseerd op een videogame. In de film raakt een groep vrienden verstrikt in een tijdlus, waarin zij worden belaagd door een monster. Op het moment dat het monster de groep vrienden heeft uitgeroeid , wordt de groep weer in de beginsituatie geplaatst en begint de dreiging weer van voren af aan. Dat gaat net zo lang door tot het de groep lukt het monster te verslaan of tot het moment dat de extra levens op zijn. Het concept van een videogame is herkenbaar.

Het idee van een groep tieners die niet alleen aan een monster maar ook uit een timeloop moet ontsnappen, is prima uitgewerkt en in de basis spannend. Het is meteen ook het enige dat de film te bieden heeft en dat wreekt zich. Na de zoveelste wederopstanding heb je het eigenlijk wel gezien. De voortdurende herhaling van dezelfde situatie is steeds minder intrigerend. De zoveelste aanval van het monster wordt toenemend schouderophalend bekenen. De zoveelste jumpscare levert op den duur amper nog enig schrikeffect op. Pogingen om de personages meer inhoud te geven zijn dan welkom. Helaas zijn die pogingen veel te halfslachtig en wekken geen groeiende interesse in de personages op.

Toch vermaakt de film. Until Dawn kijkt prettig. De film is zorgvuldig en met veel detail geënsceneerd. De effecten zijn non digitaal en zien er gewoon goed uit. Mooi creaturedesign ook. Heerlijk ouderwets met schmink en echte maskers. Ook de entourage is sfeervol. Des te jammer dat het verhaaltje wat mager in elkaar steekt en het acteerwerk tegenvalt. Dat laatste houdt natuurlijk verband met het scenario dat de personages geen ruimte geeft om zich te ontwikkelen. Voor de individuele acteur valt er niet veel eer te behalen. Het vriendengroepje is en blijft een bleek stelletje.

Een beetje meer inspanning rondom de vormgeving van de personages had de gebrekkige afwisseling in het verhaal kunnen gladstrijken en de spanning op een constanter niveau kunnen houden. De film zou er nog vermakelijker door zijn geworden,

De voortgang der techniek en de toepassing van technische mogelijkheden in het dagelijks leven hebben door de jaren heen op het ethische en pragmatische vlak altijd wel voor beroering gezorgd. Vragen over het opofferen van de persoonlijke vrijheid, over kwetsbaarheid door afhankelijkheid en over de mogelijke onbeheersbaarheid van enorme krachten, steken om de zoveel tijd de kop op.

Het science fiction genre stelt zich die vragen ook al jaren en is daar als genre natuurlijk uitermate geschikt voor. Zo zien we de laatste tijd veel films verschijnen die over kunstmatige intelligentie en de gevaren daarvan handelen. Ex Machina (2014) is daar een voorbeeld van. Maar ook langer geleden hield het genre zich al bezig met de mogelijke gevaren die gepaard gaan met de tomeloze drang naar technische ontwikkelingen. Neem Jurassic Park (1993) over ontwikkelingen in de biotechnologie of een film als Them! (1954) over monsterlijke ontwikkelingen als gevolg van radioactieve straling.

In Upgrade zien we een toekomstvisie passeren, waarin het gemak van de techniek de mens dient en hem zelfs kan voorzien van aangescherpte vaardigheden. Regisseur Leigh Whannell schetst een sombere visie, waarin de techniek niet feilloos werkt en het allemaal een beetje uit de hand loopt. Hoewel de film waarschijnlijk eerder verstrooiing als doel beoogt dan dat hij een kritisch standpunt wil innemen over technische innoviteiten, borrelden de ethische en pragmatische vragen bij mij toch automatisch op. De teneur van deze film komt in die zin enigszins overeen met de hierboven aangehaalde voorbeelden.

Verhalend is deze film echter van een minder kaliber. Het verhaal leent zich in eerste instantie bijzonder goed voor een film met veel actiescènes. Die zijn er. Daarnaast heeft het verhaal ook voldoende ingrediënten in zich om psychologische sferen op te zoeken. De personages zijn er in aanzet interessant genoeg voor. De film zou een prima psychologische thriller kunnen zijn. Maar dat is ie niet. Helaas is de film inhoudelijk niet erg sterk. Het verhaal ontwikkelt zich tamelijk vlakjes en bevat weinig intellectuele uitdaging. De plotwendingen zijn weinig opwindend en verrassen slechts lichtelijk.

De technische kant van de film ziet er daarentegen goed uit. Ondanks het lage budget is de film voorzien van overtuigende effecten. De visie op de toekomst wordt dan wel heel minimalistisch getoond, maar de indrukken die je als kijker krijgt zijn imponerend genoeg om hem ervan te overtuigen dat de film zich afspeelt in een wereld waarin de techniek het voor het zeggen heeft. Computergestuurde auto’s en huishoudens (beide communicatief uitgerust met een HAL-achtige stem), wekken een geloofwaardige illusie van een wereld in de toekomst. Een geslaagd voorbeeld van een film die zonder veel geldverslindende effecten toch een goed uitziende toekomstige sfeer weet op te roepen.

Prima actiescènes ook. Geen teerhartig gedoe. Snel, hard en voorzien van leuke spoortjes zwarte humor, werkt de held zich heel professioneel door zijn actiescènes heen. Het is een film met veel robuust geweld, dat erg goed is geënsceneerd. Heftig spektakelwerk dat door de dynamiek van de camera, die met de hoofdpersoon in zijn acties meebeweegt en meevliegt, extra spectaculair en zelfs een beetje komisch oogt. Simpel maar effectief.

Upgrade is een fijn gestileerde film met een aardig uitgangspunt, dat in verhalend opzicht psychologische diepgang mist, maar als film goed amuseert met spectaculaire actie, beweeglijk camerawerk, humor en een acceptabele held.

Urban Legends zijn verhalen die in sommige gevallen een grond van waarheid bevatten maar die als gevolg van het onbetrouwbare doorvertellen in de loop van de tijd zijn uitgegroeid tot verhalen waarvan de ware feiten niet meer herkenbaar zijn of niet meer zijn te herleiden. 'Iemand kent iemand kent iemand, die… '. Vaak boren dergelijke verhalen een bepaalde collectieve angst aan. Een voorbeeld van zo’n verhaal is het verhaal over de man die in een vreemde stad een vrouw in een bar ontmoet en met haar meegaat naar haar huis (of naar een hotel). Er wordt iets in zijn drankje gedaan en hij raakt buiten bewustzijn. De volgende dag wordt hij wakker in een badkuip gevuld met ijs en ontdekt dat bij hem een nier is weggenomen.

De film Urban Legend baseert zich op deze verhalen, maar gebruikt daarvoor niet de algemene urban legends maar richt zich op de horrorversies. In de film sluipt een killer rond die het materiaal van de urban legend dankbaar gebruikt om zijn slachtoffers in stijl te vermoorden. In de jaren 80 en 90 werden in slashers heel wat tieners afgeslacht. Veel van die slashers zijn hele aardige (maar ook wel hersenloze) films die voortborduren op succesvolle slashers als Halloween (1978) of Friday the 13th (1980). Urban Legend uit 1998 doet het wat origineler. Hier eens niet de zoveelste gemaskerde killer die met de botte bijl tieners afslacht, maar een killer die zijn moorden folkloristisch gemotiveerd inkleedt.

Ondanks het redelijk goede acteerwerk, de goede ideeën en het redelijk vermijden van de clichés groeit de film niet uit tot een fenomenaal standaardwerk waarop andere films zich baseren. Daarvoor volgt het verhaal toch teveel de lijn van het toeval en laat regisseur Jamie Blanks zich teveel verleiden tot het toepassen van goedkoop effectbejag als de jump scare. Maar goed. Urban Legend heeft vooral bijzonder aardig uitgevoerde moordscènes, een onheilspellende sfeer, een goede dosis spanning, een leuk groepje acteurs en (niet onbelangrijk) een origineel uitgangspunt.

De titel is een verouderd woord voor een verwaarloosd kind. Het woord was nogal in zwang in de periode dat Charles Dickens leefde, zo las ik. De titel van de film slaat op hoofdpersoon Mike die soms bewonderenswaardig doelgericht en soms hopeloos verloren, probeert zich staande te houden. Mike de onevenwichtige, die richtingen inslaat die soms intentioneel goed en soms intentioneel fout zijn. Hij bevindt zich op een spoor dat niet stabiel is en het gevoel overheerst dat hij elk moment definitief zal afglijden in de ellende.

Urchin is een veelbelovend regiedebuut van Harris Dickinson. Hard, authentiek en indrukwekkend. De film schetst het alledaagse leven van iemand die op straat leeft, afhankelijk is van instanties en met bedelen en het plegen van kleine delicten in zijn onderhoud voorziet. De camera vangt zijn leven in zowel poëtische als harde beelden en creëert aldus een intieme atmosfeer waarin Mike’s fragiele levenswandel op een niet-opdringerige manier in beeld wordt gebracht. Goed acteerwerk van Frank Dillane die zijn personage met subtiele lichaamstaal uitrust, versterkt die sfeer van intimiteit nog eens. Nuchtere en soms tragikomische dialogen alsmede het obstinate gedrag van Mike doorbreken om de zoveel tijd de sfeer van intieme rust zodat de kijker evenals Mike waakzaam blijft en de vergankelijkheid van stabililiteit en rust ervaart.

In dromen ziet Mike zich in een met mos begroeide grot. Een uitdrukking van zijn verlangen naar geborgenheid. Een geborgenheid waarvan hij in zijn ongenadige bestaan ver is verwijderd. Om te overleven moet hij sluw en gewetenloos zijn en is kwetsbaarheid uit den boze. Zijn sluwheid en gewetenloosheid helpen hem weliswaar te overleven maar hebben een keerzijde. Die gedragskenmerken bezorgen hem een korte gevangenisstraf. Na de gevangenis wacht hem een geëngageerde sociaal werker en lijkt het zowaar met Mike de goede kant op te gaan. Uiteraard dagen er vervolgens verleidingen op en is het de vraag of hij die kan weerstaan.

Urchin geeft een ruw portret van een marginaal bestaan in de stad Londen en doorbreekt de rauwe werkelijkheid met momenten van emotionele diepgang. De setting in een armoedig aangekleed en hardvochtig Londen sluit goed aan bij de psychologische gesteldheid van de hoofdpersoon. Urchin maakt indruk door de onvolmaaktheid van het alles te tonen. In een fijn gladgestreken drama met een hoog feelgood-gehalte zou het verhaal van Mike niet zo’n diepe indruk hebben achtergelaten.

In de eerste helft van de film lukt het regiseur John Peele goed om met behulp van sounddesign, muziek en suggestief camerawerk een angstaanjagende atmosfeer op te bouwen. Door een langzame opbouw met wat verontrustende gebeurtenissen, ontstaat een aangename spanningsboog.

Gaat dus goed. Daar komt nog bij dat de loop van het verhaal moeilijk is te voorspellen. Peele strooit niet ruimschoots met horrorclichés. Het resultaat is een film die erg ondoorzichtig is. Een film waarin je nu eens niet het verloop tot in het detail kunt voorspellen. Het voelt fris. En dat is in horrorfilms van de afgelopen jaren wel eens anders.

De film gaat lekker. Het verhaal is spannend en oorspronkelijk. De camera doet de goede dingen. De acteurs zijn goed bezig. Alles deugt eigenlijk, zo constateerde ik na ruim een uur film. Wat kan er nu nog fout gaan? Niks toch.

Eh, dus wel. Opeens slaat de film een hele andere richting in. Beetje moeilijk uit te leggen, maar de film kiepert van suspense, mysterie en home invasion naar een film die wel wat heeft van een humoristische variant van een zombieachtige versie van Invasion of the Body Snatchers. De film verlaat het subtielere pad en gaat voor een variatie aan stijlen die zorg draagt voor het verdwijnen van de zorgvuldig opgebouwde griezelige atmosfeer. Zonde.

Wat rest is een mix van horror en komedie, maar dan als losstaande componenten. Althans zo ervoer ik het. De mix is er eigenlijk amper. De samenhang tussen beide ontbreekt. De film gaat niet verder als rasechte horrorcomedy, maar als serieuze horror waarin af en toe een momentje is ingeruimd voor een humoristisch stukje film. En dat werkt afleidend en slaat niet aan.

Interessanter wordt het dus niet, maar de onvoorspelbaarheid van het verhaal die zojuist al even werd gememoreerd, is er wel zeer bij gebaat. Ik had de rit naar de afloop niet op voorhand kunnen inkleuren. Het is geen fantastische rit, maar wel degelijk een verrassende rit.

Kom ik meteen bij een ander puntje van kritiek. En dat betreft de interpretatie van de toeschouwer. Die vreugde wordt de toeschouwer niet gegeven. De film vult alle open plekken gemakshalve alvast in, zodat gemijmer en gedebatteer na afloop niet nodig zijn. De film laat geen vraag onbeantwoord. Ook de slotakkoorden zitten potdicht. Hou ik niet van.

Erg jammer, maar het zij zo. Scheelt weer tijd. Tijd die besteedt kan worden aan een andere film bijvoorbeeld.

Bij het lezen van de alternatieve titel van de film gingen mijn gedachten in eerste instantie uit naar The Innocents (1961) gebaseerd op een verhaal van Henry James. Met die film heeft The innocents uit 2021 niets te maken, hoewel er inhoudelijk wel parallellen zijn te trekken. In beide films spelen kinderen een vooraanstaande rol. In beide films heerst een bovennatuurlijke sfeer en lijken de kinderen niet helemaal te passen in de wereld zoals wij die normaal gesproken ervaren.

In deze Noorse film van regisseur en schrijver Eskil Vogt bezitten de kinderen bepaalde bovennatuurlijke eigenschappen. In de film wordt het bestaan daarvan door de kinderen niet als heel ongewoon beschouwd. Meer als een grappig vaststaand feit. Voor de volwassenen die in deze film amper een rol van betekenis spelen, worden de vaardigheden verborgen gehouden. De film verdiept zich dan ook niet in het zoeken naar een antwoord op de vraag waar deze verborgen vaardigheden vandaan komen. Hierin onderscheidt de film zich duidelijk van genregenoten. In de wereld van de horror en het mysterie duikt immers altijd wel een oud geschrift of een oude excentriekeling op, die meer licht op de oorsprong van de zaak kan werpen. Hier gebeurt dat niet.

De film heeft geen haast met het vertellen van het verhaal. Vogt neemt ruim de tijd om eerst eens rustig in te zoomen op het gezin waar Ida, de jonge protagonist deel van uitmaakt. Een onrustig gezin waarin de aandacht vooral uitgaat naar Ida’s autistische zus. De kennismaking met het gezin brengt heel voorzichtig een onrustig gevoel teweeg. Als het verhaal breder wordt getrokken en zich ook met personages buiten het gezin bemoeit, neem je dat onrustige gevoel mee. De sfeer wordt vervolgens met elke nieuwe scène drukkender en onheilspellender. En dat blijft dan oplopen tot het einde als de spanning tot ontlading wordt gebracht.

Een aardige showdown overigens, die heel rustig en allesbehalve spectaculair is geënsceneerd. En dat is tekenend voor de film die zijn sfeer pakt met kleurloze koele beelden, een sinistere sounddesign, hier en daar een speciaal effectje en natuurlijk met het goede acteren van de vier jonge acteurs. Die zijn indrukwekkend. De balans tussen onschuld en afgrond is spot on. Het herinnert je er maar weer eens aan dat kinderen onder hun onbedorven laag behoorlijk wreed kunnen opereren.

Het herinnert je er ook aan dat een horrorfilm niet altijd een duistere setting en een bijtgraag monster nodig heeft om je de rillingen over de rug te laten lopen. Dat kan ook met minimale middelen. In de mens liggen onschuld en kwaadaardigheid dicht bij elkaar. Dat beeld is afgrijselijk genoeg.

Utama neemt de kijker mee naar de afgelegen Boliviaanse hooglanden. Een gebied waar de tijd stil is blijven staan. De mensen leven volgens de oude traditie, leven samen met de natuur en zijn spiritueel ingesteld. Stadse hectiek en technologische hulpmiddelen zijn hier niet aanwezig. Ook de spreektaal is traditioneel. Men spreekt hier Quechua, de veel gesproken inheemse taal in Zuid-Amerika.

De idyllische omgeving die in de film in prachtige ruimtelijke beelden wordt gevangen, is echter minder idyllisch dan het lijkt. De jongeren zijn naar de stad getrokken. De bevolking is vergrijsd. Er dreigt een einde te komen aan de oude tradities. De oude cultuur dreigt te verdwijnen. Er loert nog een ander gevaar. Het heeft al tijden niet meer geregend. De velden zijn kurkdroog. Met veel moeite en na lange voetreizen slaagt men er nog in om het vee te laten drinken. Hoewel de bewoners stevig inzetten op de kracht van het gebed, zijn zij realistisch genoeg om te beseffen dat het leven zoals men dat gewend is te leiden, ernstig wordt bedreigd.

Wat te doen? De stad is een optie. Daar is water zat. Maar wat moet je daar als je gewend bent aan rust, aan weidsheid, aan spiritualiteit, aan een eeuwenoude leefwijze? In de stad kun je overleven, maar de prijs voor het overleven is hoog. Die prijs is het opgeven van je identiteit. Voor de twee bejaarde hoofdrollen is het antwoord duidelijk. Eigenlijk kun je beter stellen dat voor de man Virginio, die volgens de traditie de beslissingen neemt, het antwoord duidelijk is.

De film van regisseur en schrijver Alejandro Loayza Grisi laat open welke beslissing de juiste is. De film signaleert slechts. De film maakt overigens wel heel erg duidelijk dat de koppige Virginio en zijn vrouw Sisa een enorm verlies lijden als zij alles achter zich zouden laten. Ondanks de exotische wereld die aan de kijker wordt gepresenteerd, begrijpt elke kijker heel goed wat het betekent om huis en haard te moeten verlaten en geen eigen plek meer te hebben. Hier spreekt de film een universele taal. Toch wat sturing van Grisi.

Grisi laat vooral de beelden spreken. Utama maakt indruk met mooi en kunstzinnig gecomponeerde beelden. De verhalende kant van het verhaal is minder indrukwekkend. Het tempo is traag en afgezien van een paar dramatische hoogtepunten gebeurt er niet veel. Maar goed, het deint wel aangenaam en geeft je ruimte om wat te filosoferen. Over je eigen identiteit bijvoorbeeld.