Opinions

De eerste scène laat protagoniste Anne in een lege woning zien. Regisseur en schrijver Urszula Antoniak geeft de kijker zelfs niet die minieme mogelijkheid om door een blik op een ingerichte woonstee een tip van de ondoorzichtige persoonlijkheid van Anne te ontsluieren. Een intrigerend begin.

En een intrigerende protagoniste. Eenzaam trekt zij door het gure Ierland. De kijker weet niets van deze jonge vrouw. Elke binding met bezit of met een persoon lijkt zij af te wijzen. Ze is een zwerver. Een dakloze. Toch lijkt ze geen slachtoffer dat noodgedwongen maatschappelijk buitenspel is gezet. Haar ontvlechting van de samenleving lijkt doelbewust. Het afdoen van haar trouwring symboliseert de ontbinding van het laatste obstakel dat haar nog bindt aan haar oude ego. Door zich volledig te bevrijden van haar verleden en zich af te zonderen heeft zij de volledige beschikking over haar leven. Of die houding aan een bepaalde gebeurtenis te wijten is, blijft onduidelijk. Misschien is Anne wel voor zichzelf op de vlucht.

De nabijheid van andere mensen werkt verstikkend. Elke vorm van sociaal verkeer verafschuwt zij. In die hoedanigheid maakt zij kennis met Martin. Ook een loner. Ze sluiten een ongewone overeenkomst. Anne doet karweitjes in en om Martin‘s huis en Martin stelt geen vragen. In de stilte die tussen beiden heerst, vertoont het innerlijke pantser van Anne langzaam wat barstjes. Het verlangen naar eenzaamheid is een verbindende factor.

In haar fijnzinnige karakterportret toont Antoniak in de vorm van haar protagoniste Anne het conflict tussen de drang naar absolute onafhankelijkheid en de elementaire menselijke behoefte aan contact met soortgenoten. Antoniak benadert het conflict zonder oordeel of overdreven sentimenten. De beide acteurs Lotte Verbeek en Stephen Rea verrichten goed werk en verlenen met hun optreden etra zeggingskracht aan dit langzaam garende en imponerende drama.

Een hectische actiekomedie uit Frankrijk. Regisseur en coauteur Julien Hollande zet in op escalatie. Al na enige minuten in de film heersen chaos en drukte. En dat blijft zo. Twee hoofdpersonen die op geld uit zijn. Nu eens samenspannend. Dan weer elkaar tegenwerkend. Geen bijster sympathieke hoofdpersonen. Youssef is een schaamteloze leugenaar die liegt over zijn afkomst, zijn beroep en zijn prachtige bos haar. Stephanie is ook iemand die niet geheel open en eerlijk is en eveneens niet bepaald een personage waarmee je je kunt identificeren.

De film drijft op overspannen gebeurtenissen en op de humor van de overspannen werkende Youssef. Youssef wordt gespeeld door de Franse komiek Nassim Lyes die meeschreef aan het script. Steeds weer maakt zijn personage zich belachelijk, werkt zich in de nesten en smijt met opzichtige leugens. Heel verfijnd is het allemaal niet. Heel verrassend is het allemaal ook niet. Onderliggende aspiraties zijn niet te herkennen. Toch heeft het wel wat. De niet aflatende chaos is niet vervelend. Het gaspedaal blijft ononderbroken ingedrukt. Het tempo zorgt ervoor dat je geen andere keus hebt dan mee te gaan in de onbenullige hectiek. Doel bereikt maar heel vermakelijk was het niet.

November speelt zich af in de mistroostige setting van een landelijk gebied waar het leven zwaar is. De mensen hebben zorgen. Geld bezit bijna niemand en voedsel is schaars. De pest waart rond en neemt af en toe een bewoner tot zich. Met creativiteit, magie en een incidenteel pact met de duivel probeert men onder deze barre omstandigheden te overleven.

Er wordt weinig gesproken. De film spreekt voornamelijk in beelden. In mooi stilistisch zwart-wit passeert veel fraais waarvan de betekenis niet direct of nooit duidelijk wordt. Neem bijvoorbeeld de kratts. De huishoudelijke hulpen die door de dorpsbewoners uit allerhande materialen (buizen, hooivorken, koeienschedels of wat maar voorhanden is) zijn samengesteld en op magische wijze in beweging worden gebracht om opdrachten uit te voeren. De film trapt zonder enige uitleg af met een kratt die de opdracht heeft om een loslopende koe te vangen. Heel bevreemdend en hilarisch tegelijk. November is een bijzondere en moeilijk toegankelijke film. Zoveel is duidelijk.

November vertelt van een tragische liefdesgeschiedenis. Een driehoeksverhouding tussen de drie jonge personages die als enigen nog niet fysiek getekend zijn door de zwaarte van het (over)leven. De liefdesgeschiedenis verdwijnt vaak op de achtergrond ten gunste van een inkijk in het dorpse leven dat waanzinnige en groteske taferelen laat zien die in een komedie niet zouden misstaan.

Onmiskenbaar zijn de horrorelementen die regelmatig opborrelen en zorgen voor een ongemakkelijke en duistere sfeer. Wandelende doden, weerwolven, de duivel. Klassiek materiaal dat heel fijnzinnig en naturel in het verhaal wordt verweven. De uitstapjes naar oude mythen en oude gebruiken dragen fundamenteel bij aan de surrealistische indruk die de film maakt. De film kijkt als een waanzinnige koortsdroom. Als een absurde nachtmerie.

Veel in de film blijft onverklaard. November levert weinig vaste grond onder de voeten. Het verhaal is secundair. De personages zijn niet gemakkelijk identificeerbaar en hun handelingen leveren amper een empathische beleving op. Het zijn vooral de beelden die fascineren. Even raadselachtig als de verhalende inhoud, maar ook erg mooi en wonderbaarlijk en sfeervol. De inkijk in deze merkwaardge, naargeestige, onbegrijpelijke en vervlogen wereld is een bevreemdende en vooral een fascinerende ervaring.

Regisseur en schrijver Lauren Hadaway heeft voor haar speelfilmdebuut geput uit haar eigen college ervaringen. Isabelle Fuhrman (The Orphan) speelt op indrukwekkende wijze de jonge Alex die zich met een genadeloze instelling wil bewijzen als lid van het roeiteam van haar universiteit.

Hoewel het haar in zekere zin aan een natuurlijk roeitalent ontbreekt, compenseert zij dat gemis met harde training en een nietsontziende zelfdiscipline. Ze is niet in staat om ontspannen om te gaan met het inzetten van haar ijzersterke wil om steeds maar weer grenzen te verleggen en demonstreert keer op keer haar angstwekkende doorzettingsvermogen. Alex vertoont een ongezonde gedrevenheid die obsessief is en neigt naar verslavingsdrang.

The Novice is een boeiende karakterstudie. Interessant is de ontdekkingsreis naar het gezicht achter de bezetenheid. Het gezicht achter de façade van eerzucht en overmatige zelfdiscipline. We ontmoeten zelfhaat, onzekerheid en kwetsbaarheid. Isabelle Fuhrman is goed. De innerlijke driften die bij haar personage loskomen en die zij krampachtig tracht te beheersen, worden door Fuhrman met een bewonderenswaardige energie en intensiteit vorm gegeven. Het verhaal is intrigerend maar het is de geweldige performance van Fuhrman die de film tot een ware immersieve beleving maakt.

The Novice is een indringende film. Het verhaal is aangrijpend. De beeldcompositie is mooi. De kleurstelling is zonder felle kleuren. Ietwat somber zelfs. Van de muziek gaat een dreiging uit die in een horrorfilm niet zou misstaan, maar die hier prima functioneert als dramatisch behang. En dan is er natuurlijk nog die verrukkelijke hoofdrol.

Ja. Fijne film, die nieuwsgierig maakt naar een volgend werkje van Hadaway.

Het verhalende concept is niet onbekend en wordt vaker in films toegepast. Een onopvallend persoon die tot dan toe een rustig en teruggetrokken leven heeft geleid, komt opeens in een uitzonderlijke situatie terecht en moet boven zichzelf uitstijgen. Waarschijnlijk is het concept populair omdat het in elk filmgenre een plek kan vinden. Hoewel een dergelijk concept vaak een uitgekauwd verhaal oplevert, functioneert het voor mij meestal wel.

Dat geldt zeker voor Novocaine. Ook in deze film krijgt een personage te maken met een extreme situatie en wordt hij gedwongen met de druk die dat oplevert om te gaan. Novocaine is een leuke film die het gehannes van protagonist Nathan met een grote dosis humor omkleedt. Dat resulteert in een film die gebeurtenissen overtrokken uitspeelt, ongeloofwaardigheid hoog in het vaandel heeft staan en gewoon heerlijk absurd is. Kortom, de film vertelt het hilarische verhaal van een onschuldige bankbediende die uitgroeit tot een ware vechtmachine. Veel van de humor draait om een merkwaardige eigenschap van Nathan. Hij voelt geen pijn. Dat gegeven levert heerlijk groteske scènes op waarin zijn lichaam stevig gefolterd wordt en waarbij ik stevig in de lach schoot.

Novocaine is een temporijke actiekomedie. Het tempo redt de film in het laatste halve uur waarin weliswaar nog steeds genoeg te lachen valt, maar waarin de lange speelduur zich begint te wreken. Veel nieuws heeft de film dan niet meer aan het verhaal toe te voegen. Er wordt zelfs ongegeneerd toegewerkt naar een bevredigend einde want opeens krijgt de onvermijdelijke feelgood iets te nadrukkelijk een vinger in de pap. Feelgood gaat altijd ten koste van de humor. In Novocaine is dat eveneens het geval. Heel vervelend. Ik kan in actiekomedies heel goed zonder feelgood, merk ik.

Novocaine is over de gehele linie een zeer vermakelijke film. Meestentijds staat de humor voorop en dat bevalt. Humor door ongemak. Humor door overdrijving. Humor door het absurde. Erg geslaagd. De actiescènes zijn inventief en zijn extra leuk vanwege de humor die de pijn verzacht. Fijne hoofdrol voor Jack Quaid die laat zien over komisch talent te beschikken en de komische spil is in de film. Leuke film.

Film met onstuimige vaart en inhoudloze situaties met daarin een overmaat aan overspannen personages dat deze “komedie” bevuilt met wezenloze aanwezigheid en afwezig acteertalent. Niet leuk. Niet grappig. Niet goed.

Die overspannen en rumoerige aanwezigheid van personages en die veelheid aan onbeduidende gebeurtenissen staan een fijnzinnige, boeiende en intelligente komedie in de weg. Het resultaat is het tegendeel.

De vaart redt de film nog enigszins. Die zorgt ervoor dat de film steeds niet helemaal dood slaat. Eigenlijk is het meer zo dat je als kijker niet helemaal beseft dat de film nooit wordt geboren. Voor dat besef krijg je gewoon de tijd niet.

De opdringerige manier waarop alles in en aan de film wordt gepresenteerd, dwingt je om mee te gaan in de overspannenheid en de nietszeggendheid van personages en verhaal. Je wordt murw gebeukt. Je hebt nergens meer weet van. Alle common sense verdwijnt en maakt plaats voor een staat van afgrijselijke lethargie.

De 1.5* geeft mijn bewondering aan om 100 minuten film te maken over niets.

Regisseur Antonio Margheriti heeft blijkbaar weinig interesse in spanningsopbouw. De meeste scènes vinden bij daglicht plaats en worden begeleid door veel te vrolijke muziek. De man heeft weinig gevoel voor sfeer. De personages interesseren hem meer. Hij spendeert in ieder geval veel tijd aan het doen en laten van een ieder. Van echte diepgaande interesse is geen sprake. Margheriti houdt niet van gelaagdheid. De personages zijn en blijven de oppervlakkigheid zelve. Desondanks zijn sommigen van hen door het vertonen van obsessief of afwijkend gedrag niet per se oninteressant.

Nude…Si Muore is een Italiaanse whodunnit/slasher. De moordscènes zijn niet heel expliciet of spectaculair. Niet spannend. Het whodunnit gedeelte begint pas laat in de film. Een verkrampt ogende inspecteur komt in dat deel de moorden onderzoeken. Het zal niet de bedoeling zijn geweest van Margheriti, maar ik moest bij de inspecteur af en toe aan Leslie Nielsen denken en dat doet een serieuze observatie van het moordonderzoek natuurlijk geen goed. De komst van de inspecteur levert evenmin een bijdrage aan de totstandkoming van een spanningsboog maar leidt tenminste af van de saaiheid die zich op het beeldscherm afspeelt.

Het is nog even leuk om te zien wie de moordenaar is en dan is het mooi geweest. Veelzeggend is dat ik tijdens het intikken van dit bericht een kleine week na de kijkbeurt al niet meer weet wie de moordenaar ook al weer was.

De film trapt af als een conventionele film. Een bruiloftsfeest met vrolijke gasten zich afspelend in het rijke segment van de Mexicaanse samenleving. De personages zijn echte mensen. Niet goed. Niet slecht. De hoofdpersonages intrigeren. Kleine relationele oneffenheden zijn voelbaar. De setting en de aanloop van het verhaal maken nieuwsgierig. Waar kijken we naar? Een romantische komedie? Een romantisch drama? Waar gaan we heen?

Een derde van de film verglijdt aldus best aangenaam. Hier en daar een conflictueus bobbeltje dat moet worden glad gestreken. Hier en daar een persoonlijkheid die wat last heeft van egocentrisch gedrag. Het zijn de gebruikelijke taferelen op een feestje waar veel mensen samen zijn. Ik ben benieuwd wat er allemaal nog staat te gebeuren. Welke explosies er nog zullen gaan plaatsvinden. De film en zijn feestje kabbelen ondertussen gezellig en nietszeggend door.

Totdat zich opeens het volksoproer met de naam Nuevo Orden aankondigt die de intonatie van de film radicaal verandert. Hardvochtige wreedheid en koelbloedig geweld doen hun intrede. De intensiteit neemt toe. De teneur van de film is opeens anders. De sfeer is opeens beklemmend.

Tegelijkertijd besluit regisseur en scenarist Michel Franco om ook maar meteen met de stilistische conventies te breken. Met de komst van de revolutie breekt Franco met zijn duidelijke lineaire verteltrant en introduceert merkwaardige tijdsprongen die de kijker het zicht op het verhaal ontnemen. Er is meteen afstand tot de film. Meteen verdwijnt elke binding met het verhaal en met de personages. Ik kijk opeens naar een warrige beeldcompositie van ellende en bruut geweld zonder veel raakvlakken te hebben met de personages die het allemaal overkomt.

Uitstekend camerawerk en uitstekend acteerwerk. Dat zeker. Maar ja, de irritante stilistische fratsen van Franco gunnen je amper de tijd om ervan te genieten. Het gaat Franco er meer om de kijker een boodschap onder de neus te duwen dan om hem een fijne filmbeleving te geven, vermoed ik.

En wat is de boodschap dan? Tja. Elk commentaar van de maker ontbreekt. Dus zelf maar iets bedenken dan. Het zal wel iets zijn als: de gevolgen van een revolutie schudden bestaande maatschappelijke conventies door elkaar en veranderen de samenleving in een nihilistisch nest van onzekerheid, geweld en wetteloosheid. Aha. Dat verklaart natuurlijk die abrupte en afschuwelijk irritante stijlbreuk na een derde van de film.

Hoe verrassend.

Het overbekende scenario voor een zombie uitbraak van apocalyptische proporties blijkt ook heel geschikt te zijn voor een film die met horror niet veel heeft te maken. La Nuit A Dévoré le Monde is veel meer een drama dat zich richt op de psyche van zijn overlevende personages.

Een mooie hoofdrol voor Anders Danielsen Lie die grote delen van de film noodgedwongen alleen moet invullen. Zijn personage is een normaal persoon. Een beetje saai en introvert met nerdishe neigingen. Hij zit vast in een flatgebouw ergens in Parijs. De straten van Parijs wemelen van de zombies. Door een gat in de bodem van het appartement waar hij verblijft, verkent hij het gebouw. Dat geschiedt vooral rustig, maar is wel altijd spannend. Af en toe neemt hij risico’s die haaks staan op de serene sfeer. Geen vervelende interrupties overigens, maar ze lijken me vooral in het scenario te zijn opgenomen om de film van wat actie te voorzien. Prima hoor.

De vraag wat een isolement in psychische zin met een persoon doet, interesseert de regisseur meer dan de vraag hoe te overleven in een door zombies overspoelde wereld. Op die manier verkrijgt de film ondanks het belachelijke uitgangspunt van een zombieplaag een mate van realisme. Geen film dus voor kijkers die zich op de gebruikelijke zombieactie en de daarmee gepaard gaande gore verheugen. Het is er wel maar niet heel excessief. La Nuit A Dévoré le monde is geen Dawn of the Dead. De film is beter vergelijkbaar met minder sensationeel werk als Maggie (2015) of The Girl with All the Gifts (2016).

De film volgt zijn protagonist op de voet als hij het gebouw verkent en zich de omstandigheden in de nieuwe wereld eigen maakt. La Nuit A Dévoré Le Monde is een film van minimalisme. Lange stukken film passeren zonder dialoog. En zonder monoloog. Ook de zombies produceren weinig geluid. Geen gerochel en gegrom. Eigenlijk vond ik deze rustige zombievariant angstaanjagender dan de luidruchtige versie.

Stel je in op een rustige verteltrant, adem het onwezenlijke en bevreemdende sfeertje in en geniet van dit leuke filmdebuut van Dominique Rocher.

Het is fascinerend dat The Conjuring (2013) de grondlegger werd voor een franchise die verder gaat dan enkel een paar directe vervolgfilms. Een behoorlijke serie spin-offs is van de film afgeleid. Een daarvan was The Nun (2018) waarin de antagoniste twee jaar eerder in The Conjuring 2 (2016) een bescheiden rol had. In haar eigen film kon ze met succes uitgroeien tot een volwaardige kwaadaardige macht, zijnde een demonische non. The Nun was een zeer lucratieve film. Geen wonder dus dat er een vervolg verscheen.

En in dat vervolg wordt de rewindknop stevig ingedrukt. Dezelfde belangrijke personages en dezelfde opbouw. De voorganger bouwde in beginsel sterk op de sfeer in een oud klooster en voegde daar steeds meer jumpscares aan toe. Teveel effectbejag naar mijn zin. The Nun II doet het niet anders. De setting is een school voor meisjes en was ooit een klooster. Een sfeervolle setting die ook nu weer het onderspit delft tegenover de vele jumpscares begeleid door harde muzikale uithalen. Hoe verder in de film, hoe meer jumpscares, hoe meer lawaai en hoe minder oog voor sfeergevoeligheid.

De foute non stelde zich in haar eerste film nog bescheiden op maar is nu vaker te zien. Liever zie ik dat een film eerst bouwt aan spanning, suspense en mysterie. Al deze ingrediënten een tijdje heerlijk laat sudderen en het kwaad pas later frequenter laat verschijnen en een solide vorm laat aannemen. Het fijngevoelige werken aan een spanningsboog gebeurt veel te weinig. In een enkele scène laat regisseur Michael Chaves zien dat hij deze kunst wel beheerst. Een paar scènes zijn subtieler opgezet en doen je de rillingen over je huid lopen. Helaas wordt zo’n scène dan vaak weer afgerond met een jumpscare begeleid door een harde muzikale uithaal. Gemakkelijk en goedkoop effectbejag. Laat het toch lekker sudderen, man.

Prima acteurs trouwens. Taissa Farmiga, Storm Reis en Jonas Bloquet zetten herkenbare personages neer die sympathie opwekken. Het is altijd fijn om een film te kijken met personages die dat bewerkstelligen. Veel meer dan sympathie opwekken doen ze overigens niet, want daarvoor zijn de karakterschetsen veel te oppervlakkig ingevuld. Maar goed, sympathie is tenminste iets. De non die wederom prima wordt uitgebeeld door Bonnie Aarons is een enge verschijning, maar ook zij heeft de kijker niets nieuws te bieden.

Het is het manco van de film. Het scenario biedt een herhaling van zetten. Frisse ideeën ontbreken. Het is hetzelfde riedeltje. Niet slecht, maar ook niet erg intrigerend. Ik hoop dat de eventuele verschijning van The Nun III een frissere uitstraling heeft.

Een tromafilm met een intrigerend plot. Komt ie: slechts weinigen hebben een atoomoorlog overleefd en de overlevenden moeten zich zien te redden in een vijandige post-apokalyptische wereld waarin niet ieder overlevend mens ook mens is gebleven. Nucleaire straling heeft gezorgd voor allerhande gemuteerde vormen van menselijkheid. Zo zijn er gemene hagedismensen die het voorzien hebben op de mensen. En om onverklaarbare redenen lopen er ook vervaarlijke dinosauriërs rond.

Zowel de dinosauriërs als de hagedismensen vormen een gevaar voor hoofdpersonage Lea. Zij is een overlevende die er als een vechtlustige krijger uitziet (maar niet heus) en voortdurend in de weer is om niet als voer voor de dinosauriërs te dienen, door ruige mannen verkracht of door de hagedismensen ontvoerd te worden. Dat klinkt op voorhand al niet heel intrigerend. Het klinkt tamelijk belachelijk. Maar goed, dat deed de filmtitel ook al. Maar ja, die impliceerde nog 'Nymphoid action'. En dat is niet onmogelijk in een tromafilm en biedt hoop. Valse hoop, zo blijkt. De 'Nymphoid action' heeft in ieder geval niets met nymfomanie te maken. Ik telde één verdwaalde vrouwentepel. En die was me nog bijna ontgaan ook.

We hebben hier te maken met onzinnige trash. En trash is het. Alles aan de film ademt slecht en goedkoop. Het acteerwerk is slecht. Van een verhaal is amper sprake. De effecten zijn bagger. De gevechtscènes belabberd. Soms kun je nog wel eens lachen bij zoveel ellende. Hier niet. Daarvoor is de film te ellendig. Slechts de inzet van Claymation en Animatronics wekt enige goodwill op. Die inzet is amateuristisch maar ik meende wel te zien dat de maker ervan zijn taak met liefde had volbracht.

Behalve een fantasievolle titel, een mooie filmposter en een verdwaalde dinosauriër amuseert eigenlijk niets. De film heeft maar weinig te bieden. Troma dus. Ik heb er niets mee.