Opinions

Eigenlijk niet heel goed, dit vervolg. De film sluit heel fantasieloos en heel inspiratieloos aan bij z'n voorganger en is daardoor voorspelbaar en niet spannend. De film schurkt zelfs vaak tegen het belachelijke aan.

De situaties, de sfx, de personages en het acteren zijn erg over the top. Erg karikaturaal. Daar is overigens niks mis mee. Die zaken mogen allemaal best in dit soort blockbusters. De verwachting is ook niet anders. Maar de verwachting is ook dat er buiten die obligate elementen plaats is voor iets dat lijkt op spannende actie en belangrijker nog, dat er plaats is voor humor.

Ja, en beide zijn niet aanwezig. Het grote probleem is dan ook dat er in de film geen enkel tegengas is voor al die overdrijving en grootse effecten. Geen enkele vorm van (geslaagde) relativering. 't Is allemaal veel te serieus.

En dus bestaat de film uit leeghoofdig heldendom, stompzinnige situatieschetsen en bombastisch trompetgeschal bij elk vermoeden van een intens spannende scène. Deze fantasieloze elementen in het verhaal vallen gewoon erg op zonder het afleidend decorum van humor en spannende actie.

Zonder enige vorm van relativering wordt dat aardige menselijke karaktertrekje om onlogische en idiote dingen in een film te vergoeilijken trouwens behoorlijk uitgerekt. Ik merkte dat bij mezelf. Op het pijnlijke af. Bijna niet te doen.

Had ik trouwens al gezegd dat de actie en de humor tegenvallen?

Niet goed, dit.

Dit vijfde deel in de reeks is gelukkig weer een fijne ouderwetse avonturenfilm die mij na het ietwat teleurstellende vierde deel goed beviel. Harrison Ford is ouderwets bezig en zijn bejaarde leeftijd is hem amper aan te zien. Alle bestanddelen voor een typisch Indy-avontuur zijn aanwezig. Indy trekt de halve wereld over. Indy lost raadsels op. Indy in onwaarschijnlijke actiescènes. En er is humor.

Mads Mikkelsen speelt de rol van nazischurk. Hij speelt hem zeer verdienstelijk ondanks dat de nazigeleerde tamelijk vlak is geschreven en niet altijd hele slimme acties in huis heeft. In de film duiken hier en daar wat oude bekenden op. Een leuk weerzien, maar van grote betekenis is hun aanwezigheid niet. In navolging van de rol van Ke Huy Quan in Indiana Jones and the Temple of Doom (1984) heeft men ook een kinderrol in het script verwerkt. De meerwaarde ontging mij. Een frisse wind in deze film vol oude mannen brengt Phoebe Waller-Bridge die de peetdochter van Indy speelt. Haar meerwaarde ontging mij niet. De confrontaties tussen de rebelse peetdochter en haar peetvader Indy zijn hoogst vermakelijk.

Fotografisch gezien is de film trouwens wonderschoon. De film is vindingrijk geënsceneerd en is gewoonweg heerlijk om te bekijken. De 142 minuten speelduur vliegen om. Het was heerlijk om me onder te dompelen in historische trash gevuld met leuke humor, onmogelijke cliffhangers en natuurlijk met de aanwezigheid van Harrison Ford als Indiana Jones. Indiana Jones and the Dial of Destiny is heerlijk vermaak.

Tegenvallende en voorspelbare horror.

Het begin van de film is meteen al standaard. Het gaat als volgt: groepje vrienden op vakantie zoekt sensatie, krijgt lucht van een legende, wil op pad, wordt gewaarschuwd niet te gaan, maar gaat toch. Over de standaardopening kun je je nog heen zetten. Immers die is volgens verwachting. Toch had iets meer uitleg omtrent de legende van de Chupacabra daarin goed gepast. De opbouw duurde er lang genoeg voor.

Op naar de horror dan maar. De horror valt echter behoorlijk tegen. Er is veel gespartel en geschreeuw in een nachtelijke jungle. De duisternis zorgt voor weinig zicht. Derhalve veel suggestieve beelden en geluiden. Niet spannend.

Leuk wordt het pas als het monster zichtbaar wordt. Het monster ziet er angstaanjagend uit. De scenes met het zichtbare monster zijn dan ook best ok. Daar had Orr best meer van mogen laten zien. Ze komen te laat om de film te redden.

Creature horror films kampen vaak met het probleem dat ze budgettair gelimiteerd zijn en zich derhalve als ironisch bedoelde trash manifesteren, die eigenlijk helemaal niet komisch werkt. De film Infestation laat zien dat het ook anders kan. In plaats van de kijker te bestoken met grappige splatteractie, zoekt de film het veel meer in humoristische dialogen en in plezierige en geloofwaardige personages. En dat werkt.

Infestation is een goede film. Als je de filmposter op imdb bekijkt, verwacht je eigenlijk een goedkope horrorkomedie met belabberde effecten en platte personages. Dat beeld wordt niet bewaarheid.

De personages zijn ronder vormgegeven dan gebruikelijk in dergelijke films en roepen zelfs empathie op.

Het plot is heerlijk absurd. Reusachtige boosaardige insecten hebben de heerschappij overgenomen. Tezamen met een aantal overlevenden probeert hoofdpersonage Cooper zich de agressieve beesten van het lijf te houden. Dat klinkt stupide en dat is het ook, maar het kijkt lekker weg.

De monsters zien er prima uit. Het kritische oog ziet natuurlijk ook wel dat het rubbergehalte hoog is, maar na verloop van tijd wordt het oog minder kritisch en is het gewoon genieten. De lol spat van de film en dat maakt vergevingsgezind. Het heerlijke toppunt is het hoofdmonster dat het uiterlijk van een alien monster uit een jaren 80 film benadert en een fantastische performance neerzet.

Leuke onzinnige film. Infestation biedt spanning, actie, heel acceptabel acteerwerk en zwarte humor. En ach, dat het allemaal nergens op slaat, is simpelweg deel van de lol.

Een hoop gedoe in een of ander ruimtestation wordt onnodig lang uitgesponnen. De editor had hier en daar nog wel wat snijwerk kunnen toepassen. De cameravoering was springerig en nerveus. Blijkbaar is dat nodig om spanning te suggereren. Niet doen. Schrijf een beter script, zou ik zeggen.

Belabberd acteerwerk en belabberde dialogen.

Positief waren de visuele vormgeving en het (niet geijkte) einde.

De derde langspeler van Brandon Cronenberg heeft interessante invalshoeken en is op het audiovisuele vlak absoluut goed te noemen. Voorspelbaar is de film niet. De verhaallijn ontpopt zich op zulke dwarse manieren dat het verloop niet is te voorspellen. Daarmee wordt de film overigens niet boeiender of spannender. Eerder belachelijker, zou ik zeggen.

Infinity Pool is een satire. Het mikpunt van spot lijkt de kapitaalkrachtige mens te zijn. In dit geval de rijke toerist die in een arm land zijn vakantie viert en zich aldaar overgeeft aan amoreel gedrag en daarbij ook nog eens wordt gesteund door het plaatselijke gezag dat op die manier een graantje van de rijkdom meepikt. Ja, Infinity Pool is een satire. Een behoorlijk humorloze satire. Dat wel.

Het verhaal heeft een ernstige toon. Van enige ironie is geen sprake. In Infinity Pool is weinig plaats voor subtiliteiten. In plaats daarvan smijt de film met overdreven stijlmiddelen die de absurditeit van het verhaal nog eens extra voeden. Cronenberg laat bijvoorbeeld zijn personages (net als in Possessor) angstaanjagende maskers dragen. Of hij zet de personages in merkwaardige close-ups neer die ongemakkelijk aanvoelen. Of hij zet onappetijtelijke bodyhorror in als shockelement. Ja hoor, bodyhorror. Toch een beetje het handelsmerk in de films van de familie Cronenberg. Ongetwijfeld erg plezierig als je er van houdt. Ik houd niet van bodyhorror.

Mia Goth maakt deel uit van het acteursensemble en speelt een meedogenloze femme fatale. Een vrouw met een ordinair soort aantrekkingskracht. Schaars gekleed en hoerig lonkend, weet zij de auteur Alexander Skarsgård behoorlijk te zinnenprikkelen. Je moet er van houden. (Van het type vrouw, bedoel ik. Zinnenprikkelen is natuurlijk een prettige bezigheid). Skarsgård houdt zichtbaar van het type. Wel moet worden aangemerkt dat hij het grootste deel van de film als verdoofd rondwandelt en het moeilijk voorstelbaar is je daar een intellectuele schrijver bij voor te stellen. Je vraagt je af wat de man voor origineels in zijn boekwerken heeft te melden. Het personage is weinig geloofwaardig en past uitstekend bij de overige personages die een even verwaande en vermoeiende houding tentoonspreiden.

Een mooi moment om nog een ergernis te droppen. Tijdens de onaangenaam lange speelduur valt steeds meer het zelfingenomen gedrag van de welgestelde personages op. Dat is natuurlijk ook de bedoeling. Dat begrijp ik. Het is alleen zo dat het gedrag zo theatraal en buitensporig is getoonzet, dat ik alleen maar een hekel aan de personages kon hebben. Misschien de bedoeling, maar dat werkte niet voor mij. Ik vind het fijn om me te kunnen inleven. Om breed te kunnen beleven. Die beleving werd me niet gegund, opgegeten als ik werd door negativiteit. Het maatschappijkritische aspect dat de film aanboort is me duidelijk. De manier waarop greep me niet. De personages zijn gewoon ergerlijk vervelend en dodelijk vermoeiend. De relativerende factor ontbreekt. En de humor natuurlijk.

Het verhaal is ook vermoeiend. Dat is gewoon een belachelijk voorwendsel om allerhande platvloerse en provocatieve scènes aan elkaar te kunnen rijgen en is op weinig momenten erg intrigerend. Het fictieve eiland La Tolga dat prettig mediterraans aandoet, biedt gelukkig enige afleiding. Toch was ik blij het eiland na een verblijf van bijna twee uur vaarwel te kunnen zeggen.

Het scenario en de setting voelen vertrouwd. Een familie bijeen in het aangezicht van de naderende dood van het familiehoofd om daarbij geconfronteerd te worden met hun eigen duistere verleden. De situatie komt in meer griezelfilms voor. Ook de setting is niet onbekend. Een groot huis dat zich schimmig en krakend overeind houdt en een onheilspellende uitstraling heeft. Ziehier de basiselementen voor de film.

Centraal in de film staat de verhouding grootmoeder-kleinkind. De film is zeker geen kopie van een ander werk, maar deed me in de verte toch wel denken aan Hereditary (2018). Er zijn overeenkomsten. In die film is de verhouding grootmoeder-kleinkind ook de spil waar het verhaal zich rondom beweegt. In La Influencia komen de duistere gebeurtenissen net als in Hereditary voort uit deze krachtige verbintenis. Waar Hereditary zich onderscheidt met een aantal bloedstollende scènes die in het geheugen gebrand blijven, doet deze film dat in veel mindere mate.

La Influencia is een grijzig filmpje zonder veel memorabele hoogtepunten en zonder veel memorabele scènes. Met de sfeer is niet veel mis. Die is onheilspellend en wordt over het algemeen steeds goed getroffen. Erg spannend is het desondanks allemaal niet. Een aantal shockerende momentjes en een aantal jumpscares doen je af en toe opveren, maar de echte spanning blijft uit.

Toch is er bezijden het verhaal wel een hoogtepuntje te ontdekken. Dat hoogtepuntje is het kleinkind. Zij zet heel overtuigend een behoorlijk obscuur kind neer. De scènes die enige indruk achterlaten, zijn scènes waarin zij aanwezig is. Heel talrijk zijn die scènes niet, maar opvallend zijn ze dus wel.

De andere personages wekken een dergelijke aandacht van de kijker niet op. Die zijn nogal eentonig ingekleurd. Hun bewegingspatroon is niet verrassend en ligt vanaf het begin van de film al vast. Geen opwinding daar. Toegegeven, te midden van dergelijke kleurloosheid valt een ieder die iets fleurigs brengt erg op. Misschien is het kind eigenlijk wel helemaal niet erg goed, maar valt haar intensiteit slechts positief op als je die afzet tegen de grijsheid van de andere personages.

Om het verhaal wat smeuïger en interessanter te maken, duikt er nog een plotlijntje op die dieper ingaat op de verhoudingen binnen de familie en die de disfunctionaliteit ervan probeert bloot te leggen. Niet onaardig, maar het lijntje is te oppervlakkig en levert geen spanning verhogende bijdrage.

Een gemiddeld filmpje dus. Niet goed. Niet slecht.

Ingrid Goes West is in aanzet een interessante film, maar wordt dat in het verloop steeds minder. De film is geen pure komedie maar heeft eigenlijk veel meer een dramatische insteek dan een komische. Met hoofdpersonage Ingrid wier leven één tragische beleving is, valt daar wel iets voor te zeggen. In de eerste minuten wordt al duidelijk dat Ingrid psychisch ziek is en dat aan dat feit weinig of geen humor zal worden onttrokken. Haar psychische stoornis wordt nauwelijks humoristisch uitgebuit. Of misschien is het aan mij voorbij gegaan.

Best jammer. Het personage leent zich er goed voor. Ze functioneert tamelijk gebrekkig in het sociale verkeer. Ze reageert veel te intens en interpreteert signalen verkeerd. Ze overleeft digitaal en leeft een eenzaam en oppervlakkig bestaan in de wereld van de sociale media. Geen humor daar. De humor ligt vooral bij de andere personages. Die vertonen, gekleed in hun eendimensionale jas, overdreven humoristisch gedrag, waar ik niet om kon lachen.

De wereld van trends is vermoeiend. Een plastic wereld. De wereld van de hippe drankjes, fantastische verborgen cafeetjes, imposante vakantieoorden en briljante boeken, die niemand ooit heeft gelezen. Die onechte wereld houdt weinig meer in dan een immer voortgaande jacht op ‘likes‘ en een trendy aanzien. Ingrid die moeite heeft met de echte wereld, probeert het, maar houdt zich zelfs niet staande in die namaakwereld. Reden om helemaal opnieuw te beginnen. Ingrid goes west, zogezegd.

Audrey Plaza speelt de manische en ziekelijk eigenzinnige Ingrid uitstekend. Geestelijk in de war. Waandenkbeelden. Achterbaks. Alles voor de roem. Geen aangenaam persoon. Ze is stereotiep vorm gegeven maar is desondanks het interessantste personage in de film. Ondanks de clichématige aanpak, intrigeert ze. De overige personages deden me daarentegen helemaal niet veel. Ze leiden een luxueus of zorgeloos bestaan zonder dat daar zichtbare arbeid tegenover staat. Ik heb een hekel aan dergelijke personages, tenzij ze met enig vernuft geridiculiseerd worden of scherpe en humoristische tekstjes mogen spuien. Dat gebeurde hier te weinig, naar mijn smaak.

Ingrid Goes West heeft een simplistisch verhaal en grossiert in clichés. Het verhaal is even oppervlakkig als de wereld die in de film wordt beschreven. Heel passend, maar ook niet heel boeiend. Optisch ziet de flm er goed uit. Audrey Plaza is goed. Die dingen hielden me op de been. Ik was blij dat het volbracht was.

Jong stel opent B&B en wordt geconfronteerd met het kwaad dat er huist.

Verhaaltje heeft niets om het lijf. Niets nieuws onder de zon. Geen onverwachte invalshoeken of schrikeffecten.

Desondanks redelijk spannend door goed gebruik van (suggestief) camerawerk. Camerawerk en suggestie zijn toch wel de sterke punten van de film. Ze geven de film wat krediet.

Het acteerwerk begint op zeer ondermaats niveau. Na verloop van tijd evolueren de acteerprestaties. Ze worden zelfs kijkbaar.

Tegen het einde van de film gaan de remmen los en verdwijnt alle suggestie. Het einde is dan ook zwak en de film levert daar veel kredietwaardigheid in.

De film is gebaseerd op de Scopes-trial uit 1925. Daarin werd John Thomas Scopes, een leraar aan een middelbare school, voor het gerecht gedaagd wegens overtreding van de Butler-Act. Die Act was kort daarvoor door de staat Tennessee aangenomen en verbood leraren van een door de staat gefinancierde school de evolutietheorie te onderwijzen. Het proces legde de controverse bloot tussen de opvatting dat de theorie van de menselijke evolutie niet per se in strijd was met religie en de fundamentalistische opvatting die dat wel verkondigde en oplegde dat het Woord van God altijd moest worden geprefereerd boven wetenschappelijke kennis.
Inherit trhe Wind is een schitterende film. De film laat een spannende strijd in de rechtszaal zien. De film doet dat behoorlijk objectief. Noch het creationisme noch het Darwinisme wordt in een belachelijke hoek geduwd. Veel meer staat het recht op vrijheid van denken centraal. Het recht van een ieder om te geloven en te uiten wat hij wil. Om dat te geloven en te uiten waar hij zich comfortabel bij voelt. De evolutietheorie moet in de samenleving naast de ‘fundamentele’ waarheid van het scheppingsverhaal kunnen bestaan. Niet meer dan fair, leek me. Niet iedereen is het echter met die fairness eens. De voors en tegens vliegen door de rechtszaal. De woordenstrijd is scherp en humoristisch.
In het middelpunt van de strijd staan de agnost Henry Drummond (Spencer Tracy) en de fanatische evangelist Matthew Harrison Brady (Fredric March). Drummond vertegenwoordigt het verstand. Brady zet het geloof in de waarheid van de Bijbel te allen tijde boven de wetenschappelijke waarheid. De strijd levert mooie scherpe dialogen op, die als geweersalvo’s op elkaar worden afgevuurd. Het acteerwerk is grandioos. Zowel Spencer Tracy als Fredric March vertegenwoordigen interessante personages. Vooral het personage Brady, die in de loop van het verhaal steeds meer devalueert tot een tragische figuur die in zijn leven alleen nog maar zijn geloof heeft om zich aan vast te houden, is interessant om in zijn psychologische blootlegging te aanschouwen
De show in de rechtbank mag dan een redelijk objectieve weergave van standpunten zijn, de show daarbuiten is dat minder. De rechtszaak vindt plaats in een orthodox Christelijk stadje en de kleingeestige inwoners zijn duidelijk in hun voorkeur. De meesten zijn onmiskenbare fans van Brady en betuigen hun bijstand met optochten en feestelijke bijeenkomsten. Aan andersdenkenden wordt geen ruimte gegeven om zich te laten horen. Een cynische reporter (Gene Kelly) verzucht op enig moment bij de zoveelste protestmars: “Well, those are the boobs that make our laws. That’s the democratic process.” Enige stemmingmakerij is regisseur Stanley Kramer hier toch niet vreemd. Ach, waarom ook niet. Prima tekst. Ik dacht er net zo over. Fijne teksten. Fijn acteerwerk. Inherit the Wind is een uitstekende film.

Een film die actuele thema’s als internetstalking en seksueel gemotiveerd wangedrag verpakt in een klassieke college-slasher met (uiteraard) een gemaskerde onbekende die zijn slachtoffers op grove wijze molesteert. Het is overigens niet zo dat de thematiek een wezenlijke of kritische rol speelt. Het is meer zo dat de thema’s langs komen omdat ze een vanzelfsprekend onderdeel van het studentenleven uitmaken.

Bij het kijken heb je er wel last van. In beeld verschijnen met regelmaat chats die het verhalende element nog eens extra visueel ondersteunen. Een wezenlijk onderdeel van het verhaal of een waardevolle toevoeging zijn de chats niet. Leuke opsmuk is het, die mij afleidde en op den duur begon te irriteren. Een tamelijk doelloze visuele exercitie die tekenend is voor de film als geheel. Enige diepgang of zin heeft de film niet. Het whodunnit aspect van de film is daardoor ook al niet boeiend. Aan het einde is het volkomen oninteressant om te weten wie de moordenaar is en waarom hij aan het moorden is geslagen.

De kapstok stelt dus maar weinig voor. Hoe zit het dan met de kills die het eigenlijke bestaansrecht van een slasher vormen? Die imponeren ook niet erg. De kills worden liefdeloos afgeraffeld. Amper een opbouw van betekenis en derhalve is de spanningsboog nooit strak gespannen. De kills zijn voorbij voor je het in de gaten hebt. Bovendien zijn ze weinig expliciet. Ze zijn als het verhaal. Steriel en zonder betekenis.

Initiation is een matige, niet spannende en inspiratieloze film.

Een hele langzame opbouw. Maar wel een opbouw die een hoog spanningsniveau bereikt. Dat gaat ongemerkt. Er zijn kleine oneffenheden in de luchtige gladheid van de hotelsleur merkbaar. Oneffenheden die in het eerste uurtje film niet meer lijken te doen dan wat kijkend ongemak veroorzaken. In werkelijkheid gebeurt er meer. Die minimale oneffenheden brengen je ongemerkt in een staat van zijn, waarin de geringste geluids- of visuele prikkel die verderop in de film voorbij komt een buitengewone huiveringwekkende impact heeft. Bij mij werkte het althans op deze wijze.
Hele stukken film zonder muziek. Hele stukken film waarin de personages zonder muzikale ondersteuning gangen aflopen, deuren openen, gasten ontvangen en converseren. Hele stukken film waarin de geluiden van het hotel de muziek vormen. Over spanningsopbouw gesproken. Elke beweging en elk geluidje krijgen op die manier een hogere betekenis. Terecht of niet. Het gebeurt.
En ja, uiteraard zijn er ook de bekende jumpscares. Van die explosies die heel functioneel een schrikeffect najagen. En dat werkt dan dus ook. De interne spanningsmeter die ongemerkt vanaf het begin van de film oploopt maakt zo'n jumpscare extra heftig. Goedkoop effectbejag? Misschien wel. Maar het werkt. En met zo'n fantastische opbouw kun je je een paar goedkopere trucs veroorloven. Bovendien is het lekker. De spanning lekt op die momenten even uit je lijf en dat lucht op.
Na afloop van de film kun je het nog gaan hebben over droom en werkelijkheid. Over inbeelding of realiteit. Dat kan. En dat is leuk om te doen. Het zijn bespiegelingen die de film meer laag geven. Ik neig daarbij overigens naar inbeelding. Het perspectief van alle horror ligt bij de complexe vrouwelijke hoofdpersoon. Zij genereert en bewerkt. De andere personages beleven niets in afwezigheid van haar.
Fantastische slotakte trouwens. Zo tergend langzaam. Dat werkt alleen als een film je prikkelgevoelig maakt. En dat deed deze film.

Een spookhuishorror die zich afspeelt in de Victoriaanse tijd. Ouderwetse kleding en haardracht, onderdanig personeel, rijtuigen en olielampen. Een ouderwets decorum in combinatie met de zwart-wit beelden plaatsen je met gemak ergens aan het eind van de 19e eeuw.

Een vermakelijke film. Het verhaal, waarin een nanny vreemde gebeurtenissen waarneemt die zich misschien in het echt voordoen of zich wellicht in haar hoofd afspelen, oogt opmerkelijk fris. Waan of geen waan? Dat is de vraag. De film behandelt dit thema allesbehalve oudbakken, stoffig en traag. Het verhaal oogt juist heel dynamisch.

Toch is aan de opwekking van de spanning wel af te lezen dat de film niet van recente datum is. De film stamt uit 1961. Een tijd waarin de horror zich ingetogener manifesteert dan heden ten dage.

De boosaardige kindertjes die onder de hoede van de nanny worden geplaatst, vertonen weliswaar duivels gedrag, maar de weergave daarvan is nooit expliciet. Subtiel en dubieus zijn woorden die beter passen.

In 1961 werd een kind over het algemeen nog als een onschuldig wezen beschouwd. Een gegeven waar je als filmmaker natuurlijk rekening mee hebt te houden. Begrijpelijk dat de maker voorzichtig is in de manifestatie van het kwaad en derhalve twijfel zaait over het waarheidsgehalte van de waarneming van de nanny.

De handelingen van de kinderen zijn nooit expliciet slecht. Hun gedrag is hoogstens twijfelachtig. De mogelijkheid dat er meer achter het kattenkwaad steekt, wekt echter heel effectief veel onderhuidse spanning op.

Als kijker vraag je je steeds af of de kinderen nu echt zo’n duivelse inborst hebben. Het is aangenaam wikken en wegen. Het hangt er maar van af met welke blijk je waarneemt. De kijk van de nanny is duidelijk. Zij is overtuigd. De kijker is dat niet. De mogelijkheid dat de nanny een ongezonde geestelijke conditie heeft, wordt door de regisseur Jack Clayton dan ook een film lang heel overtuigend als sluimerende mogelijkheid in leven gehouden.

The Innocents is een vermakelijke film met een fijne nostalgische aankleding. Met goed acteerwerk. Met een fijne dosis spanning. En met leuk giswerk.

Italiaanse sekskomedie die het begin vormde van een zeer succesvolle reeks van in totaal zes films.

De films maken deel uit van de Commedia sexy all'Italiana dat een subgenre is van de meer traditionele (en fatsoenlijke) Italiaanse komedies die vanaf de jaren 50 in groten getale werden geproduceerd.

Dit kluchtige en erotische subgenre was in de jaren 70 heel populair en de films trokken volle zalen. De films bevatten vrouwelijk naakt, mijden elke vorm van diepzinnigheid en hebben een humoristische insteek die veelal sexueel georiënteerd is.

Zo ook dit product. Het verhaal is heel simplistisch en doet er eigenlijk niet toe. Er is sprake van een soort rode verhaaldraad met daaromheen allerlei sketch-achtige toestanden die zijdelings met de rode draad te maken hebben. Het geheel is tamelijk chaotisch, evenals de editing die derhalve goed past.

De insteek is zoals gezegd komisch, maar de foute humor is zo flauw en afgezaagd, dat het maar niet lollig wil worden.

Er is vrouwelijk naakt aanwezig, maar die aanwezigheid is teleurstellend schaars.

De muziek bestaat uit van die vrolijke hoempa-achtige deuntjes, die in een Tiroler (een genre waar deze film wel frappante gelijkenissen mee heeft) niet zouden misstaan. De personages zijn gemaakt grappig, dus absoluut niet komisch en kunnen niet acteren.

Vreselijke film. Het was een lijdensweg.

Een Filipijnse film over een driehoeksverhouding tussen een moeder, haar vriend en haar dochter Insiang. Een film uit 1976. Dat was in de periode dat de dictator Ferdinand Marcos daar de scepter zwaaide. Een tijd waarin maatschappijkritiek nu niet bepaald juichend werd ontvangen. Het is dan ook enigszins verwonderlijk dat een film als Insiang gemaakt kon worden.

Het is trouwens niet dat de film bol staat van de kritiek op het regiem. De film handelt in eerste instantie over een familiedrama. Toch zijn in de film beelden verstopt die schrijnende leefomstandigheden en grote armoede laten zien. Een voorbeeld daarvan is een stukje film dat slecht geklede kinderen laat zien die op een grote afvalberg spelen en er hun behoefte doen. Een ander voorbeeld is minder subtiel en betreft de locatie waar de film zich afspeelt. In het getto. Het getto waar de mensen arm zijn en het leven allesbehalve paradijselijk is.

De belangrijkste rollen zijn voor de vrouwen weggelegd. De mannelijke rollen maken minder indruk. De mannelijke personages dienen enkel als middel om mannelijk chauvinisme beeldend uit te dragen. De mannen in deze film zijn kortzichtige vrouwonvriendelijke zwijnen. Door die rechtlijnige toonzetting gaat de sympathie erg gemakkelijk uit naar de vrouwelijke inbreng. Naar de mooie Insiang in dit geval.

Insiang is in de harde gettowereld opgegroeid. Het getto heeft haar gevormd. Regisseur Lino Brocka schetst in zijn film niet alleen een portret van een jonge vrouw, maar door haar ook van het getto waarin zij leeft. Insiang is bepaald geen promotiefilm. Brocka schrikt er niet voor terug om een afschrikwekkend beeld van een deel van de Filipijnse samenleving anno 1976 te tonen.

Tot nu toe klinkt het eigenlijk allemaal wel positief. Toch is dat niet het geval. Mij beviel de overdreven aangezette dramatische verteltrant niet erg. Ook stilistisch is de film niet heel aansprekend met rommelige beelden en warrig positiespel van de acteurs. En dan nog het verhaal. Dat is tamelijk simplistisch en heeft behalve de aanhangende maatschappijkritiek en de kritiek op het mannelijke chauvinisme weinig om het lijf. Er waren momenten dat ik me enigszins verveelde.

Op één van die momenten schoot mij al peinzende over de familie Marcos te binnen dat de echtgenote van Ferdinand Marcos een enorme collectie schoenen, kleding en juwelen in haar bezit had. Dat feit heeft met de film helemaal niets te maken, maar geeft maar weer eens aan hoe groot de kloof tussen koning en volk is. Dat u het maar weet.

Laten we eerlijk zijn. Insidious is geen vernieuwende film. Nu is het ook een flinke opgave om met een spookhuisfilm nieuwe paden in te slaan. Als een film desondanks intrigeert en aantrekkelijk wegkijkt, dan is dat een opzienbarende prestatie. En deze film doet dat. De film bezit een bepaald raffinement dat onderhuids triggert. De film roept iets op dat appelleert aan een oerangst. Angst voor het onbekende. Angst om de controle te verliezen. Angst voor de dood.

Uiteraard speelt mijn voorliefde voor het spookhuis in de waardering ook een grote rol. Ik vind een spookhuis al snel intrigerend en heb bij het kijken minder last van een kritische blik dan bij films uit een ander sub genre. Dat is een eerlijke constatering die de objectieve benadering uit de eerste alinea meteen weer teniet doet. Ach, ik geef het toe. Ik ben gewoon een (bijna) onvoorwaardelijke spookhuis fan.

Goeie film dus. In een bedachtzaam tempo. De film sloft lekker voort. Het verhaal krijgt de tijd om zich te ontwikkelen en nestelt zich op comfortabele wijze in de gevoelsregionen. De spanning ontwikkelt zich vervolgens ongemerkt en sluipt heel traag het verhaal binnen. In beginsel is er slechts sprake van een licht gevoel van nervositeit. Dat gevoel evolueert en aan het eind van de film is de spanning tot dermate grote hoogte gestegen dat het nerveuze gevoel is veranderd in een permanente angstige verkramping in lijf en leden.

Die spanningsopbouw gebeurt heel kundig. Met enkele geraffineerd geplaatste jump scares bijvoorbeeld. Gewoon goeie scares. Niet overdone en geen (haha) flauwekul scares. Van goedkoop effectbejag is geen sprake.

Er is meer dat spanningverhogend werkt. De film gebruikt geen angstaanjagende muziek of expliciete bloedige momenten om een horrorgevoel te genereren. Nee, hier zijn het juist de zachte geluiden die voor de onrust zorgen. Geritsel, gekraak en gefluister.

Verder maakt de film subtiel gebruik van al die andere typische elementen en trucs uit het genre. We hebben het dan over de wisselingen in cameraperspectief en het spel met schaduw en licht. We hebben het over lampjes die flikkeren of ontploffen en over een geestverschijninkje hier en daar. We hebben het over al die voorspelbare dingen. Spannend. Spannend.

Prettige personages ook. De personages in de film zijn nu eens niet kleurloos. Net als het verhaal krijgen de personages de tijd om zich te ontwikkelen tot karakters met kleur. De kijker krijgt ruim de gelegenheid om empathie op te wekken voor de personages. De inleving maakt dat de bedreigende horrorelementen goed landen. Behalve de zichtbare angst die de visuele dreiging bij de personages oproept, komen de psychologische effecten ervan ook goed binnen. Zo zie je maar weer dat investering in personages z’n vruchten afwerpt. Empathie met de personages is gewoon een belangrijk element in een spookhuis film.

Ja, goeie film. Opbouw en verloop van het verhaal voelen dan wel oud en vertrouwd, maar de uitwerking is buitengewoon geraffineerd gedaan. Smaakt naar meer.

“Pain is weakness, leaving the body!” Zo luidt het zelfgenoegzame motto dat de opleiders de rekruten toebijten. Meteen bij het uitstijgen uit de bus begint de drill. “I will break you, I promise!” De ontvangst is allerhartelijkst. De jonge Afro-Amerikaanse en homofiele Ellis krijgt het niet gemakkelijk. Zoveel is direct duidelijk. Het feit dat hij homo is, houdt hij angstvallig verborgen. Binnen de geledingen van het United States Marines Corps past een dergelijke seksuele voorkeur niet.
Na een banaal voorval onder de douche wordt Ellis echter als homofiel gebrandmerkt en wordt hij met stilzwijgende goedkeuring van de opleiders door zijn kameraden mishandeld. Vanaf dat moment is hij onderwerp van spot en beledigingen. Met The Inspection vertelt regisseur Elegance Bratton zijn eigen verhaal. Een verhaal dat intolerantie, discriminatie en homofobie aan de orde stelt. Verwacht dus niet al teveel actie op de stormbaan. De maatschappijkritische en psychologische accenten voeren de boventoon.
Een aardige film die uiteraard veel stereotiepe homohaters ten tonele voert en een weinig verrassende handeling kent. Een aardige film die daarnaast uiteraard een aantal personages lanceert die minder clichématig denken. Zo worden de thema’s niet alleen met de botte bijl behandeld, maar tevens met enige fijnzinnigheid gepresenteerd. De dramatische touch is er bij gebaat en dat is weer goed voor de beleving. De uitstekende hoofdrol van Jeremy Pope helpt.
The Inspection is een sympathieke film die wat voorspelbaar verloopt maar hier en daar toch weet te emotioneren zonder in zoetsappigheid te vervallen.

Een vermakelijke actiekomedie die eerder een verzameling grappige scènes is dan een mooi uitgebalanceerd verhaal. Er is wel zoiets als een rode verhaaldraad maar die dient meer als een zwabberende houvast waaraan talrijke sketches zijn opgehangen. Al snel na het begin van de film wordt duidelijk dat andere dingen belangrijker zijn dan het vertellen van een degelijk verhaal. De prettige interacties tussen Matt Damon en Casey Affleck bijvoorbeeld. Of de vele (running) gags die voor het overgrote deel best grappig zijn. Ik heb me met de sketchmatige opzet prima vermaakt.

De film zet in op vermaak en stipt wel wat serieuze thematiek aan maar gaat daarmee verder niet diepzinnig aan de haal. Corruptie is zo'n thema. De verkiezingen voor burgermeester is ook zo'n thema. De onderwerpen hadden wat prominenter mogen worden uitgewerkt. De thema's worden aangeroerd en dienen vooral als aanleiding voor de verwikkelingen waarin de personages terecht komen. Verder blijft het onderwerp onaangetast liggen. Ik miste niet zozeer de diepzinnige aanpak als wel de bijtende humor die even lekker scherp op zo'n thema inhakt.

The Instigators is een vermakelijke film. De humor is leuk en de personages zijn dat ook. De film zit vol onvoorspelbare wendingen en verveelt niet. Er wordt een behoorlijk tempo gehanteerd zodat inzakmomentjes amper zijn te herkennen. De actie is met achtervolgingen en schietpartijen goed in orde. Ook de actierijke finale mag er zijn. The Instigators biedt prima amusement.

Een film met veel grafisch spektakel en een simplistisch en slordig uitgewerkt plot. Het maakt "Insurgent" tot een onevenwichtig vervolg op het betere en strakker geregisseerde "Divergent".

Verhaaltechnisch maakt "Insurgent" niet veel indruk. Het verhaal is simpel en nergens verrassend. Voor de hand liggende intriges met hier en daar een gekunstelde en niet geslaagde poging tot iets dat op een dubbele bodem lijkt.

Het accent ligt duidelijk op de actie. De actiescenes zijn in tegenstelling tot het zwakke verhaal wel geslaagd. Best spannend. Grafisch is het dik in orde.

Het acteerwerk is matig te noemen. Ongeinspireerd en oppervlakkig. Het script voorzag blijkbaar niet in enige karaktervorming.

Teleurstellend.

Feelgood waarin een oudere heer als stagiair aan het werk gaat bij een succesvol internetbedrijf dat kleding verkoopt. Het komediegehalte valt tegen.

't Is allemaal nogal voorspelbaar. Uiteraard zijn er in het begin wat strubbelingen en uiteraard zijn er de voorspelbare generatiekloofgrapjes en uiteraard ontpopt de Niro zich als zich de onmisbare medewerker. In feite stelt het hele verhaal niet meer voor dan dat.

Toch is de film, ondanks het magere en voorspelbare verhaaltje, het aanzien best waard. Op een bepaalde manier kijkt het lichte werkje erg prettig weg. Het verhaal loopt lekker door en de verwikkelingen zijn net leuk genoeg om attent te blijven kijken. De film ademt gewoon een prettige sfeer. De aanwezigheid van de Niro en Hataway die leuke interacties hebben en beide sterk acteren helpt erg.

Overleving in de wildernis door twee verwende jongedames. Realistisch ogende cinema waarin het acteerwerk belangrijk is. Sfeertje is een beetje spannend, een beetje dreigend en een beetje somber.

De dagelijkse gang van zaken, die volgt op de korte explosieve hausse aan overlevingsdriften kort na de onbenoemde ramp, neemt het belangrijkste deel van de film in beslag.

Uit het volgen van de dagelijkse rituelen van de personages komt weinig expliciete spanning voort, maar de dagelijkse gang van zaken in dienst van de overleving, wordt dermate gedetailleerd weergegeven dat de effecten op de psyches van de overlevende personages op subtiele wijze spannend inzichtelijk worden gemaakt. Die impliciete spanning komt op momenten goed over.

Daarentegen zijn er tevens voldoende momenten waarbij nauwelijks sprake is van enigerlei spanning. Veel van de dagelijkse beslommeringen bestaan uit huis-, tuin- en keukengebeurtenisjes. Het vergt soms enige concentratie om bij het volgen daarvan niet weg te dromen. De scheidslijn tussen interessant psychologisch en oninteressant melodramatisch is daar namelijk vrij dun.

Soms grijpt de film daar te veel naar het melodrama. En als dat gebeurt, krijgt de film tegelijkertijd een kabbelende neiging, die overigens steeds net op tijd wordt doorbroken door een heftige gebeurtenis, waardoor je net niet in een permanente staat van vredige en dromerige afwezigheid kunt wegzinken. Steeds net op tijd gebeurt er iets dat de kijker weg trekt uit een heerlijke innerlijke droomwereld, die niets met de film te maken heeft.

Desondanks is dit overlevingsavontuur best kijkenswaardig. Beetje voorspelbaar ook wel, alhoewel het voorspelbare soms op onverwachte momenten gebeurt. Dat is dan wel weer aangenaam verrassend.

De muziek is strontvervelend. Op het zeikerige af. Met name de vocale ellende van Cat Power doen hele nare rillingen over de rug lopen.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspeelsters is prima. Beide actrices overtuigen.

Losgeslagen grote grizzlybeer zaait angst en terreur in de wildernis.

Een film waarin:

- Geen kogel doel treft, terwijl het beest toch een gigantische omvang heeft. Verbazingwekkend.

- De helden tot vervelens toe op miraculeuze wijze ontsnappen aan de klauwen van de beer.

- Niemand dodelijk gewond raakt, behalve natuurlijk de slechterikken en de naarlingen. Die

verdienen het immers.

- De onderlinge verhoudingen en trubbles van de personages heel simplistisch en heel

clichématig worden neergezet. Blèh.

- Film ook, waarin als we eerlijk zijn de meest overtuigende acteerprestatie op naam van de beer

komt. En dat terwijl de reputatie van de cast niet eens zo slecht is.

Kortom: verschrikkelijke bagger.

Jeff Goldblum en Michelle Pfeiffer in een parodische hommage aan de film noir. Een wilde odyssee door Los Angeles. Een film vol citaten, cameo‘s en dwaze gebeurtenissen. Een film waarin Michelle Pfeiffer in een stijlvol roodleren jasje Goldblum meesleurt op een hectische roadtrip. En een film waarin Jeff Goldblum in alle turbulentie op zoek is naar een beetje levenslust om van zijn depressiviteit en zijn slapeloosheid verlost te raken.

Dankzij de dynamische stroom aan toevalligheden waardoor Goldblum en Pfeiffer worden meegesleurd, ontstaat een beweeglijke film vol bizarre belevenissen en ontmoetingen. De beide hoofdrolspelers vormen een leuk duo dat onderling erg van elkaar verschilt en dat functioneert goed. Goldblum die dodelijk vermoeid is en op elke situatie alleen maar stoïcijns kan reageren en daarmee een heerlijk droogkomisch personage neerzet. En natuurlijk de charmante Pfeiffer die de energieke veroorzaker van de turbulentie is en haar hoop heeft gevestigd op de hulp die Goldblum biedt. Een hilarisch duo.

Veel personages. Veel cameo‘s. Veel bekende gezichten in kleine en piepkleine optredens. Sommigen tijdens het kijken herkenbaar. Sommigen pas bij het bekijken van de aftiteling. Een kleine greep: David Bowie, David Cronenberg, Roger Vadim, Jack Arnold, Dan Aykroyd en John Landis zelf. Niet de minste namen en een leuke bijkomstigheid naast het filmische gebeuren.

Into the Night is een temporijke, turbulente en bijzonder vermakelijke odyssee van twee sympathieke personages door de nachtelijke wereld van Los Angeles. De film heeft trouwens een aangename jaren 80 sfeer, die ook herkenbaar is in de prima score van B.B. King. Ik heb me goed vermaakt.

De film is het tweede deel in een filmtrilogie. De andere delen zijn Intrigo: Death of an Author (2018) en Intrigo: Dear Agnes (2019). De delen staan inhoudelijk los van elkaar en zijn slechts thematisch verwant. Het maakt dus geen moer uit in welke volgorde ze worden bekeken. Dat wil zeggen. Als je tenminste nog zin hebt om na één film uit de trilogie de overige nog te bekijken. In mijn geval was de zin op.

'Intrigo: Samaria' was een teleurstelling. De film is evenals de andere delen gebaseerd op een verhaal van Håkan Nesser. Een Zweedse auteur van misdaadromans. Dat is geen onaardige referentie, dacht ik nog. Best leuk om eens te zien, dacht ik meteen daarna. Had ik het maar niet gedaan, dacht ik na afloop.

Zweeds (misdaad)drama gaat altijd gepaard met spannende duistere scenario‘s, met verontrustende inkijkjes in de menselijke ziel en natuurlijk met goed en ingetogen acteerwerk. Toch? Nou, dat is niet altijd het geval. Deze film laat in ieder geval niets van dit alles zien.

De plotlijn over een vermiste studente klinkt goed, maakt nieuwgierig en wekt verwachtingen. De hamvragen intrigeren. Is zij vermoord? Door wie? Waar is het lijk? Het zijn spannende uitgangspunten voor een duistere whodunnit. Het zijn ideale fundamenten voor een indringend verhaal dat zich natuurlijk in een deprimerende Zweedse setting afspeelt en stikt van de excentrieke karakterrollen. Ja. Leuk.

Nee. Niet leuk. Nou ja, het begint nog wel intrigerend, maar na een half uurtje is het intrigerende er wel af. Vanaf dat moment trekt een film voorbij die zich eigenlijk weinig met de vermeende moord bemoeit. De film houdt zich meer bezig met oninteressant gebabbel tussen twee oninteressante hoofdpersonages. De film is een kwestie van geduld. Pas aan het eind van de film wordt een en ander duidelijk en wordt de volhouder geconfronteerd met een belachelijke afronding.

Erg.

Om op deze film nu meteen de klassieke status te plakken, gaat wat ver. De film is zeker een hele vermakelijke slasher, maar met het woord vermakelijk houdt het wel op.

Het verhaal stelt weinig voor. Dat gaat als volgt: een supermarkt vol medewerkers die worden afgeslacht met daaronder hangend de vraag wie daar verantwoordelijk voor is. Het whodunnit principe komt overigens niet goed uit de verf en blijft vooral hangen in het luchtledige. Veel verhaal hou je dan niet over.

Heel spannend is het allemaal niet. De sfeer is nooit dreigend. Elke scène heeft een luchtige ondertoon, die soms subtiel ironisch is en soms ook luidruchtig grappig.

De locatie is trouwens fantastisch. Alle handelingen spelen zich af in een supermarkt. Een zeer overzichtelijke plek, waarvan de ruimtelijke werking als zodanig ook in de film wordt gebruikt. De camera is trouwens zo vriendelijk om gelijk vanaf de start van de film alvast wat plaatsen in de supermarkt te bezoeken waar zich later in de film iets wezenlijks afspeelt. Zo is op elk moment duidelijk waar de camera zich bevindt en dat kijkt prettig.

Intruder is een late exponent van het in de jaren 80 zo populaire slashergenre en raakt met zijn tentakels al aan de jaren 90. De jaren waarin de ironische en de satirische horror het aardig deden. Deze slasher neemt alvast een voorschot op die latere luchtigheid.

Een voorbeeldje.

De camera registreert het gebeuren soms vanuit absurde posities als een winkelwagentje, een prullenmand of vanuit de draaischijf van een telefoon. Geen meerwaarde, maar gewoon leuk.

Nog een voorbeeld.

De personages bestaan uit eendimensionaal slachtvee (niet opmerkelijk), maar komen tekstueel hier en daar verrassend uit de hoek met een alleraardigste anekdote. Absurd, want onverwacht en misplaatst, maar ook erg leuk.

Ja, de film heeft ontegenzeggelijk charme en doet het verder vooral erg goed op het moorddadige vlak. Over het enthousiasme van de killer valt niet te klagen. De moorden zijn de hoogtepunten. Fijne moorden die met veel gore gepaard gaan. De één nog mooier dan de ander. Met heerlijke ouderwets handgemaakte effecten en gebruikmakend van moordwapens die zijn geselecteerd uit de inventaris van de supermarkt. Ziehier nog een voorbeeld van een komische noot.

Het is wel duidelijk, lijkt me. Als je een intense spanningsboog, een zweem van een intrigerend verhaal of een aanzet tot karaktervorming zoekt, dan kun je deze film beter overslaan.

Een afgezaagd verhaal zonder veel spanning. The Intruder bemoeit zich met twee zelfgenoegzame omhooggevallen snobs die een prachtig huis met veel land kopen maar daar niet van kunnen genieten omdat de voormalige eigenaar stalkgedrag vertoont. Een verhaal dat op zich enige potentie heeft, mits goed uitgewerkt.

Het grote probleem met de film is helaas dat er amper aan spanningsopbouw wordt gedaan. Regisseur Deon Taylor vertelt het verhaal veel te ondubbelzinning. Er valt gewoonweg geen mysterieus plezier uit de film te halen. In plaats van te strooien met verrassende wendingen om de paranoia van de kijker aan te wakkeren, loopt de film op een slaapverwekkende manier over van spanningsloze clichés.

De stalker wordt gespeeld door good old Dennis Quaid die er in slaagt zijn personage enigszins aan de saaie malaise te onttrekken. Sommige scènes met Quaid zijn zelfs een beetje creepy. Natuurlijk wordt de film daardoor niet gered. Die blijft slecht. Toch leeft de film met behulp van die Quaid momentjes soms eventjes op. Eerlijkheidshalve moet ik daaraan toevoegen dat er ook Quaid momentjes zijn waarop de man zo aan het schmieren is dat de stalker eerder een belachelijke dan een bedreigende indruk maakt.

The Intruder is een angstaanjagende film. Angstaanjagend saai, bedoel ik dus.

Tobe Hooper waagt zich aan de remake van Invaders from Mars (1953). Hooper is met name bekend van het aangename Poltergeist (1982), maar ook een film als The Funhouse (1981) kon ik zeer waarderen. De verwachtingen zijn op voorhand dan ook hoog gespannen. De film deed het overigens niet goed in de bioscopen. Dat zegt niet altijd iets, maar in dit geval kan ik het met het bioscooppubliek eens zijn. Invaders from Mars valt tegen.

Het origineel heb ik ooit wel eens bekeken. Echt zo’n horrorfilm uit de jaren 50. Met personages van bordkarton. Met lachwekkende effecten. Met een belachelijk verhaal. Maar wat vooral voor die film spreekt, is de charme van de jaren 50 die door de hele film stroomt. Allemaal zeer sfeerbepalende elementen die zorgen voor veel goodwill.

De remake heeft die charme niet. De jaren 50 vibe heeft plaatsgemaakt voor een jaren 80 vibe, maar die slaagt er niet in je te omarmen. De onbenullige effecten zijn verdwenen. Het verhaal is iets aangepast. En Louise Fletcher is als boosaardige lerares aan de rolbezetting toegevoegd. Allemaal verbeteringen die geen echte verbeteringen zijn. De film is daarmee wel een solide film geworden maar biedt gevoelsmatig niets opwindends.

Eigenlijk begon het slechte gevoel al bij de eerste verschijning van de jonge hoofdpersoon. Die gunde ik meteen al een onaardse behandeling. Maar ja, zulke blaagjes zijn net insecten. Ze overleven altijd.

Invaders from Mars is middelmaat. Technisch is de film ok. De effecten zijn ok. De marsmannetjes en hun onderkomen zien er prima uit. Verder heb ik weinig lol gehad.

De film houdt zich bezig met op seks beluste vrouwen die gelijkenis vertonen met de vrouwtjes uit een bijenvolk. Ik heb altijd gedacht dat vrouwelijke bijen werksters waren. Zoals het een goede vrouw betaamt. In deze film zijn ze dat niet. In deze film zijn ze verleidsters. Het bijengedeelte oftewel het sci-fi element in de film speelt inhoudelijk trouwens amper een rol. Het enige spannende element is dat de bijenvrouwen veelvuldig uit de kleren gaan. Die spannende handelingen dragen aan het verhaal verder niets bij, maar zorgen er wel voor dat het concentratievermogen op peil wordt gehouden..

Ook niet spannend is het moordplot dat het belangrijkste deel van de film uitmaakt. Een zeer koele overheidsagent doet heel erg zijn best om diverse moorden op te lossen, die de kijker al lang heeft opgelost. De inspanningen van de agent zijn succesvol. Dat is niet vanwege zijn grandioze speurzin die onder andere tot uiting komt in de intelligente vragen die hij stelt. "You're the geneticist, aren't you? Can you cross a man and a horse?” Dat is omdat hij de aanwijzingen gemakshalve in de schoot krijgt geworpen. Gelukkig maar, want anders zouden de moorden nooit zijn opgelost en zou de film tot in het oneindige voortduren. Nee, je kunt de film absoluut niet serieus nemen, hoewel de intenties van de maker dat wel zijn.

Enkele slechte actiescènes en een oninteressante stilering en vormgeving maken de ellende compleet. Horror? Science fiction? Neuh. Ik zou Invasion of the Bee Girls hoogstens een matige softcore film willen noemen die gebruik maakt van een sci-fi gegeven en daarmee interessanter lijkt dan hij daadwerelijk is.

Een film die inspeelt op de grote angst van de jaren 50 populatie voor de atoombom en die ook handig meelift op de sensationele aandacht die er in die dagen is voor een mogelijke invasie door gevaarlijk buitenaards leven.
Het verhaaltje maakt dankbaar gebruik van dit angstige gedachtengoed, maar is nogal simpel van opzet en ook wel wat stompzinnig. Het gaat over onzichtbare aliens die zich verschuilen in dode lichamen om de aarde te veroveren. Tja. Waarom zouden ze dat in 's hemelsnaam doen, als onzichtbaarheid juist hun grote kracht is? Geen idee. Ik liet die gedachte maar snel los, want de filmbeleving is beter en leuker zonder die gedachte.
De korte speelduur en de snelle montage houden de film kijkbaar. Veel sensationeel archiefmateriaal van instortende huizen en bruggen is heel kundig tussen de scènes geplakt. Ze schudden de film op. Dat is wel nodig, want de gespeelde scènes zijn niet heel opwindend. Met overdreven jachtig gedrag, wat overdreven wapengekletter en theatraal wankelende zombieachtigen wordt de spanning niet bepaald hoog opgezweept.
Een paar aardige effecten die de onzichtbaarheid van de aliens benadrukken hebben die spannende impact trouwens wel. Vervelend is dan weer dat juist die aardige effecten steeds worden herhaald, waardoor ze na verloop van tijd steeds minder opwindende impact hebben. Toch blijven ze wel leuk om naar te kijken.
En dan is er steeds de boodschap. De onderliggende stichtelijke boodschap die pleit voor het uitbannen van de atoombom en die samenwerking tussen de naties aanmoedigt, sijpelt onbarmhartig door het verhaal heen. Het leek wel wat op de stichtelijke boodschap uit zo'n andere en iets betere sci-fi film, The Day the Earth Stood Still (1951). Die film schoot daarom herhaaldelijk in mijn gedachten. Lang geleden gezien, maar verdere gelijkenis is volgens mij niet aan de orde.
'Invisible Invaders' deed eigenlijk niet veel met me.

James Whale die eerder al verantwoordelijk was voor Frankenstein (1931), draaide in 1933 The Invisible Man. Het hart van de film bestaat uit hele aangename speciale effecten, die gezien door de huidige kijkersbril nog steeds indruk maken.

De film heeft twee gezichten, die ik in beginsel moeilijk met elkaar kon rijmen. De film begint met een conflict tussen de onzichtbare man (heel degelijk gespeeld door Claude Rains) en de simpele bewoners van het dorp waar hij is neergestreken. De confrontaties leveren talrijke burleske scènes op die in een slapstick niet zouden misstaan. Het komische potentieel van onzichtbaarheid wordt grenzeloos uitgeleefd. Wel leuk allemaal, maar de slapstick schiet soms wat door.

Al gesignaleerd in eerdere berichten, maar desondanks noemenswaardig in dit kolderieke deel van de film, is Una O’Connor. Haar inbreng als zeer aanwezige barvrouw met een krijsend aandeel in de dorpshectiek levert felle scheuten irritatie op. In Bride of Frankenstein (1935) deed zij dat (volgens mij) ook al. Gelukkig verdwijnt zij uit de film als de sfeer verandert en het verhaal meer de duistere kant kiest. Haar heengaan doet de film goed.

Als het duistere gezicht van de film scherper wordt geaccentueerd, is de film meteen een stuk boeiender. De waanvoorstellingen van Rains staan veel meer centraal. De misantropische houding van Rains treedt meer op de voorgrond en maakt de sfeer grimmiger. Er is nog steeds komedie, maar die staat niet meer op zichzelf. De komische aspecten maken nu deel uit van de grimmige sfeer. Het verhaal raakt in balans. Die balans bevalt beter dan de uitschietende slapstick uit de eerste helft van de film.

Rains geeft heel degelijk gestalte aan de onzichtbare man. Het is met name zijn stemgeluid dat hem een onaangenaam persoon laat zijn. De sympathie ligt niet bij hem. De tragiek die Rains omringt is afstandelijk en ongrijpbaar. Zijn motieven zijn egoïstisch en destructief. Hij wekt op geen enkel moment medelijden op. Dat medeleven ligt eerder bij de dorpsbewoners die de onwetende slachtoffers zijn van de mislukkingen van de wetenschap zoals die wordt beoefend door megalomanische wetenschappers als Rains.

Prima film.