Opinions

De eerste film voor MGM en de eerste film zonder de onleuke vierde broer Zeppo Marx. Ook een film waarin de Marx brothers minder anarchistisch in de weer zijn. Ze creëren wel de gebruikelijke chaos en hectiek maar hun verstoringen zijn ditmaal veel meer gericht tegen de onsympathieke figuren in de film in plaats van tegen een instituut of een ideeëngoed. Ze hebben zelfs menslievende trekjes en zijn zelfs onbaatzuchtig in de weer om een jong paar aan hun geluk te helpen. Zo kende ik de heren nog niet.

A Night at the Opera toont een modalere versie van de Marx brothers. MGM trachtte de talenten van de Marx brothers sympathieker in te zetten en de film breder toegankelijk te maken om uiteraard meer geld te verdienen. Commercieel gezien waren de strategieën behoorlijk geslaagd. De kunstzinnige uitwerking is echter minder geslaagd, wat mij betreft.

De film bevat enkele hilarische scènes en de woordspelingen, oneliners en spitsvondige replieken van Groucho Marx zijn fantastisch. Het verhaal is stringenter dan we gewend zijn uit de vorige films. De broers zijn daardoor meer gebonden aan een script, vermoed ik en dat maakt dat de humor minder onconventioneel en minder overdreven satirisch is. Nog steeds leuk en uitgelaten. Alleen minder absurd en grotesk.

Mij beviel de ruimte die wordt gegeven aan handelingen die met de broers niets te maken hebben, niet zo goed. Veel tijd wordt besteedt aan handelingen rond een vervelend liefdesgeschiedenisje met oninteressante figuren. Ook de momenten waarop in het kader van de filmtitel liederen ten gehore worden gebracht, had niet mijn sympathie. Allemaal spelbrekers voor de humor. Geef mij veel liever een sketchmatige film zonder veel verhaal. Daarin komen de talenten van de Marx brothers beter tot hun recht.

Zwakke comedy over groepje vrienden en de zoektocht naar de ultieme kerstparty.

De film is een aanslag op concentratie en geduld. Bijna niets is leuk.

Eigenlijk zijn enkel de scenes met Rogen (bezig met zijn eigen zoektocht) de moeite waard. Zijn acties in zijn voortdurende drugsgerelateerde egotrip zijn erg grappig.

Verder is het met de humor in deze buddyfilm erg teleurstellend gesteld.

De verschillende bijrollen en cameos voegen geen komisch gehalte toe.

Een bundeltje komische acteurs staat niet per sé garant voor een geslaagde komische film, zo blijkt maar weer eens.

Het begint allemaal met een goed script. En dat goede script is er in deze film niet.

Na de plotselinge dood van haar man zit Beth gevangen in gevoelens van leegte, hopeloosheid en verbijstering. De mens met wie zij jaren samenleefde is niet meer. Ze wentelt zich in troostende en confronterende herinneringen. Het huis dat ze samen bewoonden zit er vol mee. Ze hangen nadrukkelijk in elke kamer en Beth dreigt geestelijk ongezond ver door te schieten richting paranoia. Ze ziet en hoort dingen die er niet zijn. Of misschien toch wel?

De film werkt sterk met de harde tegenstelling tussen aanwezigheid in de herinnering en afwezigheid in de fysieke wereld en laat nu eens het ene aspect en dan weer het andere aspect domineren. Dat klinkt als een rouwproces waarmee je met gemak een psychologisch drama kunt vullen. The Night House is echter een horrorfilm. En dat horroraspect werkt prima, want op een psychologische bodem van droefenis en paranoia tieren angstaanjagende gebeurtenissen welig. De horror verbindt zich geleidelijk met de rouwende weduwe en haar waarnemingen en voor je het weet zit je midden in een spookhuisfilm.

De film werkt niet alleen met zwaarmoedige psychologische dreiging maar is ook niet vies van een jumpscare op z‘n tijd. Ook het spel met licht en donker zorgt voor dreiging. Evenals de sound design die heerlijk klassiek in de weer is met verontrustende geluiden.

Rebecca Hall speelt de treurende weduwe en doet dat erg goed. Zij is een heus karakter. Hall is de vrouw die enerzijds volledig instort en anderzijds toch de kracht vindt om op een manische manier de merkwaardige gebeurtenissen die haar thuis overkomen te verklaren. Een interessant personage dat er voor zorgt dat aan drama en horror een brok mysterie wordt toegevoegd. Leuk.

The Night House verbindt persoonlijk drama met spookhuis horror. Hier en daar wat standaard, maar ook met onvoorspelbare uitstapjes. Het verhaal beweegt zich uiteindelijk in een onverwachte richting die mij helaas niet geheel kon overtuigen. De rest van de film deed dat gelukkig wel.

Als thriller is Night Moves niet heel indrukwekkend. Het thrilleraspect functioneert slechts optimaal in de laatste twintig minuten. Pas dan komt er enige beweging in het oppervlakkige plot. Toch is de film op bepaalde vlakken wel interessant. Als opzienbarend tijdsbeeld bijvoorbeeld. Of als psychologische raamwerk over menselijke motivatie.

Regisseur Arthur Penn laat de film zich deels afspelen in de kneuterige Hollywoodse filmscene. En dat is interessant, omdat Penn met eerdere films afstand nam van de Hollywoodse filmconventies door de geweldsgrenzen van de hollywoodfilm te verleggen. Zijn weergave van het volkje is een presentatie van een hoop ondoorzichtige, leugenachtige en achterbakse personen. Achter de glamoureuze bijna goddelijke façade gaat het enkel om aardse hebzucht en aardse afgunst.

Penn vraagt geduld van de kijker. Veel geduld. Rustig en doordacht passeert het verhaal, dat niet bol staat van de spanningsbogen. In plaats van zich te richten op spannende accenten, besteedt Penn veel tijd aan een gedetailleerde karaktertekening van zijn protagonist. Een privé detective die worstelt met een huwelijks- en een zingevingscrisis. Hij wordt gespeeld door een uitstekende Gene Hackman.

Ook interessant is de weerklank van de toenmalige actualiteiten die door het verhaal schemeren. Watergate, Vietnam. Gebeurtenissen die hun sporen nalieten en de samenleving op zijn kop zetten. Die sporen zijn in de film zichtbaar in de vorm van een natuurlijk wantrouwen dat de personages ten opzichte van elkaar manifesteren alsmede in de sliert leugens en intriges die de personages als vanzelfsprekend steeds maar weer omringen.

Night Moves is geen spectaculaire of hele spannende thriller en is op momenten zelfs saai te noemen. De psychologische subtekst, het boeiende tijdsbeeld en natuurlijk de spannende slotscènes maken dat de film het aanzien toch nog waard is.

Een anthologiefilm. Altijd leuk. Maar ook altijd lastig om als één geheel te beoordelen. De korte films verschillen doorgaans kwalitatief van elkaar. Om nog maar te zwijgen van de diversiteit aan subgenres die langs trekt. Moeilijk te beoordelen dus.

In deze film is dat niet anders. Maar liefst negen episoden komen langs. Negen korte horrorfilms die worden verbonden door een overlappend tiende segment. In dat tiende segment zien we radiopresentator Rod die in zijn radioshow griezelverhalen vertelt en paranormale ervaringen van luisteraars aanhoort. De negen episoden in de film bestaan uit zijn vertelsels.

De negen korte films zijn erg wisselend van niveau. Veelal onbekende filmmakers leveren hun aandeel aan de anthologie. Sommige films hebben al eens gedraaid op een filmfestival. Andere lagen al een tijdje ergens op een plank, maar zijn hier voor het eerst te zien. De enige nieuwe inbreng is de raamvertelling.

Het opduiken en bijeenbrengen van negen korte horrorfilms die niet eens nieuw zijn, klinkt nogal gemakzuchtig. Het klinkt al lovenswaardiger als je weet dat veel korte horrorfilms nooit worden vertoond of na eenmalige vertoning in een archief terechtkomen om nooit meer bekeken te worden. En dat alleen al maakt deze anthologiefilm de moeite van het bekijken waard.

Veel diversiteit in de filmpjes. Niet allemaal even goed, maar wel allemaal met een originele kijk op de horrorbeleving. De keuze voor de vorm waarin het kwaad is gehuld, verschilt enorm. Tot de leukste filmpjes behoren de filmpjes met een cynische kapper, een moordende zeemeermin, een fotograferend meisje en een sinister gevecht tegen innerlijke demonen. Stuk voor stuk horrorpareltjes.

Daartegenover staan minder aansprekende filmpjes waarvan het verhaal over een kind dat door een clownachtig creatuur wordt belaagd, wel de minste is. De raamvertelling viel overigens ook tegen.

Een kenmerk van een anthologiefilm is natuurlijk dat de speelduur van de filmpjes kort is. In deze anthologie was de speelduur soms wel erg minimaal. Heel prettig bij de vervelende filmpjes. Minder prettig bij de leuke. Zo had ik best wat langer van de cynische kapper of de moordende zeemeermin willen genieten. Dat onbevredigende gevoel hoort ook bij deze anthologie.

Het is klein leed. A Night of Horror: Nightmare Radio is toch vooral een aangename anthologie met enkele leuke horrorverrassingen.

Gemaakt voor 40.000 dollars. De verwachting: het filmische product dat voor dat bedrag wordt gemaakt, kan haast niet goed zijn. Het oordeel: dat klopt deels. In sommige opzichten is het helemaal niets. In andere opzichten is het best ok.

De technische kant van de film ziet er goed uit. Montage, camerawerk, sfx en muzikale score. Prima voor mekaar. Als je dat afzet tegen het minieme budget, is de prestatie wonderbaarlijk. Vooral de sfx zijn prima. Er wordt hele genietbare gore geproduceerd.

Minder goed is het inhoudelijke aspect van de film. Verhaal, acteerwerk, dialogen, personages, humor. Echt benedenmaats. Vooral de humor is van een geesteloos en zeer puberaal niveau. Eventjes leuk, maar meestal niet.

De humor drijft op het enorm uitvergroten van omstandigheden en gebeurtenissen. De overdrijving levert slechts sporadisch een leuke scène op. In de meeste scènes werkt de overdrijving averechts en verdwijnt de humor in de overdaad aan bloed, kots en andere lichaamssappen. Een enkele grap die vanwege een subtieler karakter opvalt, is juist dan erg leuk. Van die subtielere humor is er weinig. De meeste situaties zijn zo uitvergroot, zo overdreven belachelijk en zo voorspelbaar in hun belachelijke uitvergroting dat ik er niet meer om kon lachen.

Het is teveel. Te uitvergroot. Te sterk aangezet. Teveel is niet leuk. Teveel verveelt al snel. Teveel had in dit geval een negatief effect op mijn kijkplezier.

The Night of the Assassin is een historisch drama met veel actie. Een film die met een klein budget tot stand kwam. Dat is soms te zien aan de keuze om de reikwijdte van de setting te beperken tot een statische ruimte, waarin de personages hun ding doen. De film heeft soms wel iets van een kostuumdrama opgeleukt met uitstekend geënsceneerde gevechtscènes.

Eigenlijk kijkt de film gewoon erg aangenaam weg. Het enige manco is het verhaal. Het verhaal van een ijskoude assassin die door ontmoetingen met het gewone volk gelouterd wordt, is vaker vertoond. Erg veel verrassingen houdt het scenario niet verborgen. De loop van het verhaal is redelijk goed te voorspellen.

De personages daarentegen zijn verrassend interessant. De hoofdrol van Shin Hyun-joon als de zwaardvechtende moordenaar is gewoonweg geweldig. De spirituele rust die de man uitstraalt tussen de gewelddadigheden door is noemenswaardig. Ook Hong Eun-ki (ooit lid van een K-popgroep) als een gemene schurk maakt indruk. Ook de overige personages die in diverse maten van veelzeggendheid, voorbij komen, zijn uitstekend ingevuld. De film is bevolkt met merkwaardige, grappige en levendige figuren. Leuk.

The Night of the assassin is een mooie mix van actie en drama. Zowel film- als acteertechnisch heel genietbaar. Verhaaltechnisch is de film helaas wat simpel. De andere aspecten poetsen dat manco echter redelijk goed weg. Ik heb me prima vermaakt.

Ondanks de bezwaren van regisseur Tourneur, schrijver Charles Bennett en hoofdrolspeler Dana Andrews voegde producer Chester toch een letterlijk monster toe aan de film. Na het zien van de film, denk ik dat een suggestief monster een betere keus was geweest. De keuze voor sensatie neemt dan wel niet veel plaats en tijd in, maar verschijnt wel op cruciale momenten en daarom heeft die keuze een absoluut gevolg voor de sfeer in de film die zonder die spectaculaire sfx waarschijnlijk een meer continue duistere indruk had gemaakt. Het letterlijke monster leidt gewoon wat af.

Desondanks kent de film (los van de sfx) gelukkig heel veel onheilspellende sfeer. Veel daarvan ontstaat dankzij mooie shots en scènes die het zwart-wit aspect goed benutten. Een achtervolging in een bos, een woningbraak en een séance springen er uit en ademen dankzij het spel met schaduw en licht een verrukkelijke sinistere sfeer. Prachtscènes zijn het. Heerlijk suggestief. En dan blijkt maar weer eens dat opzichtige sfx soms overbodig zijn en voor verkeerde afleiding zorgen.

Door het weinige gebruik van sfx moeten verhaal, dialoog en acteerkunsten op peil zijn. Wat mij betreft waren ze dat ook. Wel is er een klein irritatiepuntje betreffende de acteurs. Zij overdrijven hun gebaartjes nogal. Misschien is de reden dat acteurs in die jaren theatrale gebaren moesten maken omdat het publiek anders bepaalde details zou ontgaan. Opvallend is het wel.

Het verhaal is spannend. Een mysterie rondom een gekke sekteleider wordt op een meeslepende manier verteld. Hier en daar een tikkeltje onlogisch, maar wel steeds met redelijke vaart. Vooral de snelheid waarmee het verhaal verglijdt viel me mee. Zelfs de vele dialogen voelden niet saai of vertragend aan.

Prachtige score ook. Heerlijk bombastische aanzetten bij de spannende scènes en spannende uitsmijters.

Fijne film. Smaakt naar meer uit deze periode.

Wat een leuk werkje!

Geen ander deel gezien en dus niet belast met de onvermijdelijke drang en dwang om te vergelijken.

In filmisch en acteer technisch opzicht is het niet heel goed. Het leuke komt door de spontane en frisse uitstraling van de film. Het plezier staat voorop. Gewoon leuk vermaak. Niet te moeilijk. Niet meer dan een eenlaags verhaal zonder ingewikkelde zijpaden of diepere boodschap. Ongecompliceerd amusement dat lekker weg kijkt.

Ja, leuk werkje. Er is voortdurend beweging. Er is continue actie. Amper inzakmomenten. Amper vertragende filosofische of psychologische bespiegelingen. Alles voor de vaart. Het beweegt. Het leeft. Het sprankelt.

Een heel aangename demon ook. Niet per sé eng, maar wel een sinister personage met veel body. Ook met een verrukkelijke macabere komische touch. De andere personages zijn minder indrukwekkend. Type student en slachtoffer. Niet heel boeiend. Leuke uitzondering is een non, die zich door iets meer kleur onderscheidt van de grijze massa. Verder kent de film geen memorabele karakters.

De special effects zijn ietsjes gedateerd, maar niet storend. Over het algemeen heel kijkenswaardig. De gore ziet er goed uit. Uiteraard wat overdreven, maar niet op het belachelijke af. Niet tè. Daardoor blijft de balans tussen komedie en horror goed bewaard en schiet de boel niet door naar slapstickachtige taferelen. Het blijft beheerst onbeheerst.

Leuk.

“Leaning... leaning... safe and secure from all alarms. Leaning... leaning... leaning on the everlasting arms”.

Aldus zingt de vrouwenhater die het woord Love op de vingers van zijn rechterhand heeft geschreven en het woord Hate op de vingers van zijn linkerhand. Aldus zingt de kille cynicus die Gods woord heeft aangenomen en Gods woord gebruikt om zijn geldzucht en moorden te legitimeren. Harry Powell is de naam. Het gepersonaliseerde kwaad in een priesterlijk omhulsel. Robert Mitchum speelt hem fantastisch. Hij is koud, eng en kwaadaardig.

We schrijven het Amerika van de jaren 20 of 30. De depressie heerst. Er is armoede. Willa Harper is een weduwe die met twee kinderen in een plattelandsstadje woont en zich met een baantje in de lokale diner net weet te redden. Haar man werd ter dood veroordeeld wegens de roofmoord op twee mensen waarbij hij 10.000 dollar buit maakte. Zijn zoon John weet waar het geld verstopt is, heeft zijn vader beloofd niets te zeggen en houdt angstvallig zijn mond. Harry Powell zat een tijdje met Harper in de cel, weet van het geld maar niet waar het verstopt is. Powell die zich als priester manifesteert en misbruik maakt van de diepe religieuze bewogenheid onder de mensen dringt zich heel geslepen op in de gemeenschap en in het gezin.

De film is geregisseerd door Charles Laughton die vooral bekendheid heeft als een fantastische acteur. The Night of the Hunter is de enige film die hij regisseerde. Dat is jammer, want het is simpelweg een erg goede film die naar meer smaakt. Laughton schetst met fascinerende beelden een soms onwerkelijk aandoende constellatie van landschappen, mensen en handelingen. Een mooi voorbeeld van die onwerkelijke weergave is een prachtige scène waarin de twee kinderen zich in een roeiboot in het (schemer)donker op de rivier begeven. Hij toont de kinderen in hun bootje spiedend achter een spinnenweb vanaf de oever. Hij toont dieren op de oever (een uil, een vos, een schildpad) die de kinderen lijken te observeren. Laughton creëert met dergelijke surrealistische voorstellingen een sfeer als in een duister sprookje. Dreigend, beklemmend en onheilspellend. Het is deze sfeer die overheerst, waarbij de film frequent wisselt van surrealisme en realisme.

Het grootste aandeel in de nachtmerrieachtige uitstraling van de film heeft de figuur van William Powell. Een geweldige rol van Robert Mitchum. Zijn verschijning is op enig moment erg down to earth en op andere momenten zeer irreëel. Hij is een metafysisch fenomeen als hij gezeten op zijn paard door de nacht rijdt terwijl hij zijn christelijke hymne zingt en zijn aanwezigheid slechts zichtbaar is door de scherpe contouren van zijn schaduw. Leaning…leaning...

De film speelt zich af in een atmosfeer van beklemming. Een atmosfeer die door het indringende verhaal wordt opgeroepen en die met schaduwwerking, lichteffecten en met de nachtmerrieachtige landschappelijke decors nog eens wordt benadrukt. The Night of the Hunter vertelt een verhaal met lichte en donkere kanten. Love en hate. Een verhaal waarin de lichte kanten steeds weer worden verstoord door de vrouwenhater, de cynicus, de religieuze psychopaat die gelooft in opdracht van God te handelen en heel geraffineerd zijn toorn over de goede en goedgelovige mensen van het stadje uitstort. Steeds weer is daar de egocentrische Powell die doorlopend met Bijbelspreuken strooit en in de naam van God de levens van goede mensen tot een hel maakt.

The Night of the Hunter voegt elementen van de film noir, de thriller en het sprookje (Hans en Grietje, de Boze Wolf) heel mooi samen in een film die nachtmerrieachtig surrealisme afwisselt met nachtmerrieachtig realisme en in beide hoedanigheden voortdurend duister, spannend en gewoon erg goed is.

Animal Horror met konijnen. Zo absurd dat het wel slecht moet zijn. En dat is de film dan ook. Waarom kijk je hem dan? Nou, omdat de film vaak wordt genoemd als een absurd voorbeeld in het subgenre van de Animal Horror. Dat feit maakt nieuwsgierig. Nieuwsgierigheid wint het dan van de waarschijnlijke teleurstelling die er bijna zeker zal zijn. Het kijken naar de film was een kwelling maar lost gelukkig ook iets op. Ik kan deze slechte film voortaan achteloos negeren als ik hem in een lijstje tegenkom. Wat een opluchting!

In beginsel denk je nog dat het concept van het killerkonijn toch zeker wel ironisch bedoeld zal zijn. Gaandeweg kom ik er achter dat de film bloedserieus is bedoeld. In een proloog laat de film beelden van documentaire aard zien over wereldwijde konijnenplagen. Serieuze kost dus. De film is een voorloper van de zogenaamde ecothrillers die in de jaren 70 in opkomst en in zwang waren. Night of the Lepus hanteert daarbij een stichtelijk toontje. Er is ruime uitleg over de oorzaken en gevaren van dierenplagen. Ook is er ruime aandacht voor het duurzaam en verantwoord oplossen van dergelijke plagen. Stuart Whitman en Janet Leigh kunnen er wat van. Het had niet veel gescheeld of ik was in psalmgezang uitgebarsten.

Uiteraard kijk ik een dergelijke film niet voor de stichtelijke boodschap. Ik kijk de film voor de bloeddorstige effecten, de spanning en de gigantische killerkonijnen. Als de reusachtige konijnen in actie komen, doen ze dat in slow motion. Tegen de achtergrond fraaie staaltjes modelbouw en geluiden die aan het hoefgetrappel van een kudde paarden doet denken. De scènes van konijnen die over speelgoedautootjes huppelen en in slow motion over de velden draven, zijn talloos. Toegegeven, in het begin is het wel en beetje fascinerend, maar de fascinatie verliest door de overload snel aan kracht. Bovendie wekken de begeleidende synthesizergeluiden danig op de zenuwen.

Houterig, achterhaald, lachwekkend, zonder enige overtuiging. Zomaar wat termen die goed toepasbaar zijn op de film. Het zijn eveneens termen die gemakkleijk opkomen bij het beschouwing van de twee protagonisten Stuart Whitman en Janet Leigh. Whitman de ideële wetenschapper die zijn dochtertje heel onverantwoord loslaat in een serieus onderzoekslaboratorium met schattige konijntjes. En Leigh die zichzelf in vrolijke en camouflage-onvriendelijke hemdjes en een onpraktische broek heeft gehesen en de ondankbare taak heeft om de dommige en onderdanige echtgenote te spelen. Ze is verplicht steeds naar de verhandelingen van haar man te moeten luisteren die oreert over wetenschappelijke zaken die zij met haar jarenlange hulp bij zijn wetenschappelijke arbeid natuurlijk allang had moeten weten.

Kortom, Night of the Leus was een zware bevalling, waar ik gelukkig nooit meer aan hoef te denken.

Night on Earth is een fantastische episodenfilm die zich op vijf originele locaties in de wereld afspeelt. De kijker wordt steeds meegesleept in een nachtelijke taxirit door vijf grote steden, waarbij bijzondere en curieuze ontmoetingen plaatsvinden. Een film vol grofmazige, ironische en ongekunstelde humor.

Het is nacht op de planeet Aarde en de straten zijn verlaten. De geportretteerde taxichauffeurs die in Los Angeles, New York, Parijs, Rome en Helsinki hun passagiers oppikken, zijn onderling zeer verschillend. Evenals de passagiers waarmee gedurende de lengte van een taxirit een relatie wordt opgebouwd. Het late uur, de bijzondere personages en de specifieke sfeer die in elke stad anders is, zorgen voor grappige, schelmse, bizarre en magische momenten. Momenten die de menselijke aard pijnlijk precies op de korrel nemen.

Jim Jarmusch verzamelt in Night on Earth merkwaardige personages wier korte interacties met veel gevoel voor interculturele nuances, met krachtige beelden en onder begeleiding van zwaarmoedige muziek van Tom Waits vermakelijk en diepzinnig worden gevangen. In de taxi's ontstaat even een begripvolle verhouding tussen mensen met een diverse sociaal-culturele achtergrond. In de taxi's worden gedurende een magisch ogenblik de vooropgezette bevooroordelende kloven tussen mensen gedicht. En dat voelt bijzonder aangenaam.

De enige smet op zoveel moois is het segment dat zich in Rome afspeelt. Het verhaaltje is intrigerend genoeg. Dat is niet de smet. De smet heet Roberto Benigni die met veel drift en een moemakende woordenstroom zijn taxi door de straten van de eeuwige stad manoeuvreert. Het was het enige segment waarbij ik op een bepaald moment dacht: genoeg nu! Voor de overige episoden en personages niets dan lof. Het is heerlijk om met mensen als Winona Ryder, Armin Mueller-Stahl en Matti Pellonpää de nachtelijke straten te verkennen en sociaal-culturele kloven te dichten.

Night on Earth is een geweldig komisch drama waarin de verbale en visuele humor die de prachtige ontmoetingen en verhalen omkleedt zowel prettig vermaakt als prettig ontroert.

Night Passage heeft veel ingrediënten om een aangename en spannende film op te leveren. Geld, bandieten, een oud confict, James Stewart, Audie Murphie. Het resultaat van al dat fraais is helaas niet meer dan een mooi geënsceneerde western die inhoudelijk erg tegenvalt. Ik vond het allemaal nogal slapjes en braafjes.

Gefilmd in technicolor pronkt de film met geweldig beeldmateriaal. Met schitterende impressies van het landschap en een groots setdesign weet de film behoorlijk te imponeren. Optisch en esthetisch prachtig. Inhoudelijk stelt de film een stuk minder voor.

Het verhaaltje is niet eens zo storend. Het is meer de zwakke invulling van de personages die tot treurnis stemt. De bandieten gedragen zich als een stel kwajongens en zijn niet dreigend of angstaanjagend. Audie Murphy is op papier de meest interessante figuur onder de bandieten. De Utica kid is echter een standaard personage dat opvalt door een portie hooghartigheid en verder weinig opwinding veroorzaakt. Ook de finale shootout waar de film naar toewerkt en waarin Murphy en Stewart de hoofdrollen vertolken is een kleine deceptie.

James Stewart zat me niet helemaal lekker. Stewart haalt gedurende de film meerdere keren zijn accordeon te voorschijn, zingt daarbij zoete melodieën en verwent zijn toehoorders met leerzame conversatie. De term kneuterig popte meermalen in mijn hoofd op. Vooral het lied ‚Follow the River‘ dat James Stewart uit volle borst aanheft, deed pijn. Dat lied paste trouwens wel uitstekend in de soms wat over-emotionele toon die de film aanslaat.

Wat mij betreft genoeg factoren die aanleiding geven om te klagen over de film. Niet geheel terecht. Night Passage verdient meer dan geklaag alleen. De voornoemde cinematografie is absoluut erg goed en James Stewart zonder accordeon is als vanouds zeer prettig om te aanschouwen. Ach, Night Passage is een film die goed past in de knusse jaren 50 atmosfeer die in meer Hollywood producties uit die tijd is te vinden. In die sfeer passen een romantische zonsondergang en een zoetig liedje beter dan een fel vuurgevecht en cynische dialogen.

The Night Sitter is het film- en schrijversdebuut van Abiel Bruhn en John Rocco. Dat de makers het werk van Dario Argento goed hebben bekeken en erdoor zijn beïnvloed, is duidelijk. Zelfs voor iemand als ik die zijn werk zeer waardeert maar zich niet als een kenner beschouwt is dat duidelijk.

Zo spreekt de kleurstelling boekdelen. De film maakt veelvuldig gebruik van felle primaire kleuren. De kleuren onderstrepen heel sfeervol de handelingen in de film. Net als bij Argento dus.

Een ander dingetje dat opvalt is het gebruik van het begrip ‘The Three Mothers’. Een verwijzing naar de trilogie van Argento over hekserij (Suspiria (1977), Inferno (1980) en La Terza Madre (2007)). The Three Mothers in deze film zijn logischerwijs dan ook heksen.

The Night Sitter laat het bij deze uitingen van bewondering. Andere verwijzingen zijn mij in ieder geval niet opgevallen. En dat is ook goed. Bewondering heeft soms iets fanatisch dat een authentieke inbreng in de film onderdrukt. Kopieergedrag staat eigen kunstzinnigheid nog wel eens in de weg. Verhaal en personages lijden eronder. Hier gelukkig niet. Het verhaal is wat simpel, maar gaat gewoon zijn eigen weg en wordt ondersteund door eigen personages die ook nog eens met behoorlijk acteerwerk tot leven worden gebracht.

Elyse Dufour speelt de hoofdrol. Een actrice die ik niet kende, maar mij zeer beviel. Zij is de titulaire night sitter. Een fijne verschijning die met haar pittige naturelle uitstraling haar personage afwisselend achterbaks, geslepen en sympathiek laat overkomen. Mij bevielen alle gradaties erg goed. Zo goed dat ik binnenkort eens ander werk van haar ga bekijken. De andere filmpersonages zijn overigens goed te doen hoor, maar vallen niet bijzonder op. Ze zijn vooral nogal jolig en stellen zich inschikkelijk op ten behoeve van het verhaal. En van Elyse Dufour natuurlijk Ik vond dat een prima deal.

Het verhaal is niet heel opmerkelijk maar voldoet als aangenaam amusement. Hier en daar met een te grote overdaad aan jolige hectiek. Maar ook met een fijne onheilspellende sfeer. Met heksen die lekker creepy zijn. En met voldoende bloed en gore. Verder vallen de goede score en het sfeervolle camerawerk op. Ook de speciale effecten zijn ok. Die lijken manueel tot stand te zijn gekomen. Dat maakt een film altijd net iets leuker, vind ik.

The Night Sitter is prima vermaak.

Een chauffeur en zijn twee vrouwelijke passagiers rijden in Los Angeles van de ene extravagante bijeenkomst naar de andere. Elke stop eindigt in bloedige actie. In beginsel best ok. Na verloop van tijd erg voorspelbaar. Aan de totstandkoming van Night Teeth is niet veel denkwerk vooraf gegaan. Night Teeth bestaat uit voorspelbare rechtlijnigheid en biedt daarom amper boeiend vertier.

De locaties zijn het aanzien waard. Het ene luxueuze onderkomen wordt afgewisseld met het andere. De geheime wereld der vampieren is elitair en de leden zijn rijk. De grote hoeveelheid locaties die wordt bezocht, verleent de film een bepaalde energie. De drie personages staan nooit stil. Ze zijn onderweg naar een locatie, doen hun bloedige ding en zijn weer op weg naar de volgende locatie. Die dynamiek is in eerste instantie ook zichtbaar in de actie. Die is stilistisch mooi maar ook erg herhalingsgevoelig en ontzettend braaf. En dat verveelt.

Het verhaal heeft in de dop wel iets te bieden, maar is slordig uitgewerkt. Een aantal vampierclans leeft in onenigheid. Tegen zijn wil wordt een taxichauffeur daarbij betrokken. Dwars door de onmin heen, zijn er ontmoetingen met een stel vampierjagers. Aan interessante ingrediënten is geen gebrek. Aan onderlinge samenhang wel. Men doet maar wat. Die instelling levert geen spannend geheel op.

De personages stellen teleur. Aan karakterbouw wordt niet gedaan. De personages zijn karikaturen en als zodanig niet interessant. De personages zijn gereduceerd tot een hoedanigheid. De één is kwaadaardig. Een ander is arrogant. Weer een ander is gewetenloos. Erg zwart-wit en erg saai. Net als het verhaal genereren de personages geen enkele spanning.

Night Teeth piekt met aardige (niet brute) actie en aardige locaties. Inhoudelijk is de film hol en vervelend.

Horror anthologie met daarin drie verhalen waarin steeds de lotsbestemmingen van de personages centraal staan. De segmenten worden becommentarieerd door Satan en God die al keuvelend in een coupé van een rijdende trein tegelijkertijd de verbindende factoren tussen de drie filmpjes zijn. Dat klinkt knotsgek en dat is het ook. Beide personages houden overigens geen hoogstaande theologische beschouwingen. De dialogen tussen beide personages gaan niet veel verder dan de vraag of iemand naar de hemel of de hel gaat en zijn van het niveau welles-nietes. Ach, wel grappig.

De verhaaltjes zijn stuk voor stuk rommelig en slecht te volgen. Gekke scène wisselingen maken dat het idee ontstaat dat er stukjes verhaal worden overgeslagen. De kijker moet soms zelf de verhalende verbinding tusen scènes invullen en zaken met betrekking tot de chronologie rechtbreien. Het is een verwarrend kijkspel en het is hard werken.

De disbalans in de filmpjes is verklaarbaar. De film is samengesteld uit stukken film die uit drie andere films afkomstig zijn. Dat is niet best gedaan. Slordige montage is waarschijnlijk de belangrijkste reden dat de verhalen een warrige indruk maken. De vreemde en abrupte scène wisselingen lijken het gevolg te zijn van robuust en onhandig plakwerk. De finesse is ver te zoeken.

De sfx zijn van bedenkelijk niveau. Veel effecten bedienen zich van Claymation. Die effecten komen nogal stumperig en knullig over. Angstaanjagend zijn ze allerminst. Toch hebben de effecten door hun knulligheid ook weer een vertederende werking. De sfx volledig afbranden gaat daarom gewoon niet.

Een slordig in elkaar gezette film dus. Met warrige verhaaltjes. Niet goed, en toch is de film niet vervelend om te volgen. De verhalen zijn ondanks de mankementen inhoudelijk in orde en zijn daarom vermakelijk en intrigerend genoeg.

Humor is er ook en humor helpt ook om tijdens het kijken in een milde stemming te blijven. Klein voorbeeldje: in de endcredits staat dat Satan gespeeld wordt door "Lu Sifer" en dat God zich zelf speelt. Vooral dat laatste vind ik grappig. Nou ja, van die humor dus.

Nee, het is zeker geen goede film maar het is wel een film met 'vertederende' haperingen. ik sta er vergevingsgezind tegenover. In de geest van de film zogezegd.

Regisseur en schrijver Marielle Heller laat Amy Adams aan de rand van de uitputting verkeren in Nightbitch. De zorg voor haar baby is aan haar toegewezen, terwijl papa er ouderwetse ideeën ten aanzien van de zorg voor de baby op nahoudt, zich aan de rand van het opvoedingsspectrum bevindt en zich voornamelijk met zijn werk bezighoudt. Het leven van Adams bestaat uit zelfopoffering. Het is haar duidelijk dat haar carrière als kunstenaar voorbij is en de tijd van zelfverwezenlijking evenzo. Ontevredenheid maakt zich van haar meester ondanks haar liefde voor haar baby.

De voortdurende zorg voor de baby is zwaar en maakt oerinstincten los. De mythe van de weerwolf komt om de hoek kijken. De film hanteert deze plompe symboliek om het dierlijke gevoel dat ontstaat bij zwangerschap, geboorte en tijdens de eerste jaren van het nieuwe geboren leven te omschrijven. Het dierlijke aspect verdringt al het andere. Het verdringt het vrouw-zijn. Het verdringt de behoefte aan zelfontplooiing. De vrouw wordt een beschermend moederdier dat zichzelf opoffert. Een moederdier dat altijd bezorgd en moe is. Nightbitch is een satirische komedie waarin deze metamorfose haarfijn uit de doeken wordt gedaan.

Het raakte me nauwelijks. Op een enkele geslaagd grappige scène na, vermaakte de film me maar matig. Een film lang kijken naar een vermoeide vrouw die stereotiep gedrag vertoont, niet veel bijzonders meemaakt, niet veel heeft te zeggen en af en toe het sluimerende beest in haar laat vieren, heb ik niet als louterend ervaren. Nightbitch is een vermoeiende film.

Regisseur Jennifer Kent maakt in haar tweede film na The Babadook (2014), al in het eerste halve uur duidelijk dat de kijker te maken gaat krijgen met sombere en buitenissige gebeurtenissen, die een aanslag gaan zijn op zijn gevoel voor rechtvaardigheid en zijn morele besef.

The Nightingale is een prachtig geënsceneerde psychologische horror die zich afspeelt in het barbaarse Tasmanië van de 19e eeuw. Het eiland deed dienst als strafkolonie voor Ierse en Engelse veroordeelden. Tijdens die barbaarse periode deden de Britten in hun koloniale drift erg hun best om alle aboriginals uit te roeien.

De film hanteert het wraakmotief als belangrijke spil en bouwt er een verhaal om heen dat niet al te ingewikkeld is. Extreme pijn en groot verlies maken van de mens een monster. Dat zou heel goed de tagline kunnen zijn.

Even kort de inhoud: de Ierse Irin Clare is gedeporteerd en leeft als rechteloze vrouw. Zij en haar gezin worden door de Engelse luitenant Hawkins misdadig behandeld. Die behandeling loopt uit op een tragedie die Irin zo traumatiseert en vervult van wraakgevoelns dat zij samen met de Aboriginal Billy de jacht inzet op Hawkins en zijn troep soldaten. Ze belandt middenin de kille strijd tussen de verdreven oorspronkelijke bevolking en de blanke overheersers. Ook wel de Black War genoemd.

Een andere belangrijke spil in de film is weggelegd voor de relatie tussen Irin en Billy. Ze hebben een vooropgezette hekel aan elkaar en begrijpen elkaars handelingen niet. De cuturele verschillen zijn erg groot. Hun gemeenschappelijke haat tegen de Engelse overheerser houdt de relatie draaglijk en vormt het begin van het afbrokkelen van de ondoordringbare culturele afscheiding. De relatie wordt pakkend en met galgenhumor uitgewerkt. Jennifer Kent houdt het gelukkig realistisch en vermijdt ongeloofwaardige romantiek en andere zoetigheid.

Dat zou ook niet passen in een film, die een realistische sfeer van rauwheid en bruutheid ademt. Bijna ieder personage is verschrikkelijk hardvochtig, bevooroordeeld en vijandig. De ongerepte natuur van Tasmanië ziet er prachtig uit, maar is geen idyllisch plaats waar de edele mens opnieuw wordt uitgevonden. Tasmanië is een ongastvrije plaats waar de verdorven mens het masker van zijn beschaving juist definitief laat vallen.

Psychologie genoeg. En de horror dan? Die is aanwezig in de brute en de rauwe sfeer. Die is aanwezig in de duistere sequenties als Irin overmand wordt door waan- en droombeelden waarin zombies en geesten figureren. Die is aanwezig in de beklemmende jacht op haar duivelse opponenten. Die is ook aanwezig in een aantal plastisch uitgevoerde moordscènes. Horror genoeg dus.

Drie prima hoofdrollen ook. Irin wordt gespeeld door Aisling Franciosi. Zij doet dat fantastisch. De diversiteit aan psychische gemoedstoestanden die haar rol van haar verlangt, zet zij geloofwaardig neer. Haar karakter is soms breekbaar, dan weer waanzinnig, teneergeslagen, strijdvaardig en af en toe zelfs gevaarlijk. Knap geacteerd.

Het overige acteerwerk mag er ook zijn. Baykali Ganambarr is Billy die als gedesillusioneerde aboriginal in het bezit van een permanente tragiek toch voor een incidentele komische noot weet te zorgen.

En dan de luitenant natuurlijk. Gespeeld door Sam Claflin. Beetje teveel aangezet in zijn rol. Uiterst koud en afschuwwekkend en overdreven Brits onderkoeld. Toch heb ik zelden iemand met heel veel liefde zoveel haatgevoelens toegeworpen.

The Nightingale is een beklemmende ervaring zich afspelend tegen een historisch interessante achtergrond. De film is omkleed met een verontrustende duistere sfeer, bevat wat horrorelementen en heeft heel behoorlijk acteerwerk.

Nightman is een film waarin volop wordt gestrooid met klassieke elementen die een horrorfilm zo sfeervol opsieren. Ik hou daar van. Een familietrauma. Terugkeer naar de geboorteplek. Stadsmensen op het platteland. Een duister geheim. Nachtmerries. Een kasteelruïne met daaraan verbonden een legende. Verontrustende dorpse personages. Een paar rednecks. Een moedercomplex. Illegale medische experimenten. Een tuchtschool met een verschrikkelijke geschiedenis. Slaapwandelen. En nog meer familietrauma. Nightman van regisseur en coauteur Mélanie Delloye laat bijna geen genrecliché onbenut.

Materiaal genoeg dus. Teveel. Delloye is niet in staat om er een vloeiend geheel van te maken. Veel verhaallijntjes hebben weinig connectie met het basisverhaal en worden niet naar behoren uitgewerkt. Ze zijn overbodig. Los zand. Op den duur ontstaat een onevenwichtige brij aan niet uitgewerkte draadjes waarvan sommige trouwens spannende potentie hebben. De draadjes blijven daar vervolgens hangen. In de potentie. Waarom toch al die moeite terwijl Delloye eigenlijk alleen maar het basisverhaal wil vertellen van de zwangere Alex die samen met haar man haar intrek neemt in zijn ouderlijk huis en aldaar aan haar verstand begint te twijfelen. Daar had dan ook de continue focus moeten liggen, eventueel vergezeld gaande van een enkele goed uitgewerkte secundaire verhaallijn die wezenlijk bijdraagt aan de toenemende geestelijke instabiliteit van Alex. Een betere dosering van lijntjes had een betere film opgeleverd.

De goede performance van Zara Devlin die aan het personage Alex gestalte geeft, is een van de lichtpuntjes van de film. Het prima camerawerk dat de film voorziet van sfeervolle beelden van het landschap, verleent de film een geslaagd mistroostig uiterlijk. Hoe sfeervol ook, het gebrek aan verhalende focus en de toevloed aan onuitgewerkte clichés voorkomen dat er uit die goede basisatmosfeer iets opduikt dat oprecht intrigerend is.

In 1947 verscheen er al een film met de titel Nightmare Alley. Een adaptie van de roman van William Lindsay Gersham en een film met grote namen. Een film die nu als een klassieker geldt. Guillermo del Toro doet het in 2021 nog eens. Hetzelfde verhaal en eveneens met grote namen. Ik heb de film uit 1947 niet gezien en kan niet beoordelen of de remake overbodig is. Del Toro maakt wat mij betreft geen nieuwe klassieker maar maakt in ieder geval wel een uitstekende film.

Wat mij wel onmiddellijk opvalt is de extreem lange speelduur van del Toro’s film. Die duurt maar liefst 150 minuten. Del Toro volgt daarmee de huidige dubieuze trend om het publiek met veel te lange speelfilms te verwennen. Dat betekent in dit specifieke geval dat alle handelingen in de film enorm worden gerekt zonder dat daar nu direct een goede reden voor bestaat. Het enige effect is eigenlijk dat de focus op het essentiële af en toe vertroebelt. Wat is dat toch met die aandrang om films zo lang te maken? De eerdere versie hield het gewoon bij een acceptabele 110 minuten. Dat leek me na afloop ook ruim voldoende voor de remake.

Te lang dus, maar wel een goede film. Dan Laustsen is de cameraman die vaak met del Toro werkt. Hij schept met zijn camera een wonderbaarlijke wereld die afwisselend betoverend en afstotelijk is. De film situeert scènes in een wereld vol schittering en glamour en situeert scènes op plaatsen vol vuil en duisternis. Nightmare Alley is een film van tegenstellingen en façades. Niets is wat het lijkt. Spannend en mysterieus. En dat is niet verwonderlijk als de belangrijkste setting die van een kermis is, het hoofdpersonage een illusionist is en zijn tegenspeelster een dubbelhartige psychiater.

De film staat te boek als een thriller, maar is veel meer een spannend drama over een man die gevangen raakt in zijn dromen en verwachtingen. Een verhaal waarin het beste en het slechtste in de mens aan bod komen, waarbij het niet altijd duidelijk is waar het ene eindigt en het andere begint. Weerzinwekkend, tragisch, onschuldig, boosaardig, lief, verloederd. Verzin het maar. Het komt allemaal in de film aan bod.

De film schetst een versluierde wereld. Het camerawerk, de personages en het verhaal wekken heel geslaagd een ongemakkelijke en onheilspellende sfeer op. Het is spannend om in een wereld te vertoeven waar niemand zijn ware gezicht toont en als kijker te proberen de ware gezichten achter de façades te ontsluieren.

Met A Nightmare on Elm Street Part 3 keren heel prominent de droomsequenties terug die in het tweede deel minder substantieel aanwezig waren. Waarschijnlijk heet de reden Wes Craven, die met het tweede deel niets te maken had en in dit derde deel als producer en schrijver een stevige vinger in de pap heeft. De terugkeer van twee bekende gezichten in de vorm van Heather Langenkanp en John Saxon is opvallend en is waarschijnlijk eveneens te danken aan Craven.

De focus ligt in Part 3 duidelijker op de traditionele invloedsfeer van Freddy Krueger, zijnde dromenland. In de vorige film werd die invloedsfeer uitgebreid naar de echte wereld en werd Krueger een sinistere plaaggeest die ook buiten de nachtmerrie actief kon zijn. Ik vond die bredere inzet best ok. Dat de reikwijdte van het kwaad in deze film weer is beperkt vergt een kleine aanpassing in het verwachtingspatroon, maar eenmaal in die aangepaste modus gearriveerd voelt de sfeer weer als vanouds.

De speciale effecten zijn gewoon goed. De duistere dreigingen die zich in de nachtmerrieachtige wereld van Krueger manifesteren zijn heerlijk sinister. Freddy Krueger is gelukkig nog steeds de furieuze bovennatuurlijk schennispleger die zich voedt met de angst en de pijn van zijn slachtoffers. In de film zijn voor ieder slachtoffer individueel toegespitste terreur- en moordscenario’s beschikbaar waarin Freddy op zijn typisch zwartgallige, kolderieke en lugubere wijze tekeer gaat.

De film kijkt lekker weg. Rijk aan afwisseling. Een goed tempo. En steeds net niet over the top. Met een aantal scènes die in de herinnering blijven. Met leuke personages. En met een angstaanjagende Freddy Krueger. Geen klassieker, dit derde deel, maar zeker een film die met zijn goede enscenering, spanning en sfeer de meeste jaren 80 horrorfilms ver achter zich laatr.

Wederom Robert Englund in de rol van Freddy Krueger. De seriemoordenaar die met groot plezier en onder begeleiding van zwarthumoristische oneliners zijn slachtoffers naar het hiernamaals stuurt. In het vorige deel van de franchise was Englund al in aanzienlijk meer scènes te zien. In dit vierde deel krijgt Englund nog meer gelegenheid om zich sardonisch uit te leven. Soms gaat dat sardonische zover dat de film de gedaante van een horrorkomedie begint aan te nemen. Het past in de filosofie van regisseur Renny Harlin die meende dat het publiek slechts vanwege de figuur Krueger de bioscoop opzocht en niet vanwege de kwaliteit van de film. Hij zal gelijk hebben.

De humoristische karakterisering van Krueger werkt op den duur voorspelbaar en heeft iets vermoeiends. Bovendien gaat de humoristische opwaardering van Krueger ten koste van het verhaal. En dat is jammer want het basisidee is goed. Dat idee vloeit voornamelijk voort uit de vorige film en zegt dat de dromer de heerschappij heeft over zijn dromen. Het is een gedachte die dramatische mogelijkheden biedt.

Dat gaat in beginsel goed. Er ontwikkelt zich een verhaal over een tiener die de controle over haar dromen en over haar leven buiten de droom verliest en zich daartegen probeert te verzetten. Het levert een aantal interessante scènes op waarin Krueger een minder sardonische rol speelt en het controleverlies tot uiting komt. Het zijn aardige aanzetjes die eventjes een serieus spannend laagje in de film brengen. Daartegenover staan de ironische scènes met Krueger die gericht zijn op snel effectbejag en die af en toe een beetje uit de bocht vliegen. Soms is de balans tussen humor en horror wat zoek.

De film heeft een aantal leuke scènes met goede effecten. Acteertechnisch is het allemaal heel behoorlijk. En Freddy Krueger is natuurlijk een fantastisch horroricoon. Het is alleen wat jammer dat de film de serieuze dramatische aanzetjes niet constructief uitbouwt en combineert met de bekende horrorelementen uit de vorige films en de franchise nieuw leven inblaast.In plaats daarvan richt de film zich al snel alleen maar weer op de bekende elementen uit de vorige fims.

Ik heb me goed vermaakt maar begrijp ook heel goed dat de franchise geen lang leven meer was beschoren.

A Nightmare on Elm Street Part 2 heeft een enigszins routinematig lopend verhaal maar weet met een continue dreigende sfeer aangelengd met een leuke scheut aan tienerdrama goed te vermaken. Robert Englund doet het wederom uitstekend als de boogeyman Freddy Krueger die zich met kolderiek gedrag en gewapend met zijn dodelijke handschoen met vier scherpe messen aan de vingertoppen huiveringwekkend manifesteert in de dromen van de personages.

In de film maakt Krueger gretig gebruik van bepaalde seksuele neigingen die in buitenbeentje Jesse onderdrukt huizen. Homoseksuele tendensen woekeren als een gezwel in hem en daar weet Freddy, de schennispleger wel raad mee. Opmerkelijk is dat in deze film het droomaspect verwatert en Freddy zich ook buiten de slaap in Jesse manifesteert. Freddy verbreedt zijn mogelijkheden. Bezetenheid en poltergeistactiviteiten voegen zich bij het gruwelijke wapen van de nachtmerrie.

De aftrap van de film is trouwens grandioos. Furieus en fantasierijk drukt Freddy in een fijne beginscène zijn stempel op de film. De film bevat überhaupt leuke schokmomenten die suspense en spanning genereren. Freddy doet zijn best en overschaduwt de bleek vormgegeven Jesse met gemak. Jesse is een nietszeggende protagonist waarvoor ik geen enkele vorm van empathie kon opbrengen. Daardoor is hij natuurlijk wel de ideale speelbal voor het illustere kwaad waarmee ik dit keer dan maar sympathiseerde.

Verhaaltechnisch is A Nightmare Part 2 niet erg intrigerend. Het is vooral de bredere investering in een hardere en onvoorspelbare Freddy en de manier waarop hij met behulp van aardige jaren 80 effecten zijn creatieve lugubere kunsten vertoont, die A Nightmare Part 2 de moeite van het bekijken waard maken.

A Nightmare on Elm Street zou best eens de eerste slasher geweest kunnen zijn die ik ooit heb gezien. Misschien was het ook wel Friday the 13th. Of misschien was het Halloween. Allemaal films die ik kort na elkaar heb bekeken en allemaal films waar ik erg van onder de indruk was en nog ben. De eerste en laatste keer dat ik A Nightmare on Elm Street zag is zeker 30 jaar geleden. In de herziening vind ik de film nog steeds erg goed. Opvallend trouwens hoeveel scènes me helemaal niet bekend voorkwamen.

A Nightmare is een zeer rechtlijnige film. De film houdt zich niet bezig met onnodige zijplotjes of afleidende pogingen om verdieping aan te brengen. Het zijn vaak die dingen die tegenwoordig de mainstream horrorfilm zo vaak ontsieren. Films waarin die dingen armzalig en voorspelbaar worden toegepast met als resultaat dat de horror zijn kracht verliest. Van die dingen heeft A Nightmare geen last. Wes Craven beperkt zich simpelweg tot een aansprekende rode draad en maakt gewoon een fijne krachtige no-nonsense slasher.

De rode draad zal een ieder wel bekend zijn. Freddy Krueger bezoekt een groepje tieners in hun dromen. Hij bedreigt hen in hun dromen en daarmee bedreigt hij hen in hun echte leven. Een intrigerend gegeven. De mens is kwetsbaar als hij slaapt en vatbaar voor dreiging. Craven speelt leuk, sfeervol en horrorwaardig met de grenzen tussen droom en realiteit. Middels de droom wurmt het kwaad zich in de reële wereld en tast zo de vertrouwde wetenschap van het alledaagse leven aan. In de film raakt het wakende leven geïnfecteerd met plukjes zwarte, groteske en kwade invloeden die zich in nachtmerrieachtige vormen manifesteren. De speciale effecten zijn nog steeds indrukwekkend.

Freddy Krueger is een fantastische antagonist. Afstotelijk, angstaanjagend en afkomstig uit de diepe krochten van een duistere dimensie waar het kwaad huist. Freddy is niet van deze wereld maar kan die realiteit niet loslaten, is uit op wraak en laat zich niet in één dimensie gevangen zetten. De wetten die na de dood gelden zijn op hem niet van toepasing. “I am God” , zegt Freddy al vroeg in de film. Tja, gezien de vele nightmare-films die nog zouden volgen, zit daar wel een morbide kern van waarheid in.

Dit vijfde deel in de reeks pakt de draad weer op waar het vierde deel die neerlegde. Het resultaat mag er zijn. De droomwereld waarin Freddy Krueger opereert is heerlijk vormgegeven en ook aan zijn achtergrond worden weer enkele paragrafen toegevoegd.

Lisa Wilcox doet mee. Zij was er in het vierde deel ook bij en ontsprong daarin de dans. Samen met Robert Englund vormt zij de spil van de film. De overige personages zijn hoogstens amusant. De acteurs die werden ingehuurd om deze personages tot leven te brengen zijn niet zo best. Dat gebrekkige talent is vooral zichtbaar in de dialogen. Zelden werden teksten zo mechanisch en houterig uitgesproken. Omdat de personages een ondergeschikte rol spelen en daarmee hun lot redelijk is te voorspellen, is hun gebrekkige talent te overzien. Dergelijke personages krijgen wat ze verdienen.

Freddy is goed. In dit vijfde deel is de kindermoordenaar nog sardonischerr dan anders. Ik moest herhaaldelijk flink grijnzen om de oneliners die hij zo heerlijk duister weet te poneren. Echt genieten. Ook visueel is de film heel genietbaar, De surrealistische wereld ziet er schitterend uit en biedt een hoop zwartgallig vermaak. Mooie speciale effecten ook. De kills zijn opvallend schoon, viel me op. Veel bloed komt er niet meer aan te pass. De kills zijn fantasierijk en zien er goed uit. Dat zeker. Een drupje bloed had echter niet misstaan. Hopelijk doet Freddy dat in de volgende film beter.

De remake van de Deense horrorthriller van Ole Bornedal, geregisseerd door dezelfde regisseur. Volgens veel critici een onnodige film die bijna een exacte kopie is van het origineel. Waarom dan deze film gemaakt? Bornedal is er duidelijk over. De Deense versie trok vanwege de onbekende cast en de taal geen Amerikaans publiek. Deze versie wel. Een commerciële overweging dus. Aangezien ik het origineel niet heb gezien, is van enige vergelijking geen sprake. Ik ben er fris ingestapt en heb een goeie film gezien.

Nightwatch zet vooral in op sfeer. Het verhaal over een student die nachtwaker wordt in een mortuarium is van begin tot eind bijzonder beklemmend. De film speelt zeer geslaagd met de afschuwelijke gedachte dat er tussen al die dode lichamen mogelijk opeens een lichaam een beweging of een geluid maakt. Verrekte creepy, vond ik het. Het beklemmende gevoel wordt versterkt door het sfeergevoelige gebouw waar de meeste handeling plaatsvindt. Het gebouw met nauwe gangen en steriel ingerichte kamers met opgebaarde lichamen zorgt voor een extra drukkende basissfeer.

Die drukkende atmosfeer heeft effect op de verbeelding van het personage en de paranoïde angst die dat teweeg brengt wordt heel goed op de kijker overgebracht. Dat de wending in het verhaal redelijk snel te achterhalen is, doet daar geen afbreuk aan. Uiteraard was het leuker geweest om pas aan het einde het foute personage eruit te pikken. Het aantal personages is echter tamelijk dun gezaaid, zodat het aantal gegadigden voor de foute rol op voorhand al niet hoog was. Van de kijker in de rol van detective wordt dus niet veel gevraagd. Bornedal had daarin wat mij betreft nog wel wat speelruimte kunnen creëren. Maar goed, ook zonder dit element is Nightwatch gewoon een solide, spannende en sfeervolle horrothriller.

Van regisseur Victor Garcia, die een beetje naam heeft gemaakt door zoveelste delen in een franchise te produceren, verwacht je niet iets heel bijzonders. En dat klopt ook wel. The Communion Girl is geen slechte film hoor, maar ook niet iets heel bijzonders.

De film ziet er degelijk uit. De meeste effecten zijn handmade. Een enkele keer wordt niet geheel succesvol teruggevallen op CGI. Het edele handwerk ziet er beter uit. Het verhaal is onderhoudend genoeg om de aandacht erbij te kunnen houden. De setting op het Spaanse platteland van de late jaren 80 zorgt voor een aangenaam sfeerbeeld. Acteertechnisch is er op de film ook niets aan te merken. Allemaal goede dingen dus.

Tis alleen niet erg origineel. Tijdens het kijken moest ik herhaaldelijk denken aan Hollywoodproducties als Annabelle (2014) en Annabelle (2014). Het zegt wel iets. De film is niet bedoeld om meer te zijn dan een vermakelijke tiener-spookgeschiedenis en doet dat door de inspiratie bij andere werkjes te halen. Het resultaat is een aangenaam kabbelend verhaal met sfeervolle effecten in de vorm van flakkerende lampen, wat milde bodyhorror, wat schaduwwerk en wat spookachtige verschijningen. Goed te doen maar nergens opzienbarend.

De apotheose is niet onaardig van opzet maar komt tamelijk krampachtig over. De bedoeling is duidelijk. Garcia hint op een vervolg. Niet doen, adviseer ik.

Een subtiele en artistieke film over een shockerende driehoeksverhouding. Geen rechttoe rechtaan bloederig horrorfestijn, maar een film die de bloederigheid van de horror esthetischer benadert.

De horror wordt niet geschuwd. Bloederig en vies is het zeker. Het festijn wordt echter keurig in beeld gebracht. Nooit sensationeel. Nooit ordinair splatterend. Altijd keurig en bedachtzaam. Altijd kunstzinning. Ik hou daarvan, maar vindt het ook prettig als dan de pleuris af en toe eens uitbreekt om de kabbelende en bedachtzame cadans van de film te doorbreken. Dat gebeurt hier niet.

De zorgvuldig in beeld gebrachte horror verveelt op den duur een beetje. Het ontstaan van de horror en de ontwikkeling ervan in een scène herhaalt zich telkens. Beetje bloedeloos. Zonder verrassingselement. Vele scènes verlengen uiteraard de speelduur, maar vele gelijksoortige scènes maken de film niet noodzakelijkerwijs interessanter.

De schoonheid waarmee de horror is gefilmd is absoluut bewonderenswaardig maar de aanvangsverwondering glijdt door het repetitieve element af in de richting van verveling. Het voelt eentonig. Het is eentonig. Ik miste een heftige no nonsense scène waarin eens lekker alles uit de kast werd getrokken. Ik miste een reset in het verhaal. Ik miste de schok die er voor zorgt dat alles op zijn kop staat en die de geestdodende cadans van de film doorbreekt. Geen schok.

Neemt niet weg dat de film best origineel aanvoelt. In onderwerpskeuze, in verhaallijn en in esthetisch opzicht. De thematiek die wordt aangeroerd is niet niks. Necrofilie, rouwverwerking, schuld en boete liggen ten grondslag aan de horror in deze film. Klinkt zwaar, maar voelt regelmatig licht door de humoristische laag van absurditeit die in de film verweven is.

Meer humor komt van het dode lid in de driehoeksverhouding. Zwartgallig en ironisch verpest de dode steevast elke sfeer van gezelligheid en intimiteit die dreigt te ontstaan. Een humoristische feeks uit de hel. Leuke rol.

Redelijk geslaagde mix van humor en horror vertolkt op kunstzinnige wijze. Art film. Met laagjes in film en verhaal. Moet je van houden.

Meerdere mensen worden door een gemaskerde man in een ruimte opgesloten en krijgen de taak om uit te vinden wat hun onderlinge connectie en de reden van hun opsluiting is. Om de groepsdynamiek van razernij en hectiek te voorzien betreedt de gemaskerde elke tien minuten de ruimte en schiet iemand dood. Hij zal dat net zo lang doen tot de vragen naar bevrediging zijn beantwoord.

Goh, als ik zo’n plotbeschrijving lees, word ik enthousiast. Ik hou van dergelijke films. Met raadsels, tijdsdruk, groepsdynamiek en een killer. De film is meteen spannend. Met dank aan de situatie en met dank aan de zeer gedifferentieerde samenstelling van de groep. Onderlinge vijandige gevoelens wellen op, beschuldigingen worden geuit, geheimen worden blootgelegd en personen laten hun maskers vallen. Niet de killer natuurlijk. Nee, die blijft gelukkig af en toe gemaskerd binnenlopen om iemand koud te maken. Heerlijk intrigerend is het.

De film zet niet in op bloedige momenten en schokkende effecten om spanning te creëren. Die momenten zijn er absoluut, maar de focus ligt vooral op de onderlinge interacties. Die genereren de spanning. Het is fascinerend om mee te beleven hoe de groep onder hoge druk uit een nulsituatie probeert op te klimmen naar een sluitend verhaal waarin ieder lid van de groep is betrokken. De film slaagt er goed in om tijdens dat proces de nieuwsgierigheid van de kijker te prikkelen. De diverse inkijkjes in de personages zijn interessant. Het is spannend om te zien hoe in de warboel van zelfzuchtige, angstige en oprechte emoties de waarheid moeizaam gestalte krijgt.

Uiteindelijk worden we natuurlijk beloond met het motief van de killer. En dat viel helaas wat tegen. Net als de uiteindelijke afloop van de film trouwens. Nine Dead is een goede en spannende film tot het moment dat de zwakke afloop wordt ingezet. Ik bleef na afloop ontgoocheld achter.

No Entres van de Paraguayaanse regisseur Hugo Cardozo is een vermakelijke found footage-film. Geen film die nieuwe wegen opzoekt. Het verhaal verloopt min of meer hetzelfde als in bekende voorbeelden als Blair Witch en Paranormal Activity. Interessant is dat de film de recente geschiedenis van Paraguay in het verhaal betrekt en wel in het bijzonder de dictatoriale tijd onder Alfredo Stroessner.

Niet alleen het verleden speelt een rol in de film. Ook het heden doet dat in de vorm van het fenomeen influencer. In de film beheren de vrienden Aldo en Cristian een niet zo succesvol videokanaal. De filmpjes die ze laten zien zijn authentiek maar saai. Dat de beide personages geen charismatische skills hebben, helpt natuurlijk ook niet. Dat moet dus anders. Om de kijkcijfers te laten stijgen, brengen zij de nacht door in het spookhuis waar ze bij toeval al eerder waren. Het filmpje van dat bezoek werd met een aantal effecten gemanipuleerd en was een groot succes. Het tweede bezoek moet nog meer spektakel en kijkcijfers opleveren.

Cardozo doet iets meer dan het simpelweg te laten spoken. De periode die dictator Alfredo Stroessner over Paraguay regeerde speelt een belangrijke rol bij de gebeurtenissen. De film creëert een atmosfeer waarin het net is alsof de dictatoriale jaren nog niet voorbij zijn en geweld, marteling en moord nog voortduren. Cardozo schetst een duistere atmosfeer die onheilspellend en vies aanvoelt. De zenuwen van Aldo en Cristian worden stevig getest. Ook de loyaliteit jegens elkaar wordt op de proef gesteld. Het zijn deze elementen die iets van gelaagdheid in de film brengen en van No Entres niet weer de zoveelste voorspelbare found footage-film maken.

Hugo Cardozo levert met No Entres een interessante bijdrage aan het found footage-genre af. Een genre dat erg aan oververzadiging onderhevig is. No Entres is een vermakelijke en goed doordachte film. Dat aan het eind van de film de puf er wat uit gaat en het einde wat geforceerd aanvoelt, vergeef ik Cardozo.