Opinions

Een film naar een idee van Sergio Leone die met deze film de zwijgende helden uit zijn eerdere films lijkt te ridiculiseren. Terence Hill personifieert met zijn felblauwe ogen en zijn niet aflatende bijdehante woordenvloed de perfecte karikatuur van de man zonder naam. Hij noemt zichzelf Nobody en is de rode draad waarlangs het verhaal zich ontwukkelt.

De film heeft een heerlijke opening. De introductie van Jack Beauregard (Henry Fonda in zijn laatste western). Een idealistische en oudere revolverheld die vaststelt dat het wilde westen in het jaar 1899 een wereld is geworden waar het wilde wel enigszins van af is. Een wereld waarin geen plek meer voor hem is. In het spannende voorspel dat heerlijk langzaam en zonder dialoog en bijzonder sfeervol in beeld wordt gebracht en sterke herinneringen oproept aan een overbekende scène uit C'era una Volta il West (1968), is van die sombere gedachtengang echter nog niet veel te merken. De revolverheld doet zijn ding. Zoals het hoort. De nuanceringen volgen verop in de film.

Het verhaal volgt twee helden. De één is de vertegenwordiger van de oude tijd. De ander de vertegenwoordiger van de nieuwe tijd. Het verhaal van Beauregard loopt ten einde en Nobody neemt zijn verhaal over. Hij doet dat op zijn eigen manier.Voorbij zijn de tijden van het hardvochtige wilde westen waar de wetteloosheid heerst. Vanaf nu heerst de ironie.

De film is volgestouwd met komedie. Situatiekomedie. Terence Hill is er de spil van. Met het verloop van het verhaal heeft de slapstickachtige humor niets te maken. Het verhaal en de sfeer lijden er dan ook niet onder. Het zijn op zich staande scènes in de film. Heerlijke hilarische scènes. Scènes die herinneringen oproepen aan de films die Hill met Bud Spencer maakte. Erg grappig.

De muziek is van Ennio Morricone. Mooi. Gevarieerd. Sfeervol. Emotioneel sturend en functioneel. Goed passend bij de draagwijdte van een scène. In sommige stukken muziek is ouder eigen werk herkenbaar. Ook Sinatra‘s My Way komt verhuld voorbij evenals thema‘s uit de werken van Richard Wagner.

De regie is van Tonino Valerii, voormalig regie-assistent van Leone. Leone zou zich niet heel intensief met de bereiding van de film hebben bemoeid. Dat is moeilijk te geloven. In praktisch elke scène is de hand van de meester te herkennen.

My Name is Nobody is een schitterende film.

Een hulpeloze blinde vrouw tegen drie inbrekers. Spannend hoor. Na een half uur hoopte ik dat de blinde protagoniste het huis zou ontvluchten om niet weer terug te keren. Wat een vervelend mens.

Meestal is er sympathie voor het lijdend voorwerp in een Home Invasion film. Met de blinde Sophie lukte dat echt niet. Met een egocentrische instelling en alle goede raad in de wind slaand, banjert zij door de film. Zonder enige vorm van compassie met het lijdend voorwerp, is zo‘n thriller al snel niet heel spannend meer.

Niet dat de film nu zo bijzonder is. Een kat- en muisspel dat niet heel beklemmend is geënsceneerd. Een truc met een meekijk-app brengt eventjes beloftevolle spanning, maar voorspelbare gebeurtenissen halen die spanning succesvol weer uit de lucht. Hier en daar is er voorspelbaar maar best aangenaam kijkwerk door het spelen met licht en donker. Verder nog wat rare wendingen die zo belachelijk zijn dat ze amper spanning genereren.

Het schijnt dat Skyler Davenport die de rol van Sophie vertolkt in het echte leven ook een visuele beperking heeft. Ik wou dat ik kon zeggen dat ze die ervaring grandioos vertaalt naar haar personage. Maar dat is niet zo.

See For Me is een vlakke bedoening en kon mij slechts hier en daar enigszins boeien.

Wat een geweldige film is Miracle Mile. Een film van Steve De Jarnatt die na deze film alleen nog de trashy sciencefictionfilm Cherry 2000 (1987) maakte, daarna de tv-wereld indook, zich op tv-series toelegde en helaas nooit meer een film maakte. Tragisch, want Miracle Mile is een ware parel. Een onderschatte film die waardering verdient en een film die laat zien dat De Jarnett een uitstekende schrijver en regisseur is.

De Jarnett schreef het scenario al zo’n tien jaar voordat het uiteindelijk verfilmd werd. In 1988 werd de film opgenomen. In 1989 verscheen hij in de Amerikaanse bioscopen. Net op tijd, aangezien de film zich ten tijde van de koude oorlog afspeelt die een jaar later voorbij was. Net op tijd om de nucleaire dreiging nog realistisch te laten zijn. Net op tijd om de kijker een verhaal in te trekken dat zich een paar uur voor het neerkomen van nucleaire raketten afspeelt waarvan de vernietigende werking dood en verderf zal zaaien en de wereld een ander aanzicht zal geven.

Misschien klinkt de film als een pure actiefilm/thriller. Dat is niet het geval. In ieder geval niet hoofdzakelijk. Het is vooral komedie dat de klok slaat. De film is grappig en zit vol merkwaardige wendingen die veelal verrassend en heerlijk absurd zijn. Clichés zijn in deze film ver te zoeken. Het verhaal heeft zeker serieuze trekjes en doet aan stunts, speciale effecten en actie. Het bizarre en het komische hebben echter het overwicht.

In de film heeft hoofdpersonage Harry een uur de tijd om een queeste tot een goed einde te brengen. Harry komt in bizarre situaties terecht die erg op de lachspieren werken. De hoofdrol is voor Anthony Edwards die op een prettige manier een stereotiepe nerd neerzet. Dat deed hij overigens al eerder en minder leuk in Revenge of the Nerds (1984). In Miracle Mile wordt de nerd gelukkig wat volwassener ingevuld en wordt Harry gedwongen door de dreigende omstandigheden stapje voor stapje uit die rol te stappen. Dat proces voltrekt zich heel geleidelijk zodat Harry veel tijd is vergund zich vooral stuntelig, nerveus, onzeker en sociaal onhandig te presenteren. Ik vond het erg grappig.

Miracle Mile is spannend, hilarisch en chaotisch. De film toont een hectische zoektocht die gepaard gaat met veel tegenslag en presenteert en passant leuke ontmoetingen met bijzondere figuren, De factor tijd speelt een belangrijke rol en zorgt voor vaart en voedt de spanning. In een grootse finale komt het verhaal tenslotte bevredigend ten einde. Heerlijke film dit.

Wat is echt en wat is illusie? In Mirage wordt met simpele middelen heel effectief verwarring gezaaid. Regisseur Edward Dmytryk gebruikt daarvoor geen speciale effecten, maar benadrukt het minimalisme. Het zijn kleine dingen die niet kloppen.

Dat de film in zwart-wit is gedraaid en veel shots laat zien van uitgestorven straten en lege gebouwen werkt een surrealistische sfeer in de hand. Als daarnaast hoofdpersonage David Stillwell (Gregory Peck) geconfronteerd wordt met merkwaardige en mysterieuze gebeurtenissen die hij als gevolg van amnesie niet kan plaatsten, voegt dat een stevige lading paranoia aan de verontrustende sfeer toe.

De film houdt zijn personages in toom. Een in toenemende mate verward persoon kan al snel ongeloofwaardig overkomen. Of zelfs op de lachspieren gaan werken. Dat laat Dmytryk niet gebeuren. Gregory Peck als de man die geen flauw benul heeft wat hem allemaal overkomt, zit heel strak in zijn rol. Voor de andere acteurs geldt hetzelfde. De enige die een minder strak en serieus vormgegeven rol mag spelen is de onvolprezen Walter Matthau met een droogkomisch optreden. Een perfecte manier om de film te behoeden voor teveel zwaarmoedigheid. De film kon het goed hebben zonder dat de verontrustende sfeer geweld werd aangedaan.

Een ander sterk punt van de film is dat de kijker nooit een voorsprong krijgt op de protagonist. Hij weet evenmin wat er allemaal speelt. Hij staat even hulpeloos tegenover het onbekende als de wanhopige David Stillwell.

Tegen het einde verliest de film iets van zijn spannende raffinement als er wat langgerekte scènes insluipen en de uiteindelijke antwoorden minder opwindend blijken dan gehoopt. Maar ach, dat is pas tegen het einde. Tot die tijd is de film een geraffineerd geconstrueerde thriller met een lekkere dosis spanning.

De film laat veel zien. Splatter, beklemmende sfeer, een spookachtige setting en een hoofdpersonage dat een schimmig verleden heeft inzake alcoholgebruik en dientengevolge huis en haard heeft verloren. Het zijn echt goeie prikkelende ingrediënten die tezamen een prima horrorfilm kunnen vormen. Is dat hier gelukt? Het antwoord is ja en nee.

De film slaagt erin om een hoog spanningsniveau te creëren. De introductie is hevig. De eerste kill maakt grote indruk. De mirrors uit de titel vormen vanaf het eerste moment een dreigende factor waarvan de omvang en de ernst niet direct duidelijk is. De onzekerheid over het fenomeen mirror is een sterk onderdeel van de film. De mirror is als dreiging immer sudderend aanwezig en permitteert het zich om af en toe groots uit te halen, maar weet zich steeds op tijd terug te trekken zodat de dreiging steeds subtiel en angstaanjagend blijft. Altijd op de achtergrond en soms indrukwekkend en keihard uithalend op de voorgrond. Het levert echt goeie spannende horror op.

Eén uithaal verdient het om er even uit te lichten. Die uithaal speelt zich af in de badkamer. Vrouw in bad. Lekker cliché, maar grandioos gedaan. Even gaan daar alle remmen los. Ik was onder de indruk. Niet elke uithaal is van deze kwaliteit, maar ze zijn allemaal meer dan ok.

Helaas is er dan weer de kwestie van het budget. Dat budget is Amerikaans en huizenhoog natuurlijk. En daarom wordt het pad van de goeie horror op een bepaald moment verlaten als men zich te buiten gaat aan grootse effecten die opeens allesoverheersend aanwezig zijn. Ook het element tijdsdruk komt dan natuurlijk om de hoek kijken. Opeens wordt de beklemmende horror afgewisseld door snelle en harde actie en familiaire zoetsappigheid. Het is tevens het moment waarop ik mijn fascinatie voor de mirrors verloor.

En zo wordt goeie beklemmende horror op een bepaald moment verdreven door popcorn vermaak ingegeven door de neiging om het grote publiek te plezieren en is de film opeens veranderd in een groots opgezet actie-avontuur. Weg sfeer. Weg beklemming. Weg duister gevoel. Welkom popcorn. Welkom lege actie. Welkom zoetsappigheid. Welkom middelmaat.

Nee, de film vliegt vanaf een zeker moment gigantisch uit de bocht. Niet normaal. Gelukkig is er nog een klein verrassinkje aan het eind, maar dat is niet genoeg om de nare smaak van de popcorn weg te wassen. Die blijft nog lang hangen.

In 1951 organiseerde de Engelsman Eric Morley voor het eerst een wedstrijd in badpak voor dames afkomstig uit verschillende landen. Het evenement zou eenmalig plaatsvinden en was bedoeld als reclamebord om de introductie van de bikini te ondersteunen. Morley zag er meer in en besloot er een jaarlijks evenement van te maken dat met de naam 'Miss World‘ werd behangen. Wat tegenwoordig door velen als een verachtelijke vleeskeuring wordt beschouwd, was jarenlang een succesvolle show voor het hele gezin en werd zelfs mondiaal op tv uitgezonden.

De verkiezing van 1970 is het onderwerp van deze film. Een spectaculaire verkiezing met (voor het eerst) een zwarte winnares en tevens een verkiezing die werd ontsierd door protestacties van de strijdvaardige vrouwenbeweging. De film die al die turbulentie 50 jaar na dato vastlegt, is laagdrempelig, vraagt weinig concentratie en zet (ondanks de politieke beladenheid en de roerigheden eromheen) absoluut niet aan tot contemplatie.

De film vertelt gewoon een amusant verhaaltje dat een chaotisch inkijkje geeft in de Women‘s Liberation Movement. Een amusant verhaaltje dat een stressvol nkijkje geeft in de organisatie van een Miss World verkiezing. En een amusant verhaaltje dat een voorspelbaar inkijkje geeft in de sfeer van haat en nijd die er achter de schermen tussen de schone vrouwen heerst.

Ook een film met amusante eendimensionale personages die worden vorm gegeven door behoorlijk acteerwerk van mensen als Keira Knightley, Jessie Buckley en Greg Kinnear. Vooral de weergave van Bob Hope door laatstgenoemde is regelmatig goed voor een grijns. Kinnear vertolkt Bob Hope als een sneu individu. Ik ben niet erg bekend met Bob Hope, maar lees wel eens vluchtig iets over kleinzielig verwend gedrag van de zogenaamde Hollywood sterren in het algemeen. Laat ik stellen dat ik de waarheidsgetrouwheid van zijn vertolking meteen geloofde.

De film is eigenlijk weinig bijzonder.De film laat aan de ene kant het kamp van de voorstanders van Miss World zien en aan de andere kant het kamp van de tegenstanders. Leuk bedacht en als kijkbaar verhaaltje niet eens onaardig, maar veel meer dan leuk onschuldig amusement levert de confrontatie tussen de twee werelden niet op. En dat is dus gewoonweg erg weinig.

Weinig enerverende thriller. Geen nagelbijtende spanning. Geen vuurwerk. Wel lijzige dramatiek en navenante acteerprestaties.

Een slap verhaal dat nodeloos ingewikkeld en daardoor gekunsteld overkomt. Vermoeiend en totaal niet opwindend. Nee, de film is geen probaat middel tegen concentratiestoornis.

De paar aardige scenes met Byung-hun Lee tillen de film even uit de slepende flegmatieke cadans. De film ontsnapt op die momenten uit de grijze slaapverwekkende monotonie. Er ontstaat daadwerkelijk even spanning. Het is te kort en te weinig.

De andere castleden zorgen amper voor enige emotionele opvering. Duhamel overtuigt niet. Pacino en Hopkins vallen tegen. En Eve speelt de rol van koele blondine wel heel erg koel.

Een Duitse komedie die in de eerste helft vooral dankzij de bijtende dialogen best grappig is. Twee tegengestelde personages worden leuk geraffineerd tegenover elkaar gezet. Dat werkt en vertaalt zich in komische situaties en dialogen. In de tweede helft stort de leuke spitsvondige opmaat geleidelijk in. Miss Sixty ontwikkelt zich vanaf dat moment meer en meer als een onwaarschijnlijke liefdesgeschiedenis. Daarmee verkommert de humor en verwordt de film tot een standaard romantische komedie. Met de nadruk op het woord standaard. En dan weet je het wel.

Twee prima hoofdrollen. Iris Berben als intelligente, compromisloze oudere vrouw is erg leuk. De manier waarop zij al kettingrokend met andere mensen in de clinch ligt, is grappig. Haar tegenspeler Edgar Selge vertegenwoordigt een compleet andere levenshouding. Hij is iemand die jong wil blijven, van groene blaadjes houdt en dat op een aangenaam losse manier verbeeldt. Ook erg grappig. Aan de acteurs en hun personages ligt het niet.

Zou je alleen de eerste helft van de film beoordelen, dan zou de waardering hoog uitvallen. Maar ja, dat tweede deel hè. In dat tweede deel verliest de film al zijn spontaniteit en verandert in een conventioneel standaardwerkje met hier en daar een grappig intermezzo. De komische pit is verdwenen. Ook de enerverende vonk die tussen de personages aanwezig was, delft het onderspit in het slappe en voorspelbare filmpje dat Miss Sixty heel snel is geworden.

Ja, ik houd wel van dit soort films. Feelgood zonder grootse effecten of superdramatische wendingen in de verhaallijnen, maar gewoon simpel, klein en vertederend. Prettig overzichtelijk en eenvoudig te begrijpen, en zeker niet saai. Zonder veel sub-poespas. Niet veel diepte, maar interessant genoeg om geboeid te blijven kijken. En ondanks de rechtlijnigheid en de weinige laag voelt het verhaal toch behoorlijk intens. Het voelt echt.

Ook prettig is de overzichtelijke hoeveelheid personages. Personages die niet al te moeilijk worden neergezet, maar wel net genoeg inhoud hebben om te zorgen voor betrokkenheid en meeleving met hun issues.

Feelgood dus. Met drama en bijpassende emotie en hier en daar een lach. Die lach had er wat meer mogen zijn. De tragedie overheerst, maar die is gelukkig niet al te zwaar aangezet en zorgt zeker niet voor het plengen van tranen of voor een greep naar verlossende verdoving in welke vorm dan ook. Het is emotioneel allemaal wel te behappen en redelijk licht te verteren. Toch miste ik meer humor.

Goed acteerwerk.

Fijne film.

Een ontroerende film over een vrouw met een slepende ziekte. Een tragicomedy met het accent op de tragedie.

De zieke vrouw wordt gespeeld door Toni Colette. Collette is zonder meer een goede actrice, maar zij straalt een bepaalde hardheid uit die mij verhindert om meteen rücksichtlos vol empathie te schieten. De tragedie kwam bij mij in eerste instantie dan ook niet diepgaand binnen.

Toch zijn de tranentrekkende momentjes er in de loop van film zeker wel. Die ontstaan echter meer door de interactie van Collette met haar omgeving. Meer door het effect dat de ziekte heeft op de levens van beste vriendin, man en kinderen. Daar ligt de emotie.

Hoewel het accent op de tragedie ligt is de humor nooit ver weg. Voor elke trieste gebeurtenis of situatie ligt een verzachtende grap of situatie klaar. Gelukkig maar.

Barrymore heeft een prima rol. In tegenstelling tot ikkegoemikke associeer ik haar verschijning altijd met het kleine meisje uit Firestarter. Dat is overigens maar heel even. Zo heeft ieder z'n ding.

Leuke rol ook van Bisset. Op leeftijd, maar nog steeds een charmante verschijning.

De film over de zoektocht van de tiener June naar haar verdwenen moeder, wordt in zijn geheel via beeldschermen in beeld gebracht. De kijker ziet alleen wat zich op de schermen van June’s laptop, smartphone of smartwatch afspeelt. Op de schermen worden filmpjes afgespeeld, er worden videogesprekken gestart en afgesloten, er wordt geappt, mails worden geopend en uiteraard wordt er veel gegoogeld. Tamelijk hectisch is het en enige concentratie is vereist, want June springt voortdurend van de ene applicatie naar de andere.

De vorm die de film kiest vraagt wat van de kijker, maar is inhoudelijk best interessant. De film is spannend en heeft een hoog tempo. Flarden informatie uit diverse bronnen vliegen over het scherm. Tussen die flarden zitten heel gewiekst brokjes informatie die later nog van belang blijken te zijn. Na verloop van tijd ontstaat voor de kijker heel langzaam uit al die brokstukken een begrijpelijk overall beeld. Een dankbaar houvast, waaraan vervolgens natuurlijk weer wordt getornd. De hoeveelheid plotwendingen is ontelbaar. Een willekeurige soapserie zou er een half jaar mee vooruit kunnen.

De vorm waarin de film is gegoten, heb ik vaker gezien en ik vind het nog steeds wel wat hebben. De film maakt heel handig en creatief gebruik van moderne digitale technieken om een verhaal te vertellen. Het hoge tempo en de spanning maken dat je de onwaarschijnlijke hoeveelheid aan gebeurtenissen, onthullingen en twists graag door de vingers ziet. De film begint vrij conventioneel en realistisch maar wordt dat steeds minder. Neem het realiteitsgehalte dus met een korrel zout. Dat kijkt prettiger weg.

Al enige jaren zijn de horrorfilms waarin oude video’s met daarop smoezelige opnamen een rol spelen niet meer weg te denken. Het gaat in de regel om onscherpe beelden die op cruciale momenten geinfecteerd zijn met ruis of overbelichting. In zijn speelfilmdebuut maakt regisseur en schrijver Ryoto Kondo van een dergelijke smoezelige video-opname gebruik om een horrorverhaal te vertellen. Ik vond Missing Child Videotape dat op een found footage-leest is geschoeid niet erg origineel en niet spannend.

Met een videotape, een somber bos, een leegstaand gebouw en een vermist kind zijn de ingrediënten van het verhaal genoemd. Het zijn ingrediënten die op een sfeervolle manier een film kunnen kleuren. Ingrediënten die mysterie, beklemming en spanning in een film kunnen brengen. De found footage-methodiek die Kondo gebruikt is niet die manier. Ik kan een goede found footage waarderen, want die zijn er. Daar hoort deze film echter niet bij. De kwaliteit van filmen ligt in deze film in het verlengde van de kwaliteit van de opnamen op de videoband. De camera is erg beweeglijk. De film heeft geen mooi ritme maar is steeds rusteloos in de weer. Geen mooi afgeronde scènes, maar ongecontroleerde breaks die dynamiek suggereren, vermoed ik. Ze ergerden mij. Ook is er is “subtiel” camerawerk. De camera suggereert een hoop en laat niets wezenlijks zien. Als een sfeervolle basis is geconstrueerd, wekt suggestie spanning op. Hier ontbreekt die basis en slaat het nergens op.

De irritaties stapelden zich op. De personages zijn niet interessant. De stijl van filmen vermoeit. De film is niet mysterieus. Niet spannend. Niet sfeervol. De aanzienlijke speelduur staat absoluut niet in verhouding tot de povere inhoud. Ik vond Missing Child Videotape een zware bevalling.

Opnieuw een fantastische rollercoaster rit volgens het bekende stramien. Veel actie met een vleugje humor. Het smaakt heerlijk.

Het plot is dit keer gemakkelijker te volgen dan in de vorige films. De personages worden vrij eendimensionaal neergezet. Het onderscheid tussen goed en slecht is duidelijk. De twists en dubbele agenda's in het verhaal zijn niet heel ingewikkeld.

Motivering en beweegreden doen er trouwens niet echt toe. Het gaat natuurlijk om de spectaculaire actie in weergaloze decors. De actie is van hoog niveau. De gekozen settings zijn prachtig en fantasievol.

Topvermaak. Heerlijk onderuit en kijken maar!

"they call me the Grinder Man"

Deprimerende roadtrip met goed acteerwerk en een fantastische soundtrack.

Het leven van een gokverslaafde met schulden gaat niet over rozen. Het verhaal is dan ook niet heel opwekkend. De sfeer van de film laat dat goed zien. De deprimerende toon sijpelt heerlijk in elke scene door en wordt aangezwengeld door decors gevuld met neonlights, door mistroostige bars en goedkoop ogende gokhallen.

Geweldig acteerwerk van Mendelsohn als loser die zoals elke gokverslaafde lijdt aan zelfoverschatting en neiging tot zelfdestructie. Zeer overtuigend neergezet met goed gelukte tics.

Reynolds deed het (als mindere acteur) behoorlijk. Hij is hier redelijk te pruimen en deed het als de geliktere confrater best ok.

Fantastische soundtrack. De muzikale omlijsting drukt nog eens een extra stempel op de sfeer van neerslachtigheid, (wan)hoop en zelfdestructie van verhaal en personages. Laat dat maar over aan Memphis Slim, Hooker of Furry Lewis. Wow!

Jammer dat het einde van de film zo off beat is. Toch enigszins teleurstellend.

Genoten!

Met de boekverfilmingen The Shawshank Redemption (1994) en The Green Mile (1999) van Stephen King, lukte het regisseur Frank Darabont erg goed om de personages prettig rond in te kleuren. Aan de personages werd veel kwalitatieve aandacht besteed. Een heel sterk punt aan beide films wat mij betreft. Die wetenschap schept op voorhand grote verwachtingen voor the Mist. Helaas is In deze film de inkleuring van de personages een stuk platter en gemakzuchtiger. Het stelde me teleur.

Uiteraard moet ik wel in acht nemen dat the Mist zich meer op het terrein van de pure horror afspeelt, terwijl de eerdere films zich meerendeels op het dramatische vlak afspelen. Van één kant is het dus wel begrijpelijk dat de inkleuring van de personages minder aandacht krijgt.

Aan de andere kant leent het verhaal dat zich afspeelt in de beslotenheid van een supermarkt, waarin de aanwezige personages tot elkaar veroordeeld zijn, zich prima voor meer ronding. In een film met een speelduur van twee uur zou daar toch wat meer aandacht voor gecreëerd kunnen worden, zou je zeggen. Een gemis, vond ik het.

De rol die er het beste uitspringt is die van Marcia Gay Harden als gehate religieuze fanaticus. Tamelijk clichématig ingevuld, maar tegelijkertijd wel heel passievol en kluchtig theatraal gespeeld. De andere personages maken nauwelijks indruk. Ze zijn eveneens tamelijk oppervlakkog ingevuld maar spelen hun rol met beduidend meer lusteloosheid. De grofkorrelige personages sleepten me bepaald niet mee in hun benarde situatie.

De beklemmende spanning die een dergelijke situatie normaal gesproken met zich meebrengt, wordt maar zelden in subtiele momenten gevat. In plaats daarvan wordt de spanning in de groep der ingeslotenen slechts zichtbaar door buitensporige uitbarstingen van woede. Voorspelbare woordenstrijd en voorzien handgemeen zijn aan de orde. Weinig subtiel dus.

De bedreiging achter het glas dat de scheiding met de buitenwereld vormt, heeft meer effectieve impact. Hier meer subtiliteit door kleine verstoringen en aanvallen, die zich vanuit de dichte mist onverwacht openbaren. Het cinematografische spel met de mist levert een aantal spannende momenten op.

Verder vielen de speciale effecten niet erg op en werd ik een beetje dwaas en geïrriteerd van dat dramatische muzikale gejank op de achtergrond (de score dus), dat wel heel erg bombastisch zijn best deed om aan mij een brok valse emotie te ontworstelen. Tevergeefs.

Ach, het is absoluut geen onaardige film, maar het is een film die net iets teveel ergernis opwekt

Lees gewoon het verhaal. Dat is beter.

Lasse Hallström maakt vooral films die luchtigheid combineert met tragiek. Met de verfilming van de semi-autobiografische roman Mitt liv som hund van Reidar Jönsson is dat niet anders. Het coming of age verhaal over Ingemar, een jongen die gedwongen is te wonen bij familie in een ander deel van Zweden, is aan de ene kant heel vermakelijk en heerlijk nostalgisch en beroert aan de ander kant serieuze thema‘s als dood, rouw en sociaal onaangepast gedrag.

Ingemar is een type personage dat in later werk van Hallström ook herkenbaar voorkomt. Neem bijvoorbeeld de jonge hoofdrollen in What's Eating Gilbert Grape (1993) of in The Cider House Rules (1999) die van een vergelijkbaar ambivalent kaliber zijn. Buitenbeentjes die moeite hebben om normaal te functioneren. Personages met een harde schil en een roerig gevoelsleven. Hoe hard het noodlot ook toeslaat in het leven van Ingemar, hij houdt zich steeds voor ogen dat er altijd wel iemand is met een nog zwaarder en hopelozer lot. Zoals het Russische hondje Laika, dat de ruimte in werd geschoten en als eerste levende wezen rond de aarde cirkelde zonder de hoop om terug te kunnen keren.

Ingemar accepteert zijn rol als hond en speelt zijn rol met verve tot groot onbegrip van zijn omgeving die hem als geestelijk verward of als sociaal onaangepast betitelt. Behalve dat de film inzoomt op Ingemar en op de vermakelijke avonturen die hij beleeft, heeft de film veel aandacht voor het leven op het Zweedse platteland en zijn merkwaardige bewoners. De camera produceert daarbij beelden van ansichtkaartachtige allure die een nostalgisch gevoel oproepen.

En zo is My Life as a Dog een film die prettig amuseert en het zich permitteert om een bepaalde mate van tragiek en zwaarmoedigheid te deponeren onder de plezierige onschuld die de belevenissen van Ingemar vooral uitstralen.

Emanuelle Devos is de spil van dit intense psychologische drama. Met haar aanwezigheid beheerst zij de film. Ze speelt een obsessieve vrouw die koortsachtig een strohalm najaagt teneinde eindelijk genoegdoening te krijgen voor de tragische dood van haar zoon. Ze zet haar personage dusdanig overtuigend neer dat je als kijker wordt verleid je met haar ziekelijke bezetenheid te identificeren en vanuit haar perspectief een web van schuld en vergelding te ontrafelen. .

In Nathalie Baye heeft Devos een tegenspeelster van formaat. Hun eerste scène samen is een prachtige scène waarin diepe tragedie en ongemakkelijke spanning je afwisselend onder de huid kruipen. Regisseur Frédéric Mermoud laat in die scène zien dat hij heel vaardig onderdrukte emotie en indringend drama met elkaar weet te verenigen. De setting aan het meer van Genève werkt daarbij bijzonder sfeervol en weerspiegelt op subtiele wijze het verloren gevoel van Devos. De afwisselend ruige en rustieke beelden van het meer en het acteergeweld van Devos roepen een magnifieke donkere atmosfeer op waarin wanhoop, eenzaamheid en diep verdriet kunnen sudderen en uitbotten.

Met de omlijsting en de emotionaliteit zit het wel goed. Het verhaal roept daarentegen minder indringende gevoelens op want dat loopt volgens bekende lijnen. De spanning die Mermoud vooral in het begin van de film weet op te roepen, weet hij daardoor niet gedurende de gehele film op peil te houden. Desondanks is Moka uiteindelijk gewoon een goede film, die vooral vanwege de magnifieke atmosfeer en vanwege de optredens van Devos en Baye in de herinnering zal blijven hangen.

Moloch is een godheid die in verband wordt gebracht met mensenoffers. De naam kom je de laatste tijd wel meer tegen in het horrorsegment. Midsommar (2019) schiet me zo te binnen. In tegenstelling tot die film die zich veelal in het daglicht afspeelt, laat regisseur en schrijver Nico van den Brink de handelingen in het klassieke donker plaatsvinden. In Moloch bestaat het zonlicht niet. Het grootste deel van de film speelt zich in de avond en nacht af.
De film kent een fijne duistere sfeer, die overigens weinig subtiel tot stand komt. Van den Brink maakt gebruik van een grauwe kleurstelling, woekert in ruime mate met nevelflarden en maakt goed gebruik van het landschap dat een mengeling is van veenmoeras en bos. Deze elementen staan vanaf de aftrap garant voor een onheilspellende en mysterieuze sfeer.
Moloch is folk horror. Het is een bedachtzame film. Het tempo ligt niet hoog en spectaculaire actiescènes zijn hier ver te zoeken. Dat betekent niet dat er geen spannende momenten zijn waarop de protagonist in gevaar verkeert. Die spannende momenten zijn er zeker. Het is alleen dat de kracht van de film zich in de sfeertekening, het verhaal en de constellatie van de karakters bevindt en niet in jump scares, bloedige effecten en dergelijke. Die momenten zijn er wel maar veel van die shockmomenten bevat de film niet.
Het verhaal boeit. Dat grijpt terug op een archaïsche religie die in het heden nog steeds blijkt te woekeren. De situering van de gebeurtenissen in een afgezonderd gebied dat nauwelijks is meegegroeid met de vaart der volkeren en waar de gemeenschap onderling sterk is verbonden, maakt het bestaan van oude riten en zeden heel invoelbaar.
Moloch is een uitstekende Nederlandse film en een prima vertegenwoordiger van het folk horrorgenre.

Lekkere actiefilm die rechttoe rechtaan en met veel vaart in het verhaal tot het einde toe voortdendert. Nog eens extra voortgestuwd door flitsend camerawerk met veel dynamiek en snelle beeldwisselingen in de actie- en andere scènes.

Het verhaal kent weinig nuance en heeft eigenlijk niet veel om het lijf. Geen ingewikkelde subplots of dubbele bodems. De film heeft duidelijk niet die pretentie. Bovendien heeft de film zo'n hoge snelheid, dat er simpelweg geen tijd is voor overbodige onzin.

Purefoy is perfect gecast als sluwe, emotieloze, maar wel humoristische badguy.

Kurylenko is niet alleen prettig om naar te kijken, maar overtuigt zeker in haar rol als alleskunnende actiedame. Die blik......heerlijk!

Het einde van de film lijkt een opening naar een vervolg. Tja, ik had liever in een half uurtje extra film een afgerond geheel gezien.

De film die draait om een vrouw met telepatische vaardigheden, is de derde speelfilm van regisseur Ana Lily Amirpour. Een fascinerende film die misschien niet zo opmerkelijk is als haar debuutfilm A Girl Walks Home Alone at Night (2014), maar wel weer een film die opvalt. Zeker binnen het fantasygenre waarvan de toon toch veelal wordt bepaald door bombastische en gemakkelijk eetbare films met Hollywoodse superhelden.

Veel actiescènes heeft de film niet. Na een gewelddadig begin, blijft de film prettig hangen in een sfeer van grimmigheid en mysterie. De film hanteert daarbij een rustig cadans zonder veel gewelddadige pieken. Er is ook amper reden voor Mona Lisa om anderen iets aan te doen. Een valse antagonist die haar aanzet tot gewelddadigheden, ontbreekt in het verhaal. In het geval van Mona Lisa is het haar omgeving in de vorm van de stripper Bonnie Belle (een expressieve Kate Hudson) die haar voor persoonlijk gewin tot misbruik van haar vaardigheden aanzet.

Hoofdpersoon Mona Lisa Lee (een ingetogen Jong-Seo Jun) is moeilijk te typeren. Je kan haar op grond van haar criminele activiteiten moeilijk als een heldin betitelen. Een antiheld is ze echter ook niet. Dubbele agenda’s hanteert ze niet. Gehaaid of boosaardig is ze niet. Iemand op voorhand kwaadaardig bejegenen, zit niet in haar bloed. Mona Lisa valt buiten de typeringen. Mona Lisa is eigenlijk maar een bleek personage dat zonder duidelijke eigen motieven opereert. Het is derhalve moeilijk om je in haar personage in te leven, laat staan met haar te sympathiseren.

Amirpour die ook verantwoordelijk is voor het scenario, maakt een film die leuk is om naar te kijken. Beetje humor. Beetje ontroering. Personages die vrij oppervlakkig geschetst zijn, maar wel een bepaalde interesse opwekken. Mona Lisa and the Blood Moon vertelt een leuk avontuur zonder specifieke goed-slecht verhoudingen. Het klinkt niet als veel, maar het is voldoende.

Sarah was een succesvolle vechtsporter. Haar carrière is in het slop geraakt en ze slaagt er niet goed in om buiten de ring de motivatie te vinden zich te ontplooien. Met name haar agressie issues die zij middels de sport goed kon beheersen steken onaangenaam de kop op. Een aanbod voor een baan als sportinstructeur in het Nabije Oosten lijkt de perfecte oplossing.

Een optimistische teneur treedt de film binnen. Een sfeer die af en toe wat kreukjes vertoont. Er slingeren subtiele aanwijzingen door het optimisme die een voorbode lijken te zijn voor een omslag . Zonder veel franje glijdt de film geleidelijk af in een beklemmende sfeer en ontpopt zich tenslotte tot een thriller waarin twee werelden op elkaar botsen. Sarah betreedt de wereld van een rijk en geïsoleerd levend gezin en is getuige van verontrustende gebeurtenissen met betrekking tot een strakke hiërarchie die in het huishouden wordt gehanteerd. Vanuit het perspectief van de Europese Sarah schetst de film een situatie waarin Sarah steeds indringender wordt geconfronteerd met een cultuur die vrijheid voor vrouwen niet vanzelfsprekend acht.

Net als de besloten wereld die de film schildert, zijn de personages in de film eveneens allesbehalve uitbundig. Sarah is zakelijk, ernstig, streng, sociaal geïsoleerd en uit zich ingetogen. Haar drie vrouwelijke tienerleerlingen komen lichtgeraakt, oppervlakkig en gereserveerd over. Door hun broer die bij afwezigheid van de vader de scepter zwaait, worden zij geïsoleerd gehouden van de buitenwereld. Smartphone, toegang tot internet of omgang met vriendinnen is niet toegestaan. Ze vullen hun tijd met het kijken naar soaps en met uitstapjes naar het winkelcentrum die onder strikte begeleiding plaatsvinden.

Sarah stuit met haar wereldbeeld op grenzen. Het aftasten daarvan leidt tot onvoorspelbare gedragingen die voor een beklemmende sfeer zorgen. De film is het spannendst wanneer hij beschrijft hoe de culturele barrières en de overeenkomsten die de vrouwelijke personages voelen, elkaar in de weg staan. Het is het dreigende sudderen daarvan in combinatie met de onvoorspelbaarheid van de overheersende broer op de achtergrond die voor de spanning zorgen. Ik ben gefascineerd.

De film lijkt toe te werken naar een explosieve climax die echter niet erg explosief is. Er wordt een beloftevol explosief geplaatst en aangestoken. Het beloftevolle explosief vertoont jammer genoeg de kenmerken van een blindganger. Hoe de gebeurtenissen Sarah veranderen, wordt tenslotte verteld in een soort epiloog, die door zijn vaagheid en raadselachtigheid vooral geforceerd overkomt. Weg spanning.

Mond is de tweede film van regisseur en schrijver Kurdwin Ayub. De film raakte me voldoende om me op termijn ook aan haar debuutfilm Sonne (2022) te wagen.

Het is maandag 25 oktober. In een klein reclameburo ontwaken de medewerkers. Verwarring. Als het maandag is, hebben we dan gisteren gewerkt? Wat is er gebeurd? Met een harde klap vliegt een duif tegen het raam. Yoshikawa leest een mail. Een project met een deadline. De chef komt goedgehumeurd binnen en verwondert zich over de aanblik van zijn slaperig uitziende medewerkers. Het is een intrigerende start van de film.

Het ietwat humoristische begin lijkt het begin te zijn van een luchtige film waarin een groep mensen vast zit in een tijdlus. Dat klopt echter maar ten dele. De film behoudt zijn luchtige momentjes, maar brengt in het verloop steeds meer emotionele diepte in de handeling en in sommige van de personages aan. Een goede keuze. Op die manier glijdt de film niet af naar een vlakke en flauwe herhaling van zetten, maar blijft intrigeren.

De setting van een kleine kantoorruimte is de enige setting. De kleine ruimte werkt chaotisch en benauwend. Voor grootse effecten is geen plaats in deze kleine ruimte. Dat de spanning uit kleine verontrustende gebeurtenissen, uit het project met de deadline en uit een diepere kennismaking met de personages wordt gehaald, is dan ook logisch. Met behulp van deze middelen lukt het prima om de spanningsboog op peil te houden.

De deels verrassende muziek en de komisch werkende geluidseffecten markeren veelal veranderingen in de sfeer. Hoewel enigszins berekenend, blijven deze effecten hun frisheid behouden en verstoren de flow in de film geenszins. En dat is prettig in een film met een korte speelduur en een redelijk tempo. De speelduur van 82 minuten past trouwens uitstekend bij de bescheiden opzet van de film. Meer tijd heeft de film gewoon niet nodig.

Mondays: See You This Week! is een geinig en origineel werkje.

Een film die in de verhaallijn boeiend is, maar in de uitwerking toch wat braaf en soms zelfs saai is.
De aap kreeg mij in ieder geval niet op het puntje van mijn stoel. Nu moet ik meteen toegeven dat een ander dier in deze of in een andere spannende film dat waarschijnlijk ook niet had gekund. Films waarin het dier de dreiging is, vind ik al snel niet overtuigend en vaak niet creepy.
Aan het verhaal mankeert volgens mij niet zoveel. Dat klinkt spannend genoeg. Ik ben niet bekend met de roman van Stewart, die als basis voor de film heeft gediend, maar ik kan me goed voorstellen dat het boek als een spannende thriller leest. Aan de vertaling ervan op beeld mankeert echter wel het een en ander.
De opbouw is lang en saai en bestaat uit langgerekt drama dat heel kort en bondig verteld had kunnen worden. Langgerekt drama is eigenlijk alleen boeiend als dat intens en goed geacteerd wordt weergegeven. Om verveling tijdens een lang dramatisch voorspel te voorkomen moeten diepere lagen van gevoel worden aangeboord. Dat lukt hier niet. De acteurs zijn daarvoor toch een maatje te klein.
De aap doet zijn duistere ding alleraardigst, maar het blijft gewoon een lief dier. Op geen enkel moment is de kwaadaardigheid van de aap geloofwaardig. Op geen enkel moment overkomt je een beklemmend gevoel als het aapje in beeld komt. Het is gewoon een leuk en grappig beestje dat enkel wat ondeugende neigingen heeft. Meer gevoel roept de handel en wandel van het aapje niet op.
Soms balanceert de film even op het randje van het belachelijke. Gelukkig kiepert de film er net niet over. Het scheelt soms echt niet veel. Als Beghe aan het eind van de film de aap levend verscheurt, komt dat toch tamelijk hopeloos over. Als dan ook nog eens duidelijk zichtbaar is dat de heen en weer schuddende aap eigenlijk een stoffen knuffel is, wordt de scène in plaats van luguber ineens heel potsierlijk.
Nee, Monkey Shines is echt geen spannende film.

Osgood Perkins maakt met The Monkey een adaptie van een verhaal van Stephen King en een leuke horrorfilm die zichzelf en de conventies van het horrorgenre niet al te serieus neemt. De leuke proloog maakt duidelijk wat de kijker kan verwachten. Die kan een film vol boosaardigheid, bloederigheid en zwarte humor verwachten. Het plot draait om een tweeling die al op jonge leeftijd met het kwaad wordt geconfronteerd en daar op latere leeftijd nog steeds mee te maken heeft.

Het kwaad wordt verbeeld door een mechanisch stuk speelgoed. Een aap met een trommel. Zodra de aap wordt geactiveerd worden dood en verderf de wereld ingebracht. Het mysterie rond het speelgoedaapje wordt niet verklaard. Van de kijker wordt simpelweg verwacht dat hij het absurde gegeven aanvaart. In eerste instantie lijkt het verhaal af te stevenen op een serieuze confrontatie met het kwaad als de film een beetje het verleden van de tweelingbroers induikt en daar wat emotionele conflicten blootlegt. Vals alarm. Al snel blijkt dat Perkins niet zo geïnteresseerd is in het maken van een emotioneel geladen film. Hij wil gewoon een macaber spektakel maken zonder de kijker diepgaand lastig te vallen met het grondig ontleden van de personages.

The Monkey is een film die dan weer hectisch en dynamisch is en dan weer de rust opzoekt. De eerste akte houdt zich bezig met de jeugd van de tweeling en is een explosie van absurde gebeurtenissen en bizarre figuren. Erg leuk. Erg dynamisch. In de tweede akte verliest de film iets van zijn dynamiek als Perkins iets andere tonen aanslaat en inzoomt op de onderlinge verhouding tussen de broers. Dat gebeurt niet heel diepzinnig maar neemt voldoende tijd om de film iets van zijn dynamiek te laten verliezen.

Gelukkig is daar dan steeds de humor die het verhaal weer onverwacht in schwung brengt. De humor is alomtegenwoordig en dringt zelfs de meest duistere momenten binnen. The Monkey is met recht een zwarthumoristische horrorfilm. Bij zo’n film passen groteske middelen die tot de dood leiden. Grotesk en simpel. Gruwelijk en grappig.

Verwacht geen heldere vertelstructuur. Het verhaal is chaotisch van opzet. Springerig. Het gaat Perkins niet om het afleveren van een tot in de puntjes gestructureerde film. The Monkey is geen film met verklaringen. Het gaat in The Monkey om het macabere en om de knipoog. Om de beklemtoning van het absurde idee dat een nietig speelgoedaapje in staat is om angst te zaaien en verantwoordelijk is voor moord en doodslag. The Monkey bekijkt zijn horror met een ironische blik. Leuk.

Als je zo het verhaaltje leest, dan lijkt het nog wat. Plot klinkt wel grappig. Een grote hoeveelheid onzin gevuld met foute humor. Ongecompliceerd hersenloos vermaak met een dosis grofheid. Best leuk op z'n tijd, toch? Althans, ik kan dit soort films af en toe wel positief waarderen.

Die positieve waardering geldt echter niet voor deze film. Slecht hoor, dit. Oei, oei, wat slecht.

Stompzinnig uitgewerkt. Niet grappig. Slecht geacteerd. Het sloeg echt helemaal nergens op.

Ehm, en nu lijkt het dus net alsof het juist wel een geslaagde highschool komedie betreft. De film voldoet immers aan alle ter zake doende criteria. En misschien is dat ook wel zo. Misschien is de film juist helemaal 'spot on'. Misschien is de film zelfs wel heel grappig. Misschien ben ik het genre gewoon ontgroeid.

Eindelijk...

In Monolith behandelt de Australische regisseur Matt Vesely de absolute waarde van het begrip waarheid in de huidige wereld. Een begrip waarmee veel wordt gerommeld. Wat is immers waarheid? Informatie komt via meerdere schijven tot ons. Informatie wordt gecontroleerd en gemanipuleerd voor het tot ons komt en de vraag is wat er dan nog rest aan waarheid.

Monolith is met een laag budget, met slechts één locatie en met slechts één prominent personage een bescheiden productie. De makers zetten dan ook niet in op spectaculaire effecten, maar veel meer op psychologische dramatiek. De kijker duikt in het verloop van de film dieper in de gedachtewereld van protagoniste Lily Sullivan. Zij maakt een podcast over een vrij vaag klinkend mysterieus verhaal dat zij zelf niet heel serieus neemt, maar dat haar steeds meer opslokt. Het vage wordt een mogelijkheid. Lily verliest de objectiviteit uit het oog en manipuleert het materiaal dat zij heeft verzameld dusdanig dat haar interpretaties van de mysterieuze gebeurtenissen heel langzaam in de richting van de waarheid schuiven.

Lily Sullivan heeft een dragende rol. En dat doet zij naar behoren. Ze slaagt er goed in om de kijker te betrekken in haar leefwereld, in haar gedachtewereld, in haar handelingen zonder daarin door te slaan. Hoewel betrokken, zorgt de film tegelijkertijd voor voldoende afstand tot het personage om haar morele misstappen te kunnen herkennen. Misstappen die het gevolg zijn van een verandering die zij gedurende de film doormaakt en er de oorzaak van is dat zij steeds minder op haar morele kompas vaart. Een boeiende ontwikkeling.

Lily is overigens niet het enige element in de film dat aan verandering onderhevig is. Ook de ruimte waarin zij werkt en leeft verandert. In beginsel is haar leefruimte elegant en met oog voor detail ingericht. In de loop van de film wordt de ruimte meer en meer een afspiegeling van Lily en is een benauwende omgeving bezaaid met post-its, printjes en notities die een belemmering vormen om met een open blik de wereld in te kijken. Regisseur Vesely en zijn cameraman Michael Tessari creëren op die manier een aardige metafoor voor de bubbel waarin Lily verkeert. Een bubbel die dusdanig ongestructureerd georganiseerd is dat hij haar diffuse zicht op de waarheid en haar wankelende psyche uitstekend reflecteert.

Visueel en acteertechnisch is de film goed gelukt. Inhoudelijk evenzo. Althans tot het einde. Met het einde was ik minder gelukkig. Tegen het einde verliest de film helaas aan vaart. Bovendien is het einde dermate warrig dat het lastig is om er een bevredigende eigen interpretatie op los te laten. Ondanks deze minder gelukte puntjes is Monolith over de gehele linie toch gewoon een intrigerende mysterie-thriller.

Een film met een personage dat misantropische en voyeuristische eigenschappen heeft, is natuurlijk al snel intrigerend. Monsieur Hire heeft deze eigenschappen en heeft meer. Een fixatie voor orde, netheid en structuur heeft ie ook. Een vreemd personage.

Zijn voyeuristische doel en tegenspeelster is een lieftallige jongedame die tamelijk zonderling reageert op de acties van monsieur Hire. Leuk voor het verhaal, maar met een hoog gehalte aan onwaarschijnlijkheid. En op dat moment begon ik het contact met de film enigszins te verliezen.

In een subplot is er nog sprake van een moordzaak, die gerelateerd is aan de merkwaardige connectie tussen voyeur en bekekene. Tja.

Alles bijeen voelt de samenbrenging van al die thema's en lijntjes nogal gekunsteld aan. De lengte van de film zorgt nog eens voor een gedwongen snelle samensmelting van al die facetten in het verhaal. Met meer tijd zou hier en daar een psychisch themaatje nader onder de loep zijn genomen. Met meer tijd zou aan de personages meer uitbouw zijn geboden om hun gedrag te verklaren. De handelswijze van de personages is nu een ongefundeeerde haastklus. Antwoorden worden niet gegeven.

In de film komen voorts nog een aantal scènes voor met felgekleurde objecten en met surrealistische insteek die eveneens intrigeren, maar waarvan de betekenis onduidelijk is. Zal iets van symboliek inhouden en met beider psyches te maken hebben. Zal wel. Opvallend zijn de scènes in ieder geval. Mooi verzorgd gefilmd. Mooie compositie. Opvallende kleuren. De bedoelde boodschap (als die er is) gaat misschien wel verloren in schoonheid. Ik had trouwens niet veel zin erg mijn best te doen in de zoektocht.

Het acteerwerk is erg goed. Met name Michel Blanc is geweldig. Freaky, ingetogen, eng. Hij is de perfecte zonderling.

Aardige film. Niet meer dan dat. Intrigerend tot het eind. Dat wel.

Als een jonge lerares van een basisschool zelfmoord pleegt, breekt paniek uit. Vooral onder de volwassenen. Met de hulp van een psycholoog die de kinderen therapeutische ondersteuning geeft, is de veronderstelling daar dat de kinderen weer normaal kunnen functioneren. De psychotherapeutische hulp behelst echter weinig heuse inleving, geschiedt tamelijk routinematig en voorziet de kinderen slechts van oppervlakkige bescherming tegen de shock.

Vooral in de bondige maar nauwgezette dialogen legt de film de contrasten bloot tussen het waarnemingsveld van de kinderen en de ietwat overdreven en paniekerige bemoeienissen van de volwassenen om de kinderen traumavrij te maken. Het is in deze situatie dat monsieur Lazhard als nieuwe leraar in de getroffen klas aantreedt. Een getraumatiseerde man. Een slachtoffer van terrorisme. Een getekende man die met zijn liefde voor de literatuur van Honoré de Balzac, de fabels van Jean de La Fontaine en zijn overlevingsveerkracht de klas weet te inspireren. Dat gebeurt niet heel expliciet maar subtiel en op een wat onbeholpen komisch nonchalante manier en wordt voor de kijker zichtbaar door het zichtbare plezier dat de kinderen in de lessen hebben.

De film schudt aan de boom van politieke correctheid. Een ironische spiegel tegen een (school)systeem dat vooroordelen koestert en amper creativiteit in de benadering van de leerlingen toestaat. De methodiek van protagonist monsieur Lazhar heeft uiteindelijk weinig kans op een bestendige toekomst binnen de starre schoolcultuur. Formaliteiten, regels en zogenaamde expertise staan boven een gevoelsmatige menselijke benadering. Frustrerend. De film van regisseur en schrijver Philippe Falardeau geeft dat gevoel goed weer.

Drie griezelverhalen met daaromheen en tussendoor fijne ironie vertolkt door Vincent Price in een heel aangename rol. Hij vormt samen met John Carradine de rode draad die de drie korte films aaneen rijgt. Erg leuk. De intermezzos vinden plaats in de verrukkelijke atmosfeer van de monsterclub, alwaar glitter, protserigheid en belachelijk uitziende monsters welig tieren. Er is zelfs gedacht aan entertainment. Er komen tijdens de intermezzos een paar leuke bandjes en een bijzonder vermakelijke striptease voorbij. Grappig.

Je zou het niet zeggen, maar de film draait eigenlijk om de drie korte films. Die vallen echter wel een beetje tegen. Ze zijn inhoudelijk weinig bijzonder. Ze zijn niet meer dan aardig. Net leuk genoeg om te blijven kijken. Het zijn verhaaltjes met een pointe. Maar ja, de pointe valt steeds tegen.

De sfeer in de filmpjes is wel goed trouwens. Alle korte films hebben een goeie griezelsetting en worden ondersteund door een stemmige score. De atmosfeer is horrorproof. De inhoud minder.

De combinatie humor en horror valt in het voordeel van de humor uit. Het met ironie doorspekte commentaar en de geestige dialogen tussen Price en Carradine winnen het grandioos van de weinig opwindende griezelfilmpjes.

Harde horror kijk je ergens anders.

De verfilming van een game door Paul W.S. Anderson, die dat met Mortal Kombat (1995) en Resident Evil (2002) (en de vervolgen daarop als schrijver en/of regisseur) ook al deed. In de hoofdrol zijn vrouw Milla Jovovich, die evenals in de Resident Evil franchise als actiefiguur een goede indruk maakt..

Jovovich speelt de rol van de stoere soldaat Artemis. Zij vecht tegen monsters. Ja, het verhaal is erg minimalistisch. Het is een actiefilm. Een film waarin zielloze figuren actief zijn. Een film zonder veel dialoog en met veel kretologie die bij gevechtshandelingen ruim wordt gebezigd. De personages zijn plat en hebben emotioneel afstand tot de kijker. Ze dienen slechts om het in spectaculaire gevecht scènes tegen monsters op te nemen.

De actie ziet er goed uit. De computer graphics produceren indrukwekkende creaturen. De monsters die me sterk deden denken aan gelijksoortige monsters in respectievelijk Starship Troopers (1997) en Dune (1984) zijn overtuigend gelukt. De woestijnachtige setting ziet er ook goed uit. Hier ook associaties met Dune.

Dus ja, goeie actie en een goeie aankleding. Alleen zo vervelend dat een interessant verhaal met daarin bezielende personages ontbreekt. Die zijn toch nodig om de kijker bij het gebeuren te betrekken. Nu wordt de actie in mijn ogen te klinisch beleefd. Met beschouwende afstand tot de personages en de gevechtshandelingen.

Ik moet eerlijk zeggen dat de vele actie mij op den duur wat ging tegenstaan. In beginsel geïmponeerd door de goed gelukte samensmelting van acteur en computertechniek. Later enigszins verveeld door de herhaling van zetten die juist dan gaat opvallen als je de kijker niet emotioneel betrekt bij de personages. Om over het gemis aan een verhaal nog maar te zwijgen.

In de loop van de film komt overigens een reeks intrigerende personages langs die in de film een kleine rol van betekenis spelen. Ik kreeg de indruk dat ze werden gebruikt om nieuwsgierige appetijt op te wekken om nog veel meer Monster Hunter films te kunnen produceren. Het einde van de film geeft die indruk ook. Er is geen afgerond einde. De film breekt gewoon radicaal af te midden van de actie en laat de kijker met verbazing en in grote onvrede achter. Dat Anderson hiermee allesbehalve subtiel op een vervolg hint, lijkt me duidelijk.

Ik ben er toch wel een beetje nieuwsgierig naar.