Opinions

De titulaire koffietafel in de film van regisseur en coauteur Caye Casa verbeeldt meer dan een gewoon meubelstuk. Dat zal uiteraard geen verbazing wekken. Wat misschien wel verbazing wekt is dat het groteske meubelstuk dat de ironische Ikeanaam Rörret heeft meegekregen niet een voorwerp is dat met een oude vloek is ingezegend. De tafel die overigens wel een scala aan morbide gebeurtenissen in gang zet, is niet meer dan een ordinaire tafel die een lelijkheid uitstraalt gelijk aan de afzichtelijke hypocrisie en hoogburgerlijke pretenties van de ruggengraatloze eigenaar en protagonist Jesús.

De oerlelijke tafel met een onbreekbare glasplaat zegt in symbolische zin niet alleen iets over de koper maar ook iets over de relatie met zijn overheersende vrouw Maria. Hun toekomstvisies komen niet overeen. De communicatie tussen beiden verloopt niet gladjes. Hun relatie komt wat hoekig over. De scherpe randjes worden gecamoufleerd met een protserige inrichting van de woning. Het resultaat van kooplust. De buitenkant geeft een ander beeld dan de binnenkant. De onbreekbaarheid van de relatie is slechts schijn. Die van de glasplaat op de tafel ook. Uiteraard blijkt de onbreekbare glasplaat een lege reclame-uiting waarvan de leegheid middels een bizar ongeluk wordt aangetoond. Het aansluitende etentje met familie verloopt vervolgens als een gespannen vertoning vol zwarte humor.

De personages zijn karikaturen met net voldoende menselijke eigenschappen om het tragikomische gebeuren invoelend tot uiting te brengen. Best leuk, maar het voelt op een bepaald moment nogal langgerekt en overdone. De dubbelzinnige details en zwartgallige grappen verliezen in het verloop aan kracht. De humoristische opzet die de vrouwelijke personages tot negatieve clichés reduceert en neerbuigend is over de mannelijke personages die niet aan de patriarchale norm voldoen, verwordt tot een herhaling van zetten. La Mesita del Comedor is een prima film hoor, maar was volgens mij nog beter geweest in de vorm van een korte film.

In het middelpunt staan twee highschool scholieren. Beiden niet oninteressant. Beiden zijn buitenbeentjes. De één koestert een woede, is idolaat van Heavy Metal en heeft afgezien van zijn beste (en enige) vriend geen fundamenteel contact met de echte wereld. De ander is de beste vriend die hoewel eveneens niet populair, socialer is ingesteld en minder uitgesproken meningen en voorkeuren heeft. Samen richten ze een heavy metal band op en willen meedoen aan een wedstrijd met de naam: the Battle of the Bands.

De film kiest voor lichtvoetig drama en komedie om deze levensfase van de beide vrienden te documenteren. Geen origineel verhaal en geen serieuze coming of age, maar een gemakkelijk invulbare en humoristische zoektocht naar de eigen identiteit. Onderliggende issues zijn aanwezig, maar worden slechts terloops benoemd en behandeld. Voor teveel drama is in deze film geen plaats.

Voor muziek wel. Erg fijn om getrakteerd te worden op bands als Black Sabbath, Judas Priest en Iron Maiden. Bands die aan de basis stonden van de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Met Guns N‘ Roses en Metallica heb ik minder. J.S. Bach komt ook nog langs. Bach kan ik tegenwoordig ook goed hebben.

Leuke personages. Een paar beroemde cameos. Een simpel verhaaltje. Leuke muziek. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar Metal Lords is best vermakelijk.

Hoewel een paar afschuwwekkende scènes zo halverwege de film doen vermoeden dat de film een richting inslaat die naar pure torture horror leidt, is dat niet het geval. De paar schokkende scènes dienen als opmaat voor iets anders. De film neemt opeens een compleet andere bocht en verandert geheel onverwacht in een heuse zombie flick.
Misschien voor gorehounds erg teleurstellend. Die moeten het met drie of vier scènes doen waarin bloed en gore bovenmodaal aanwezig zijn. Heel expliciet is het overigens niet, maar indrukwekkend zeker.
Wel is er goed nieuws voor andersoortige gorehounds onder ons, want andere smerigheid dan bloedige smerigheid is er genoeg. Zo hult de film zich bijna continu in een viezige waas. Het lijkt soms alsof de lens niet helemaal is schoongepoetst. De beelden zien er vunzig uit. Geslaagde smerigheid.
En daar blijft het niet bij. Er is meer viezigheid. De setting getuigt ook bepaald niet van properheid. Een vervallen eetcafé met zwerfvuil op en om het erf, nodigt nou niet echt uit om er een uitsmijtertje te gaan verorberen. Helemaal niet als je de vrouw achter de toog bekijkt. Een ongewassen slons. De clientèle valt in dezelfde categorie. De ambiance is vettig en verontrustend.
Met de onaangename sfeer zit het in deze film dus wel goed. In dit kader moet ook de score worden genoemd. Pulserende klanken voortgebracht door gitaar en keyboard, dringen heel gemeen door je hersenpan heen, nestelen zich daar ergens en dragen in die zin tamelijk dominant bij aan de verstikkende atmosfeer.
Er is humor. Gelukkig. Leuke fysieke humor. Onuitgesproken humor. De film is er van doordrenkt. Pikzwarte en absurde humor die nooit doorschiet en zodoende aan de serieuze kant van de horrorfilm geen afbreuk doet. Van horrorcomedy is geen sprake. Daarvoor is de humor te subtiel. Te weinig opvallend. De balans tussen humor en horror slaat nooit te ver door naar de lach. De humor is er te fijnzinnig voor.
Tot zover dus niets aan de hand. Helaas wordt de fijne atmosfeer danig om zeep geholpen door de personages, waarvan naarmate de film vordert steeds meer gevraagd wordt in fysieke en verbale zin en die daarvoor de techniek van de overacting toepassen. Dat wordt genadeloos bloot gelegd bij het aangaan van dialogen en vooral bij het uitspreken van ‘snedige’ oneliners, die derhalve in het luchtledige blijven hangen. De subtiliteit is opeens ver te zoeken.
Het gaat helemaal fout als de film de definitieve wending maakt naar de zombiefilm. Absurde accenten heeft de film ook dan nog, maar die accenten voelen allemaal erg berekenend aan. Uiteindelijk dooft de berekenende insteek de spontane en lichtzinnige rol van de absurdistische grondtoon die het verhaal zo geslaagd maakte. En dan die zombies. Blèh. Ik ben er wel weer even klaar mee.

De film herinnert aan vele klassieke Amerikaanse ensemblefilms met intelligente en gevatte dialogen en neurotische typen. Denk hierbij bijvoorbeels aan films van Woody Allen maar denk hierbij ook aan ander werk van Noah Baumbach. Alles dat de film presenteert is wel eens eerder gedaan en is derhalve weinig verrassend. Toch blijven dergelijke films leuk om naar te kijken. Ik vermaak me er altijd goed mee. Bijzonder aan deze film is trouwens de medewerking van twee komieken, die de laatste jaren wat minder succesvol zijn. Adam Sandler en Ben Stiller.

The Meyerowitz Stories heeft gekke, neurotische personages, absurde momenten en leuke en snelle dialogen die zijn geladen met een prettige portie ironie. Het gesproken woord flitst vaak zo snel heen en weer dat je als kijker moeite moet doen om bij de les te blijven. Dat geldt trouwens niet alleen voor de kijker. De personages begrijpen elkaar ook maar zelden. Dat heeft minder te maken met de snelheid maar des te meer met de neiging om zelf te willen praten en niet naar een ander te willen luisteren.

Regisseur en schrijver Noah Baumbach doet in deze film wat hij goed kan en in andere films ook laat zien. Met behulp van een klein aantal personages ontwikkelt hij een specifieke familiedynamiek die hij vervolgens onder de meetlat legt en uitdiept. De leden van de familie zijn zwalkende zielen die er vanwege een bepaalde gebeurtenis uiteindelijk in slagen enige vorm van gehoor en stabiliteit te vinden. Een geijkt patroon uit andere films van Baumbach dat ook in deze film weer goed werkt.

De personages intrigeren. Ze worden verpersoonlijkt door goede acteurs. Dustin Hofmann is het familiehoofd en is daarnaast een egocentrische kunstenaar die zijn hoogtijdagen allang achter zich heeft liggen, maar dat niet wil weten. Zijn vierde vrouw wordt gespeeld door Emma Thompson. Ze heeft een fijne rol als esoterische alcoholiste die graag exotisch kookt maar die kunst niet beheerst. Elizabeth Marvel speelt de dochter. Altijd aanwezig maar als het grijze muurbloempje dat zij is wordt ze steeds genegeerd door de anderen. Ze is het gewend. Stiller en Sandler tenslotte spelen de rollen van de zoons met vaderissues zeer verdienstelijk. Ze hebben laag. Opmerkelijk voor twee acteurs die zich vooral in banale komedies hebben onderscheiden. En dat laatste bedoel ik niet per se negatief.

The Meyerowitz Stories is een vermakelijke film. De film is geen opvallend of verrassend werk binnen de filmografie van Baumbach. Baumbach speelt op zeker en speelt zoals altijd met vertrouwde elementen als een neurotisch ensemble en met focus op de dialoog. Het is vertrouwde kost, maar wel weer goede kost.

Traag maar boeiend.

Een regisseusse wier moeder ernstig ziek is, heeft moeite om privé en in werk het emotionele hoofd boven water te houden. De omstandigheden dreigen met haar op de loop te gaan. De film laat zien hoe zij probeert de omstandigheden de baas te blijven.

De film maakt sprongen van heden naar verleden. Er zijn flashbacks en er zijn droomfragmenten.

De flashbacks verhelderen het gebrek aan uiterlijke compassie van de hoofdpersoon en geven meer inzicht in de relatie moeder/dochter. De flashbacks zijn zodanig gemonteerd dat de flashback in eerste instantie gewoon een voortzetting van het verhaal lijkt. Wel lastig voor de kijker.

De dromen geven een vreemde twist aan iets dat de realiteit lijkt te zijn. Ze geven een aardig beeld van de angst voor controleverlies. Soms moeilijk om droom van flashback of realiteit te onderscheiden.

Het acteerwerk van Buy en Moretti is uitstekend.

Ik kon de rol van Turturro niet goed plaatsen. Zijn rol heeft weinig connectie met de hoofdplot. Wel zorgt zijn karakter voor wat lichtvoetigheid.

Een rauw en indringend verhaal dat zich in de laatste oorlogsdagen in het Warschau van 1944 afspeelt. De film beschrijft hoe een jonge man aansluiting vindt en meevecht bij een groep opstandelingen.

Het verhaal dat volgt is vooral zeer realistisch, bloederig, gewelddadig en confronterend.

De in puin geschoten stad en de aangeslagen (en murw gebeukte) inwoners worden goed weergegeven. Dat de beelden die daarbij gebruikt worden juist niet altijd grauw en stoffig, maar eerder zonnig en kleurrijk zijn, is tamelijk opvallend. Mensen die worden beschoten en gebouwen die worden opgeblazen in een lichtrijke (bijna vrolijke) setting is wat vreemd. Even wennen, maar de scenes hebben misschien wel een grotere impact op de kijker dan meer tradtiegetrouwe scenes zouden hebben gehad.

Helaas zijn er zoveel beschietingen en schermutselingen die volgens dit stramien gefilmd zijn, dat de impact na verloop van tijd ook weer afneemt. Dat is dan weer jammer.

De muziek is eigentijds, maar na een korte gewenningsperiode niet heel storend en soms zelfs best te pruimen.

Een paar surrealistische (liefdes)scenes zijn moeilijk te plaatsen en hadden mijn inziens beter geschrapt kunnen worden. Ze werkten verstorend en haalden me uit mijn concentratie.

De acteerprestaties van de (jonge) acteurs zijn erg wisselend. De ingrijpende emoties die na heftige gebeurtenissen moeten worden uitgebeeld, komen niet altijd goed over. Dat gebrek aan acteertalent doet afbreuk aan een verder behoorlijke film.

In dit kader wel veel respect voor Zofia Wichlacz. Zij acteert werkelijk grandioos.

Een redelijke film die zich met name richt op het openbare leven van de Ruyter. Veel zeeslagen natuurlijk. Mooi slick uitgevoerde opnames van het strijdtoneel. Desondanks zijn de zeeslagen niet heel spannend. Ze zijn tamelijk vlak en volgens een strak patroon gefilmd. Het oogt allemaal prachtig, maar de scenes ademen te weinig beweging. Te weinig dynamiek.

De film bevat veel uiterlijk vertoon. Prachtige kostuums. Ook roerige en enerverende (massa)scenes in mooie decors.

Toch jammer dat er niet veel werk is gemaakt van karakterontwikkeling. De film had iets meer kunnen inzoomen op de psyche van de Ruyter. Die keuze is niet gemaakt. Zal met de lengte van de film te maken hebben gehad. Een zeeslagje minder had trouwens wat tijd kunnen opleveren.

Lammers zet een hele morsige De Ruyter neer. Een sympatieke brombeer met principes. Goed geacteerd, maar de verstaanbaarheid liet hier en daar te wensen over.

De overige rollen zijn wisselvallig ingevuld. De negatieve kroondrager is Weeber (als prins van Oranje).

De kritische oranjegekleurde noot door de film heen beviel overigens goed. Hoezee!

Bong Joon-ho maakt maatschappijkritische films. Films als Snowpiercer en Parasite stellen de sociale ongelijkheid in de moderne samenleving aan de orde en dat geldt ook voor de sciencefictionfilm Mickey 17. In Mickey 17 vertelt Bong de geschiedenis van een rechteloze arbeiderskloon met de naam Mickey (Robert Pattinson) die het slachtoffer is geworden van een technocratisch systeem dat alle moraliteit overboord heeft gegooid. Een exponent van dat technocratische denken is de fascistoïde antagonist Kenneth Marshall (Mark Ruffalo), die de ongekroonde koning is van een ruimtemissie op zoek naar delfstoffen die de uitgebuite aarde niet meer bezit.

Mickey is een expendable. Een wegwerpmens, zou je kunnen zeggen. Hij wordt ingezet om gevaarlijke opdrachten uit te voeren en als hij daarbij om het leven komt, wordt hij opnieuw gekloond. Daarbij wordt de nieuwe Mickey weer voorzien van het actuele geheugen van zijn voorganger zodat het net is alsof zijn leven niet werd onderbroken en gewoon is voortgezet. De planeet waar men terecht komt is een ijsplaneet en niet geschikt voor mensen om op te leven. Dat betekent voor Mickey dat hij veel opdrachten krijgt en vele malen sterft.

Vooral in het begin van de film waarin een beeld van de uitgeputte wereld en zijn gedesillusioneerde bewoners wordt geschetst, is de hand van Bong goed te herkennen. De sociaalkritische noot wordt luid gezongen en is gekruid met een grote hoeveelheid zwarte humor alsmede met een brok melancholie. Ook zijn er de voor Bong typische slapstick-momenten die zich bijvoorbeeld schaamteloos openbaren als het leven van Mickey weer eens aan zijn einde komt. Onder de humor schuilt echter steeds heel doeltreffend de melancholische laag die een ontnuchterende werking heeft. Het goede camerawerk en de uitgekiende montage die prima samenvalt met de muziek van huiscomponist Jung Jae-il, zijn de middelen die Bong daarvoor inzet.

Het verhaal is niet erg origineel, maar vermaakt. Zo is het vermakelijk om te zien hoe expressief Pattinson zich inzet om het personage Mickey tot leven te brengen. Mark Ruffalo gaat ver in zijn rol als excentrieke leider maar blijft als karikatuur net binnen de lijntjes. De ijzige omstandigheden van de ijsplaneet zijn mooi vormgegeven en zorgen voor koude rillingen. Het merkwaardige leven dat zich op de planeet bevindt maakt nieuwsgierig. Tot aan de helft van de speelduur vormen humor en ernst een goede balans die zorgt dat de overtrokken elementen in de film de weegschaal niet naar het belachelijke doen omslaan.

Totdat het wel gebeurt. Na een plotwending zo halverwege de film wordt het personage Marshall opeens tamelijk dominant in het verhaal geplaatst. Alle nuance gaat overboord en lawaai, hectiek en onzinnigheid nemen het stokje over. Het spannende basisidee betreffende de uitbuiting van de rechtelozen, bestaat niet meer. De nieuwe spanning wordt gevonden in de confrontatie van de arrogante mens met de buitenaardse natuur en het buitenaardse leven. Setdesign indrukwekkend. Creaturedesign evenzo. Het voelt alleen zo verrekte overladen aan. Onzinnig ook. Alsof je je opeens in de finale van een superheldenfilm bevindt. Heel visueel indrukwekkend allemaal, maar ik merkte dat ik tegen het einde niet meer erg onder de indruk was.

Ach, weer zo’n acteur die zonodig achter de camera moet plaatsnemen, dacht ik toen ik de naam Jonah Hill als regisseur zag staan. En nogmaals ach, als blijkt dat hij ook nog eens het script voor zijn rekening heeft genomen. Veel vertrouwen heb ik er op voorhand niet in. De producties waarin hij als acteur verschijnt zijn van een wisselvallig niveau. Evenals zijn optreden als acteur trouwens. Enigszins bevooroordeeld stapte ik derhalve de film in en ik zal eerlijk zeggen dat mijn vooroordeel niet werd bevestigd. Mid90s is gewoon een goede film.

Hill maakt een bescheiden film, die niet mikt op een groot publiek. Mid90s is een film zonder publiekstrekkers. De bekendste acteur is waarschijnlijk Lucas Hedges die hier een bijrol heeft. De rest van de cast is onbekend. De film draait om de 13-jarige Stevie die een buitenbeentje is en zich aansluit bij een groep skaters bestaande uit kansloze individuen die zich bepaald niet als modeljeugdigen gedragen. In tegenstelling tot de portrettering van jeugdigen in het meer gepolijste Hollywoodse werk, mogen de skaters zich in deze film heerlijk authenthiek gedragen. Ze schelden passanten uit, bezigen vrouwonvriendelijke- en homofobe taal, schijten op het gezag en gebruiken op tomeloze wijze alcohol en drugs. De weergave van de doelloze dagelijkse bezigheden van de groep levert rauwe en realistische cinema op.

Het zijn geen hoogstaande dialogen en hoogstaande personages waarmee de film zich onderscheidt. De film is echter fris, en ongepolijst en toont natuurgetrouw gedrag. Verrekte sfeervol is het. De personages zijn niet erg sympathiek maar wel interessant. De groepsdynamiek is eveneens interessant. De hiërarchische structuur, de vriendschappen, de conflictsituaties. Interessant is ook de plaats die Stevie in de groep inneemt en de ontwikkleing die hij doormaakt gedurende de periode dat de film hem volgt. De film is even richtingloos als zijn protagonist. De film signaleert en observeert een groep skaters. Doet dat op een documentaireachtige manier en is een verzameling van onsamenhangende belevenissen en gebeurtenissen gedurende een bepaalde periode. De film is meer een situatieschets dan een film die een doelgericht verhaal vertelt.

De titel geeft al aan dat de fkilm in de jaren 90 is gesitueerd. Enige nostalgie is Hill niet vreemd. Het tijdsbeeld en de soundtrack zijn bekende elementen voor de kijker die zich in die jaren van zichzelf bewust was. Ook de kleding en de videogames roepen herinneringen op. De herkenbaarheid is een aangename bijkomstigheid. Mid 90s is een prima regiedebuut van Hill.

In The Middle Man verdiept de Noorse regisseur en schrijver Bent Hamer zich met heerlijk absurdisme en gortdroge blijmoedigheid in het leven van middle man Frank. De film speelt zich af in een vermoedelijk Amerikaans stadje dat lijdt onder hoge werkeloosheid, bloedig geweld en een hoog sterftecijfer. Frank is er aangesteld als aanzegger. De man met de taak om de nabestaanden van een overledene op de hoogte te stellen van zijn overlijden. Frank draagt zijn zwarte pak met trots maar is ook een wat onbeholpen boodschapper.

Intrigerend personage, die Frank. Zijn hele leven lijkt geplaveid te zijn met dood en leed, hoewel hij zelf als teerhartige ziel nooit iemand iets zou aandoen. Zijn geloof in het goede is door zijn ervaringen toch wat wankel geworden. Hij is een man vol twijfels over goed en kwaad, recht en onrecht. Die gegevens vormen een fijne atmosferische basis voor veel bijtende en zwarte humor.

The Middle Man speelt met thema’s als verlies en rouw. Het verhaal wisselt ernstige momenten af met bizarre momenten. Het camerawerk is verfijnd. De beelden zijn zorgvuldig gecomponeerd. Mooi. De visuele tonen die de film uitstraalt zijn ongemak en beklemming. En daarbinnen dus dat absurdistische en soms surrealistische verhaal. Ja. Mooi.

Een behoorlijk deel van de film houdt zich bezig met expliciet geweld en gore. Geen old school gore, maar gore uit de computer. Het ziet er op zich erg goed uit, maar wordt dermate excessief en overdreven uitgevoerd dat de werking eerder cartoonesk aandoet dan dat het huiveringwekkend is. Dat werkt prima in een horrorkomedie of een Japanse martelfilm, maar deze film is geen van beide.
Misschien viel het cartooneske van de bloederige scènes me wel gewoon op omdat de personages die het overkomt onbekend en onsympathiek zijn. Veelal korte optredens van vervelende passanten die naamloos en roemloos blijven door snel slachtoffer te worden van de moordenaar. Verdiende loon. Er is geen emotionele band met de slachtoffers. De beschouwing van het gehak en gesnij is derhalve klinisch en de beleving van het gore festijn is waarschijnlijk anders. Kritischer bijvoorbeeld.
Aardige film trouwens, maar geen film van gelaagde opbouw, ingewikkelde verhaallijn of complexiteit bij de personages. Het verhaal is echter redelijk spannend en er is genoeg actie op het visuele vlak om de ogen op het scherm te houden.
De moordenaar wordt gespeeld door Vinnie Jones. Uitstekende rol. Stoicijns met kille oogopslag. Ijzingwekkend kalm en niet verbaal aanwezig. Onaantastbaar en heel vakkundig in de weer met slagersgereedschap. Een eng en indrukwekkend personage.
Film naar een verhaal van Clive Barker. Het verhaal had ik nog liggen en dat kwam goed uit. De uiteindelijke clou ontging me namelijk deels. Die heb ik nog even terug gelezen. Dat hielp voor het begrip. Voor het bekijken van de film maakt het trouwens niet uit.
Oh, het ging om een stuk tekst dat begint met: “Daar zag hij hem dan: de voorloper van de mens”. Vervolgens werd me ook duidelijk waarom Kaufman zich zo dociel opstelt tegenover de mensetende voorouder en kon ik tevreden de ogen sluiten.
Vermakelijke film.

Twee films die in elkaar overlopen en elkaar beïnvloeden is een leuk gegeven. Een filmvoorstelling van een cultfilm uit de jaren 70 heeft dat effect. Van de cultfilm zien we niet bijster veel maar de beelden die we wel zien hebben een sfeervolle impact. In stemmig zwart-wit krijgen blije flower-power jongeren autopech en belanden bij een huis waarvan de bewoners niet pluis zijn. Wat volgt is een standaard verhaaltje met een killer. Geinig.
Hoewel de jaren 70 film dus niet de eigenlijke film is en alleen dient als vulmiddel, zijn de beelden die ervan getoond worden helemaal niet onaardig. Fragmenten van de zwart-wit film lopen continu door de echte film heen en zorgen voor een creepy sfeer. De eigenlijke film slaagt daar nauwelijks in.
Aan de prima setting ligt dat overigens niet. De plaats van handeling is een bioscoop waarin slechts een paar bezoekers en een enkel personeelslid aanwezig is. In die ongezellige ambiance is de zwart-wit film erg opdringerig aanwezig is en zorgt voor een onaangename en onheilspellende sfeer. Lekker. Ook tijdens de horroractie werken de kille filmbeelden en filmgeluiden op de achtergrond sfeerverhogend op de gebeurtenissen op de voorgrond.
Jammer dat de creepy setting niet overslaat op de personages. Die zijn bloedirritant, blijven veel te speels en zijn aldus niet in staat om de zwart-witte dreiging van dienst te zijn om echt eng te worden. De spanning ontbreekt. Het blijft allemaal net iets te jolig. Soms leuk jolig, maar meestal ergerlijk jolig.
Nu is het acteerwerk ook wel erg slecht en zijn de personages ook wel erg plat. Veel lol valt daar niet aan te beleven. Als slachtvee zijn ze trouwens op zich heel acceptabel. En dat is maar goed ook, want in het laatste halve uur groeit de film uit tot een waar feest van bloed en gore als de killer met zijn dodelijke wapen in de hand de bioscoop afstruint op zoek naar slachtoffers.
Het kwam wat laat, maar ik fleurde er helemaal van op.

Film die niet mikt op het oppervlakkig prikkelen van de zintuigen. Film die niet doelbewust de sensatie zoekt of overdreven wil inwerken op de emotie. Geen flitsende actiescenes. Geen opzichtig uitgemilimeterde polijsting in styling en enscenering. Gewoon aards gefilms. Strak en zonder fratsen.

De zinneprikkeling zit wat dieper, wat onderhuidser. Zit verborgen in de bedaarde traagheid van handeling, dialoog en beeld. En ja, uiteraard schiet er hier en daar een heftige zinneprikkelende oprisping doorheen. Dat wel, maar die zakt ook snel weer in en wordt nooit overdreven uitgespeeld. Heeft dus geen invloed op de onderhuidse spanning. Gelukkig.

De muziek heeft in de oprispingen alsook in algehele sfeer een behoorlijke invloed. Bombastisch effectief. Ik vind de muziek overigens niet bijster boeiend als het gaat om de muzikale waarde an sich. Het is muziek die als begeleiding en onderlijning van het beeldmateriaal echter prima voldoet.

De film kent een mooie opbouw met een voortdurende geboorte van details en invalshoeken die heel uitgekookt mysterie en bevreemding aan verhaal en sfeer toevoegen.

Het acteerwerk is koel met een occasionele niet koele uitbarsting. Het is vooral niet schreeuwerig of opgewonden en dus goed passend.

Toch enige irritatie bij de scenes die in het donker zijn geschoten. Het donker dient een doel, weet ik, maar de hoeveelheid tijd die wordt doorgebracht in het donker is te veel, naar mijn smaak. Ik betrapte mijzelf op zuchtende geluiden en dat is geen goed teken.

Het einde is ok. En ach, je kunt wat roepen over de graphics. Ik stoorde me er niet zo aan.

Fijne film, waarin het gaat om de intensiteit onder het simpele verhaaltje. Die genereert spanning en is boeiend. De overbrenging daarvan is, wat mij betreft, goed gelukt.

The Midnight Swim is een esotherisch drama in found footage stijl. Dat betekent niet dat een wild bewegende camera en opgewonden gegil van de personages de teneur van de film bepalen. Het betekent alleen dat de film is opgebouwd uit zelf geschoten filmbeelden die rustig en vredig voorbijglijden. Op een enkel momentje slaat de opwinding toe en zie je de camera wat wilder tekeer gaan, maar die momentjes zijn amper aanwezig. Ik vond het eigenlijk maar een saaie film.

In de eerste helft blijft de film erg hangen bij de personages, de setting en de familiegeschiedenis. Terwijl dat gebeurt ontstaat soms een ietwat mystiek laagje dat wat suddert en nooit concrete vormen aanneemt. Het is te vaag en te miniem om er door geïntrigeerd te raken. In actieve zin gebeurt er niet veel. De film is behept met een slaapverwekkende monotone cadans waarin onscherpe stukjes verleden en onscherpe stukjes tegenwoordigheid aan de kijker worden gepresenteerd. Erg saai.

De slaapverwekkende werking had succes en voorkwam dat ik ooit fervent deelgenoot werd van het doen en laten van de personages. De afstand tot de personages werd met elke minuut film groter en groter. Af en toe passeerden gelukkig wat beweeglijke scènes die de nonotonie een beetje doorbraken. Best leuk maar ze voelden nogal misplaatst alsof ze bij een andere film hoorden. Ze hielpen goed om niet geheel afgeleid te raken van het gebeuren op het scherm. Ze verkleinden echter niet de afstand tot het gebeuren.

Visueel is het allemaal niet onaardig. Time-lapse opnamen en nachtelijke impressies van zee en lucht zijn bijzonder fraai. In het laatste deel van de film worden daar nog onderwatershots aan toegevoegd die eveneens erg fraai zijn. Tot het doen van interpretaties omtrent een betekenisvolle context voor al dat fraais voelde ik me niet geroepen. De aantrekkingskracht tot het minieme verhaal en tot de personages bleef ondanks de visuele oplevingen op hetzelfde gereserveerde niveau hangen. The Midnight Swim is een film die je moet aanvoelen om hem te kunnen waarderen, vermoed ik. Het lukte mij niet.

Geen bijzonder innovatieve film, maar goed acteerwerk en een paar spannende scènes maken dat de film toch nog wat punten scoort. Een thriller die erg gefocust is op de personages. De film vult de personages met wantrouwen, verraad en begeerte en laat zien hoe deze ondeugden zich invreten in de menselijke natuur. Dat daar weinig goeds van komt, is geen verrassing. De film deed me een beetje denken aan Shallow Grave, maar dan minder origineel en oppervlakkiger.

Regisseur Julius Ramsay verfilmt het script van broer Alston, dat niet uitblinkt in verhalende omhalen en humor. De uitvoering is droog en direct. Wel ok, maar een beetje humor om de nuchterheid van verhaal en personages te doorbreken, had ik wel op prijs gesteld.

Tevens een film met veel geweld. Geweld dat voortkomt uit het eerder genoemde spel met de menselijke natuur. Eigen belang is allesoverheersend. Bij twijfel over de winstkansen moet iemand het ontgelden. Dat gebeurt op gewelddadige wijze. Nooit heel expliciet in beeld gebracht overigens. Eigenlijk is slechts één scène met wat folterwerk visueel ietwat onaangenaam, maar ook in die scène presenteert de camera geen erg verontrustende beelden. Het blijft vooral suggestief en in het nette, dus zonder grote hoeveelheid gore of bloederigheid. Slechts mijn bescheiden mening natuurlijk.

Fijne rol van Ward Horton als de bozerik. Behangen met arrogante en psychopatische trekjes maakt hij indruk. Ook Alex Essoe als vrouw des huizes imponeert en biedt (niet onbelangrijk) ook nog eens een prettige aanblik. De overige personages zijn niet veel meer dan beeldvulsel. Hun aanwezigheid dient met name om het verhaal in beweging te houden door aanleiding te zijn voor plottwisten, die eigenlijk steeds op hetzelfde neerkomen.

Het verhaal draait in cirkeltjes rond. Er vallen klappen en machtposities veranderen telkens. Er is veel beweging. Ondanks de hoge handelingssnelheid valt er echter weinig verrassends te beleven. Alertheid bij het kijken is niet nodig. De psychologische diepte van de personages valt ook wel mee. Het ondeugdelijke spel met de menselijke natuur is in aanzet zeker boeiend maar zonder evolutie blijft het spel hangen in banaliteiten.

De slotakkoorden zijn nog even de moeite als het (door mij al ingevulde) einde niet gebeurt. Hoera. Verrassing.

Ja, een leuk en onverwacht einde. Beetje duister ook. Daar kan de rest van de film nog wat van leren.

Midsommar is een film die net als Ari Aster’s eersteling Hereditary (2018) niet bol staat van de schrikeffecten. De film gebruikt andere methoden om de kijker te verontrusten en angst aan te jagen. Dat moet ook wel want de locatie leent zich niet goed voor rechttoe rechtaan horror. De film speelt zich bijna geheel af in een door zonlicht overgoten vrije ruimte en dat maakt het minder gemakkelijk om een succesvol horrorscenario in werking te zetten.

In Midsommar loert het mogelijke gevaar niet achter iedere donkere hoek. In Midsommar is het kwaad niet onzichtbaar en springt het niet op onverwachte momenten tevoorschijn. Dat verrassingseffect dat een fijn aspect is van een horrorfilm ontbreekt hier totaal.

Heel erg is dat niet. Het verhaal heeft genoeg andere verrassingen in petto. Het verhaal volgt geen logisch pad en zit vol onverklaarbare gebeurtenissen. Al na een paar minuten op de zonovergoten weide (de belangrijkste filmlocatie) , bevindt de kijker zich in een surrealischtische vertelling en wordt hij omringd en gegrepen door een grote hoeveelheid merkwaardige voorvallen.

Gevoelens van verstikking en verontrusting dringen zich op. De filmbeleving heeft wel iets van een wandeling door drijfzand. Je zakt steeds dieper weg in de mysterieuze, onwerkelijke en afstotelijke maar tegelijkertijd ook fascinerende wereld van een Zweedse gemeenschap en haar curieuze goddeloze gebruiken.

De gebeurtenissen zijn merkwaardig. Niet elke gebeurtenis wordt echter verklaard. Achter het zichtbare verhaal doemen telkens vele interpretatiemogelijkheden op. Die kun je wijdlopig gaan beschouwen. Dat is leuk. Je kunt ze ook negeren en nog steeds een fijne kijkbeleving hebben. Ik deed beide. De film is lang en na een bepaalde tijd was ik het interpreteren wel zat en focuste ik me op het zichtbare beeld en liet de bijgedachten grotendeels varen. Minder vermoeiend en ook leuk.

De film gaat over emotie. Over angst. Over isolement. Over vriendschap. Over vervreemding. Over van alles en nog wat. Om al die emotionaliteit goed uit te drukken zijn goede acteurs vereist. En die zijn er. Vooral Florence Pugh is top. Zij speelt hoofdpersonage Dani. Een psychisch instabiele vrouw die samen met wat vrienden een kijkje neemt in de communale gemeenschap. Ze lijdt aan angststoornissen en heeft paniekaanvallen die na een familietragedie zijn verergerd. Heel geloofwaardig, die Pugh.

Net als in Hereditary onderzoekt de film de emotionele golven die trauma’s en geestelijke pijn kunnen veroorzaken als een persoon onder druk komt te staan. Afwisselend breekbaar en krachtig acterend, worstelt Pugh zich door het emotionele drijfzand heen dat afkomstig is van haar vrienden, van de gemeenschap en van zichzelf.

De mooie fotografie en het fijne camerawerk zorgen voor een zintuiglijk feestje. Het felle zonlicht, de blauwe hemel, de helwitte gewaden van de communeleden, de moderne kleding van de vrienden in hun bonte kleuren en de ontluikende kleurrijke natuur. Al die losse elementen worden samengevoegd tot een caleidoscopisch geheel dat er prachtig uitziet, maar dat ook een voortdurende onheilspellende sfeer afgeeft. Het ziet er verontrustend mooi uit, zou je kunnen zeggen.

Fijne film. Ik ben wel nieuwsgierig naar de volgende van Ari Aster.

Een film met een realistisch en tegelijkertijd mysterieus verhaal. De film is spannend en gebruikt daarvoor hele basale middelen. Centraal staan (de dynamiek tussen) de personages en de sfeervolle afgelegen locatie in de donkere bossen. Heel nuchter. Heel elementair. In die setting gebeuren raadselachtige dingen die langzamerhand een intrigerend mysterie blootleggen.

Midsummer is geen vernieuwende film, maar heeft wel een eigen smoel. Zonder bloederige effecten, maar vooral steunend op de fijnzinnige buitenzintuigelijke ervaringen van de personages, is de film afwisselend dreigend, dramatisch en duister. Het effect van de subtiliteit van de waarnemingen is zeer beklemmend en behoorlijk creepy. Er is ook een andere kant. De voortgang van het verhaal is nogal traag en af en toe wijdlopig. Soms zakt de sinistere sfeer even weg in een oninteressant dialoogje of omslachtig zijplotje en is het lastig om een geeuw te onderdrukken.

De personages in de film zijn geen wegwerpartikelen, maar presenteren zich als overtuigende en realistische karakters. Ze hebben een laagje, delen een jarenlange band en hebben korte tijd terug als groep een traumatische ervaring moeten doormaken. Stel je zo‘n groep voor binnen de setting van een verlaten blokhut in de Zweedse wildernis en je hebt de ingrediënten voor een zwaar dramatisch verhaal te pakken. Aan dramatische elementen is dan ook geen gebrek, maar het zijn toch vooral de mysterieuze en spookachtige elementen die het verhaal stevig in hun greep nemen.

De verontrustende voorvalletjes komen ondanks hun relatieve bescheidenheid, krachtig binnen. De terloopsheid en subtiliteit geplaatst in een realistisch decor maken indruk. Het zijn gebeurtenisjes die nooit extreem angstaanjagend zijn. Ze zijn ten hoogste een beetje griezelig. De opeenstapeling van al die voorvalletjes zorgen voor een onheilspellende en dreigende atmosfeer. In die atmosfeer krijgt de kijker vervolgens steeds meer achtergrondinformatie gepresenteerd, die heel handig en in brokjes in het verhaal wordt verweven. Goed voor een intense beleving van het drama en goed voor de spanning.

Verder prima camerawerk dat zowel met indrukwekkende beelden van het landschap als met het vangen van de (inter)acties van de personages een gevoel van onrust en beklemming weet op te wekken. Het goede en natuurlijke acteerwerk van de jonge acteurs helpt uiteraard een handje.

Fijne score trouwens. De onderliggende muziek heeft een aanmerkelijk aandeel in de opwekking en totstandkoming van de sinistere sfeer. De muziek accentueert de visuele beklemming met rustige en sfeervolle klanken waarin veel basgeluid is verwerkt. Dat geluid wekt een zeer onbehaaglijk gevoel op. Uiteraard is de score niet steeds even subtiel en sereen aanwezig, maar verleent de muziek ook luide ondersteuning bij de meer uitgesproken shockmomenten. En hoewel de muziek dan stevig uithaalt, klinkt het nooit als goedkoop effectbejag. De muziek is een fijne toevoeging aan de film.

Ik heb me met dit werkje best aangenaam geamuseerd.

Fijne psychologische thriller.

Film heeft een ijzersterke beklemmende sfeer. Vanaf de opbouw worden subtiel en mondjesmaat details over de handelingen en achtergronden van de personages aan de hoofdlijn toegevoegd. Het effect daarvan is zodanig, dat het mild verontrustende kijkersgevoel dat vanaf het begin aanwezig is, langzaam overgaat in een minder mild gevoel van heftig ongemak en tenslotte zelfs evolueert naar gevoelens van afschuw en verschrikking. Knap hoe het verhaal per shot wint aan spanning, hoe de fascinatie voor het gedrag van de personages per scène groeit en hoe de beklemmende sfeer steeds indringender en plakkeriger wordt.

Ook knap hoe de film erin slaagt om beide kanten van het verhaal zodanig in beeld te brengen dat zowel identificatie met het zielige slachtoffer als identificatie met de dader ontstaat. Dat laatste voelt gelukkig wel alarmerend viezig aan, maar heeft desondanks iets verontrustends. Best eng eigenlijk, dat ik als kijker soms stilletjes hoopte en stilletjes juichte op momenten dat de dader net niet wordt betrapt of op een andere manier de dans ontspringt. Gelukkig zorgt de invoeling in de bedreigde vrouw ervoor dat die foute fascinatie beheersbaar blijft en persoonlijk psychisch evenwicht in stand blijft. Een troostrijke gedachte bij het kijken.

Goeie rol van Luis Tosar. Zijn personage is eng. De koude uitstraling en de gespeelde empathie van het personage gaan onder de huid zitten. Marta Etura die de rol van slachtoffer vervult, is als personage minder interessant. Een vlak personage dat er erg leuk uitziet, vooral daarom sympathie oproept en er derhalve succesvol voor zorgt dat fangevoelens voor het foute personage beperkt blijven.

'Sleep Tight' is fijn verontrustend en fijn spannend.

De man zonder verleden is onderweg. Waarheen? Hij weet het niet. Bij een overval wordt hij in elkaar geslagen en raakt alles kwijt. Ook zijn geheugen is hij kwijt. Hij komt terecht op een groot braakliggend terrein vol schroot en containerwoningen waar ontheemde mensen zich hebben gevestigd en waar hij met zorg wordt opgevangen. Als de wonden zijn geheeld beseft hij dat hij op zijn plek is. Hij huurt een container in dit stuk niemandsland dat zich midden in de beschaafde wereld bevindt en er tegelijk helemaal los van staat.

De personages in deze film van Aki Kaurismäki vertoeven niet in schitterende landschappen die uitnodigen om geëxploreerd en gecultiveerd te worden. De personages bevinden zich niet in de opwekkende opbouw- en productiefase van een samenleving in beweging maar moeten zich tevreden stellen met het afval daarvan. Ze nemen niet deel aan de welvaart maar vegeteren in de afbraak en hopen op een instapmogelijkheid naar de bovenwereld.

Kaurismäki laat zijn karakters niet veel spreken. Ze doen. Ze handelen op praktische wijze. Gewoon omdat de dingen lopen zoals ze lopen. Omdat het dus niet anders kan. Ondanks de praktische logica ogen de activiteiten van de personages tamelijk excentriek. De manier van doen maakt van de personages tragische figuren, Tegelijkertijd is het allemaal zo absurd dat het ook weer erg grappig is. En als ze wel praten, dan worden geen filosofische stellingen blootgelegd maar gaat het over gewone dingen. De manier waarop de woorden worden uitgesproken, impliceert echter heel veel diepgang en dat is grappig.

De film ageert tegen een maatschappij die zijn kracht haalt uit misleiding, schijn, uiterlijkheden en illusies en deze presenteert als verheven principes. Nee, The Man Without a Past is niet bepaald een Hollywoodfilm gebouwd op een valse moraal. De moraal van de film is praktischer van aard en komt voort uit de normen en waarden die de mensen aan de onderkant praktiseren. De mensen van wie het gros van de samenleving niet wil weten dat ze bestaan.

Volgens Kaurismäki is de zin van het leven het ontwikkelen van een persoonlijke morele code die de natuur en de mensen respecteert. Ieder mens moet de stelregels voor zijn handelen uit eigen ervaring en uit liefde voor de mens en de natuur halen. Geen maniërisme. Geen valse pretenties. Geen kitsch. Geen hypocrisie. Geen heldenverering. The Man without a Past is zeker geen mainstream, maar is absurd realisme van de heerljkste soort. Ik heb genoten!

De film is geregisseerd door Ernest B. Shoedsack die zich ook al met de regie van King Kong (1933) en

The Son of Kong (1933) bemoeide. Eveneens films over een grote aap die uit de wildernis wordt gesleurd om de mensen in het beschaafde deel van de wereld te vermaken. Hoe het z'n zoon verging, weet ik niet, maar in die eerste film lukte het King Kong niet om de beschaafde mens te vermaken en uit te groeien tot een belachelijke circusattractie. Voor het zover kwam, was hij immers al losgebroken en struinde hij vernietigend door Manhattan.

Je zou grofweg kunnen zeggen dat deze film het verhaal van Kong nogmaals vertelt maar dan met iets andere accenten. Zo wordt de aap menselijker geportretteerd. De gorilla groeit weliswaar op in donker Afrika maar doet dat onder de hoede van een blonde all-American girl en is gedomesticeerd. Geen woeste onberekenbare Kong dus. Mighty Joe Young is nog steeds een indrukwekkende verschijning, maar is iets goedaardiger, beschikt over meer variété talent en maakt derhalve wel furore als een belachelijk circusnummer.

Niet alle accenten verschillen. Sommige dingen zijn overeenkomstig. Eén daarvan heet Robert Armstrong. Hier speelt hij een afgeleide van zijn personage Carl Denham uit King Kong. Iemand die de Afrikaanse wildernis naar de beschaafde wereld brengt, maar daarmee juist laat zien dat die vermeende Afrikaanse wildernis eigenlijk veel beschaafder is dan een zogenaamde geciviliseerde samenleving in een Westerse stad als New York.

De stad waar Mighty Joe Young te maken krijgt met beschaafde ondeugden als laaghartigheid, zelfgenoegzaamheid en snobisme en aldus tot het uiterste wordt getergd, zodat hij in een prachtige scène geweldig tekeer kan gaan in het theater waar hij zijn deplorabele act moet uitvoeren. Een indrukwekkende scène.

Indrukwekkend door de grootschaligheid van de scène en door het samenspel tussen stop-motion figuren en levende acteurs dat tot in de finesse op elkaar is afgestemd. Er zijn overigens meer scènes waarin de stop-motion techniek perfect integreert met de levende actie. De roerige slotacte met een imposant brandend weeshuis ziet er in dat opzicht eveneens fantastisch uit.

De slotscènes zijn ook in een ander opzicht fantastisch. Shoedsack kleurt in de slotscènes de zwart-wit beelden namelijk in met een rode gloed om de thrill en de hectiek van het brandende gebeuren te accentueren. Mooi, sfeervol en geslaagd.

En over thrill gesproken. Die ontbreekt in deze film een beetje. De reuzengorrilla is niet meer het woeste beest dat nietsontziend mensen verscheurt. De mens is intussen dat monster geworden. Duidelijke boodschap, maar veel thrill levert dat visueel niet op. Als de gedomesticeerde Mighty Joe Young aan het einde van de film vriendelijk in de camera zwaait, is dat bijna schattig. Met thrill heeft dat niet veel meer te maken.

De film geeft een optimistische en energieke inkijk in de wereld van de adolescente Sam die met zijn familie vakantie viert op het Waddeneiland Terschelling. De film naar het jeugdboek van Anna Woltz verliest zich daarbij niet in ideaalbeelden maar is duidelijk meer dan een prettige wegkijkfilm voor het adolescente publiek. Naast prettige vakantiegebeurtenissen, worden in de film ook serieuze thema’s als het gebroken gezin, de dood en eenzaamheid aangeraakt.

Uiteraard krijgen die thema’s uiteindelijk een positieve draai. En waarom ook niet. De jeugdige doelgroep hoeft immers niet nu al geconfronteerd te worden met indringende hopeloosheid. Dus is de film in de basis prettig optimistisch van toon. Een beetje wrijving tussen de personages is in zo’n opwekkende atmosfeer toelaatbaar zonder dat het psychosomatisch doorslaat, want daar is het de film gewoon niet naar.

Twee leuke personages dragen de film. Sam en Tess. Gespeeld door Sonny van Utteren en Josephine Arendsen. En zij doen dat best goed. De dialogen klinken behoorlijk naturel uit hun mond. Hun uitstraling is geanimeerd en fleurig, De omringende entourage die uit volwassenen bestaat is niet hinderlijk aanwezig, maar heeft een dienende rol. De wereld der volwassen infecteert de droomachtige, sprookjesachtige beleving van Tess en Sam slechts druppelsgewijs. Zo blijft de wereld van de volwassenen grotendeels gescheiden van de bijzondere wereld waarin Tess en Sam bivakkeren. Dat werkt uitstekend.

Het is leuk om samen met Sam en Tess een weekje vakantie te vieren. Het verhaal over twee ongewone kinderen is zo sprankelend en innemend dat je er als volwassene veel plezier aan kunt beleven. Ik kon dat.

Wat was dit leuk zeg! Heerlijke over the top slasher, waarbij elk onderdeel verrukkelijk slecht is uitgewerkt.

Het begint meteen al met de eerste scène waarin de jeugdervaring wordt getoond die de aanleiding is voor de verknipte toekomst van de slasher. Die aanleiding is verrukkelijk stompzinnig, slaat helemaal ergens op, maar is wel heel hilarisch. Vervolgens wordt meteen hilarisch doorgepakt door het bijbehorende hak- en snijwerk met grote overdrijving weer te geven. Een overtrokkenheid die bij het verdere slashwerk in al zijn grootsheid terugkeert. Heel fijn. De kills zijn echt iets om je op te verheugen.

De film is ook een flutverhaal met flutpersonages. Maar zowel verhaal als personages zijn op een of andere manier niet irritant en allesbehalve slaapverwekkend. Het verhaal is in al z’n onnozelheid zelfs grappig en boeiend en vervult op een vileine manier een bepaalde behoefte aan smerigheid en pulp. De film amuseert in al zijn onbenul. Het is genieten.

Uiteraard is het acteerwerk dat al deze heerlijkheid invult van laag niveau. Stuntelig en haperend bewegen de personages zich door de film. Storend is dat nooit. Leuk wel. Daarnaast laten de vrouwelijke peronages zich vaak disfunctioneel naakt bewonderen en dat is altijd extra fijn in zo’n foute jaren 80 film. Bovendien leidt de naaktheid weer wat af van het slechte acteerwerk.

De moorden zijn erg ok. Prima sfx hoor. Veel spuitend bloed, afzichtelijk snijwerk en lichamelijk bederf vullen het scherm. Heerlijk.

Fijne killer tenslotte. De moordenaar die onherkenbaar en “onopvallend” gekleed gaat in hoed en donkere kledij en onlosmakelijk verbonden is aan een motorzaag, beweegt zich smerig hijgend door de film. Ook dat is in al z’n overdrevenheid een heerlijke kers op de taart.

Slechte film. Onzinnig verhaal, slechte acteurs enzo, maar oh zo leuk. Ja, een verrukkelijk slechte film.

Het regiedebuut van Jade Halley Bartlett is een erotisch getinte film die highschooldrama verbindt met literatuurgeschiedenis. De film doet iets met het Lolita-motief van Vladimir Nabokov, citeert rijkelijk uit Henry Miller en schaaft met behulp van Tenessee Williams aan de Southern Gothic. Veel sfeerelementen dus. En veel literatuur.

Bartlett schreef het scenario oorspronkelijk als een tweeakter voor het toneel. Die structuur is behouden gebleven voor de film. Het verhaal vertelt over een hoogbegaafde scholiere (Cairo Sweet) die de interesse wekt van haar leraar Jonathan Miller (Martin Freeman). In eerste instantie daagt Miller haar intellectueel uit. Al snel keren de verhoudingen en wordt hij uitgedaagd door haar. Langzaamaan verwatert de grens van betamelijkheid en professionele afstandelijkheid. Of er daadwerkelijk iets onoorbaars gebeurt of dat gebeurtenissen uit de wervelende fantasie van Cairo Sweet ontspruiten is onduidelijk. De dans tussen twee interpretaties brengt in ieder geval een geslaagd spanningselement in de film.

De taalbeheersing is verzorgd en luistert prettig. De zinnen die de 18-jarige Cairo Sweet (verleidelijk gespeeld door Jenny Ortega) uitspreekt hebben literaire kwaliteiten. De prachtige beeldcomposities waarin de mooie Cairo naar school schrijdt, terwijl de ochtendnevel bezig is op te trekken, ademen een spookachtige maar ook wellustige atmosfeer. Erg mooi allemaal. Het enige dat ontbreekt is een verhaal dat daar mooi bij aansluit. Miller’s Girl is een film met een schitterende omlijsting met daarin een teleurstellend triviale vertelling.

De acteerprestaties zijn dik in orde. Jenna Ortega is een prettige actrice. Martin Freeman een prettige acteur. De belangrijkste bijrollen van Dagmara Dominczyk, Bashir Salahuddin en Gideon Adlon bieden prettige ondersteuning. Alleen jammer dat de figuren schamel zijn uitgewerkt, het verhaal niet erg origineel is en de boodschap van de film niet verder komt dan: tienermeisjes zijn gevaarlijke wezens.

De film speelt zich enkele jaren in de toekomst af in een wereld die door een ecologische ramp is getroffen. Er staat een missie naar de maan op stapel die de eerste aanzet zal zijn voor menselijke bewoning aldaar. Met dit gegeven in het achterhoofd lijkt A Million Days een film te zijn waarin actie, spanning en speciale effecten prominent aanwezig zijn. Geen sprake van. A Million Days is een praatfilm die zich op één locatie afspeelt. In een huis volgen we drie personages die bij die missie een dikke vinger in de pap hebben en die op problemen stuiten die de missie in gevaar brengen.

Ingegeven door een klein budget, zijn de filmische mogelijkheden gering. Het scenario is ingetogen. De film is toneelmatig van opzet en plaatst drie personages in een huis met een beperkte speelruimte van enkele kamers en laat hen interacteren. Zolang de onderlinge discussies en de wetenschappelijke benaderingen interessant zijn, levert die constellatie enige amusementswaarde op. In het algemeen is de amusementswaarde echter niet hoog. De setting is eentonig en steriel. De acteurs spelen houterig. Het discussiemateriaal is beperkt. Bovendien worden de onderlinge interacties amper geraakt door de factoren emotie en levendigheid.

Het scenario is overigens niet per se oninteressant, maar komt door het gebrek aan entourage en ambiance niet echt tot leven. Eigenlijk is het merendeel van de film verrekte saai. Ik kreeg nergens de indruk dat aan de film een scenario ten grondslag lag dat hoognodig verfilmd had moeten worden. Het is een scenario dat is getekend door een ingetogen en weinig dynamisch karakter. Een scenarioen dat in boekvorm ongetwijfeld beter tot zijn recht komt. Als film is A Million Days echter behoorlijk saai, steriel en statisch.

De films van Clint Eastwood vertellen vaak het verhaal van een held. Die held wordt vervolgens met een ambivalente blik bekeken. De held is een schijnbaar nobel mens die bepakt met traumatische bagage of vanwege een dubieus verleden van zijn voetstuk valt (of dreigt te vallen) en zichzelf hard tegenkomt. Huldiging en verkettering. Licht en donker. Ze liggen in de films van Eastwood dicht bij elkaar.

In Million Dollar Baby zijn de hoofdrollen voor Eastwood en Hillary Swank. Belangrijkste setting is de ietwat vervallen bokschool van Eastwood. De stugge bokstrainer met blanke pit neemt een enthousiaste, supergemotiveerde doorbijter als leerling aan. De film volgt de ups en downs van het tweetal. Het vertelperspectief ligt bij Morgan Freeman die als manusje van alles in de boksschool werkt en Eastwood als geen ander kent. Een prettige bijrol.

Het script is van Paul Haggis (Crash (2004), Quantum of Solace (2008)), die er niet voor terug deinst ook de hatelijke en moeilijke gedragskenmerken van de personages bloot te leggen. De personages zijn communicatief niet heel sterk ontwikkeld. Gevoelens worden niet uitgesproken maar worden onder het vloerkleed geveegd in de hoop dat ze daar blijven liggen en niemand er verder meer aandacht aan besteedt. Hun verstopte innerlijke leven wordt echter door Haggis heel behoedzaam onder het vloerkleed vandaan geveegd. Het acteerwerk van het trio acteurs dat aan deze personages gestalte geeft is goed. De personages overtuigen.

De personages in deze film zijn geen vooropgezette winnaars en zo worden ze ook niet gepresenteerd. Het personage van de bokstrainer is niet het meest originele karakter uit de filmgeschiedenis, maar Eastwood voorziet de man van een knoestig soort charme, die heel innemend werkt. Swank maakt indruk als deerniswekkende vrouw die als bokser carrière wil maken hoewel ze geen ervaring heeft, te oud is en misschien zelfs geen talent bezit. Ze is de typische underdog die tegen allerhande tegenspoed vecht. Een type dat al snel de sympathie heeft van de kijker.

Denk nu niet dat de film de vrouwelijke exponent van Rocky is. Dat is zeker niet zo. De film gaat soms wel een beetje die kant uit maar focust al snel veel meer op de schaduwkanten van de Amerikaanse droom. De droom die niet alleen maar winnaars voortbrengt. De film is geen heroïsche ode aan de bokssport. In deze film wordt de hoop op de vervulling van de droom vaak dwarsgezeten door de harde realiteit. Het boksen is hier niet per se het heilige middel dat succes en heldenverering oproept. Het credo ‘Living the Dream’ is in deze film geen garantie voor glorificatie.

Million Dollar Baby wekt in eerste instantie de indruk een underdog-feelgood-drama te worden, maar is daarvoor te cynisch. De film investeert daarvoor teveel in de hatelijke kanten van de mens. De film is geen sprookjesfilm, waarin alles mogelijk is. De film buigt zich genuanceerd over zijn personages en haalt geen rare toeren uit die opeens andere karakters te voorschijn tovert. De personages zijn wie ze zijn. Die insteek wil niet zeggen dat de film vrij is van clichés. Helemaal niet. Clichés zijn er zeker en de traangevoelige scène ontbreekt ook niet. De film overdrijft de clichés echter niet en buit de traan gelukkig niet excessief uit. Ik kon het goed hebben.

Een pakkende horrorthriller die met een duistere set design, druppende metrogangen en dynamisch camerawerk een prima vertegenwoordiger is van de insektenhorror die ooit met de film Them! (1954) begon. De hoofdrol is voor Mia Sorvino als de wetenschapper die niet heel wetenschappelijk overkomt. Geen zorg, want haar grote ogen contrasteren in ieder geval erg mooi met de halfverlichte metrogangen.

Een uitstekende supportende cast staat haar terzijde in de strijd tegen de mega-insekten. Guillermo del Toro introduceert de personages in hun eigen omgeving en weet in elk personages iets eigens te stoppen. De personages zijn meer dan vulsel. Del Toro presenteert leuke miniaturen die je zo in het dagelijkse New Yorkse leven tegen zou kunnen komen. Het zijn personages waar je heel prettig een tijdje mee kunt doorbrengen. Charles S. Dutton als humeurige politieagent beviel mij het beste.

De dreiging in de vorm van reusachtige insekten wordt indrukwekkend vormgegeven. Denk hierbij niet aan een enorme ontlading van allerhande spectaculaire trucs die de afdeling creature design tot zijn beschikking heeft, maar aan een bescheiden schemerige weergave. De beestjes blijven in het halfduister. Je ziet net genoeg om een idee van hun grootte en vraatzucht te krijgen. De suggestie verbeeldt het grootste deel van de beleving en die is zeer effectief. Mimic is een prima film.

Van de kleine filmstudio A24. Een film die zich bezighoudt met de ervaringen van een Zuid-Koreaans immigrantengezin in het landelijke Arkansas alwaar het gezin een eigen stuk land gaat bewerken.

Minari is een Koreaans kruid dat niet heel kwetsbaar is. Het is een taai kruid dat goed met bodemweerstand kan omgaan en gemakkelijk gedijt in de nabijheid van water. In de film plant de grootmoeder van het gezin het kruid bij een lieflijk beekje. Meer metaforisch gezien staat het kruid voor de worteling van de Koreaanse immigranten in den vreemde. Arkansas in dit geval.

Schrijver en regisseur Lee Isaac Chung vertelt met passie over zijn personages in hun streven om zich te wortelen. In hun streven naar geluk. Een streven dat soms gepaard gaat met voorziene maar vooral met onvoorziene weerstanden. Het levert een emotionele film op. Gewoon mooi emotioneel zonder overdrijving en kitscherige uithalen.

De film voelt realistisch. De personages zijn echte personen. Ze gedragen zich zoals echte mensen zich gedragen. De dingen die hun overkomen zijn dingen waarvan je je kunt voorstellen dat ze gebeuren. Het verhaal is dan ook niet te voorspellen. Met de afloop kan het alle kanten op. Het is de weergave van het echte leven met momenten van tragiek en van geluk

De spil in het verhaal is de grootmoeder. Zij weet op haar eigenzinnige en excentrieke manier de gezinsleden te raken, te ontroeren en te veranderen. Vooral het samenspel met haar kleinzoon is prachtig. Ongemakkelijk, gespannen maar ook erg grappig zijn hun interacties een amusante rode draad in de film. Youn Yuh-jung is de naam van de actrice. Zij is geweldig.

Minari is nergens spectaculair. De film vertelt over het echte leven. Een film met hart. Een film met emotie. Een film met humor. Een film met scherpte. Een mooie menselijke film. Een film waarin de personages en de kijker realistisch kunnen wegdromen. Minari is realisme met een vleugje magie. Het is net echt.

Geinige onzin. Het slaat allemaal nergens op. Alles hangt uit het lood.

De personages zijn heerlijk overdreven aangezet. Elke vorm van realisme is uit de karakters verwijderd. De karakters bestaan uit overdrijving en simpele typering. Het werkt op de lachspieren.

Hun dialogen zijn inhoudelijk belachelijk, maar erg humoristisch en eveneens vaak verrukkelijk droogkomisch. Brits, zeg maar.

Het verhaal is hilarisch stompzinnig. De situaties die zich voordoen zijn gevuld met misverstanden en absurdismen. Het is vooral de nonchalante en vanzelfsprekende kijk van de personages op allerlei absurde situaties die een komisch effect bewerkstelligt.

Wel vervelend dat het laatste kwartiertje film niet dat komische effect heeft. Op de een of andere manier overtuigen de slotscenes niet in humoristische zin. Misschien dat de personages daar te veel hun best doen om nonchalant grappig te zijn. Of misschien was ik gewoon comedy-moe. Weet het niet precies.

Toch een teleurstellinkje. De film is desondanks toch vooral een geslaagde optelsom van komieke onzinnigheid. Heb er erg om moeten lachen.

Spannende thriller over de zoektocht naar een killer die een groepje aanstaande profilers één voor

één uitdunt. De killer gebruikt daarvoor geraffineerde methoden, die het kijkplezier nog eens verhogen. De setting is een onbewoond eiland en de belangrijkste locatie is een industrieel gebouw met veel ruimtes en gangen. Radio Kootwijk heet de locatie in het echt. Mooie locatie die garant staat voor een beklemmende sfeer.

Normaal gesproken is het in dergelijke films wel duidelijk wie geen slachtoffer wordt van een moordende gek. Uiteraard zijn dat de acteurs van naam. In Mindhunters is dat niet het geval. Sommige bekende namen houden het niet lang vol en vallen ten prooi aan de moordlustige onbekende. Leuk voor de kijker die daardoor geen rekening kan houden met personages die gegarandeerd gevrijwaard zijn van een moordaanslag. Het kan iedereen in de groep overkomen. Het kat- en muisspel is intrigerend. Regisseur Renny Harlin ensceneert spannende situaties. Belichting, montage en setting worden creatief ingezet en houden de spanningsboog op peil.

De personages zijn over het algemeen niet vervelend. Vaak schrijft het script voor om een of twee personages minder sympathiek af te schilderen. Voor de beleving. Opdat de kijker stiekem kan hopen dat die personages snel worden geëlimineerd en hij zich daar niet slecht over hoeft te voelen. Helaas voor die kijker. Binnen het groepje heeft een ieder wel een aantal sympathieke en onsympathieke trekjes. Ik had in ieder geval niet een hekel aan iemand in het bijzonder. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik mij na weer een kunstzinnig uitgevoerde eliminatie overigens helemaal niet slecht voelde. Enigszins logisch. Evenals geen bijzondere hekel had ik immers ook nooit een bijzondere sympathie voor iemand.

De identiteit van de moordenaar blijft lang verborgen. Altijd goed. Ook goed is het feit dat de moordenaar niet wordt behangen met trauma’s uit de kindertijd of met rare psychoses. De killer pleegt gewoon graag moorden en heeft plezier aan het uitdenken van een creatief scenario en aan de schoonheid van een geslaagde uitvoering. Een lekker simpel motief dat past bij de leuke en solide no-nonsense-thriller die Mindhunters is.

De eerste scènes van de film impliceren een zekere rust, weloverwogenheid en diepgang, maar dat is maar schijn. De film is gewoon nietszeggende trash. Splatter en gore is wat de kijker krijgt. Het omringende verhaal met de heldhaftige Bruce Campbell en de boosaardige Angus Scrimm (Phantasm (1979)) in de hoofdrol, is onzinnig en niet spannend. Dieptepunt in het verhaal is wel de twist op het einde, die volkomen stompzinnig, zinloos en overbodig is.

Van het verhaal moet de film het niet hebben. Wel van de speciale effecten. In het begin van de jaren 90 deden films met een beperkt budget die dingen nog gewoon handgemaakt. Het bloed spuit en het vlees wordt met kannibalistisch genoegen verorberd. De effecten zijn goed. Ook de setting in de vorm van een ondergrondse behuizing die het thuis is van gedegenereerde mutanten met kannibalistische neigingen, is prachtig. Hoewel daarbij moet worden aangetekend dat het gebrek aan diversiteit en de donkere beelden de mate van bewondering op den duur doen afnemen.

Mindwarp is geen hoogvlieger. Gewoon redelijk vermaak. De omlijsting is amusant, maar verveelt op den duur. Een goed verhaal had de film goed gedaan.