Opinions

Y Tu Mamá Tabién is een film met goed acteerwerk en is een film die zich bezighoudt met de hobbelige weg die naar de volwassenheid leidt. Tenoch en Julio zijn beiden 16 jaar en denken bijna alleen aan seks en drugs. De film laat het leven zien van twee jongeren afkomstig uit de hogere- respectievelijk de middenklasse. Een leven dat volgens mij niet erg afwijkt van het leven van twee jongens in een Europees land. Op een feest ontmoeten ze de 27-jarige Luisa die met haar saaie man in Mexico is komen wonen. Haar huwelijk gaat niet zo lekker en ze gaat samen met de jongens op een roadtrip met als bestemming een prachtig verlaten strand.

Het verhaal wordt om de zoveel tijd onderbroken door een voice-over. De voice-over trekt zich niets aan van een lopende handeling of een lopende dialoog. Hij breekt gewoon in en begint te vertellen van een banale gebeurtenis. Over een dodelijk ongeval van een arbeider op een plek ergens onderweg, Over de ouders van de beide jongens. Over Luisa die afkomstig is uit Spanje en aldaar een familielid en aanhanger van Franco verpleegde. Over een visser die ze tegenkomen en zijn huis zal kwijtraken omdat op die plek een hotel zal worden gebouwd. Enzovoort. Banale wetenswaardigheden die op een toon worden gebracht alsof ze werden voorgelezen als een saai nieuwsbericht. Leuke wetenswaardigheden maar zonder betekenis voor het verhaal.

Even betekenisloos als de relaties tussen de personages. Even betekenisloos als de rij van filmische episoden waarin Tenoch en Julio steeds iets beleven. Steeds zoekende naar een piekmoment. Met wie dan ook. De tijd tussen de pieken is gevuld met verveling, drugs en het wachten op het volgende piekmoment. Even betekenisloos zijn de dialogen die de personages met elkaar voeren. De banale manier waarop over seks wordt gesproken en de behoorlijk onomwonden seksscènes bevestigen de grilligheid van de vriendschap. De terloopsheid ervan. Een vriendschap zonder wezenlijk fundament. Even terloops is de vrijheid die nu nog kan worden ervaren terwijl verderop hun levenspad onomstotelijk het gestructureerde spoor van hun vermaledijde ouders zal gaan volgen. Ze beseffen het alleen nog niet.

De film speelt zich af in een belevingswereld die gekenmerkt wordt door zelfgenoegzaamheid, Een wereld waarin de vraag naar de zin der dingen niet bestaat. Regisseur en schrijver Carlos Cuarón maakt met Y Tu Mamá También een serieuze en ook humoristische film. Een film die een saaie wereld toont waarin twee jongens op zoek zijn naar thrills. De film doet dat zonder belerende vinger maar permitteert zich wel een spottende ondertoon die relativerend werkt en duidelijk maakt dat de spannende dingen die in deze film worden beleefd en waarover met vuur wordt gesproken in feite zonder betekenis zijn.. Goeie film.

Een komische film van Dupieux over een uit de hand lopende opvoering van een slecht blijspel in een schaars bezet theater. De opvoering zorgt bepaald niet voor veel enthousiasme bij het verveelde publiek dat de verrichtingen van de acteurs gelaten ondergaat. Tot het moment dat iemand in het publiek opstaat en zich luidkeels beklaagt over het erbarmelijke niveau van het stuk. Yannick is de naam. Een hardwerkende man die er veel voor over heeft gehad om vanavond vermaakt te worden. Hij heeft speciaal verlof genomen en is van ver gekomen. Hij is teleurgesteld.
Er ontwikkelt zich een harde discussie over kunstzinnige vrijheid versus publieke verwachting. Een discussie die niet intellectueel van toon is maar gewoon heerlijk plat wordt gevoerd. In beginsel is de verontwaardigde interventie van Yannick erg verfrissend. In de loop werkt het met populistische termen doorspekte betoog van Yannich enigszins op de zenuwen. “Als ik me tijdens een stuk slecht voel, dan moet het stuk wel slecht zijn”, luidt de kern van het betoog. Grappig is zijn betoog dan allang niet meer. Grappig is slechts de accuratesse waarmee Dupieux kunst wegzet als een kosten-baten product en als een gemakzuchtige manier om iets te beleven dat de smaak van de consument bevestigt en niet meer is dan iets dat zonder noemenswaardige hersenactiviteit kan worden verorbert.
Als de nonchalante en ietwat uitgelaten sfeer, die door toedoen van het optreden van Yannick is ontstaan, verandert, ontstaat een spannende en absurde situatie die door Dupieux in een 4:3 beeldformaat is gevat en tussen het toneel en de zaal heen en weer springt. De perspectieven wisselen voortdurend. Van de acteurs, naar Yannick, naar de mensen in de zaal. Het wachten is op een bevredigende escalatie, die echter uitblijft. Met een paar kleine uithalen, heb je het wel gehad. Het einde is zoals je het einde verwacht. Geen typisch Dupieux-einde en daardoor toch verrassend. Het is de afsluiting van een leuke, absurde, spottende en spannende afrekening met de elitaire schepper der schone kunsten alsook met de barbaarse kunsthater. En dat alles ook nog eens prettig compact verteld in 64 minuten. Leuk.

Dat opgroeiende zonen andere plannen hebben voor hun toekomst dan de wens van de vader, komt in elke cultuur voor. Een vader die uit jaloezie en egoïsme zich fel verzet omdat zijn zoon hetzelfde beroep wil gaan uitoefenen als hijzelf, komt minder vaak voor. Over dit tragische gegeven wordt in de Malinese film Yeelen verteld. Het verhaal is gebaseerd op een legende die door de Bambara-stam wordt verteld en speelt zich ergens in de 13e eeuw af, zo las ik.

Voor de jonge Niankoro van de Bambara-stam in het zuidoosten van Mali, die op het punt staat volwassen te worden, is het belangrijkste doel om genezer en magiër te worden. Als genezer en magiër wordt hij evenals zijn vader lid van de eerbiedwaardige klasse van de Komo, de wijze mannen. Hij gaat op weg naar zijn oom die ook genezer en magiër is om hem te onderwijzen. Het begin van een avontuurlijke reis door extreme landschappen en langs vele stammen met eigen tradities en eigen rites.

Een sterke roeping, opstandigheid, eigen identiteit en initiatie zijn de belangrijke thema's die passeren in deze film over de weg naar de volwassenheid die wordt verbeeld als een reis door onbekende en gevaarlijke gebieden. Een reis die door een meedogenloze natuur voert. Prachtig gevangen in beelden die de innerlijke gemoedstoestand van Niankoru schitterend weerspiegelt. Ze maken van Yeelen een magnifieke visuele ervaring.

Yeelen is een mythische film. Een film die een krachtige rust uitstraalt. Een film die de kijker door een vreemde en uitgestrekte wereld leidt ergens in het zuiden van de Sahara. Een ingetogen film met een heerlijke spirituele sfeer die perfect past bij het verhaal dat zo prettig sereen aan het oog voorbijglijdt.

Yella is de naam van de hoofdpersoon. Een jonge vrouw afkomstig uit een kleine stad in het Oosten van Duitsland waar het werk schaars is. Ze zoekt haar geluk daarom in de grote stad Hannover. De film van Cristian Petzold schetst een donker beeld van Duitsland. In het Oosten is het misère. In het Westelijk deel van Duitsland is die misère er ook.

De film staat behalve als drama te boek als een horrorfilm. Het horroraspect is lastig te duiden. In het verloop wordt duidelijk dat het horrorlabel niet is gebaseerd op expliciet herkenbare taferelen maar wel herkenbaar is in de onheilspellende atmosfeer. Petzold accentueert die sfeer door Yella te laten terugdenken aan een ernstig auto-ongeval dat zij meemaakte. Yella hoort af en toe de klap die de auto op het water maakte en hoort het gekras van de kraaien die als stille getuigen het ongeluk observeerden.

Yella is een maatschappijkritisch drama waarin Petzold het kapitalistische systeem in het algemeen en het gewetenloos speculeren met virtuele bedragen in het bijzonder bekritiseert. De film toont een wereld die Yella kortstondig enige troost biedt. Troost uit de malaise van een afgebroken relatie en een uitzichtloos bestaan in het kleine stadje in het Oosten. De wereld van het kapitaal blijkt echter niet per se een mooie wereld en desillusie ligt steevast op de loer. Het emotieloze systeem is sterker dan het individu. Zelfs als het individu zich niet verzet maar zich aan het systeem conformeert.

De film ademt een pessimistisch levensgevoel dat door de camera met subtiele, minimalistische en hypnotische beelden wordt ondersteund. Het sombere gevoel wordt nog eens dieper beklemtoond door de muziek van Beethoven’s Mondscheinsonate onder de beelden te plakken. In het centrum van al die somberheid staat altijd weer Yella. Een mysterieuze vrouw die altijd maar weer dezelfde rode jurk draagt.en die steeds maar weer in merkwaardige situaties terechtkomt die een surrealistische ondertoon hebben. Prima film.

Al met The Ox-Bow Incident (1943), die ik een tijdje geleden bekeek, maakte regisseur William A. Wellman een pessimistische western die je als een film noir met een historische achtergrond kunt beschouwen. Hetzelfde geldt voor Yellow Sky dat het verhaal vertelt van een bende outlaws die een bank hebben beroofd en op de vlucht voor justitie in een spookstadje neerstrijken dat nog slechts door een oude man en zijn knappe nichtje wordt bewoond. Het is een situatie die een sudderende dreiging inhoudt en spanning oplevert.
Yellow Sky is een zwart-witfilm die werkt met scherpe contrasten die de landschappen waar de personages doorheen rijden en verblijven een woest, vijandig en bizar aanzicht geven. Het spookstadje is een stoffige plaats waar de huizen van ellende op het punt staan in elkaar te storten of dat al hebben gedaan. De saloon met de (eens opportune) naam ‘El Dorado’ geeft aan dat het stadje ooit een goudgraversstadje was. Nu is het een doods stadje met de charme van een begraafplaats. Best charmant dus. Ook hier een sterke contrastwerking door het felle licht van de brandende zon tegenover schaduwpartijen die door de bouwvallige gevels op straat worden geworpen en verborgen hoekjes verborgen houden. De stevige contrasten zouden in een film noir niet misstaan.
De film concentreert zich op zijn drie hoofdpersonen te weten het nichtje (Anne Baxter) dat de naam Mike draagt, de leider van de bende James (Gregory Peck) en zijn rivaal Dude.(Richard Widmark). Baxter is als het nichtje Mike een mooie en energieke verschijning die in mannenkledij rondhuppelt en in een scène tegenover Peck laat zien dat zij goed met een geweer kan omgaan en er met haar niet te spotten valt. Peck vertolkt de rol van de goede slechterik. Een mannelijke gentleman met zijn hand immer dichtbij zijn colt. Hij straalt stoïcijnse rust en een serieuze dreiging uit. Widmark is de slechte slechterik. Hij spreidt een angstwekkende nervositeit tentoon die een psychopathisch innerlijk doet vermoeden en speelt dat zeer overtuigend.
Schitterend camerawerk verhoogt de spanning. Niet altijd is goed zichtbaar wat er precies gebeurt en wie in het voordeel is. Heel mooi is de onconventionele finale vanuit het perspectief van Mike die de saloon binnengaat waar net een aantal schoten hoorbaar waren als gevolg van een actie die noch door Mike noch door de kijker werd bijgewoond. Wat zal zij daar aantreffen? Een subtiele finale. De spanning is te snijden.
Yellow Sky is een film die zich stilistisch en inhoudelijk op een opzienbarend niveau bevindt. Een film die raakvlakken heeft met de film noir en een spannend verhaal vol subtiliteiten en intrigerende personages meebrengt. Fijne film.

Een vrouw in Zuid-Korea. Ze zegt dat ze uit Frankrijk afkomstig is. Om geld te verdienen geeft ze Koreanen Franse les aan huis. Haar lesmethode is tamelijk eigenaardig en bestaat uit beleefde conversaties in het Engels. De vrouw ligt graag in de zon op een rotsachtige ondergrond te mijmeren en te slapen. Ze drinkt graag een Koreaanse alcoholische rijstdrank genaamd Makgeolli. Ze vraagt mensen om Koreaanse gedichten die overal op straat zijn te vinden, voor te lezen en te vertalen. Kortom, ze is een beetje vreemd. Vaak wordt excentriciteit gepaard aan een boeiend of inspirerend personage. Die kwalificaties kon ik helaas niet op deze vrouw plakken. Ook niet op de film trouwens.

Een film van de Koreaanse regisseur en schrijver Hong Sang-soo. De regisseur met de minimalistische aanpak. Vaak zijn locaties en acteurs de enige bekende elementen bij de start van het filmen. Elke ochtend worden dialogen geschreven en ontstaan scènes. Uiteindelijk is er dan een film. De vrouw die Iris blijkt te heten, graag op rotsen ligt en Makgeolli drinkt wordt gespeeld door Isabelle Huppert. Over Iris komt de kijker niet veel meer te weten dan de synopsis prijsgeeft. Iris die haar Koreaanse studenten naar hun gevoelens vraagt en uit de antwoorden kleine Franstalige mini-gedichtjes destilleert, die de studenten uit het hoofd moeten leren. Of de methode werkt en de Koreanen daadwerkelijk Frans leren weet ze niet. Ze heeft haar methode pas uitgevonden en heeft bovendien geen enkele ervaring als lerares. Ze maakt niet echt een ambitieuze indruk. Ze heeft gewoon geld nodig en Makgeolli natuurlijk.

In het eerste deel van de film wordt het voelen van emoties en de communicatie daarover benadrukt. Het onder woorden brengen van emoties is voor de Koreaanse mensen aan wie Iris de vraag stelt lastig. Zowel een jonge Koreaanse vrouw als een echtpaar van middelbare leeftijd geven exact dezelfde aarzelende antwoorden over gevoelde emoties na het bespelen van respectievelijk de piano en de gitaar. De antwoorden zijn impliciet en zeggen weinig. In de tweede helft van de film gaat het er explicieter aan toe in de interactie tussen een moeder en haar zoon als de moeder de zoon met zijn vermoedelijke relatie met de oudere Iris confronteert.

Het wordt zowaar een beetje melodramatisch en een tikje vermoeiend als de rust de film verlaat en een beetje agressie de film binnenkomt. Ik schrok er van. Ik was enigszins verdwenen in de rustige cadans van de film zonder overigens heel erg bezig te zijn met wat zich op het scherm afspeelde. In mijn sluimertoestand ontdekte ik nog wel dat Koreanen in de omgang met buitenstaanders communicatief tamelijk ingetogen zijn en waken voor expliciete uitlatingen. Onderling is dat blijkbaar anders. Tja, erg interessant klinkt dat niet en is het ook niet.

De rust van de eerste helft was prettig maar bracht me niet meer dan dat. De tweede helft constateerde ik iets meer levendigheid maar werd door de explicietere uiting van de emotie niet bijster geraakt. Inhoudelijk boeide de film niet. Ik vermoed dat de kijker een bepaalde sfeer dient op te pikken. Ik bespeurde die vaag, maar ik denk dat ik niet fijnzinnig genoeg ben ingesteld om de sfeer in de werken van Hong te kunnen appreciëren.

Yes, God, Yes gaat voornamelijk over seks. Aangezien het een komedie is en over tieners gaat, denk je al snel met een flauwe sekskomedie te maken te hebben. Dat is niet het geval. Yes, God, Yes is een gevoelvolle coming of age-film die de seksuele onzekerheid van jongeren bij de horens vat. Centraal in het verhaal staat Alice. Haar wordt zowel thuis als op haar katholieke school geleerd dat seks voor het huwelijk taboe is. Het is dan ook heel merkwaardig dat haar lichaam iets heel anders aangeeft.

Regisseur en schrijver Karen Maine is in deze komedie tamelijk terughoudend wat betreft de scabreuze humor. Dat wil niet zeggen dat de film niet humoristisch is. Het is meer zo dat de personages humoristische ervaringen hebben zowel op het seksuele vlak als op het vlak van de katholieke schijnheiligheid. De humor uit zich veelal stilletjes. Een leuk voorbeeld is de scène waarin Alice met verwondering de behaarde armen van een jongeman bekijkt. Het is de kijker ook zonder dialoog duidelijk wat in Alice omgaat. Waarschijnlijk weet de kijker dat zelfs beter dan Alice zelf.

Ondanks de christelijke entourage is de film goed universeel te bekijken. Het is niet moeilijk je in een personage als de worstelende Alice te verplaatsen. Een leuk personage trouwens. Het enige personage met wat diepgang. De andere personages zijn tamelijk eendimesionaal getekend en niet heel interessant. Hun platheid sluit daarentegen wel passend aan bij de katholieke propaganda die de jonge mensen voorhoudt dat individualiteit niet belangrijk is. De weg naar God dien je in een gelukzalige gemeenschap van gelijkwaardigheid te vinden. De katholieke school, de kerk, het jeugdkamp. En als iedereen zijn individualiteit opgeeft en zich aan de geaccepteerde normen houdt, houdt je vanzelfsprekend geen reuze interessante personages over. Iedereen verkondigt hetzelfde.

Uiteraard is de werkelijkheid anders en bestaan verschillen en individualiteit wel degelijk. De film constateert het, maar besteedt er op het persoonlijke vlak geen diepzinnige aandacht aan. Uitzondering Alice daargelaten. Dat sommigen oprecht zijn en anderen de christelijke boodschap enkel met de mond belijden is voorspelbaar. Noch het een noch het ander wordt echter uitgediept. Nader onderzoek daarnaar had ik wel interessant gevonden. Een gemis in een verder wel sympathieke film.

Jack is een muzikant die het maar niet lukt om door te breken. Op een dag wordt hij wakker in een wereld waar niemand ooit van de Beatles heeft gehoord. Ik las het plot en zag wie verantwoordelijk was voor het draaiboek en was niet meteen gegrepen. De scenarist heet Richard Curtis. Hij is vooral verantwoordelijk voor films met een mager verhaal waarin alles draait om amoureuze verwikkelingen. Films als Notting Hill of Bridget Jones's Diary. Romantische komedies. Films die op zich soms leuk wegkijken maar niet veel indruk achterlaten. Van die films die op de reservelijst staan voor als je het even niet meer weet.

Yesterday stond al een tijdje op de lijst. En toen het moment kwam dat ik het even niet meer wist, zat ik zomaar opeens naar de film te kijken. En dat beviel eigenlijk wel. De film heeft een romantisch laagje en kijkt lekker weg. De uitgangssituatie zorgt voor wat hilariteit als blijkt dat alledaagse elementen in de wereld zijn verdwenen en Jack niet wordt begrepen als hij het over die alledaagse dingen heeft. De spraakverwarring is grappig.

Met spraakverwarring alleen vul je geen twee uur film. En met het heruitvinden van de muziek van de Beatles ook niet. En zo geraakt de uitgangssituatie steeds meer op de achtergrond en vervalt de film in een film over twee mensen die voor elkaar zijn bestemd en vertelt van de hobbelige weg die leidt nar de erkenning van die bestemming. En zo gebeurt er verder weinig meer dat niet in elke romantische komedie wordt getoond.

Desondanks kijkt het wel lekker weg. Het verhaaltje kabbelt aangenaam voort en wordt ondersteund met veel muziek van de Beatles natuurlijk. Met twee leuke hoofdrollen voor Lilly James en Himesh Patel. Ook met een beetje satire op de showbizz in de vorm van de op geld beluste manager Kate McKinnon die meer karikatuur dan mens is. En met Joel Fry als de roadie die heel betrouwbaar altijd wel iets fout doet. En zo is Yesterday een film met een leuk uitgangspunt die uitmondt in een feelgood die niets oorspronkelijks brengt maar wel aangenaam aanvoelt.

Het verhaal klinkt niet heel ingewikkeld. Een gekke geleerde ontvoert jonge vrouwen om hun huid te gebruiken om het gezicht van zijn dochter te herstellen. Luguber is het zeker, maar ook rechtlijnig. Inhoudelijk biedt het verhaal niet meer dan wat het plot aangeeft. De film onderscheidt zich niet door zijn simpele verhaal. De film onderscheidt zich in de uitvoering daarvan.

In de film wordt weinig gesproken. Vaak wordt alleen het noodzakelijke gezegd. Lange perioden glijden voorbij zonder enige vorm van gesproken woord. Soms heeft de film het aanzien van een stomme film. Die illusie wordt ondersteund door de mooie zwart-wit beelden en het klassieke gedrag van de personages aangaande de man-vrouw verhouding, die merkwaardig ouderwets overkomt. De onderliggende muziek heeft gelijkenis met een onnozel kermismuziekje, dat echter een zeer onheilspellende werking heeft. Het muziekje maakt van elke gebeurtenis een angstaanjagende happening.

De personages zijn weinig expressief. Zo is de gekke professor iemand met een immer zorgelijke blik die behalve dat geen emotionele uitbundigheid toont, maar zodoende wel een maniakale indruk wekt. Heel simpel en heel effectief. De man straalt een film lang diabolische intenties uit.

Naast de gekke geleerde is een belangrijke rol weggelegd voor de verminkte dochter. Het verlies van haar gezicht en de gebeurtenissen met de ontvoerde vrouwen hebben haar geestelijk niet onberoerd gelaten. Ze draagt een porseleinachtig masker. Ze beweegt zich uitdrukkingsloos door de film. Haar verschijning gaat gepaard met tragiek en ongemak. Twee eigenschappen die in de sfeer van de film doorsijpelen.

De camera vangt de gebeurtenissen droog en koel en maakt veel gebruik van schaduwwerking, contrasten en perspectief om sfeer te creëren in plaats van zich gretig, bloeddorstig en kwijlend op personages en situaties te storten. Veel gebeurtenissen spelen zich af zonder nadere uitleg. Veel wordt aan de perceptie van de kijker overgelaten. Kom daar nog eens om in recente (met name Amerikaanse) werken waar moraal, boodschap en prikkeling er meestal duimendik bovenop liggen en aldus de gemakzuchtige aard van de kijker bedienen. Les Yeux sans Visages stamt overduidelijk uit een andere tijd.

Kai beleeft een krankzinnige nacht in Taipei. Een nacht die een aaneenschakeling is van gekke gebeurtenissen. Kai moet zich tegen in feloranje geklede wannabe gangsters verdedigen. Kai wordt door een idiote politieagent met liefdesverdriet achtervolgt. Kai’s beste vriend wordt ontvoerd. En Kai ontmoet Susie. Tussendoor moet hij af en toe in het eethuisje van zijn ouders zijn gezicht laten zien. Yi Ye Taibei is leuke hectiek in Taipei.
De wegen van merkwaardige figuren kruisen elkaar in deze nacht. Niemand van de personages bevindt zich letterlijk en/of figuurlijk daar waar hij graag zou willen zijn, maar doet zijn best er te komen. Zo wil Kai graag naar Parijs maar heeft geen geld. Zo wil de politieagent iets aan zijn liefdesverdriet doen, maar hij heeft dienst. En zo heeft een ieder wensen die hij probeert te verwezenlijken waarbij de uitkomst er niet altijd zo uitziet als van tevoren gewenst. Soms lukken dingen niet. Soms lukken dingen wel, maar vallen tegen. Het gedrag van de personages en hun onderlinge interacties zorgen voor dynamiek en vaart en zijn erg vermakelijk.
Regisseur en schrijver Arvin Chen die in de Verenigde Staten is opgegroeid en als volwassene naar Taiwan terugkeerde, heeft met Yi Ye Taibei een prima speelfilmdebuut. De film is een ode aan Taipei. Een ode aan de romantiek van het nachtelijke Taipei. De gebeurtenissen in de film worden begeleid door swingende jazz die goed aansluit bij de kleurrijke, bizarre, komische en romantische inhoud van het verhaal. Yi Ye Taibei is een vermakelijke ode.

Op het gezicht en op de handen van Beshkay zijn de sporen van lepra nog duidelijk af te lezen. De ziekte heeft hem als kind bezocht. Inmiddels is hij genezen. Maar niet voor de buitenwereld. Zodra hij zijn vertrouwde omgeving verlaat, beoordelen de mensen hem op de littekens die de ziekte heeft achtergelaten. Voor hen is hij melaats, ook al roept Beshkay steeds maar weer dat hij niet meer ziek is, niet meer besmettelijk is.

Hij is door zijn familie ooit achtergelaten in een leprakolonie. Hij heeft zich daarna nooit echt bezig gehouden met de vraag waar hij nu eigenljk vandaan komt. Een trieste gebeurtenis maakt dat de vraag naar zijn afkomst opeens sterk gaat opspelen. Op een dag vertrekt hij met zijn ezel en wagen en gaat op zoek. Hij vertrekt samen met de Nubische jongen Obama die in het weeshuis woont, vanwege zijn donkere huidskleur wordt beschimpt en evenals Beshkay een eenzaam buitenbeentje is.

Het wordt een roerige reis. Beshkay’s uiterlijk zorgt steeds weer voor afkeurende en vijandige reacties. Er zijn echter ook ontmoetingen die anders zijn. Ontmoetingen die bij Beshkay de hoop doen opleven dat een gelukkiger leven misschien ooit mogelijk is. En er is altijd het hoopvolle geloof dat hem op een dag recht zal worden gedaan. Dat moment bevindt zich na dit aardse bestaan. In een scène wordt Beshkay verteld dat de Yom el-Din (de dag des oordeels) eerdaags zal aanbreken. Alle mensen zullen dan worden beoordeeld op hun karakter. Het uiterlijk doet er niet meer toe.

De film maakt indruk. De onbevangen, opgewekte en soms naïeve blik waarmee de beide hoofdrollen de wereld inkijken is onnavolgbaar. Het is ontroerend om Beshkay en Obama te zien worstelen met tegenslag, met verdriet, met de meedogenloze buitenwereld. Het is ontroerend en mooi om de vriendschap tussen de twee te zien bloeien. Het acteerwerk is overigens niet altijd even groots, maar is wel altijd sympathiek. Het doet nauwelijks afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal en de personages. Later las ik dat beide hoofdrollen nooit professioneel hebben geacteerd.

Een beetje sentimenteel is de film trouwens wel. De emotionele momentjes worden niet geschuwd. Schuld daaraan heeft ook de muziek die nogal nadrukkelijk voor dit doel wordt ingezet. Toch is Yom el-Din vooral een ontroerende film. Een film over twee mensen die naar een beter bestaan verlangen. Een film over twee mensen die op zoek zijn naar een plek waar menselijkheid en genegenheid bestaat. En het moet gezegd. Yom el-Din is dan wel een film die af en toe wat gemakkelijk en zoetig op de traan mikt, maar ondanks dat kwam de ontroering wel bij me binnen. Mooie film.

Over Beth (Julia Louis-Dreyfus). Lerares literatuurgeschiedenis en schrijfster die al een tijdje zonder veel progressie aan haar tweede roman werkt. En over haar man Don (Tobias Menzies). Een met zichzelf en zijn cliënten worstelende psychiater die de literaire inspanningen van zijn vrouw niet altijd met terecht positief commentaar begeleidt. De filmtitel zegt al veel over de richting die het verhaal kiest.

Iedereen in de film is aardig. Beth en Don zijn aardig. Hun zoon is aardig. De zus van Beth en haar man zijn aardig. De moeder van Beth is weliswaar een beetje irritant vanwege haar koppigheid die vooral leeftijd gerelateerd is. maar ook zij is verder een aardig persoon. In haar eerste boek schreef Beth over de conflicten met haar gestorven vader, maar ook die waren eigenlijk heel onschuldig en baarden weinig opzien. Waarschijnlijk was haar vader ook een aardig persoon. Al die aardigheid leidt tot het grote manco van de film. Er zijn geen dramatische conflicten. De personages zijn daarvoor veel te aardig. Veel te begripvol. Veel te fatsoenlijk. De film bezit daardoor geen enkele spanningsboog.

Ik zie in een film toch liever dat het hoofdpersonage met iets te maken krijgt dat hem daadwerkelijk uitdaagt. Een fijne catastrofe. Een lekkere crisis. Een ongewenste gebeurtenis. Iets van formaat. Als dan blijkt dat de ergste crisis die het personage Beth in deze film overkomt is dat haar man iets onaangenaams over een stukje tekst in haar manuscript zegt, dan is dat eerder lachwekkend dan spannend. En zeker geen crisis waard.

Toch is You Hurt My Feelings geen slechte film. De karakterschetsen zijn behoorlijk gedetailleerd ingevuld, zodat het kijken naar de personages in hun fatsoenlijke wereld best leuk is. Ook de dialogen zijn leuk. De gesprekken tussen Beth en haar studenten en de gesprekken tussen Don en zijn cliënten zijn vaak erg grappig. Juist in deze scènes is de achtergrond van regisseur Nicole Holofceners die ligt in het maken van tv-series, zichtbaar. De scènes in de film zijn meestal kort en afgerond. Ze hebben een sketchmatige opbouw en nemen afscheid met een uitroepteken. En daarna, hup over naar de volgende scène. Als in een sitcom bijvoorbeeld. Aangenaam voor een half uurtje maar minder geschikt om een speelfilm mee te vullen.

Een komische horrorfilm die zich van de onverslijtbare clichés van het slashergenre bedient en de clichés humoristisch inzet. De setting van de film is al een enorm cliché. Een vakantiekamp waar een moordenaar rondwaart en verschrikkelijk tekeer gaat. Kampleider Chuck is in paniek en belt met een vriendin die een expert is in het horrorgenre. Zij voorziet hem een film lang van raad door de clichés aan hem uit te leggen. Het is een originele en geslaagde grappige vertelstructuur.

Met name de eerste helft van de film is rijk aan tempo en vermaakt goed. De film vermaakt goed met een reeks grappige scènes waarin de kijker samen met de ongelukkige Chuck in de moordzuchtige gebeurtenissen wordt gestort. Grappige vondsten en prima kills zorgen voor veel kijkplezier. Na verloop van tijd is de koek echter op en ontbreken nieuwe vondsten die het verhaal aan de loop moeten houden. Scènes gaan op elkaar lijken, het matige acteerwerk begint op te vallen en clichés zijn gewoon weer clichés. Anderhalf uur speelduur is niet lang, maar is opeens een te lang tijdsbestek om tot het einde toe met fris vermaak te vullen.

You Might Be the Killer begint fris en grappig maar eindigt behoorlijk zouteloos.

Verantwoordelijk voor het draaiboek en de regie is David Koepp. Geen onbekende in de filmwereld. Koepp heeft een paar aardige films geregisseerd en voor andere aardige films het draaiboek geleverd. Bij het bekijken van You Should Have Left, kwamen asociaties met de door hem geregisseerde film Stir of Echoes (1999) boven. Een prima spookhuisfilm over een stel met een kind dat met vreemde gebeurtenissen wordt geconfronteerd. Met een hoofdrol voor Kevin Bacon.

You Should Have Left is eveneens een prima spookhuisfilm over een stel met een kind dat met vreemde gebeurtenissen wordt geconfronteerd. Met een hoofdrol voor Kevin Bacon. Dat zijn nogal wat overeenkomsten. Gelukkig is de film geen naadloze kopie van voornoemd werk.

Zo heeft de film veel meer aandacht voor karaktervorming en voor het analyseren van de relatie van het stel dat wordt gespeeld door Bacon en de altijd leuke Amanda Seyfried. De relatie wordt gekenmerkt door een groot verschil in leeftijd. Gedurende het eerste halve uur komen dit feit en een schimmige gebeurtenis uit het verleden van Bacon vaak ter sprake. Na dat halve uur nemen de vreemde gebeurtenissen een aanvang en blijkt dat de psychologische laag, die door de nadere analyse van de personages in het verhaal is ingebracht, goed is geweest voor het creëren van een beklemmend basisgevoel bij de kijker.

De verschijnselen zijn typisch voor een spookhuisfilm. Verontrustende schaduwen op de muren. Verlichting met een eigen wil. Schemerige gestaltes die plotseling zichtbaar worden en even plotseling weer verdwijnen. Een bescheiden jumpscare hier. Een bescheiden jumpscare daar. Ook de instabiele gemoedstoestand van de personages zorgt voor paranoia. Waan of geen waan? Het zijn de gebruikelijke ingrediënten voor het genre. En hoe uitgesleten die trucs ook zijn, ik geniet altijd weer van die fijne duistere sfeer die ze oproepen.

Een spookhuisfilm zonder huis is geen spookhuisfilm. Het huis speelt een belangrijke rol. Helaas geen Gotisch bouwwerk, maar een modernistisch bouwsel met grote vensters. Gelukkig beschikt het huis over veel trappen, gangen en deuren. De camera maakt er dankbaar gebruik van en glijdt regelmatig door de eindeloze gangen en talloze ruimtes die het huis bezit. Al doende creëert de camera een gevoel van verlorenheid, desoriëntatie en droom. Een gevoel dat overeenkomt met de staat van zijn van de personages en tevens een gevoel dat een fijne toevoeging betekent voor de beklemmende sfeer.

You Should Have Left is een film die met bekende bestanddelen heel sfeervol, zonder veel commotie en redelijk vermakelijk is te consumeren.

De eerste lange speelfilm van Josiah Allen en Indianna Bell die hiervoor vooral bezig waren met korte films. Voor You’ll Never Find Me houden ze de touwtjes stevig in eigen hand. Regie, script, editing en productie worden allemaal door de beide heren verzorgd. Het resultaat van hun inspanningen is een verrekt leuke psychologische horrorfilm. Een film die maar weer eens bewijst dat een genrefilm niet afhankelijk hoeft te zijn van een groot budget. Talent en goede ideeën blijken ook nu weer veel waardevoller.

You’ll Never Find Me speelt zich in de kleine ruimte van een caravan af en bulkt van de claustrofobische sfeer. In de caravan komt het tijdens een stormachtige nacht tot een ontmoeting tussen de eenzame bewoner (Brendan Rock) en een mysterieuze vrouw (Jordan Cowan) die totaal verregend op de caravandeur klopt. De film neemt vervolgens ruim de tijd om spanning op te bouwen. De identiteit van de beide personages blijft vaag. De kijker weet nooit wie van beiden liegt, de waarheid spreekt, slachtoffer is of dader. Steeds als je denkt wegwijs te raken in de situatie dan gebeurt er iets dat de verhoudingen weer op de kop zet. Het is intrigerend. Het is spannend.

De film vertoeft lang in deze spannende constellatie. You’ll Never Find Me is een heuse slowburner die zich heerlijk langzaam naar de apotheose begeeft. De weg ernaartoe kent geen inzakmomenten. Het psychologische spel dat wordt gespeeld is te allen tijde bijzonder boeiend. De onheilspellende sfeer die de makers weten neer te zetten is erg goed en wordt vakkundig bereikt zonder plompe stijlmiddelen als de jumpscare of een assortiment aan speciale effecten. Gewoon twee mensen in een benauwende setting. Een ieder omringd door een stoot mysterie. Meer is niet nodig om spanning te creëren.

Aan het eind worden de vragen beantwoord en constateer ik dat de weg naar het einde toe vele malen spannender is dan de afloop. Neemt niet weg dat You’ll Never Find Me over het geheel genomen gewoon een hele fijne psychologische horror is.

Over een man die ten onrechte verdacht wordt van moord en zijn onschuld moet bewijzen. Het is een geliefd thema van Alfred Hitchcock. Ondanks het bekende thema is Young and Innocent een vreemde eend in de bijt. Behalve een film die aan spanningsopbouw doet, is Young and Innocent ook een film die als screwball-komedie niet misstaat. De mannelijke en vrouwelijke hoofdrol hebben wat kibbelende gewenningstijd nodig en bedienen zich tijdens de vlucht voor het gezag van spitsvondige en gevatte dialogen.

De lichtvoetigheid is niet steeds goed in balans met de spanning. De van moord verdachte man ziet overal de humor van in en maakt zich niet erg druk om zijn vervelende situatie. Die houding is weliswaar amusant maar doet de spanningsopbouw geen goed. Voor de kijker die graag een film ziet over een onschuldige voortvluchtige en de voorkeur geeft aan een harder en rauwer verloop zal met een film als Saboteur beter uit de voeten kunnen dan met deze thrillerkomedie.

Stilistisch gezien valt er overigens genoeg te genieten met als visueel hoogtepunt een scène aan het einde waarin de camera de kijker op weergaloze wijze met de echte dader confronteert. Een prachtige scène en een spannende scène ook al weet de kijker al vanaf het begin van de film wie de echte dader is. Het gaat Hitchcock zoals zo vaak niet om de identiteit van de dader maar om de weg die naar zijn ontmaskering leidt. De scène is een mooi uitroepteken aan het einde van die weg.

Young and Innocent is een vermakelijke film met een verhaallijn die redelijk voorspelbaar is en die amper suspense en ultraspannende momenten bevat. De meeste gebeurtenissen die de voortvluchtigen onderweg meemaken, hebben een komische inslag die de potentiele spanning niet volledig tot ontplooiing doet komen. Young en Innocent is een lichtvoetige thriller. Geen uitzonderlijk goede film maar hij kijkt wel aangenaam weg.

Het vervolg op de leuke kerstfilm van 2022. Die film was een welkom alternatief voor de lading aan zoetige romantische komedies die elk eindejaar in overvloed verschijnen. De film had een leuk plot over een vrouw uit een eenvoudig milieu die per ongeluk het kerstfeest viert in het familieslot van haar welgestelde vriend terwijl haar verwende vriend per ongeluk het kerstfeest viert bij de eenvoudige arbeidersfamilie van zijn vriendin. Een film met aangenaam aangezette personages en met een cultureclash die grappig werd uitgespeeld.

Zo’n fundamenteel humoristisch bestanddeel als een cultuurschok werkt een tweede keer niet meer. De personages uit de hogere en de lagere klasse kennen elkaar intussen en zijn met elkaars milieu bekend. Daar moeten we de humor dus niet zoeken dachten de makers wijs. Dus probeert de film het met een variatie op de cultureclash. Een wintersportvakantie in Oostenrijk waarop de welgestelden per ongeluk in een armzalige berghut en de armlastigen in een chique ressort belanden.

Het levert een verkrampt aandoend scenario op met allerhande niet-grappige gebeurtenissen uitgevoerd door personages die in het eerste deel nog fris en leuk presteerden maar nu een overspannen en flauwe indruk maken. Erg grappig is het allemaal niet. Erg voorspelbaar en vermoeiend is het wel. Het is flauwe hap.

Het romantische deel dat in de eerste film nauwelijks een rol van betekenis speelde, neemt bovendien een groot deel van de tijd in beslag waardoor de film zich nog amper onderscheidt van de stortvloed aan zoetige romantische kerstkomedies die ook dit jaar weer werden uitgebracht. Your Chrismas or Mine 2 is gewoon een vervelende kerstfilm.

Tegen het einde van het jaar trakteren de streamingsdiensten de consument op gigantische bergen flutfilms die zich op de kerst richten. Ik pak er elk jaar een paar van mee, omdat ik af en toe in de stemming ben voor een flutfilm. De maand december is daarvoor een geschikte maand. Soms is het heerlijk om je te ergeren aan de weeïge vercommercialisering van het sprookje dat vertelt over de kerstgedachte en hoe die gedachte de mensen inspireert om betere mensen te worden.

Een beetje kieskeurig ben ik wel. Films die alleen maar romantische onzin hebben te bieden, sla ik over. Ik zoek bovenop de laag suiker naar iets meer. Met name naar humor. Naar een aardige setting. Naar goed acteerwerk. Naar heus drama. Het valt nog niet mee om uit de berg flutfilms een film te kiezen die in staat is zich iets te verheffen boven plat sentiment en ook nog een beetje grappig is.

Your Christmas or Mine voldoet redelijk. De premisse klinkt fris. De film volgt eens niet twee personages wier wegen zich toevalligerwijze kruisen en die na een weg vol hobbels een gelukkige kerstromance beleven. De film gaat over een bestaand paar dat per ongeluk met elkaars familie zit opgescheept. De hobbels komen pas later. Bovendien verschijnen de twee hoofdpersonages amper samen in een scène zodat weeïgheid weinig kans krijgt zich te nestelen.

Het contrast tussen de personages en de familie waarin ze terechtkomen is groot. Dat levert leuke confrontaties op. Het vermaakt. De film blijft vervolgens hangen in dat concept en voegt amper ontwikkelingen toe. En dat vermaakt steeds minder. Nuances kent de film niet. De personages zijn sterk overdreven aangezet en de meesten laten na verloop van tijd irritante sporen achter. Van humor is, ondanks de humoristische bron van contrasterende familiaire omstandigheden, weinig sprake. Van vrolijkheid des te meer. Ik werd er echter steeds minder vrolijk van.

Your Christmas or Mine leek even een andersoortige kerstfilm te gaan worden, maar stelt uiteindelijk toch wel wat teleur. Niet grappig genoeg. Niet confronterend genoeg. De personages niet onderscheidend genoeg. Het verhaal uiteindelijk niet onconventioneel genoeg. Al die dingen maken de film toch weer meer doorsnee dan bijzonder.

Na het obligatoire happy end dat er natuurlijk toch weer ingepropt is, moet ik constateren dat ik me ondanks de voorgaande beklemtoning van negatieve indrukken, toch redelijk heb vermaakt. Dus in dat kader en in het kader van het kerstgevoel, eindig ik met een positieve opmerking: ik heb het als een enorme opluchting ervaren dat in de film niet wordt gezongen en overdreven met vervelende kerstriedels wordt gestrooid. Your Christmas or Mine ontstijgt vooral hiermee de typering flutfilm.

Hoewel de film volop romantische en komische momenten kent, is Your Sister’s Sister geen traditionele romantische komedie. Het is een Indie film die ‘character driven’ is. Een mumblecore. In de film gaat het over de psychische conditie van drie mensen. De film verhaalt over angsten en onzekerheden, maar ook over gevoelens van liefde en vriendschap. In opeenvolgende scènes die soms nogal improvisatorisch werken worden de personages met onverwerkte emoties en onaangename eerlijkheden geconfronteerd.

Mark Duplass, Emily Blunt en Rosemarie DeWitt spelen de drie personages om wie het draait. Ze slagen er uitstekend in om hun personages emotionele diepte te geven. De bilaterale en trilaterale interacties zijn beurtelings spannend, irritant, aangrijpend en hilarisch. Goed acteerwerk van de drie. Vol mimiek en gestiek. Het samenspel is heerlijk om naar te kijken.

De film is een dynamisch geheel van boeiende scènes en hanteert een lekker vlot ritme. Gebeurtenissen en praatsessies duren niet eeuwig, maar passeren snel en levendig. Als puntje van kritiek zou je de film kunnen aanwrijven dat sommige conflictsituaties wel erg snel op de spits worden gedreven. In het licht van de dynamiek is dat begrijpelijk. In het licht van de authenticiteit wat ongeloofwaardig. De aangename constellatie van karakters en hun meerduidige persoonlijkheden die het verhaal zo heerlijk woelig houden, compenseren die kritiek trouwens ruimschoots.

Your Sister’s Sister is een scherpe en hele fijne tragikomedie.