Opinions

Erg vlak filmpje dat gezien de hoeveelheid non-spanning de kwalificatie thriller amper waardig is.

Vanaf het begin is al duidelijk hoe de verhaallijn in elkaar steekt. In het verloop worden amper interessante elementen toegevoegd. Geen mysterie en veel voorspelbaarheid.

Om nog een redelijke speelduur te halen wordt de voorspelbaarheid behoorlijk getraineerd. Erg goedkoop en teleurstellend.

Ook de ontknoping is niet spannend. Veel gefilm in het donker. Irritant.

Een paar losse scenes in de film zijn desondanks wel interessant en tillen de film iets boven de verveling uit. Ze zijn echter schaars, maar daarentegen wel gruwelijk. Meer om het sadistische en krankzinnige aspect richting de oppaskinderen, dan door schrik of spanning. In ieder geval veerde ik op die momenten even op.

Bolger doet het nog wel leuk. Die kinderen acteren best ok.

Empire of Light geeft een romantische en nostalgische kijk op het leven in het Thatcher-tijdperk in een Engelse badplaats. Meer specifiek is de film een romantische en nostalgische ode aan het fenomeen film en de ouderwetse majestueuze bioscopen waar die films werden vertoond. Daarnaast draagt de film natuurlijk wat tijdkritische en melancholische accenten. Het Thatcher-tijdperk roept dat nu eenmaal op. Sam Mendes maakt een aardige film met dank aan een sterke cast en sfeervol camerawerk. Het verhaal is echter nogal plomp, besluiteloos en weinig aangrijpend.

De aftrap is al niet geweldig als de oren worden geteisterd met wel hele sentimentele muziek. Tamelijk opdringerig vertelt de muziek mij in welke stemming ik moet geraken. Zo ervaarde ik dat althans. Ik hou daar niet zo van. Ik glijd liever geleidelijk in een sfeer. Dan heb ik tenminste het idee zelf enige invloed te kunnen uitoefenen op de stemming waaronder ik de film bekijk. Nu moet ik van Mendes meteen bij aanvang een sentimentele bril opzetten. Ik zie wel.

Schitterende setting trouwens. De Engelse badplaats en de ouderwetse bioscoop vormen een romantisch decor waartegen zich een wat ongeïnspireerd verhaal afspeelt dat dankzij het spel van Colman en Ward toch enige emotie oproept. Een verhaal over twee mensen met een eigen vijand. De ene vijand heet bipolariteit. De andere racisme. Twee heftige vijanden, die gemakkelijk emotie oproepen, zou je zeggen. Valt tegen. Het is echt aan het acteertalent van Colman en Ward te danken dat er sprake is van een mate van beleving.

Want.ondanks de heftige vijandsbeelden roepen bepaalde sleutelscènes niet de heftige beroering op, die je aan sleutelscènes mag toedichten. Een bepaalde afstandelijkheid tot de protagonisten is er altijd omdat Mendes veel te hard zijn best doet om de kijker bij het drama te betrekken. Er hangt steeds maar een zweem van kunstmatigheid om zo’n scène heen. Een manipulatieve zweem die de kijker ertoe moet brengen om emotioneel betrokken te raken. Veel oogt erg gekunsteld. In plaats van hechting met de situatie en de personages bewerkstelligt die sentimentele trucage bij mij vooral afstandelijkheid.

De overige personages dan. In de schaduw van de twee uitstekende hoofdrollen van Olivia Colman en Michael Ward bestaat het bioscooppersoneel eigenlijk alleen maar uit behoorlijk clichématig ingevulde karakters. De dubieuze chef, de slungelige grappenmaker, het springerige meisje, de nurkse nerd. Ze zijn goed voor wat leuk tussenspel en via hen leren we de beide protagonisten beter kennen. Verder is hun rol vrij marginaal. Gezien de gerenommeerde namen die Mendes voor de bijrollen laat opdraven is dat zonde.

Enzo is Empire of Light niet meer dan een aardige film. Het camerawerk van Roger Deakins is erg goed en levert mooie sfeervolle beelden op. De beide hoofdrollen van Colman en Ward worden goed vertolkt. De emotie die je wel voelt ontstaat echt door het spel van met name Colman, die al haar talent in de strijd gooit en je de manipulatieve regie soms doet vergeten. Het zijn belangrijke pluspunten die de film toch nog overeind houden.

The Empty Man is gebaseerd op een gelijknamige strip uit 2014. Gewoon een feitje. Enige kennis van de strip is bij het kijken niet vereist. De strip is mij onbekend. Zijn niveau en lengte ook. De film ken ik inmiddels. Die duurt maar liefst 137 minuten en start met een ijzersterke inleiding van 20 minuten. Eenmaal aangekomen in het hoofdverhaal (dat dus nog 117 minuten duurt) glijdt het niveau langzaam af naar gemiddeld en soms iets daaronder.

De film trapt af in Bhutan alwaar vier rugzaktoeristen zich vermaken met een bergwandeling in het Himalaya gebergte. Dag één: een ongeluk, een vreemde holle ruimte, een verlaten hut. De film houdt een dagindeling bij die steeds prominent in beeld verschijnt. Zowel in de inleiding als in het hoofdverhaal. De derde dag is steeds de cruciale dag. Die service aan de kijker kwam op mij nogal zelfgenoegzaam over. Bovendiien is het zo dat door deze service mijn concentratieniveau op dag één en op dag twee af en toe laag was. Je kijkt toch uit naar dag drie.

Maar goed. Terug naar de inleiding. Die is veelbelovend. Van een zonnig en ruimtelijk berglandschap naar een sneeuwstorm, weinig zicht en een eenzame berghut. De weersomslag verschaft de film een onheilspellende sfeer. Eenzaamheid en wanhoop sluipen binnen. De spanning wordt langzaam opgebouwd. Er komt een gevoel opzetten dat de hut misschien niet afdoende verweer biedt tegen een duistere dreiging. Spannend is het. Episch is het. Ik kan me amper voorstellen dat de rest van de film die, in tegenstelling tot de puntige inleiding, breedvoerig over vele minuten is uitgesmeerd, erg boeiend is.

Van Bhutan verplaatst de film zich naar het midwesten van de Verenigde Staten. Een geheel andere setting met geheel andere personages. Er zijn wat jaartjes verstreken, maar in beeld verschijnen de herkenbare woorden: Dag één. En dag één is niet onaardig. Een kleinsteeds drama ontvouwt zich en groeit uit tot een bedreigende situatie. H.P. Lovecraft komt in deze fase van de film om de hoek kijken als de thema’s ‘verboden kennis, oude religie en bedreigde Westerse beschaving’ het verhaal binnendruppelen. Het noodlottige pad dat voor de protagonist is uitgestippeld en dat hij tegen zijn zin moet volgen roept eveneens Lovecraftiaanse sensaties op. Op dag één is de film nog steeds spannend en intrigerend.

Dag twee brengt minder vertier. Regisseur David Prior laat het verhaal rustig doorsudderen en voegt weinig nieuwe essentie toe. Hij grijpt terug op aloude horrortechnieken als het spel met licht en donker en verontrustende ontmoetingen met curieuze personages en heeft zelfs een enkele jumpscare in petto. De meeste scènes lijken bedoeld als een verklaring en nadere uitleg voor eerdere acties, handelingen en schimmige plotlijntjes. Ze willen iets verduidelijken dat de gemiddelde toeschouwer in dit stadium van het verhaal al begrijpt. Of wat hem simpelweg niets kan schelen. Volkomen onnodig en tijdrovend. Ook hier bespeurde ik wat zelfgenoegzaamheid bij de maker. Sfeervol is de film echter nog steeds.

Dag drie valt erg tegen.

Ik denk dat Prior een visoen had van een film met een epische reikwijdte. In beginsel lukt dat goed. De film vertelt een groots verhaal waarin het einde van de beschaving op het spel staat en intrigeert door de cryptische vertelwijze en de raadselachtige plotwendingen. De sfeer is onheilspellend en duister. Na verloop van tijd verliest de film zich echter in tijdrovende scènes en besteedt overbodige aandacht aan onnodige verduidelijking. Dat is saai, heeft een moordend effect op spanning en sfeer en doet je vermoeid beseffen dat de film eigenlijk een veel te lange speelduur heeft.

Praatfilm over een vierdaagse interviewsessie tussen journalist en beginnend auteur Lipsky en gevestigd en succesvol auteur Wallace. Film waarin prachtig acteerwerk te bewonderen is.

Segel levert een prachtrol af. Zijn interpretatie van Wallace is fantastisch. Het karakter van een breekbare, onzekere en zeer gevoelige man wordt door hem op weergaloze wijze neergezet. Ook de eigenzinnigheid en eigenaardigheid van Wallace worden met subtiel acteerwerk prima vorm gegeven.

Eisenberg in de rol van Lipsky is strakker en minder fijnzinnig geregisseerd. Lipsky heeft minder laag en minder mysterie. Desondanks is hij een boeiend personage. Voornamelijk gedreven door bewondering, jaloezie en eerzucht is hij een intelligente en uitdagende sparringspartner voor Wallace.

Eisenberg's personage heeft met het interview een duidelijk doel voor ogen en zijn vraagstelling is af en toe confronterend. Het levert levendige en boeiende interacties tussen beide personages op.

De dialogen zijn aangenaam om naar te kijken en te luisteren. Hoewel de onderwerpen niet altijd diepzinnig zijn, is de wisselwerking echter wel altijd spannend. Er zijn tegenstellingen. Er is frictie. We zien het subtiel terugkomen in de dialogen, maar ook in de minder subtiele non-verbalisatie van de acteurs. De dans is fascinerend.

Mooi.

Het lijkt er in het begin op dat het gewoon stevig plenst zoals dat in het Verenigd Koninkrijk wel vaker gebeurt. Het houdt echter maar niet op met regenen. Grote delen van het land krijgen te kampen met overstromingen. Huizen worden verwoest. Steden raken onbewoonbaar. Een grote stroom vluchtelingen komt op gang. Onder hen een vrouw (Jodie Comer) die net is bevallen van haar kind. Het begin van een odyssee door het op grote schaal verwoeste Brittannië.

The End We Start From is geen actiefilm. Uiteraard zijn er scènes die actie bevatten, maar de film kan het beste als een dramatische survivalthriller worden geclassificeerd. De film plaatst mensen in een uitzonderlijke situatie en vraagt zich vervolgens af hoe ze zullen reageren. In deze film draait het meer specifiek om een moeder en haar pasgeborene. Opvallend is dat de moeder noch andere personages een naam hebben. Alleen de baby wordt met de naam Zeb aangeduid. Er zal een reden zijn. Mij ontging die.

Een rustige film. Een beklemmende film. Sfeervol. De moederfiguur overtuigend neergezet door Comer. Belangrijk want zij is de prominente hoofdfiguur en samen met haar worstelt de kijker zich door het troosteloze landschap. Er zijn onderweg intrigerende ontmoetingen met personages die sterk worden ingevuld door acteurs als Katherine Waterston, Benedict Cumberbatch en Mark Strong. Toch is het na afloop vooral Comer die in de herinnering blijft hangen met haar pogingen om in een steeds barbaarser wordende samenleving haar menswaardigheid te behouden. En daar moet de kijker het mee doen. De ramp an sich wordt amper genoemd. Spectaculaire effecten blijven uit. De film richt zich op de moeder en haar kind op zoek naar een veilige plek. Niet heel origineel of baanbrekend, maar het levert een prettig kijkbare film op.

Een gezin komt ergens midden in de Afrikaanse savanne vast te zitten zonder veel kans op overleving. Het is een dankbare situatie voor een thriller. De hitte is verzengend, de roofdieren zijn gevaarlijk. Klinkt best ok. Ware het niet dat de protagonisten door het nemen van hele domme beslissingen in deze heikele situatie terecht zijn gekomen. En ware het niet dat de protagonisten nu ze eenmaal in deze heikele situatie zijn beland, hele domme beslissingen blijven nemen.

Geloofwaardigheid is een rekkelijk begrip in een genrefilm als deze. Dat is mij bekend. Met die instelling kijk ik ook. Soms wordt er echter gewoon teveel gevraagd van de buigzaamheid. Net toen ik er in was geslaagd om vrede te hebben met alle onzinnigheid en mij enigszins in een staat van goedwillendheid had gewurmd en het me lukte de overlevingsperikelen van het gezin als een spannende strijd mee te beleven, staken allerlei persoonlijke issues de kop op bij de personages. Om die probleempjes ook nog eens mee te nemen in mijn bijna overbelaste incasseringsvermogen, was teveel gevraagd.

De locaties zijn prachtig. In theorie dan. In werkelijkheid lijken de landschappen waarin gefilmd wordt, op mooi aangeklede filmsets. Geen idee hoe dat komt, want de locaties zijn niet gefabriceerd in een studio. Ze zijn echt. De CGI is redelijk, hoewel niet onderscheidend. De dieren zien er prima uit, maar zijn ook vaak te kort in beeld om een echt oordeel te kunnen vellen.

Endangered Species klinkt op voorhand spannend, maar is het uiteindelijk amper.

De sterke zweem van mysterie die in alle scènes heel indringend is te voelen, is een sterk aspect in de film. Dat de aaneenschakeling van al die scènes vervolgens geen goed volgbaar en strak verhaal oplevert is jammer.

De samenhang tussen scènes, tussen gebeurtenissen is niet altijd duidelijk. De logica van scènes en gebeurtenissen ook niet. Geeft op zich niet, maar dan moet er af en toe wel iets meer duiding zijn. De fantasie van de kijker moet wel worden gevoed. En dat gebeurt te weinig. Prima dat de film niet het hoe en waarom van alles achterhaalt en verklaart. Prima dat een mysterie zich blijvend in de duisternis verbergt. En ook prima dat er van de kijker geen gemakzucht wordt verlangd bij het kijken en waarderen van de film. Maar geef dan in ruil wel een beetje houvast.

Een vertelling mag iets meer hout snijden. De confrontatie met het verhaal van de hoofdpersonages mag strakker en gerijpter worden aangelopen. Het gehele verhaal maakt nu een stuurloze indruk.

Het is prima om als kijker onbeantwoorde vragen in te vullen met de eigen fantasie. Het is prima om te zoeken naar verklaringen en pogingen te ondernemen om helderheid te verkrijgen met behulp van de eigen geestelijke creativiteit. Er kan echter ook teveel los zand zijn. Interpretaties moeten wel ergens op gebaseerd worden. Enige begrenzing op de ontheemding is wel nodig.

En ja, de makers laten hier en daar heus wel eens iets los, maar het is niet genoeg. Er blijft dan nog steeds teveel drijfzand achter. Een vaste bodem wordt node en te vaak gemist.

De film intrigeerde me. De film maakte me rusteloos. De film liet me ook hongerig achter.

Kate Moore: "I meant to tell you how sorry I am

about your partner".

Harry Callahan: "He's not the first one I've lost".

Kate Moore: "I know…"

Als partner van Harry Callahan, lijken de vooruitzichten op een lange carrière bij de afdeling Moorzaken van de politie van San Francisco bij voorbaat al kansloos. In het kader van de nieuwe politiek om meer vrouwen in het corps op te nemen, wordt Harry’s nieuwe partner ook nog eens een vrouw.

De derde Dirty Harry-film is niet de beste in de reeks. De film begint desondanks veelbelovend. Een overval in een slijterij vormt de fantastische kick-off voor een verder wat lauwe film. Dat lauwe vervolg is aan de openingsscènes niet af te zien. Callahan is op dreef. Het resultaat: gemangelde lichamen en ontploffende flessen. Bloed en bier vloeien rijkelijk. Heerlijke actie.

En er is meer moois in een andere scène. Subtieler. De camera is gericht op een Levi’s spijkerbroek. Aan de riem hangt een mes met een boksbeugel. Een killer. Daarna, een ruimtelijke mis-en-scene met de killer dreigend op de achtergrond. De camera haalt hem in beeldsprongen steeds dichterbij tot de killer het beeld vult en alleen nog zijn ogen zichtbaar zijn. Mooi gekadreerd en spannend gemonteerd. Italiaanse testosteron-cinema pur sang, maar dan in een Amerikaanse actiefilm.

Een fijne opmaat naar de eigenlijke film, die dus wat tegenvalt. Harry krijgt te maken met een meedogenloze maar totaal oninteressante groep revolutionairen. Een groep bestaande uit karikaturale linkse terroristen die buitensporig geweld gebruikt, maar feitelijk weinig speeltijd krijgt. Vooral het karikaturale aspect maakt dat de groep een weinig dreigende indruk maakt.

De geringe focus op de terroristen geeft Callahan veel tijd om zich knorrig bezig te houden met het op de plek zetten van het verfoeilijke vrouwelijke aanhangsel dat hij om emancipatorische redenen als zijn nieuwe partner kreeg toegeschoven. Een onbevlekt wezen dat hij ongeschikt vindt om in de harde wereld van Moorzaken te functioneren. Hun samenspel levert hele aardige, maar wel tamelijk stereotiepe en vrouwonvriendelijke scènes op. In dat opzicht zegt het veel dat Tyne Daly zich onhandig op hoge hakken voortbeweegt, een keurig mantelpakje draagt en nog nooit een arrestatie heeft verricht.

The Enforcer ziet er technisch goed uit. Een solide film met enkele heerlijke presequenties, prima actie en fijne stekelige dialogen. Maar ook een film met een vlak en langgerekt verhaal dat de filmduur onnodig verlengd. Gelukkig is Harry gewoon nog de oude Harry. De olifant in de porseleinkast, die verbaal en fysiek stand houdt tegen moderne conventies die zijn wereld bedreigen. Ik geef het toe. Ik ben fan.

Ze lijken op normale mensen maar ze beschikken over gigantische krachten en vormen een groot gevaar voor de samenleving. Enhanced gaat over mutanten. Dat wordt meteen in de openingsscène duidelijk als een simpele conciërge transformeert in een gevaarlijke opponent van een elite-eenheid, metershoog in de lucht springt en rake klappen uitdeelt. Dat zijn ogen daarbij een blauwe gloed aannemen is een budgetvriendelijke manier om uitdrukking te geven aan zijn bovenmenselijke krachten. Bovendien erg handig voor de tegenstanders die op die manier weten dat ze moeten oppassen voor naderend onheil.

De film beschikt niet over de middelen om grootste effecten te voorschijn te toveren. De effecten zien er tamelijk sneu uit. Onbegrijpelijk dus dat regisseur en medeschrijver James Mark juist de effecten zo belangrijk laat zijn en niet de nadruk legt op andere elementen.

Op een goed verhaal bijvoorbeeld. Of op interessante personages. Of op dynamische dialogen. Die elementen bezit de film echter niet. Althans niet in positieve zin. Dan resteert enkel nog de actie. De gevechten. En nee, daar moet de film het ook al niet van hebben. De actie ziet er ongeïnspireeerd uit. Met een slordige choreografie en een onoverzichtelijke montage genereert de actie geen enkele spanning.

Enig positief puntje is de entourage. Een kille troosteloze setting die zorgt voor een verontrustende sfeer. Die sfeer is goed getroffen.

Verder is Enhanced maar een saai en mislukt gedrocht.

Een luchtige feelgood over drie senioren die zich als opa en oma nuttig maken bij kinderen die geen grootouders hebben. Een weduwnaar, een levenslustige single en een ongelukkig getrouwde vrouw. Leuke personages die contrasteren en ieder op hun manier een amusante bijdrage aan de film leveren. Om de contrasten effectief te laten zijn, worden de personages behoorlijk overtrokken neergezet. Een film met voorspelbaarheid. Dat zeker. Toch worden de clichés met een dusdanige portie frisheid en humor geserveerd dat de film van een prettige dynamiek wordt voorzien. Het sprankelt.

Dat levert vooral in de eerste helft een paar prima komische scènes op. Uiteraard komen de nodige kinkjes in de kabel langs, maar niet te ernstig. Bovendien is een hobbel nooit uitzichtloos. De kijker wordt altijd met gerede hoop gevuld dat een conflict, een vervelende situatie of een stom misverstand zich weer oplost. En dat gebeurt natuurlijk ook. Aan het eind worden de hobbels weer gladgestreken, hebben de personages weer een paar wijze lessen geleerd en kan de kijker de film met een gelukkig gevoel verlaten.

Van Nancy Springer verschenen in de jaren 2006-2010 zes detectiveromans over Enola Holmes, de jongere zus van Sherlock. De boeken zijn gericht op een publiek van jong volwassenen. De film is dat ook. Ik val buiten de doelgroep maar vond de film desalniettemin erg vermakelijk.

Hoewel in de film een rol is weggelegd voor Sherlock Holmes, lijkt de film niet op de gewoonlijke films waarin Sherlock acte de présence geeft. Sherlock heeft een kleine onbetekenende rol en laat zich zelfs van een emotionele kant zien die helemaal niet des Sherlocks’ is. De film is een vlotte avonturenfilm, draait om Enola Holmes en deed me denken aan Young Sherlock Holmes (1985). Hoewel het al een tijdje terug is dat ik die film heb bekeken.

Dat Enola een vrouwelijk personage is, wordt in de film zeer vaak benadrukt. De film speelt zich af rond 1900. In dat tijdperk wordt een vrouw geacht een ondergeschikte rol te spelen. De samenleving wordt gedomineerd door het mannelijke deel van de bevolking. Enola is door haar feministische moeder niet conformistisch opgevoed maar werd door haar juist aangemoedigd om zich eigenzinnig en onafhankelijk op te stellen. Enola is iemand die gewend is zelf de regie in handen te nemen en over haar eigen leven te beschikken.

In het Londen van rond 1900 waar zij haar naspeuringen verricht, wordt haar vrijgevochten houding niet als gepast beschouwd. Het is een setting die belemmerend en vijandig op haar ongebondenheid reageert. Andersom komt deze wereld haar als zeer eigenaardig voor. Zij staat er onbeholpen en onwennig tegenover maar reageert er vooral heerlijk stoutmoedig op. De schurende controverse tussen twee verschillende perspectieven brengt een extra laagje ongemak en spanning in het verhaal.

De film is gericht op jong volwassenen. De complexiteit van een echte Sherlock Holmes-case ontbreekt. Het mysterie dat Enola ontrafelt, nodigt niet uit tot veel deductie en diepe overpeinzingen. De accenten in de film liggen meer op het avontuur, de actie en de frisse verschijning van actrice Millie Bobby Brown. Het tempo is vlot. De Victoriaanse aankleding is mooi. De film is prettig uitgerust met aardige humorvolle momenten.

Enola Holmes is een sympathiek verschijning in een sympathieke film, die aangenaam weg kijkt.

Twee jaar na de eerste film is er het vervolg. Wederom een leuke frisse turbulente film met in het middelpunt het jonge zusje van Sherlock Holmes dat op haar eigenzinnige manier het gevecht tegen ongerechtigheid aangaat. In de film keren naast Enola Holmes veel personages uit de eersteling terug en dat is een goede greep want de dynamiek tussen de personages is net als in de voorganger een heerlijk sprankelend element.

Enola Holmes is opnieuw een humorvolle interpretatie van een klassiek detectiveverhaal. Leuk is in dit opzicht het gebruik van de vierde wand, die zorgt voor vermakelijke onderonsjes tussen Enola en de kijker. Opvallend is de feministische grondtoon in de film. Die wordt nog eens verstevigd door een historische gebeurtenis als spil voor het verhaal te gebruiken. The Matchgirl Strike van 1888. Vrouwen gingen toen in staking in de luciferfabriek Bryant & May om te protesteren tegen de slechte arbeidsomstandigheden.

Enola Holmes 2 staat voor een plezierige mix van avontuur, humor, misdaad en vrouwelijk zelfbewustzijn. Erg plezierig zijn ook de kleurrijke settings en de levendige actiescènes. De zaak waar het om draait en die Enola moet oplossen is niet al te ingewikkeld. Verwacht daar geen aaneenrijging van Sherlock Holmes-achtige raadsels, die je hoofdpijn bezorgen. Enola Holmes 2 is daarvoor teveel een crowdpleaser. Nochtans een erg leuke crowdpleaser. Een derde deel komt er vast. Leuk.

In deze film van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski staat geen mens centraal maar ligt het perspectief bij een ezel. Door die insteek vertelt de film geen psychologisch gemotiveerd verhaal en zijn dialogen minimaal aanwezig. De camera begeleidt de ezel Eo die van zijn thuis in een Pools circus via vreemde omwegen in Italië belandt. Tijdens de reis komt hij mensen tegen die niets goeds in de zin hebben, wordt hij verkocht, moet zware vrachten verplaatsen of wordt mascotte van een voetbalclub. Eo ondergaat het allemaal stoïcijns.

Regisseur Skolimowski maakte de film Eo als hommage aan Au Hasard Balthazar (1966) van Robert Bresson. Die film gaat over de lijdensweg van een ezel. Skolimowski zegt over die film dat het de enige film is geweest waarbij hij heeft moeten huilen. Een tribute waardig dus.

Visueel is Eo een mooie film. Neem het begin. Rood stroboscopisch licht in het duister. Vaag is een wezen met een vacht zichtbaar. Liggend op zijn rug. De vier hoeven in de lucht. Dan, het gezicht van een jonge vrouw die zich over het wezen heenbuigt en luidkeels de naam Eo roept. Een bevreemdend schouwspel. Wat is er aan de hand? Dan komt het wezen overeind. Het licht gaat aan en het wezen blijkt een ezel die zich in een circuspiste bevindt. Applaus. Het stroboscopische rood neemt wederom een aanvang. De camera cirkelt om de ezel heen en veroorzaakt een draaierig gevoel. Een fascinerend begin.

De rest van de film roept die fascinatie met regelmaat weer op met behulp van beelden die eenzelfde gevoel van bevreemding opwekken. Niet steeds even esthetisch als in het begin. Wel steeds een onbestemd gevoel in de hand werkend. Het filmische perspectief is de oorzaak. Het perspectief vanuit de ezel werpt een merkwaardig licht op de wereld en op de mensen waarmee de ezel in aanraking komt.

De film toont de fascinerende odyssee van Eo de ezel. In losse episoden. Fragmentarisch. De camera registreert zijn waarnemingen. De beelden roepen empathie op en vervallen nooit in valse sentimentaliteit. Het is aan de kijker om de passende emotie bij de beelden te vinden. Zijn eigen persoonlijke emotie. Niet een opgelegde. Die insteek maakt dat de belevenissen van de ezel Eo niet saai zijn maar bij elk nieuw fragment weer verwachtingvolle spanning oproepen. De filmduur van 86 minuten voelt prettig aan en volstaat. Bij een langere filmduur zou de verwachtingsvolle impact op den duur verzuren, denk ik.

De film baseert zich op de roman The Ax van de auteur Donald E. Westlake. De titel van de roman refereert aan de frase „to axe somebody“ wat betekent dat iemand wordt ontslagen. En daarom draait de film. Om ontslag. En hangende daaraan hoe een ontslagen manager na anderhalf jaar van werkloosheid nog steeds geen nieuwe baan heeft gevonden en zo wanhopig wordt dat hij de werkzoekende concurrentie definitief wil neutraliseren.

Eojjeolsuga Eobsda is niet de eerste verfilming van de roman. De eerste is een Belgisch-Franse productie en heeft de titel Le Couperet (2005). Een filmhuisdrama waarin de protagonist koel en berekenend zijn moordlijst afwerkt. Eojjeolsuga Eobsda van de Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-wook kiest voor een sociaalkritische aanpak en sluit atmosferisch niet erg aan bij de Belgisch-Franse productie. Sociaalkritisch en atmosferisch ligt een vergelijking met een film als Gisaengchung (2019) veel meer voor de hand.

Park Chan-wook maakt een zwarthumoristische misdaadfilm. De moorden zijn niet koel en berekenend maar worden tamelijk slapstickachtig in beeld gebracht. Visueel ziet de film er trouwens goed uit. Het camerawerk baart beelden met een zekere intense lading die pleziert, ongemakkelijk maakt en overweldigt. Het verhaal heeft die uitwerkingen minder. Het verhaal dat in feite een compacte vertelling is, wordt door Chan-wook enorm uitgerekt. In de kantlijn gaat veel aandacht uit naar de dynamiek tussen protagonist Man-soo en zijn gezin. De aandacht daarvoor kreeg in mijn ogen teveel gewicht en gaat ten koste van de hoofdlijn die mij meer interesseerde.

Bij zijn eliminatiepogingen die andere gezinnen ontwrichten, komen bij Man-soo de overeenkomsten met zijn eigen situatie onvermijdelijk binnen. Die emotionele indrukken neemt hij mee in de manier waarop hij met zijn eigen gezinsleden omgaat. Dat levert in den beginne een aantal grappige en ontroerende scènes op. Op den duur verliezen dergelijke scènes echter hun kracht en is het grappige en emotionele er wel van af. Het voelt allemaal wat gladjes aan. Bovendien nemen die scènes aardig wat tijd in beslag waardoor de momenten van desinteresse in deze toch al lang uitgevallen film, toenemen.

Het eerste deel van deze aardige film is zeer geslaagd als komedie. We zien dhr. Hitler op een roadtrip door het huidige Duitsland. Erg leuk. Satire op z'n best, maar ook met hilarische momenten. De woordgrappen en de verwijzingen naar het verleden zijn scherp. Ja leuk.

Je zou de eerste helft van de film kunnen zien als een soort aanklacht tegen de atmosfeer van gelatenheid die in deze tegenwoordige tijd bij het gros van de bevolking heerst. Als een aanklacht tegen het passieve gedrag en het gebrek aan vechtlust. Een aanklacht tegen het gebrek aan moraliteit en het gebrek aan een bepaald cultureel bewustzijn. Dat zou allemaal kunnen.

Je kunt de film ook gewoon zien als pretentieloze comedy. Gewoon lekker kijken zonder de druk van een achterliggende boodschap. En dat is ook best leuk. Hitler is gewoon Hitler. Hij bombardeert en shockeert een ieder met Nazipropaganda. Gewoon pretentieloze humor. Zeer geslaagd.

De kijker heeft een keus.

In de tweede helft verdwijnt die keus. De tweede helft is minder grappig en minder vrijblijvend. Het verhaaltje wordt serieuzer. Opeens is er een erg aanwezige toon van maatschappijkritiek. Een waarschuwend vingertje verschijnt. Het is minder grappig. De humor glijdt steeds meer weg en maakt plaats voor cynische ernst. De toon is serieuzer. De grappige naïviteit is verdwenen.

Als kijker heb je nu eigenlijk geen keuze meer in de manier van kijken. In de manier van filmbeleving. De regisseur dringt nu wel degelijk een waarschuwende boodschap op. En dat mag hoor, maar ik zie dan wel graag behoud van humor en minder bitterheid. Het toontje is opeens zo opgelegd moraliserend. Daar hou ik gewoon niet van.

Aan het einde zelfs nog even Wilders gezien. Dat zegt wel genoeg over de waarschuwende vinger die de film blijkbaar in de eerste plaats toch wil zijn. Het had voor mij niet gehoeven.

Trouwens, goeie rol van Kessler als Hitler. Ondanks de geringe gelijkenis, een zeer overtuigende voorstelling.

De film vertelt van een pandemie die de wereld beheerst en onder de bevolking heeft huisgehouden. Een man met de naam David is immuun en wordt al twee jaar geïsoleerd gehouden in een huisje in de bossen. Men hoopt het geheim van zijn immuniteit te ontdekken om de ziekte de baas te kunnen worden. Hiervoor wordt hij op afstand onderzocht. Zijn enige intermenselijke contact met de buitenwereld gebeurt in de vorm van videocalls met zijn vrouw. Opeens blijven de videocalls uit en gebeuren er wat dingen die niet in het dagelijkse patroon passen. Het begint bij hem te knagen.

In de film gebeurt (even afgezien van het begin) gedurende een hele lange tijd helemaal niets. Eradication is een rustige film. Verwacht geen gloedvolle actie of spannende gevechten. De filmposter geeft wat dat betreft een verkeerd beeld. Het beetje actie dat er wel is heeft bovendien een ingetogen karakter. Eigenlijk gebeurt er weinig meer dan het observeren van David bij zijn dagelijkse routineuze bezigheden. Regisseur en coauteur Daniel Byers zet in op sfeer. Zal ook een budgettaire kwestie zijn die Byers dwingt om daar het accent te leggen, vermoed ik. Wie geen geld heeft voor spektakel, zal zich met andere middelen moeten behelpen. Met het creëren van sfeer bijvoorbeeld. En dat lukt goed.

Byers maakt sfeer met grauwe beelden van David die eenzaam door de omgeving wandelt, bloed doneert, voedsel ontvangt per drone, wordt bekeken per drone en videobelt met zijn vrouw. Erg opwindend is het allemaal niet, maar het lukt Byers wel om heel behoorlijk een benauwende atmosfeer van eenzaamheid en isolement te creëren. Da’s toch iets. Harry Aspinwall die medeverantwoordelijk is voor het script speelt hoofdpersonage David en doet dat ok. Da’s ook iets.

Rustig dobberen we met David en zijn bezigheden naar het einde. Een paar verrassingen doen je onderweg nog even opveren en dan is het voorbij.

Erasing Eden is een absurdistische roadtrip die voornamelijk te voet wordt afgelegd door de vrouwelijke hoofdpersoon Eden, die nadat haar persoonlijk malheur is overkomen, eenzaam en alleen poogt om tegen alle stromen in op tijd bij haar eigen huwelijk te arriveren.

We volgen de camera die een met zichzelf worstelende vrouw volgt die wankelend voortstrompelt en vastbesloten is om niet op te geven. Ze heeft een doel. En dat doel heiligt vele middelen en maakt dat zij tot veel in staat is.

De camera registreert alles op een onrustige manier. Is heel beweeglijk. Geen relaxte statische shots. Geen shots die uitnodigen om tot poëtische overpeinzingen over te gaan. Nee, die tijd is er gewoon niet. De camera is bijna voortdurend in beweging en zit dicht op de huid. De confrontatie met de psychische nood van de hoofdpersoon wordt door de beelden niet bepaald verzacht. De camera confronteert en dringt in. Er trekt een heus drama voorbij.

Verzachting is er gelukkig wel. De verzachting ligt in het verhaal verscholen. Een verhaal dat gevuld is met tragikomedie, waardoor de ernst der dingen met verlichting kan worden gadegeslagen. Er zijn hilarische ontmoetingen. Er zijn bizarre gebeurtenissen. Allemaal heel (tragi)komisch. Tegelijkertijd zijn het zijn ook potentiële beren op de weg, die het Eden niet gemakkelijk maken om vol te houden en haar doel te bereiken. Die dubbelheid is intrigerend.

Wool acteert met overtuiging. Ze speelt iemand met een identiteitscrisis. Iemand die depressief is en een ingebouwd afbraakmechanisme bezit waardoor persoonlijk geluk gesaboteerd wordt en ver weg blijft. Een echte nutcase zogezegd. Ze speelt het heel geloofwaardig.

Erasing Eden is een registrerende film. Beschouwingen over de totstandkoming van de psychische aandoening zijn er niet. Verklaringen worden niet gegeven. We moeten het doen met minieme tipjes van de sluier. Een diepere duik in de psyche van Eden had ik wel interessant gevonden, maar die wordt ons niet gegund. Het blijft giswerk.

Goeie film, die een lichte toon weet te behouden ondanks de diepe ernst die in het verhaal verscholen ligt. De combinatie bevalt wel. Ik heb me kostelijk geamuseerd.

De beruchte gevangenis Alcatraz in de baai van San Francisco gold als een gevangenis waaruit ontsnappingspogingen onherroepelijk faalden. Velen probeerden te ontsnappen, maar niemand slaagde. Nou ja, bijna niemand. Van een ontsnapping van drie gevangenen in 1962 is onduidelijk of zij succesvol was. Over die ontsnapping verscheen een boek genaamd Escape From Alcatraz. Regisseur Don Siegel zag er de filmische waarde van in en maakte de gelijknamige film.

De film is behoorlijk rechtlijnig geregisseerd. Die strakke stijl wordt vanaf de opening gehanteerd en verlaat de film nooit meer. De openingsscènes laten hoofdpersonage Frank Morris (Clint Eastwood) zien die onder sombere weersomstandigheden arriveert in de gevangenis waar hij wordt opgesloten. Na de gebruikelijke formaliteiten die zonder emotie in beeld worden gebracht, belandt hij in zijn eenpersoonscel. Daar wordt hem hardvochtig ingeprent dat iedere gevangene volkomen op zichzelf is aangewezen. De opening zet de sfeer. Grauw, kil, emotieloos. Nog iets dat de film nooit meer verlaat.

De film ruimt wat tijd in om de kijker te laten kennismaken met de wetten die binnen Alcatraz gelden. Er heerst een strak regiem. Wie afwijkt van de regels, belandt in blok D, waar de isoleercellen zijn gevestigd. Een goede reden om daar te belanden is niet nodig. In dit deel van de film vindt wat interactie plaats tussen Morris en andere gevangenen. Sommige contacten blijven hangen. Andere verdwijnen weer. Het strakke, gewelddadige en (vaak) onrechtvaardige beleid dat in Alcatraz wordt gevoerd om de gevangenen in toom te houden is daar meestal debet aan. Het gevangenisleven in een notendop gevat in een harde en wrede sfeertekening. Boeiend en onaangenaam tegelijk.

De film kent weinig emotionele scènes. De weinige emotie die de film laat zien, dient vooral om binding te genereren. Dat wil niet zeggen dat emotie geen goede scènes oplevert. Integendeel. Juist door het gebrek aan emotionele scènes heeft zo’n scène grote impact. Bovendien zijn dergelijke scènes onontbeerlijk voor de bewustwording van de kijker over de verschrikkelijke eenzaamheid waarmee de gevangenen zich op elk moment van de dag geconfronteerd zien.

Een opvallend menselijk aspect binnen die onmenselijke setting is de vrijheidsdrang die zich in elke gevangene openbaart. De één doet dat door zich op de schilderkunst te storten. Een ander door muziek te maken. En weer een ander fantaseert over een ontsnapping. Het is met name de passie die in die pogingen wordt gestopt die de kijker met een milde blik naar de criminele ingezetenen laat kijken. Ook de wanhoop die zich van hen meester maakt als een speeltje vaak onterecht door het regiem wordt afgenomen, zorgt voor succesvolle stemmingmakerij.

Het zijn aangrijpende en functionele momenten in een film die verder zonder veel narratieve uitstapjes is en vooral draait om een spannende ontsnapping en de voorbereidingen daarop. Escape From Alcatraz is een pakkende gevangenisfilm en heeft met Clint Eastwood een markante hoofdrol met een harde en scherpzinnige uitstraling. Goeie en spannende film.

Meteen vanaf de start is al duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een film waarin groots wordt geacteerd. En hoewel dat feit vaak een duidelijke aanwijzing inhoudt over het algehele niveau van een film, komt het ook wel eens voor dat zo'n aanwijzing niet per sé funest uitpakt en dat het niveau van andere onderdelen van een film best mee kan vallen.

Nieuwsgierigheid naar plotontwikkeling en horrorgehalte, die ondanks barre acteerprestaties soms best inventief en huiveringwekkend kunnen zijn, weegde in dit geval mee in het besluit de film toch een kans te geven.

Een hele foute afweging, zo blijkt na afloop. Achteraf was het beter geweest om de film meteen na de eerste negatieve constatering de nek om te draaien. Niet gedaan, want koppig en die koppigheid resulteerde dus in een kijkstraf van 100 minuten. Een straf die gepaard ging met gevoelens van hevige irritatie, dodelijke verveling en verschrikkelijke wanhoop.

Het bekijken van de film is een heuse beproeving. Van de wazige verhaallijntjes tot de abominabele acteerkunsten. Van de fantasieloze score tot de goedkoop ogende effecten. De film evolueert in geen enkel opzicht. Het niveau blijft structureel laag.

Erg slecht.

Het principe van een film met escape rooms bevalt mij altijd goed. Zelfs als de raadsels niet veel voorstellen, bekruipt mij altijd een benauwend gevoel. De mogelijkheid dat een raadsel niet tijdig wordt opgelost en de personages ten onder dreigen te gaan, is een spannende mogelijkheid. In deze film slaagt regisseur Peter Duke er goed in om de spanning prettig te laten oplopen of te laten sudderen. Ik zal eerlijk bekennen dat ik me er, ondanks de magere raadsels en de matige invulling van de karakters, heel fijn door liet meeslepen.

Een beetje vervelend is dat drie van de vier protagonisten bestaan uit onuitstaanbare zenuwlijers, waarvan een mannelijke horrornerd wel de ergste is. Je weet wel. Zo’ n persoon die geen kans onbenut laat om op een irritante manier zijn horrorkennis te spuien om te laten zien wat voor een ontzettende horrornerd hij is. Ach, prima hakvlees, zullen we maar zeggen. Het enige personage in het bezit van enige karakterbouw is de alleraardigste vriendin van de nerd. Zo heb je toch net voldoende prettige aanwezigheid om je empathische gevoelens op los te kunnen laten.

De aandacht gaat vooral uit naar de hachelijke situatie van de vier in de escape room. Het interessantste karakter bevindt zich echter buiten de escape room. De in geldnood verkerende eigenaar van het spektakel is Skeet Urich, die vreemd genoeg weinig speeltijd krijgt. Een gelaagde tragedie ligt hier voor het oprapen. Zo lijkt de film het in beginsel ook aan te pakken als het eerste deel van de film vooral om hem draait. Blijkbaar besloot Peter Duke dat de psychologische insteek niet spannend of interessant genoeg zou worden, want de camera begeeft zich al snel down to earth naar de escape room en zijn tijdelijke bewoners. Dag Skeet.

Hoewel Duke hier misschien een interessante psychologische draad laat gaan, wordt de kijker goed bedeeld met fijne horror. Dramaturgisch stelt het verhaal misschien niet veel voor, maar het is absoluut spannend in de escape room. En ach, de personages… Een gemaskerde dreiging en domme keuzes bevrijden de kijker langzaam maar zeker van die last. Eind goed, al goed.

Lekker snel en gemakkelijk te consumeren.

Een groep bestaande uit zes personages gaat in deze film, die met wat goede wil als een mix tussen Cube (1997) en Saw (2004) gezien kan worden, probleemoplossend tekeer in een benauwende setting. Spannend.

De setting maakt grotendeels de film en is dus belangrijk. Mooie setting. Creatief vormgegeven kamers die thematisch en visueel steeds van elkaar verschillen, waardoor elk nieuw probleem en raadsel een bepaalde frisheid garanderen.

Film met vaart. De film raast up-tempo van kamer naar kamer en verspilt daarbij weinig tijd aan rustmomenten en karakterontwikkeling, zodat de spannings- en entertainmentwaarde van hoog niveau blijven.

Van de personages kom je, naast wat karikaturale dingetjes, niet veel te weten. Geen ramp. Erg interessant zijn ze niet. Ze lossen raadsels op, begeven zich naar de volgende kamer, verliezen af en toe een groepslid en gedragen zich niet heel stompzinnig. Voor een film als deze die inzet op vermaak en niet op individueel gepsychologiseer werkt het benadrukken van de groepsdynamiek uitstekend. Het groepsdoel heiligt de middelen.

Weinig bloed en gore. In die zin is een film als Saw vele malen explicieter. Weliswaar gaan ook hier mensen dood, maar dat gebeurt vrij netjes. Er vallen natuurlijk slachtoffers, maar het heengaan wordt niet tot in detail uitgebuit. Geen foltering, zichtbaar lijden, rondvliegende lichaamsdelen en gulpend bloed. Het wegvallen van de personages heeft een terloopse verpakking. Prima. De hoofdzaken zijn de raadsels en de actie. En die zijn lekker.

De film eindigt met een cliffhanger. Een vervolg zal er dus wel komen. Van mij mag het.

In een tijd waarin het wemelt van de complottheorieën waarin geheime machten de werkelijke macht over de wereld uitoefenen, grijpt het vervolg van Escape Room dat gegeven aan om de film mee te behangen. Het gegeven draagt effectief bij aan de spanning. Wie is te vertrouwen en wie niet. Het werkt even verraderlijk als een mysterieuze kamer die met allerlei valstrikken en raadsels probeert je te vermoorden.

De kamers in deze film zien er (onderhevig als ze zijn aan het veel hogere budget) goed verzorgd uit. Iedere setting is bijzonder en maakt nieuwsgierig. De uitwerking van de actie in de diverse kamers is in veel gevallen helaas wat overtrokken. De accenten liggen op snel en sensatie. De scènes hadden wat mij betreft soms ingetogener gemogen met meer aandacht voor de "saaie" oplossing van een raadsel. Het visuele spektakel is leading. Ook spannend maar ook oppervlakkiger, meer sensatiebelust en gemakkelijker.

De personages zijn inwisselbaar. Behalve misschien de twee personages die ook in het eerste deel optreden. Verder blijft niemand in de herinnering hangen. Voor empathie is geen ruimte. Daarvoor zijn de kennismakingen te oppervlakkig en (vaak) te kort. Uit het oog, uit het hart. Gelukkig wordt het kannonnenvlees steeds heel snel aangevuld met nieuw vlees dat het vermaak dient.

De film is enigszins voorspelbaar maar verveelt eigenlijk nooit. Bij het kijken dient wel het kritische vermogen van de kijker overboord te worden gezet. Voor logica en zinnigheid is in deze film geen plaats. Teveel contemplatie leidt tot een vermindering van de spanning en het vermaak.Verder ontbreekt natuurlijk de frisheid van het eerste deel. Logisch. Het verhaal is bekend. Compensatie is er. De kamers zijn wat ruimer. De aankleding spectaculairder. Het accent op het visuele groter. Leuk.

Ik heb me goed vermaakt.

Gemma Arterton dus.

De film draait helemaal om haar. De film vertelt haar verhaal. De overige castleden staan volledig in dienst van de inkijk in haar deprimerende levensfase. Als kijker sta je eveneens volledig tot haar beschikking. Gefilmd met de handheld camera voor een nog grotere betrokkenheid bij de hoofdpersoon zijn de momenten van ontsnapping en afstand schepping schaars.

Arterton is in elke scène te zien. Ze speelt een ongelukkige echtgenoot en moeder. Ze doet dat fantastisch. Elk shot is raak. Ze acteert melancholie en somberheid. En doet dat goed. Met gevoelvolle trieste blik doorloopt zij haar verhaal. Zelfs tijdens de momentjes van geluk, die er ook zijn, en zij haar lach laat zien, weet zij nog immer de trieste ondertoon te handhaven. Die blik is fenomenaal.

De handheld zit er dicht op. Dicht op de depressie. Dicht op de huid. Als kijker heb je geen andere keuze dan vol mee te gaan in haar deprimerende gevoelsleven en later vol mee te gaan met haar wanhopige zoektocht naar verlossing en haar te vergezellen op een intensieve reis naar de vrijheid, naar het ontbrekende gelukselement en naar zichzelf.

Behalve dicht op haar huid, wordt er ook gefilmd vanuit haar perspectief. De toeschouwer beweegt mee, kijkt mee en ervaart mee. Naast het kijken naar Arterton kijk je dus soms ook nog eens mee met Arterton. Het gaat dubbelop. Het zowel bekijken als meekijken maken van de film een extra heftige beleving.

Het verhaal an sich is niet eens zo bijzonder of spectaculair. De intensiteit van de verfilming zorgt voor de impact.

Hoewel de toon van de film somber en treurig is, zijn er door het wisselende perspectief gelukkig ook wat ontsnappingsmomenten. De film bevat enkele langere scènes waarin de hoofdpersoon in beweging is. Onder begeleiding van treurige pianoklanken volgen we haar lopend door de regenachtige stad of reizend met de metro.

Nog steeds ietsjes deprimerend, dat zeker, maar wel met meer afstand. Je kunt net als zij op die momenten toch even bezig zijn met iets anders dan pure ellende en even vergeten dat je je in een deprimerende film bevindt. Het zijn welkome uitstapjes.

Goeie film.

Zwakke productie over een gringo die een relatie begint met de favoriete nicht van Escobar.

De ruime eerste helft van de film is een inkijkje in het familieleven van Escobar met in het centrum steeds aanwezig de relatie tussen gringo en nicht. Alles koek en ei. Geen bijster spannende zaken. Niet interessant. Af en toe een tipje van de criminele sluier opgelicht, maar niets zorgwekkends. Het duurt en het duurt.

Het wachten is op de dramatische ommekeer in het verhaal. Die ommekeer komt, maar wel erg laat in de film en is slechts op momenten geslaagd.

De setting, de sfeer en de scenes an sich zijn eigenlijk wel ok. Daar ligt het niet aan. Het is de onwaarschijnlijkheid van de gebeurtenissen in combinatie met een immer grimassende en hol acterende gringo Hutcherson die een aanslag op het inlevingsvermogen vormt. Wat een gebrekkige acteur, zeg!

Ik was op een zeker moment niet meer in staat om over de onwaarschijnlijkheid van het verhaal heen te kijken. Het geloof was weg.

De enige acteerprestatie van formaat komt op naam van Del Toro. Hij zet een fantastische Escobar neer. Wat mij betreft had de maker hem veel meer in het middelpunt mogen plaatsten.

Dat had waarschijnlijk een interessantere en overtuigender film opgeleverd.

Romantische comedy die ondanks de hoge mate van voorspelbaarheid en de bescheiden mate aan humor best aardig wegkijkt. Best een aardige film, omdat de hoofdrollen voor goodwill zorgen. In ieder geval voor voldoende goodwill om de gebreken in deze film niet heel zwaar te willen bekritiseren.

Met humor binnen de lijntjes van de betamelijkheid en weinig opwindende scenes is de film als geheel wel wat zoetjes. De dialogen stellen inhoudelijk ook niet veel voor, maar zorgen door het goede acteerwerk voor voldoende vuurwerk om ook daar niet al te zeer om te malen.

Ach. Niet een hele goede film. Wel een knusse.

Een horrordrama dat zich ergens in de jaren 30 afspeelt ten tijde van de Spaanse burgeroorlog. De setting is een afgelegen weeshuis waar weeskinderen van verzetsstrijders worden opgevangen om uit handen te blijven van de troepen van Franco.

De film begint op het moment dat hoofdpersonage Carlos, wiens vader gesneuveld is, in het weeshuis terecht komt. Gevoelig als hij is, merkt hij meteen de duistere krachten op die in het weeshuis aanwezig zijn. Door het verhaal grotendeels vanuit het perspectief van Carlos te vertellen, trekt regisseur Del Toro de kijker succesvol mee in een benauwende atmosfeer waarin mysterie en horror steeds door de harde realiteit van alledag breken.

De setting is uitermate geschikt om die atmosfeer te visualiseren. De schemerige gangen van het weeshuis, de kille slaapzaal, de rivaliserende weeskinderen en de onvoorspelbare leiding geven aan de film een ongemakkelijk en beklemmend tintje.

En dan is er nog dat ene absurde detail dat door zijn prominente aanwezigheid die atmosfeer extra versterkt. Een onontplofte bom die pontificaal oprijst uit de bodem van de binnenplaats. Een reusachtig projectiel dat gaande het verhaal een soort metaforische vergaarbak wordt voor alle duisternis en ellende in het weeshuis. De bom ademt onvoorspelbaarheid, dreiging en mysterie. De camera keert er vaak naar terug.

Een film met twee gezichten. Aan de ene kant een gewelddadig oorlogsdrama en aan de andere kant een sferisch en griezelig spookverhaal. Het vloeit mooi in elkaar over. De film bedient zich op beide vlakken van een rustige gang en legt de nadruk op intens acteerwerk, intense interactie en intense sfeer. Shock, bloed en gore, hebben een ondergeschikte rol, hoewel er wel een aantal heftige scènes voorbij komen.

De film laat in de microkosmos van het weeshuis de pijnlijke gevolgen zien die individuele en politieke beslissingen hebben op het leven van gewone mensen. Egoïsme, machtswellust en hebzucht (vaak verborgen onder een religieus dekentje) door sommigen zorgen voor ontheemding en onthechting bij velen. De geestverschijning die door de gangen van het weeshuis doolt, is er als kwade dreiging niets bij. De mens is het ware monster.

Fijne film met oog voor detail, met een intens ongemakkelijke sfeer, met spanning en met een prettige trage gang.

Een stel familieleden wacht als een troep aasgieren op de dood van hun rijke tante terwijl ze hun best doen om in haar gunst te geraken teneinde aanspraak te maken op de erfenis. Het scenario biedt potentie voor gevatte zwartgallige humor. De film is bovendien een Britse productie en Britse humor ligt mij. De humor van de zelfspot, het absurde, het sarcastische, het excentrieke. Deze humor kom je in deze film niet tegen. In werkelijkheid barst de film van de kleuterhumor. Onderbroekenlol. Ik geef toe dat dit ook een vorm van humor is die je in Britse komedies tegenkomt, maar het is niet die typische humor waar ik op doel.

De film is ook erg rumoerig en rommelig. Vaak zijn dat middelen die een gebrek aan humor camoufleren. Hoe luider, hoe leuker. Dat credo gaat zeker op voor Anna Faris. Nu vind ik haar zelden leuk en zijn de verwachtingen in dat opzicht laag, maar de aanwezigheid van actrices als Kathleen Turner en Toni Collette zou toch voor een bepaalde standaard moeten staan. Turner speelt de giftige matriarch maar maakt van de rijke tante niet meer dan een vervelend typetje. Precies wat Toni Collette ook doet met haar personage. Wat een verspilling van talent.

The Estate is geen goede film. Om nu te zeggen dat de film daarom slecht is, gaat ook weer te ver. Niet alles aan de film is vervelend en teleurstellend. Het muzikale behang is erg ok en in sommige scènes popt het acteertalent even op en ontstaan flarden van venijnige humor die best grappig zijn. Het zijn flarden die prettig opvallen maar die helaas ook weer snel oplossen in de grote brij aan platte, flauwe en kinderlijke humor waaruit het grootste deel van de film bestaat.

Spannende en bevreemdende film. Spanning en bevreemding die ontstaan door het vreemde gedrag van de personages alsmede door de troosteloosheid van de filmlocatie. Een vervallen landgoed dat vergane glorie ademt.

Koel en sober gefilmd. Geen overbodige franje. Wel met subtiele sfeerwisselingen door verfijnd gebruik van beeld, van licht en door fantastisch acteerwerk dat zelfs de kleinste verandering in een gemoedstoestand weet te accentueren.

Buiten dat overheerst een algeheel gevoel van mysterie en dreiging. Een ongemakkelijk gevoel dat er voor zorgt dat paranoia nooit ver weg is. Waan of geen waan. Deugt er nou echt iets niet? Of is het gewoon verbeelding? Knap, vind ik dat.

De film is traag. De plotontwikkelingen gaan traag. Misschien iets te traag. De film suddert in het middengedeelte wat lang door in eenzelfde cadans. Een in slaap sussende cadans, waarin op het oog weinig ontwikkeling plaatsvindt. Niet echt vervelend om te ondergaan, trouwens. Onderhuids siddert het gewoon door. Het middenstuk is daardoor een prettige en mooie opmaat voor de zinderende epiloog.

Fijne film. Prachtig acteerwerk ook. Ik zeg het gewoon nog maar eens.

Een film uit de Braziliaanse 'cinema da Boca do Lixo'. Het zijn films die geproduceerd zijn in de wijk Boca do Lixo ("Mouth of Garbage") in Sao Paulo. De films halen hun inspiratie voornamelijk uit de Franse Nouvelle Vague en uit Amerikaanse slashers. Het zijn typische exploitatiefilms met veel naakt, een vaag verhaal en slecht acteerwerk.

Die laatste dingen gaan zeker op voor deze film. De Engelse titel die 'The Strange Hostel of Naked Pleasures' luidt, zegt eigenlijk al alles en dat is niet veel. Een man met een bolhoed en hele lange vingernagels opent een herberg en ontvangt vreemde gasten, waaronder kaartspelende gangsters, een overspelig stel en feestvierende hippies. Zij gaan zich allen te buiten aan plezier. En ondanks het woordje 'naked' in de filmtitel, doen zij dat niet altijd naakt.

De film lijkt op een promotiefilm voor het surrealisme en heeft veel van een grote kleurrijke trip. Vage scènes. Statisch en slecht toneelspel. Vreemde muziek. Diepzinnig klinkende teksten die bij nadere beschouwing eigenlijk onzinnig zijn. Nee, het slaat allemaal nergens op.

De genreaanduiding horror dekt de lading van de film niet. En hoewel de film enige naaktheid bevat, slaat de aanduiding erotiek de plank ook mis. Surrealistische vaagheid komt nog het dichtst in de buurt.

Nu het Marvel Cinematic Universe is uitgedund door het vertrek van deze of gene Avenger, is het tijd voor nieuw bloed. Het is tijd voor de Eternals. De regisseur van het spektakel heet Chloe Zhao. Zij is de vrouw die met Nomadland (2020) een groot internationaal succes boekte. De combinatie Zhao – Eternals is een merkwaardige. Zhao heeft met Nomadland en haar andere films geen enkel raakvlak met de spektakelproducties uit de Marvelfabriek. Ik ben sceptisch.

Eternals introduceert een stel nieuwe superhelden. Ze zijn onsterfelijk en in het bezit van superkrachten. De één kan snel rennen. Een ander is heel sterk en uit zijn ogen schieten laserstralen. Weer een ander kan materie manipuleren. Zo heeft een ieder een speciale superkracht. Ach, wel leuk, maar ook erg bleekjes. Geen enkele superheld intrigeert in het bijzonder. Als een superheld eventjes een paar minuten niet in de film voorkomt en na een tijdje opeens weer in een scène opduikt, denk je: oh ja, die was er ook nog. De Eternals zijn een kleurloos stelletje.

Het verhaal verloopt volgens verwachting. De mensheid wordt bedreigd. De Eternals schieten te hulp. Hier en daar wat onderling geruzie en wat probleempjes met de identiteit. Zoals verwacht. Bijzonder spannend is het allemaal niet. Zhao propt er naast de gangbare speciale effecten nog wat mooie plaatjes in van desolate landschappen. Ze verlenen de film een geslaagde naargeestige sfeer. Dat doet Zhao goed.

Uiteraard zijn de Eternals etnisch breed geselecteerd en geslachtelijk in evenwicht. Zoals het hoort. Zoals je het verwacht. Hoe verfrissend zou het zijn om weer eens een popcornfilm voorbij te zien komen zonder die opgelegde onzin. Gewoon een film waarbij de selectie wordt bepaald door acteertalent bijvoorbeeld. Of door charisma. Of gewoon door de eigenzinnige keuze van de regisseur. Dat zal voorlopig wel niet gebeuren. Vooraleerst heerst een andere moraal in filmland.

Eternals dus. Ik vond er niet veel aan.