Opinions

Een film die tot stand kwam met een klein budget. Voor een horrorfilm betekent dat vaak een inventieve omgang met de beperkte middelen die er zijn om toch succesvol een naargeestige en duistere laag in de film te brengen.

In deze film is dat niet anders. Geluidje, schaduwtje, eigenaardige passant, schrikje. En daartussendoor onheilspellende shots van een leeg trapportaal, een kale boom of een druppende kraan. De muziek die eronder ligt zet je voor je plezier niet op, maar wekt onder de plaatjes wel een ongemakkelijk gevoel op. Heel sfeervol. Heel onheilspellend. En wauw, het eerste halve uur dacht ik werkelijk dat ik naar een klein meesterwerkje aan het kijken was.

Maar goed dat is het eerste halve uur. In de drie kwartier die volgen vindt eigenlijk alleen herhaling plaats. Nog wat schaduwwerking, nog wat onverklaarbare geluidjes, nog een vreemde passant, nog een schrikje. Tja, dan blijkt toch dat het verhaal te mager en te simpel is om de film te kunnen dragen. Aan het verhaal worden geen laagjes toegevoegd. De personages ontwikkelen zich niet. Er is geen beweging zichtbaar. De aandacht blijft noodgedwongen liggen op het spel van schaduw en geluid. En de effectiviteit van die trucs is natuurlijk beperkt houdbaar. De muziek blijft ook. En waar de muziek eerder een positieve bijdrage aan de ongemakkelijke sfeer bracht, roepen de klanken nu lichte ergernis op.

Kortom, de trucs werken niet meer. Het gemis aan verhaal breekt de film op een bepaald moment op. Het verhaal blijkt gewoonweg te mager. Daar kan echt geen truc tegenop.

Verrassende creepy film, want hoewel stammend uit de jaren 70, zit het met de spanning en suspense wel goed. De film wist me op bepaalde momenten zelfs een paar rillingen te bezorgen. Met name de fantastisch duistere sfeer in de film is de boosdoener. Die sfeer is indringend aanwezig en komt goed van pas in de spannende scènes. De penetrante sfeer van beklemming maakt van een onaangename of merkwaardige gebeurtenis dan al gauw iets engs. De film maakt er goed gebruik van.

Paar fijne creepy scènes ook. De lokatie is er perfect voor. Oud huis met bewoners, die zich heel absurd gedragen. De beklemming en de waanzin zijn er goed voelbaar. Nee met het sfeertje is echt niets mis.

Dezelfde sfeer maakt het gemakkelijker om door de aftandse sfx en de voorspelbare schrikeffecten heen te kijken en de onderhuidse horror te voelen. Als je niet kunt meegaan in de sfeer, dan is de kijkervaring een stuk minder leuk, denk ik.

Niet alles in de film kan trouwens met de mantel der sfeer worden bedekt. Er zijn zeker enkele irritaties.

Storend is de muziek. De score is goed herkenbaar als typisch jaren 70. Minder geschikt voor een horror. De inleving heeft af en toe te leiden onder de erg aanwezige en priemende muziek. Af en toe niks, had ik zeer op prijs gesteld.

Storend is het acteerwerk. Soms houterig. Soms overdreven. En dat is opvallend, want de namen van de acteurs zijn toch niet de minste. Slechts een enkeling presteert echter naar behoren. De meeste niet. Toneelmatig worden de teksten opgedreund. Toneelmatig valt men flauw. Toneelmatig schrikt men. Het is nog net niet van het niveau 'met open mond of aanstellerig de hand op het voorhoofd', maar het scheelt niet veel.

Leuk om namen als Christopher Walken, Jeff Goldblume en Beverly d'Angelo tegen te komen in kleine rollen. Slechts een enkel zinnetje ontsnapt aan hun lippen. Grappig om die prille stappen op het acteerpad te aanschouwen. Bovendien geeft d'Angelo geheel in lijn met de vrijere filmzeden van die tijd, zich zelfs nog even verrassend bloot.

Verrassend creepy, vond ik het. De film bedoel ik. Niet d'Angelo.

Met de animatie Seoul Station richt regisseur Sang-ho Yeon die ook verantwoordelijk is voor het script, zich net als in Busanhaeng (2016) op zombies. Visueel ziet de film er verzorgd uit. Conventioneel en zonder veel franje. Inhoudelijk volgt de film de gewone genreconventies en verrast niet. Yeon verrijkt zijn film wel met sociaal-maatschappelijke issues die een prima aanvulling in het verhaal zijn.

De sociaal-maatschappelijke focus ligt op de dakloze bevolking van Seoul die door de politiek en de behuisde bevolking volledig wordt genegeerd. In het kielzog van het verhaal drijven ook andere maatschappelijke problemen mee. De onbekwaamheid van het politieapparaat en gedwongen prostitutie bijvoorbeeld.

Het verhaal is niet origineel, maar vermaakt goed. De personages zijn interessant en de film permitteert zich enkele bloedige scènes. Aan het eind heeft het verhaal zelfs een wending die verrassend genoemd mag worden. De film rolt in een aangenaam tempo voorbij. Binnen de 90 minuten speelduur komen geen echt saaie momenten voor.

Seoul Station biedt fraai geanimeerd zombievermaak dat inhoudelijk de herkenbare wegen volgt en daarnaast nog iets kritisch te zeggen heeft. Leuk.

Het is 5 september 1972 in München. De tiende dag van de Olympische Spelen. Achter de schermen op de sportredactie van de Amerikaanse zender ABC die in München aanwezig is en live verslag doet van de wedstrijden heerst routineuze hectiek. Die routineuze hectiek staat op het punt te veranderen in paniekerige hectiek als het bericht komt dat een groep Palestijnse terroristen elf leden van het Israëlische team heeft gegijzeld. De sportredactie draagt de verslaglegging niet over aan de ervaren collega’s van het nieuws in New York, maar neemt de berichtgeving zelf ter hand. Wat volgt is verrekte interessant, behoorlijk spannend en zeer ontstellend.
De film gaat niet over de gijzeling. Die komt uiteraard wel ter sprake want is de aanleiding voor alle hectiek, maar speelt voornamelijk een rol op de achtergrond. De personages waar het in deze film om draait zijn allen op een of andere manier verbonden aan de sportredactie en moeten opeens omgaan met een situatie waarop zij niet zijn voorbereid. September 5 schetst hoe het team moet improviseren om allerlei problemen op te lossen om het nieuws live te kunnen brengen. De meeste tijd bevindt de kijker zich in de redactieruimte te midden van het tumult. Van alles komt voorbij. Praktische zaken, morele afwegingen onderling gekissebis. En alles onder voelbare hoge druk.
Omdat de camera van ABC gericht is op het appartement waar de Israëliërs gegijzeld zijn en alle bewegingen rondom het appartementencomplex worden waargenomen en live worden uitgezonden, borrelen morele vragen op. Waar ligt de scheidslijn tussen informatieverstrekking en voyeurisme? Welke verantwoording dragen de media bij het verslaan van een terroristische actie? Hoe belangrijk is het welzijn van de gegijzelden afgezet tegen het recht om informatie te verstrekken? Het was de eerste keer dat een terroristische actie live op tv was te volgen. De camera van ABC registreert dan ook onverwachte en opzienbarende dingen. Zo tonen de beelden aan dat de uitzendingen ook door de terroristen werden bekeken en dat de leider van de Palestijnen zich als een volksheld gedraagt omdat hij weet dat hij op tv is te zien. Ook worden de ‘geheime’ acties van de Duitse politie om de Palestijnen te overmeesteren gewoon uitgezonden. Hoe naïef allemaal en hoe ontstellend.
September 5 is een boeiende film. Een film waarin een hoog tempo, hectiek en grote druk de hoofdrollen spelen. Rustmomenten zijn er amper. Hoewel de sportredactie zelf niet in gevaar is, ontwikkelt de film zich tot een ware thriller. Natuurlijk is de uitkomst bekend, maar het is fascinerend en spannend om vanuit een ander perspectief te kunnen zien hoe hier geschiedenis wordt geschreven.

Een niet bijster opwindend werk van Michele Soavi. De geboeidheid zit ‘m vooral in enkele prachtige momenten, die opvallen tussen de middelmaat. Dat is het en daar blijft het bij. Althans tot het moment dat het laatste kwartiertje een aanvang neemt.

De film is tot dat moment geen fraai organisch geheel van vloeiend ineengevlochten scènes. Er is geen dynamiek. Er ontbreekt schwung in het verhaal, in de handelingen, in de gebeurtenissen. Er ontbreken verbindingselementen tussen scènes en personages. Elementen die moeten zorgen voor emotionele betrokkenheid bij de gebeurtenissen. Stilistisch ziet het er af en toe dan wel mooi en ontroerend uit, het verhaal blijft zich monotoon gedragen en veroorzaakt geen innerlijke onrust bij het kijken. Het beweegt te weinig. Het is allemaal erg roerloos en erg vlak.

Gevolg daarvan is dat veel (acties en gebeurtenissen) in de film als overbodig worden beleefd. Dat veel in de film op los zand lijkt. Dat veel in de film zonder veel bezieling voorbij komt. De matige en middelmatige scènes waar je doorheen moet vooraleer er zich opeens weer iets prachtigs voltrekt, rekken de boel op een saaie manier op. Het is alsof we als kijker steeds in de wacht worden gezet. We wachten gedurende de hele film op iets dat afwezig blijft. We wachten op iets dat spanning komt genereren. Op iets dat het stilstaande water in beroering brengt.

En zo rolt de film met haperingen traag voorbij en kijkt taai weg. Tot het slothoofdstuk aanbreekt. Dan wordt het gematigde tempo opgevoerd, is er roering in de beelden, doen alle scènes er opeens toe en ontstaat er spanning. Doorbijten loont, maar de weg naar de beloning is lang en glijdt zonder veel mooie uitzichten voorbij.

Fijn einde, waarin realiteit en droom door elkaar gaan lopen. Een snelle, warrige en kleurrijke beeldenstroom die bijkans hypnotiserend werkt is het resultaat. Eindelijk gebeurt er iets opwindends en rolt er pinnige emotie de film binnen. Eindelijk.

Ja, een sfeervolle en spanning opwekkende apotheose, waarvan de beelden na afloop van de film nog door je kop razen. Ze doen je bijna de grootste rest van de film vergeten.

Space Sweepers heeft interessante ideeën, maar is geen vloeiend coherent geheel. De film biedt veel grondstof in de vorm van personages, lokaties en wettelijke- en morele codes. Een interessante toekomstvisie ontvouwt zich waarin mega techbedrijven de wereld leiden als waren zij soevereine staten. De hoge frequentie van scènewisselingen, de fragmentarische presentatie van de toekomstige wereld en de matige investering in de karakterbouw van de vier hoofdpersonages maken echter dat het verhaal een springerige en vluchtige indruk maakt.

Visueel in orde. Technocratisch. Metalig. Vakkundig afgekeken van ander sci-fi werk. Niets nieuws onder de zon maar gewoon degelijk vakwerk dat de film een kille atmosfeer verschaft. Tegelijkertijd is de grootte van de decors en lokaties bescheiden gehouden. Bredere optische achtergronden, die de kijker een beter inzcht geven in het sombere aanzien van de wereld, ontbraken grotendeels. De enkele shots die zich daar wel op richtten zagen er overduidelijk door de computer gegenereerd en nogal armetierig uit.

De film lijdt onder een veelheid aan tegenstrijdige indrukken die de samenhang tussen scènes en gebeurtenissen negatief beïnvloedt. De grimmige dystopische opening wordt opgevolgd door snelle wisselingen van hectische actie in de ruimte, dynamische vuistgevechten, pathetische plotlijntjes en zelfs jolige interacties tussen de personages met inbegrip van staaltjes slapstick en platte humor. De verhaallijn en de beelden zijn springerig en geven veel verschillende emotionele signalen af die soms maar moeilijk met elkaar in samenhang zijn te brengen.

Space Sweepers vermaakt op zich goed, maar heeft geen verrassende verhaallijn en maakt niet geestdriftig. De film is een vreemde mélange aan indrukken die de film berooft van elke serieuze intentie (mocht die er überhaupt zijn natuurlijk) en die de kijker berooft van enthousiaste en ontoombare fascinatie gedurende 136 minuten.

Geweldige komiek, die Buster Keaton. Met een stalen gezichtsuitdrukking die droogkomische melancholie uitdrukt en met een groot acrobatisch vermogen, is hij wat mij betreft een van de grootste komieken ooit. Bovendien was hij een begenadigd regisseur en schrijver die veelal verantwoordelijk was voor de inhoud en aankleding van zijn films. Zijn hoogtepunt lag in de jaren 20. Het tijdperk van de stomme film. Films als Sherlock Jr. en The General zijn echte meesterwerken.

Tussen beide meesterwerken in verscheen Seven Chances. De film geldt niet als zijn beste werk hoewel het commerciële succes groot was. Keaton wilde de film naar het gelijknamige toneelstuk uit 1916 van Roi Cooper Megrue eigenlijk helemaal niet maken. Hij deed het toch. Hij had schulden. Ik ben blij dat hij het gedaan heeft. Seven Chances is een schitterende film.

Zijn personage in de film heeft ook schulden. Een enorme meevaller in de vorm van een erfenis kan hem helpen. Aan de toekenning van de erfenis zit wel een voorwaarde verbonden. Hij moet uiterlijk op zijn 27e verjaardag om 19.00 uur getrouwd zijn. Het is een simpele verhaallijn die wat tijd nodig heeft om zich komisch te ontwikkelen, maar uiteindelijk ontaardt in grootse komedie.

Het grootse deel van de film bestaat uit scènes waarin Keaton diverse vrouwen huwelijksaanzoeken doet en daarbij naar steeds wanhopiger middelen grijpt. Deels wat gezapig aandoende humor. Deels heerlijke komedie. Het hoogtepunt van de film is (met een hectische achtervolging) absoluut gelegen in de laatste 20 minuten. Twee woorden: heerlijke slapstick.

Jeanine (Amanda Seyfried) neemt het op zich om de heropvoering van de opera Salomé te regisseren. Het is een eerbetoon aan haar overleden mentor die met de opera furore maakte. Jeanine heeft zich uit het operawereldje teruggetrokken en houdt zich bezig met het regisseren van kleinere theaterstukken. Haar terugkeer in de wereld van de opera brengt vervelende herinneringen boven en roept onverwerkte trauma’s op.

Ik heb niets met opera. Waarom waag ik me dan aan een film die een opera als thema heeft? In de eerste plaats vanwege de regisseur en schrijver van Seven Veils. De films van Atom Egoyan stellen zelden teleur. Met films als Exotica (1994) en The Sweet Hereafter (1997) had hij mij in zijn greep. Atom Egoyan is een regisseur wiens films ik graag zie. Ik vind zijn films fascinerend. Zijn films zetten aan tot nadenken. Veel scènes uit zijn films keren nog regelmatig in mijn herinnering terug. De tweede reden om Seven Veils te bekijken is gelegen in Amanda Seyfried. Sinds haar verschijning in Chloe (2009) sla ik zelden een film over waarin zij een rol heeft. De films waarin zij een rol heeft zijn niet altijd geweldig maar Seyfried maakt ook een mindere film prima verteerbaar. Goeie actrice.

Seven Veils is geen grootse film. Van heugelijke herinneringen zal ik geen last hebben. Ondanks de middelmatigheid van de film is de hand van Egoyan goed herkenbaar. Het verhaal verloopt langzaam en fragmentarisch en heeft een zwaarmoedige ondertoon. Ook de gebruikmaking van beelden dicht op de huid die worden afgewisseld met beelden van veraf is kemerkend. Intimiteit en beklemming worden afgewisseld met bevrijdende ruimtelijkheid en afstandelijkheid. Opvallend is ook de positionering van de personages die zich vaak aan de rand van het beeldkader bevinden. Het is prettig om de filmische stijl te herkennen.

Een film is meer dan stijl alleen, wat mij betreft. Inhoudelijk gaat de film in op de vraag hoe trauma’s en obsessies zich in de loop der tijd ontwikkelen. Meer specifiek gaat het dan over Jeanine en haar omgang met het verleden in relatie tot het heden. Hoe erg drukken haar operaverleden en haar relatie tot haar voormalige mentor op haar functioneren nu. Is zij in staat om onder invloed van haar bagage uit het verleden haar eigen ideeën en gevoelens in te zetten om zo de opera Salomé van haar eigen handschrift te voorzien. Egoyan werpt intrigerende vragen op die echter in teleurstellende vaagheid blijven hangen. Duidelijke antwoorden geeft de film niet.

Hoewel het einde van de film opeens wel een bepaalde pointe laat zien is de weg naar het einde toe een moeizame weg. Het verhaal wordt grotendeels vanuit het perspectief van Jeanine vertelt. Zij is een personage dat kampt met een chaos aan gevoelens en die chaos is terug te zien in de film. Het verhaal steekt fragmentarisch in elkaar, bevat veel plotselinge scènewisselingen en weinigzeggende terugblikken en maakt soms zelfs gebruik van een voice-over die niet per se verhelderend commentaar geeft.

Er is meer. Er zijn talloze subplotjes. Te veel. Er is zelfs een plotje waaraan Jeanine niet deelneemt. Op die momenten neemt de film even afscheid van de besognes van zijn protagonist en richt de aandacht op andere zaken en personages. In de plotjes en in de gedragingen van de personages die daarin figureren zijn parallellen met het verhaal dat in de opera wordt verteld, te ontdekken. Niet erg interessant. Het kwam op mij nogal geforceerd kunstzinnig en verheven over. Die verhevenheid zorgt ervoor dat interessante aardse zaken als machtsmisbruik en aanranding die terloops voorbijkomen en mijn aandacht trokken niet de aandacht krijgen die ze verdienen.

De film is stilistisch mooi en het acteerwerk is goed. Inhoudelijk was ik niet erg onder de indruk. De film wil teveel maar ontwikkelt te weinig. Het personage Jeanine is interessant. Haar psychologische karakterschets en haar acties intrigeren. Zodra de film zijn protagonist echter laat vallen en zich bezighoudt met minder interessante onderwerpen, overbodige subplotjes en vervelende personages vermindert de aandacht al snel. Seven Veils is geen film die nog lang in de herinnering zal blijven hangen.

The Seven-Ups is een ietwat vergeten film die in de schaduw bivakkeert van films als Bullitt en The French Connection. Om maar wat klassieke namen te noemen uit hetzelfde genre en dezelfde tijdsperiode.

Beide films worden vaak teruggebracht tot een spectaculaire autoachtervolging die een centrale plaats in de film inneemt. Onterecht, want beide films bezitten veel meer substantie dan een enkele achtervolging per auto. Hoe spectaculair die ook is. Zo’n spectaculaire achtervolging vormt ook het hoofdbestanddeel van the Seven-Ups. En ja, die achtervolging schoot mij op voorhand ook meteen door het hoofd. Een beperkte associatie die bij nader inzien ook wel enigszins begrijpelijk is.

The Seven-Ups heeft in zijn geheel gewoonweg minder te bieden dan de bovengenoemde films. De film is verhaaltechnisch van minder niveau. Het verhaal ontwikkelt zich wat nonchalant en onopvallend. Het voldoet als omlijstend kader voor de actie maar verloopt zonder bijzonder verrassende ingevingen. Toch pakte de film me.

De film slaagt er goed om de stedelijke entourage van New York waar de film zich afspeelt een benauwende droefheid te laten ademen. De afstandelijke benadering van de personages over wie je niets wezenlijks te weten komt, maar die wel een harde gelatenheid om zich heen hebben hangen, sluit prima aan bij de entourage.

Hoewel de film meer spannende scènes bezit, staat de magnifieke autoachtervolging als spanning opdrijvend middel op eenzaam niveau. Prachtscène die geheel zonder muzikale ondersteuning en slechts begeleidt door omgevingsgeluiden en het door merg en been gaande gegier van de banden, heel rauw binnenkomt.

The Seven-Ups is een prima film.

The Seventh Day houdt zich met een thema bezig dat vooral de laatste jaren weer in opgang lijkt en een steeds meer uitgemolken indruk achterlaat. In deze film gaat het over een kind dat bezeten is door een demon. Hoe verrassend. Twee exorcisten storten zich op de zaak. Het gevolg is een mager verhaaltje dat (behalve een verrassende plotwending) niets nieuws onder de zon brengt.

Altijd als een film over exorcisme verschijnt, volgt de onvermijdelijke blik naar de overgrootvader der exorcismefilms uit 1973. En ja, dan zijn er maar weinig films die in de schaduw van de voorouder kunnen staan. The Seventh Son is het voorbeeld van een mislukte poging.

Met behulp van een dun verhaaltje (dat in de aanloop nog enigszins nieuwsgierig maakt) spoeden beide hoofdpersonages zich in een sfeerloze ambiance naar confrontaties met demonen. Vader Guy Pearce speelt op de automatische piloot en vertolkt een uitgebluste geestelijke. Dat komt dus goed uit. Zijn collega exorcist Vadhir Derbez oogt een stuk energieker en geeft zijn personage nog wat flair mee. En ja, dat kijkt toch plezieriger.

Verhaal en personages zijn niet indrukwekkend. Hoe staat het met de griezelfactor? Ook niet indrukwekkend, vrees ik. Vooral heel voorspelbaar. Die classificatie is ook van toepassing op het demonische stemgeluid van het duivelse gedrocht dat men poogt uit te drijven. Het effect van het stemgeluid is vooral lachwekkend.

Ik vond het eigenlijk wel een treurige film.

The Seventh Victim was het regiedebuut van Mark Robson. Daarvoor deed hij de montage voor films die door Val Lewton werden geproduceerd. Een van die films was Cat People (1942). In die film was Tom Conway als Dr. Louis Judd te zien. In The Seventhe Victim speelt hij hetzelfde personage en dat betekent dat je beide films in hetzelfde universum kunt plaatsen.
The Seventh Son is eerder een psychothriller dan een horrorfilm. De film schermt wel met het bovennatuurlijke maar laat deze elementen nooit expliciet zien. De vervelende gebeurtenissen in de film worden echter wel veroorzaakt door mensen die in het bovennatuurlijke geloven en wel door duivelsaanbidders. Ze zijn niet heel zichtbaar en dragen bij aan de paranoïde sfeer, die in de film aanwezig is. Een belangrijk aandeel in de sfeer is er daarnaast voor het fantastische spel met licht en schaduw. Ook de setting in de grote stad New York draagt bij. De stad laat zich van zijn duistere kant zien. Een kille kant die het heel voorstelbaar maakt dat eenzaamheid en anonimiteit tot een negatieve spiuraal kunnen leiden. De film laat heel treffend zien hoe gemakkelijk het is om gedrenkt in angsten en zonder schijnbaar perspectief alleen nog maar naar het levenseinde te verlangen.
Het verhaal is vrij simpel. Een jonge vrouw op zoek naar haar verdwenen zus. De film moet het hebben van de verontrustende sfeer, de prachtige cinematografie en van de talloze curieuze personages. Of eerder atypische personages. Ze gedragen zich merkwaardig, zijn niet transparant, zijn taboedoorbrekend. Zo zitten er overduidelijke lesbische tintjes aan de relatie tussen de vermiste zus en een vriendin van haar. Zo is het vreemd dat de echtgenoot van de vermiste zus zijn huwelijkse staat verzwijgt. Voorbeelden van ongewoonheden. En dan is daar nog het schokkende en ongewone einde van de film. Val Lewton verklaarde het einde destijds met de mededeling dat de film uiteindelijk slechts één boodschap had. Death is Good, luidde die boodschap. The Seventh Victim is een intrigerende film.

“Choices, choices, choices”, klinkt het om de zoveel tijd verzuchtend uit de mond van protagoniste Barbara in deze elliptische film van Freddy Macdonald. Sew Thorn vertelt een surrealistisch getint verhaal dat draait om de geringe invloed van persoonlijke beslissingen op de wegen die het lot voor iemand heeft voorbestemd. Barbara ervaart het als zij op een regenachtige dag weer eens bezig is om als naaister in haar noodlijdende bestaan te voorzien en opeens met de hoop op rijkdom wordt geconfronteerd. Diverse keuzes en diverse scenario’s volgen in deze vermakelijke allegorie die speelt met het butterfly effect.

De film is geïnspireerd door de korte film met dezelfde titel. In die korte film is er één verloop naar aanleiding van een gebeurtenis. In de lange versie varieert Macdonald met verschillende scenario’s rondom hetzelfde uitgangspunt. Die insteek levert absurde en zeer vermakelijke verhaallijnen op. Leuk is dat met elk nieuw scenario de personages meer contouren krijgen. Leuk ook is de macabere humor die voortkomt uit de onfrisse handelswijze van de personages die is doorspekt met zelfzucht, minachting en gewetenloosheid.

De film speelt zich af tegen het decor van de Zwitserse Alpen. Een achtergrond die de film een wat dreigende en sombere sfeer verschaft. En omdat de personages Iers-Engels spreken komt deze achtergrond tamelijk misplaatst en potsierlijk over. Het is absurd en dat past wel in deze misdaadkomedie waarin het titulaire naaigerei in onwaarschijnlijke richtingen wordt afgewikkeld. Tot slot nog even de curieuze rekwisieten noemen waarvan Barbara gebruik maakt om haar opponenten te overmeesteren. Hilarisch.

Wat een ongelooflijk zouteloze opeenvolging van oninteressante momenten uit het leven van een sexverslaafde. Mijn positieve verwachting die uitging van een intelligente mockumentary vol scherpe dialogen en grappige situaties, werd vrijwel meteen de nek omgedraaid toen de eerste scènes waarschijnlijk maakten dat we hier met een belachelijke zedenschets te maken zouden krijgen die in alle opzichten erg amateuristisch ging ogen en die ook nog eens humorloos aan het oog voorbij zou gaan trekken. En ja hoor, die gevolgtrekking bleek te kloppen.

Het verhaal en de personages zijn belachelijk. Iets over the top mag, maar het verhaal en de karakters in deze productie hebben geen enkel raakvlak met geloofwaardigheid. Er is geen enkele opzet te ontdekken om vanuit een interessant scenario een film te maken. Elke scène, elke beweegreden, elke actie is omkleed met lucht. Het gaat echt nergens over. Er is geen relativering. Geen finesse.

Er is veel platheid zonder kader. Er is slechts uitvergroting van onleuke nonsens. Het is gewoonweg niet grappig.

In sommige slechte komedies zorgt het drama soms nog voor wat beleving. Andersom doet komedie dat met een slecht drama soms ook. Veelal is dat door de maker niet bedoeld, maar dat is dan juist leuk. Dan sta je tenminste niet helemaal met lege handen. Hier is zelfs dat niet aan de hand. Hier werkt niets. Er is naast geen komische ook geen dramatische laag aanwezig.

Het acteerwerk is abominabel en kan het barre niveau niet minder bar maken. Het camerawerk doet hetzelfde. Niets dus. Ook hier geen subtiliteit of vaardigheid te bekennen.

Verschrikkelijke film.

Het horroraspect treedt pas laat de film binnen. Tot die tijd is de film vooral een actiefilm gelardeerd met drama. Tot die tijd is de film ook een film met een minimalistische rolbezetting en een minimalistische setting. Tot die tijd is de film vooral een film waarin Chloë Grace Moretz solistisch in de weer is.

Erg spannend is dat niet. De benarde positie van Moretz die het al bungelende onder een bommenwerper erg zwaar heeft, is een leuk uitgangspunt. Toch genereert ze met haar optreden niet veel spanning. Het is vooral het schelle en harde gegil en de overdreven geestdrift waarmee ze haar optreden vergezeld laat gaan, dat de zenuwen tergt.

Het gebrek aan spanning valt niet enkel haar te verwijten. Ze is slechts een storend elementje. De film bestaat vooral uit veel kabaal, hectiek en veel wilde cuts en vergeet daarbij een degelijk verhaal te vertellen om de audiovisuele chaos in toom te houden en zin te geven.

De CGI is wisselend. Het creatuur is leuk gedaan. De scènes in de lucht vond ik er toch wel behoorlijk getrukeerd uitzien. En erg chaotisch. Ik merkte trouwens dat zich bij het aanschouwen van alle hectiek een nerveuze tic in de omgeving van mijn rechteroog begon te ontwikkelen. Ik werd een peu nerveux van de film.

De film is gewoon niet heel goed. Shadow in the Clouds is veel geschreeuw en weinig wol.

Best aardig, maar houdt dat aardige niveau niet tot het einde vast.

Een stel mensen ontwaakt zonder enige vorm van herinnering in een omgeving die doet denken aan een krankzinnigengesticht. Ze moeten ontsnappen. Klinkt leuk en is tot op zekere hoogte ook leuk.

De zoektocht naar een uitweg is mysterieus en spannend. De vraag naar het waarom wekt nieuwsgierigheid. En als er dan al heel snel een monster ten tonele verschijnt dat in het verborgene bivakkeert en een aangename dreiging vormt, is dat een verrijkende aanvulling op het plot. We zijn opeens halverwege de film en het gaat goed.

Als het creatuur in de tweede helft erg zichtbaar wordt en de CGI niet erg overtuigend is, wordt de monsterlijke verrijking al snel een verarming en dat heeft dat z'n weerslag op de aardigheid van de film. Die is opeens weg. Het monster heeft een kinderlijke uitstraling en is gewoon niet eng en met die constatering verliest de film een groot deel van z'n spanning.

Voeg daar nog een belachelijke verklaring voor de ontstane situatie en voor de bestaansreden van het creatuur aan toe en het moment dat de film van aardig naar onaardig gaat is definitief. En zo eindigt de film met een kindvriendelijk creatuur, met veel gedraaf en met weinig spanning enigszins belachelijk en niet verrassend.

Het acteerwerk blijft gelukkig wel aardig over de hele linie. Evenals de sinistere lokatie. De mysterieuze en wat duistere sfeer blijft eveneens aardig getroffen. Ja, met de randverschijnselen zit het qua aardigheid blijvend wel goed.

Daarom extra jammer dat de hoofdbestanddelen in de loop van de film steeds vervelender en lachwekkender werden.

No Trespassing staat er op het bordje dat onder invloed van de hevige wind heen en weer beweegt. Het bordje is een aanwijzing voor de afgezonderde setting waarin het verhaal zich gaat afspelen. De film speelt zich af in een ondergronds laboratorium. En dat betekent: kleine ruimtes, geen ramen, kunstlicht, computermonitoren en zoemende wetenschappelijke apparatuur. De sfeer is beklemmend en de kijker is veroordeeld om in die beklemmende hoedanigheid de komende anderhalf uur een angstaanjagende situatie samen met de mensen ondergronds te doorstaan.

Regisseur en schrijver J.S. Cardone besteedt geruime tijd aan de opbouw van de fijne sfeer. Cardone gaat daarbij heel behoedzaam te werk. Het hoofdpersonage dat onderzoek komt doen naar een dodelijk ongeval, wordt door de laboranten en het overige personeel met terughoudendheid voorzien van informatie. Achterdochtige blikken en heimelijke onderonsjes zijn veelzeggend en goed voor de spanning. Iets wordt voor de onderzoeker verborgen gehouden. Wat dat verborgene is, weet noch de onderzoeker noch de kijker. Dat feit maakt nieuwsgierig en die spannende trigger wordt prima uitgespeeld.

De fysieke actie laat lang op zich wachten. In de tussentijd leert de kijker de personages beter kennen en wordt het verborgene aan hem geopenbaard. Als setting en personages voldoende zijn geïntroduceerd en min of meer duidelijk is wat de oorzaak van het dodelijke ongeval was, doemt de vraag op wanneer de onderhuidse dreiging zal worden omgezet naar een meer tastbare dreiging. Uiteindelijk gebeurt dat natuurlijk ook maar het laat lang op zich wachten. Prima actie trouwens. Stel je daarbij de actie in Alien (1979) voor, maar dan met budgettaire beperkingen.

Shadowzone is een vermakelijke film die overigens niet heel origineel is. Nieuwe ideeën levert het script niet. De film is een optelsom van jatwerk uit andere films. Ach, ik zat daar niet zo mee. De fijne sfeer, de clichématige maar intrigerende personages en het simpele maar spannende verhaaltje maken dat je daar graag overheen kijkt.

Low budget en minimalistisch.

Paar personages. Weinig setting. Veel dialoog. Geen spectaculaire effecten. Toch doet de film iets.

Het kleurgebruik is hard en grauw. Het geeft de film meteen al een kille en sombere sfeer. Succesvol neergezet. Die sfeer hangt er de hele film. Binnen die sfeer glijdt het verhaal langs. Een effectief truukje. Daaraan toegevoegd zien we wat minimale gore en wat minimaal bloed om die prima sfeer af en toe van een extra stimulans te voorzien.

Gezien de budgettaire limieten is er weinig ruimte voor flitsende sfx of sensationele horror. Veel geschiedenis en achtergronden worden verklaard door middel van mono- en dialoog in plaats van door beeld. Er wordt een groot beroep gedaan op de fantasie van de kijker, die zijn input moet halen uit scènes die behoorlijke lappen tekst bevatten. Die zijn niet steeds even boeiend. Af en toe is het dan ook lastig om de aandacht erbij te houden.

Veel tekst dus. En dan is behoorlijk acteerwerk essentieel. De kwaliteit ervan is erg wisselend. De aangenaam ogende Margherita Remotti doet het als hoofdpersonage nog het beste. Met de andere personages is het maar behelpen.

Aardige film met mankementen. Het beperkte budget drukt een te duidelijk stempel op de kwaliteit van alle componenten en dat wreekt zich. Meer dan redelijk is het nergens.

Shane behoort tot de rijen der klassieke westerns. Op mij kwam de film vooral stoffig over. Een langzaam tempo. Rijk aan clichés. Erg pathetisch. Zeer overdreven gestileerde houdingen, gebaren, blikken en dialogen van de personages.

Hoewel het mij allemaal weinig deed, kan ik me goed voorstellen dat het onder andere deze aspecten aan de film zijn, die de film fans oplevert. Uiteraard moet je Shane bekijken met een aangepaste blik. We hebben het immers over een film uit de jaren 50. Een film die ondanks zijn pathetiek ook een realistisch element in de western brengt.

De waarden en idealen waarvoor de titelheld staat, zijn tweeslachtig. Zijn motto luidt: „A gun is as good or as bad as the man using it“. Shane is even koudbloedig als de grimlachende revolverheld Jack Palance. Shane is even gewetenloos als de hoofdschurk Jack Wilson. Maar anders dan deze slechteriken is Shane daarnaast ook goed in staat om empathie voor de hulpbehoevende mens op te brengen. En ook anders dan de schurken is Shane zich bewust van het feit dat de tijd van de revolverheld (zijn tijd) tegen het einde loopt en het westen steeds meer een geciviliseerde plek wordt waar voor antieke revolverhelden geen plek meer is.

De film Shane is een voorloper als het om realisme gaat. In een tijd waarin de kijker een neergeschoten schurk met samengeknepen ogen theatraal ziet vallen en de dood niet heel confronterend in beeld wordt gebracht, doet deze film dat anders. De laagheid en kilheid van het moorden worden niet verdoezeld, maar worden juist confronterend getoond. Een scène waarin Jack Palance een weerloze man neerknalt die vervolgens zonder enige vorm van theater in de modder de dood vindt, is veelzeggend.

Ook geslaagd zijn de realistische decors. Troosteloze houten huizen, een modderige hoofdstraat, een rommelige dorpswinkel, een sobere saloon. Dat smaakte allemaal wel naar authenticiteit en deed mijn gemoed goed.

De realistische details waren echter niet voldoende om de weeïge smaak van de pathetiek weg te spoelen. Het realisme was niet opgewassen tegen een oninterssant familiedrama en een jammerend jongetje dat op een gigantische manier op mijn zenuwen werkte. Waar is Jack Palance als je hem nodig hebt, verzuchtte ik meerdere malen.

Ik begrijp de klassieke status van de film Shane, maar ik voelde die status niet.

Een sprookje voor volwassenen. Een film over buitenstaanders. Een film over personen die vanwege een of ander gebrek door een bekrompen en hardvochtige samenleving als minderwaardig worden gezien en behandeld. De film speelt zich af in de jaren 60. Een tijd waarin vrijheden voor bepaalde groepen in de samenleving niet vanzelfsprekend zijn. Zo is daar Giles die homoseksueel is en vanwege dat feit als een paria wordt behandeld en als illustrator niet aan de bak komt. Zo is daar Zelda die als zwarte vrouw in de jaren 60 niet voor vol wordt aangezien. Aangename bijrollen.

En dan zijn daar nog de stomme Elisa en het amfibiewezen uit de Amazone. Sally Hawkins is Elisa. Zij draagt de film. Uitstekend hoe zij met mimiek en gebaren heel fijnzinnig een breed scala aan gemoedsgesteldheden tot uiting weet te brengen. Het is gemakkelijk om sympathie voor haar op te brengen. Haar onwaarschijnlijke love interest is het amfibiewezen die van alle personages wel het meest is verwijderd van het gewogen gemiddelde. Dat is overigens niet vreemd als je een amfibiewezen bent en thuishoort in het Amazonegebied. Doug Jones die de man in het pak is, slaagt erin het onwezenlijke creatuur van menselijke trekjes te voorzien zonder daarbij het animale aspect te verwaarlozen dat zijn natuurlijke kern vormt.

Een film met vele goedaardige buitenstaanders. Uiteraard is er dan een personificatie van het kwaad nodig die zorgt voor een spanningsveld. Die persoon en kwalijke tegenpool is Strickland. Een rol van Michael Shannon. Hij staat model voor de patriarchale structuur waarin de wereld zich ten tijde van de koude oorlog bevindt. Hij is een wreed en gewelddadig personage dat geen tegenwerking duldt. Zeker geen tegenwerking van de lankmoedigen. Hij is een stereotiepe antagonist die niet in het bezit is van morele bekleding. Het is gemakkelijk om een hekel aan hem te hebben.

Een voorgekauwd spanningsveld. De kijker heeft het makkelijk. Aan de ene kant de goeden die zich rondom Elisa verzamelen. Aan de andere kant de slechten die zich rondom Strickland verzamelen. Geen twijfel daar. Hm. Wat nu? Tja. Niet veel. De ontwikkeling van de liefdesgeschiedenis is nog wel vermakelijk. Hoewel ook wel wat zoetsappig. Hier en daar zijn er wat actiescènes ingebouwd die eveneens vermaken. Maar ja. Dat is het ook wel. Het verloop van het verhaal is erg voorspelbaar en niet steeds boeiend.

Gelukkig heeft de aankleding van de film genoeg afleiding te bieden. De diverse settingen zien er prachtig uit. De woning van Elisa boven een klassieke bioscoop en het duistere laboratorium waar het amfibiewezen gevangen wordt gehouden zijn een lust voor het oog. Ook de speciale effecten die hier en daar het bloedige niet schuwen, mogen er zijn. Toegevoegd is een passende score die soms dromerig, soms triestig, soms spookachtig klinkt.

En zo is The Shape of Water een sfeervolle film met aangename karakters maar tevens een film die er niet in slaagt de kijker van veel opwinding te voorzien. Als geheel toch wel wat teleurstellend.

In alle opzichten een erg slechte film. Uiteraard kun je dat verwachten bij het zien van de lijst met namen verbonden aan deze productie. Bovendien geeft de synopsis geen enkele reden om iets anders te verwachten.

Toch is het kijken naar zo'n sneue exploitatiefilm af en toe lekker. Wel is het dan de bedoeling dat zo'n genrefilm zichzelf niet serieus neemt. Er moet wel flink geknipoogd worden. Slecht acteerwerk, slechte effecten en belachelijke monsters horen daarbij. Dat is een deel van de lol.

Bij het ondergaan van deze film, viel het me op dat de film deze regel aan de laars lapt. De film lijkt zichzelf wèl serieus te nemen. De film is niet met opzet slecht in elkaar gezet, maar is gewoon onopzettelijk slecht. Foute boel! Dat hoort dus niet.

Om even aan te geven hoe slecht de film is, het volgende: Lords acteert met de meeste overtuiging. Dat zegt wel genoeg, denk ik.

De filmtitel is trouwens wel prachtig. Die is wel zoals het hoort.

Film met een intrigerende hoofdpersoon. De film maakt het de kijker niet eenvoudig om zich enigszins in hoofdpersonage Etero in te leven. De vrouw van middelbare leeftijd die alleen leeft in een Georgisch dorp heeft bepaald geen open karakter. Ze lacht nooit. Ze spreekt niet meer woorden dan nodig zijn. Ze houdt van het alleen-zijn. De relatie kijker-Etero is een stroeve.
In de eerste scènes van de film kijken we toe hoe Etero bramen plukt op een steile helling, uitglijdt, zich verwondt, weer opkrabbelt en haar verwondingen zo goed als negeert. Alles werkt immers nog. Het typeert haar pragmatische houding ten opzichte van haar lichaam. Ze is hard. Tederheid is haar vreemd. Liefde is onzin. De noodzaak om een man te zoeken of seks te hebben, heeft ze nooit ingezien. Waarom zou je immers lichamelijke toenadering toestaan of misschien zelfs kinderen krijgen als die dingen alleen maar tot stress en lichamelijk verval leiden.
Regisseur Elene Naveriani registreert Etero in haar dagelijkse bestaan in een rustige monotone cadans en gebruikt daarbij beelden die lethargie en depressiviteit uitstralen. Etero wordt geportretteerd als een vrouw die geen enkele drang heeft zich met expressief sociaal gedrag te manifesteren. Ze is een gesloten boek. Actrice Eka Chayleishvili (mij totaal onbekend, maar ze is erg goed) weet echter heel treffend met bepaalde mimiek en met haar ogen uitdrukking te geven aan een niet-zichtbaar gevoelsleven. Prima geacteerd. De relatie kijker-Etero wordt er meteen minder stroef door.
Uiteraard is er een reden voor haar terughoudende emotionele en sociale opstelling. Die reden wordt de kijker ook impliciet duidelijk gemaakt. Een kleine handeling hier en een fijnzinnig beeld daar, zeggen in dat opzicht veel en ontroeren. In de loop van de film is een gebeurtenis aanleiding voor de kille Etero om te ontdooien. Een langzaam proces begint, waarin de inleving van de kijker in haar personage zich helemaal voltrekt. Een voorzichtige glimlach verschijnt. De kilte neemt wat af. Ze laat voorzichtig emoties toe. Er vindt een geleidelijke verandering in haar wezen plaats die aan het einde van de film nog steeds niet helemaal is volbracht. Prettig realistisch dus.
Het einde van de film is (hoewel verwacht) overigens wel wat soapachtig en deed bij mij de wenkbrauwen fronsen. Het einde lijkt daarnaast een definitieve breuk met het oude monotone deprimerende leven in te luiden en het begin aan te kondigen van een nieuwe optimistische tijd met veel zonneschijn. Leuk voor haar. Ik hou meer van de depressie.

In de Joodse traditie wordt na de begrafenis zeven dagen lang gerouwd. De shiva. Het echtpaar Eyal en Vicky heeft deze periode afgesloten en moeten zich weer in de wereld van alledag begeven. Eyal heeft zichtbaar moeite om na de vroege dood van zijn zoon het gewone leven weer op te pakken. Liever zoekt hij in het ziekenhuis naar de verdwenen deken van zijn zoon, pikt hij tijdens het zoeken wat medicinale marihuana mee en laat hij zich in met de leeghoofdige zoon van de buren.

Op de vraag van Vicky waarom hij niet meegaat naar het graf en liever op zoek gaat naar de deken antwoordt hij dat het graf er morgen nog is, maar de deken misschien niet. Het zijn dergelijke dialogen en scènes die je onzeker maken over hoe je als kijker moet reageren. Moet je emotioneel instorten of moet je er hard om lachen. Horror en absurdisme. Tragedie en komedie. Ze zijn in deze film onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Regisseur en schrijver Asaph Polonsky laat zien dat het rouwen om een geliefde niet volgens een voorgeschreven handboek plaats kan vinden. Hij zoekt met zijn film de confrontatie tussen de lach en de traan en laat zien dat een voorgeschreven weg terug naar het normale leven niet bestaat. En dan nog. Wat is ooit nog normaal als je net je zoon hebt begraven.

De humor in de film wordt vooral aan die vraag onttrokken. Gedragsregels en verwachtingen zijn onzinnig en het is met name Eyal die die dingen aan zijn laars lapt en zijn eigen absurde weg daarin volgt. In de film gebeurt maar weinig dat als echt grappig gezien kan worden. De grondgedachte is treurig en volkomen ongrijpbaar. De situaties die uit die ongrijpbaarheid en die treurnis ontstaan zijn absurd, zijn soms surrealistisch van aard en zijn tegen wil en dank grappig.

Het is niet moeilijk om je in de figuren Vicky en Eyal in te leven. Om hun woede en verdriet te voelen die heel toonbaar is op de momenten dat het verhaal de rust zoekt. De sympathie voor de praktisch ingestelde Vicky bloeit gemakkelijker op dan voor Eyal. Hij is agressief, koppig en staat niet open voor welke vorm van communicatie ook. Het zijn echter ook deze begrijpelijke gedragingen die hem zo menselijk maken. Bovendien kun je om hem tragikomisch lachen in deze menselijke film over rouwverwerking. Prima film.

De film draait dan wel om het She-Creature, maar het creatuur komt niet veel in beeld. Een uitstekende keuze want het creatuur ziet er wel wat belachelijk uit. Niet overtuigend monsterlijk of eng in ieder geval.

De film richt zich gelukkig meer op hypnose. En dat werkte voor mij prima. Minder grijpbaar, een stuk mysterieuzer en een stuk spannender dan het monster.

De hypnotiseur is een creepy personage die niet veel goeds in de zin heeft. Simpel en herkenbaar en dus een gemakkelijk iemand om een hekel aan te hebben. Zijn sessies met zijn mooie assistente zijn mysterieus en beklemmend. De angel van de film zit 'm wat mij betreft dan ook meer in de hypnose scènes dan in de verschijning van het creatuur. Daar waar de hypnoses plaatsvinden ontstaat meteen spanning. Daar waar het monster verschijnt is de spanning niet bepaald om te snijden.

Simpel verhaaltje. Dat wel. Maar de sfeer wordt goed neergezet. Hypnose en duisternis gaan hand in hand in deze film en dat zorgt voor een prima onheilspellende sfeer. Een paar mistige effecten brengen tijdens de hypnose sessies een extra stootje mysterie en doen de sfeer ook veel goed.

In de film is zelfs plaats voor wat humor in de vorm van een slecht Engels sprekende bediende. Tja, ik weet niet of ik dat nu wel zo geslaagd vond. Comic relief had deze film niet echt nodig. Heel erg afleiden van het verhaal deed het gelukkig niet.

Leuke film.

Zeer geslaagde klucht vol hysterische taferelen, toevalligheden en misverstanden.

Het duurt even voordat het verhaal echt op gang komt. De introductie van de personages kost wat tijd en is niet meteen boeiend. Als de personages eenmaal geïntroduceerd zijn gaat het echter los en volgen dwaze en hilarische scenes.

Opvallend detail is dat de film nauwelijks gespreksloze momenten kent. Het gekeuvel en gekwetter gaat maar door. Het gepraat varieert van onnozel geklets tot quasi interessant geneuzel. De onderwerpen doen er ook niet toe. De gespreksstof past in ieder geval perfect binnen de getoonde onzinnigheid.

De gekozen verhalende vorm is geslaagd. Een interview (gepraat!) met flashbacks.

Leuke rol van Poots.

Erg komisch.

Een horrorkomedie met zombies. De titel lijkt verdacht veel op het goed beoordeelde Shaun of the Dead (2004), die ik ooit eens heb gezien en mij herinner als een leuke horrorkomedie. Shed of the Dead kan echter niet in de voetsporen treden van deze film. Erg grappig is Shed niet. De humor is infantiel. De zombie-clichés zijn vermoeiend. De personages werken op de zenuwen. De effecten zijn met weinig zorg omgeven en duidelijk computer gegenereerd waardoor er zelfs van splatterlol (toch één van de essenties in het zombiegenre) amper sprake is.

De film is een opeenstapeling van samenraapsels uit andere films en verwerrkt die in een inhoudsloos verhaal met flauwe humor. Het zombiegenre heeft betere tijden gekend.

De beste vampierfilms zijn in mijn ogen die waarin de vampier tijdens het daglicht traditiegetrouw in een doodskist verblijft. De doodskist staat natuurlijk verborgen in een Gotisch kasteel met een slotbrug. Het kasteel heeft donkere kelders en duistere gewelven. In de bosjes rondom het kasteel bevindt zich een kerkhof met verweerde zerken. In de kale bomen een troep kraaien die de onheilspellende atmosfeer nog eens accentueert met akelig gekras. Ik hou van dergelijke settings. En ja, ik ben een romanticus.

De moderne filmvampier is helemaal geen romanticus en heeft geen respect voor de oude waarden. Hij verblijft in een luxueuze villa en omringt zich met de goede dingen des levens. Zijn doodskist is een luxe hemelbed met een zacht matras en een zacht kussen. Watjes zijn het!

En dan nu weer on topic. The Shed dus. Een vampierfilm die zich in moderne tijden afspeelt. Met een vampier die zich waarschijnlijk zou willen laven aan luxe, maar daar noodgedwongen van af ziet en gedoemd is om in een verduisterde schuur op een boerenerf te verblijven. Oude erbarmelijke tijden herleven. In de schuur zorgt het spel met licht en donker voor enkele bloedstollende momenten.

De vampier is een zombieachtig wezen gevuld met haat en agressie dat zijn slachtoffers meedogenloos leeg zuigt en in stukken scheurt. Bepaald geen charismatische vrouwenverleider dus. Ach, het zij zo. The Shed is deels een heuse splatterfilm. Bloederig en bruut. En eerlijk is eerlijk, de gore ziet er gandioos uit.

Dat klinkt redelijk positief en dat klopt ook wel. Het is alleen wat weinig. Er valt verder weinig opmerkelijks over de film te zeggen. De splatteractie is goed. De film kiest echter ook voor dramatische inhoud en die is niet goed. Al die onnozele dialoogjes en probleempjes gaan ten koste van de splatter (sterkste punt uit de film) en de spanning. Een jammere keus.

De personages zijn nogal clichématig ingevuld. Het zijn teenagers in de geijkte rolverdeling. De buitenstaander. De nerdy vriend. Het attractieve populaire meisje. De rotte appels. De oudere garde vergaat het evenzo. We zien de bekende sherrif en vervelende ouders. De diverse dramatische plotlijntjes die zich tussen de personages ontwikkelen, nemen behoorlijk wat filmtijd in beslag en boeien logischerwijs slechts in geringe mate.

Ach, het is een kijkbare film. Niet geweldig. Met geslaagde spannende momenten, Met gelukte, maar ook mislukte humorvolle actie. Met onnozele en onnodige hectiek tussen personages. En met matige dramatische plotlijntjes.

Het ging.

Een groep jongeren afkomstig het Franse precariaat belandt in een bouwvallig landhuis op het Franse platteland. Daar komen ze de held uit de film (Vincent Cassel) tegen die zich als een erg opdringerige en agressieve lomperik ontpopt. En dat levert een hectische, warrige en ongemakkelijke film op. Maar ook een spannende.

Het is moeilijk om exact aan te geven wat de film goed maakt. Ja, uiteraard de performance van Vincent Cassel, die alle registers opentrekt en een karakter speelt die je zelfs na het einde van de film nog niet goed kunt plaatsen. Een man waar een enorme overheersing en dreiging van uitgaat, maar van wie het steeds maar onzeker blijft of die eigenschappen voortkomen uit boers simplisme of uit planmatige scherpzinnigheid. Eén ding staat wel vast. Hij heeft ze niet allemaal op een rijtje en veroorzaakt een hoop onrust. Zijn gedegenereerde familieleden die hier en daar in de film opduiken en zich eveneens zeer afwijkend gedragen, ondersteunen dat feit van harte.

Een ander ding dat de film goed maakt is het verhaal. Ik doel hierbij niet zozeer op de inhoudelijke kant als wel op de aard en de opbouw van het verhaal. Het verhaal is gedurende de gehele film op weg om tot een essentie te komen, maar wordt op de weg ernaartoe steeds afgeleid. Hectische gebeurtenissen zorgen in zijplotjes voor een aarzelende voortgang en schermen de intrigerende bedoelingen van Cassel heel effectief af. Het triggerde op prettige wijze mijn nieuwsgierigheid

Pas kort voor het einde zijn er duidelijker antwoorden als de film in een snelle maalstroom van bizarre gebeurtenissen naar een macaber hoogtepunt toewerkt. Er komt zelfs nog wat splatter om de hoek kijken. Niet zo excessief als in bijvoorbeeld Frontière(s) (2007), Een film waar ik af en toe aan moest denken tijdens het kijken. In die film is de splatter een doel op zich is. In deze film zijn het vooral de absurde voorvallen en situaties die de kijker aangenaam verrassen. De rest (zoals de gore) is leuke bijzaak.

Fijne film. Toch zijn de omstandigheden die het verhaal in werking zetten op zich niet eens heel pakkend. Het gaat om een stel kansloze tieners uit een Parijse voorstad dat zich asociaal gedraagt bij een uitje op het Franse platteland. Het groepje dat onderling puberaal bekvecht, luistert naar agressieve hip hop en heel demonstratief bezig is om de wereld te laten weten hoe geil ze wel niet zijn, is niet bijzonder interessant.

Gelukkig komt Vincent Cassel orde op zaken stellen voordat de film teveel in die vervelende sfeer blijft hangen. En vanaf dat moment wordt het erg snel erg leuk.

James Stewart speelt een bijna onfeilbare vader. Hij is streng en voedt zijn kinderen op met duidelijke principes, maar geeft hun wel voldoende ruimte om een eigen mening te kunnen vormen, zich te kunnen ontwikkelen. Een fantastische vader die ononderbroken een sigarenstompje in zijn mond heeft bungelen, die niet is ontstoken, maar waar hij zomaar wat op kauwt. Een leuke gimmick. Hij deed mij denken aan Ben Cartwrigt, de vaderfiguur uit Bonanza, die voor zover ik mij herinner niet op een sigarenstompje kauwde, maar zijn kroost in een gelijksoortige entourage ook heel gedecideerd met raad en daad bijstond.
Geweldige rol van Stewart. Het bijzonder prettige aan Stewart is de heerlijk lijzige manier waarop hij zijn scherpzinnige zieleroerselen met zijn toehoorders deelt. In eerste instantie lijkt zijn personage een autoritaire en degelijke vader, maar Stewart weet met zijn genuanceerde spel flinke gaten in dat harnas te schieten. Zijn personage heeft meer lagen. Stewart draagt de film. De overige leden van de cast zijn best aangenaam gezelschap, maar worden genadeloos weggespeeld.
De film trapt af als een episch familiedrama ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. Pa is pacifistisch. Hij houdt zich afzijdig van de oorlog hoewel die bijna op de deur klopt. Het kanonnengebulder is goed hoorbaar. Stewart geeft geen krimp: „Now let me tell you something, Johnson, before you get on my wrong side. My corn I take seriously, because it's mine. And my potatoes and tomatoes and my fence I take note of because they're mine. But this war is not mine and I don't take note of it“. Zijn zonen werken op de idylische boerderij en vechten niet mee aan de zijde van de Confederatie. De film beperkt zich in het eerste deel tot boeiend familiedrama maar de dreigende ondertoon van een naderende oorlog is in elke scène goed voelbaar..
In het verloop van de film worden de grenzen verlegd en belandt de kijker midden in het oorlogsgeweld als de jongste zoon van Stewart door de Noordelijken gevangen wordt genomen. Wat volgt is een dramatische zoektocht langs slagvelden en militaire kampementen. Een tocht die nogal sentimenteel is aangezet en niet vies is van moralistische boodschappen. Die komen trouwens in het eerste deel ook al prominent door. De film is daarin niet heel subtiel.
Shenandoah lijkt een aanklacht tegen oorlog. Gezien het jaartal van verschijning zal dat vooral de Vietnamoorlog zijn. Maar de film beperkt zich niet tot die oorlog alleen. Een trein met wagons vol gevangen soldaten doet denken aan een deportatietrein van de Nazis in WOII. Het treurige beeld ontlokt aan Stewart een bitter commentaar. „You run a sad kind of a train, mister. You take people away when they don't want to go and won't bring them back when they're ready“.
Hoewel nogal sentimenteel, is de film niet vies van geweld. Een paar fijne actiescènes met vuistgevechten en schietwerk zorgen ervoor dat de film niet teveel afzakt in sentiment alleen. Shenandoah is een prima film, die zelfs nog in staat is om hier en daar wat humor op te wekken. Voor het pathetische einde heb ik dan weer geen goed woord over.

Sherlock Jr. werd geregisseerd door Buster Keaton die tevens de hoofdrol speelt. De combinatie kwam vaker voor. Keaton was altijd al gefascineerd door de camera. Het schijnt dat hij zelfs eens een camera uit elkaar haalde om zo de constructie ervan goed te leren kennen. Het tekent zijn bezetenheid van het fenomeen film. Zijn bezetenheid hielp hem om films te maken die grensverleggend waren. Films die ook nu nog niets aan geniale glans hebben ingeboet.

Een mooi voorbeeld van die baanbrekende rol is in de film al na een paar minuten zichtbaar. Dat gebeurt als het personage Keaton een film binnenstapt die op dat moment in de bioscoop draait. Op het witte doek speelt zich een verhaal af over een diefstal en Keaton die in de realiteit met eenzelfde verhaallijn heeft te maken, besluit zich ermee te bemoeien. Hij wordt onderdeel van het gebeuren op het witte doek en zet een stap in de droomwereld die film heet. Pure magie. Zijn intrede in de film beïnvloedt bovendien de handeling in die film en levert daarnaast nog eens een schitterend en bijzonder humoristisch optreden op.

En zo speelt Keaton met het bevattingsvermogen van de kijker. In de droomwereld die film heet zijn dingen mogeijk die in de echte wereld onmogelijk zijn. Keaton stort zich in stormachtige achtervolgingen en verricht halsbrekende toeren, waarbij een portie geluk hem vaak ter wille is. Het is komedie ten top. Sherlock Jr is een tijdloze film. Ik heb genoten.

Een film over eten. Over de vreugde ervan. Ook een film over een oude gerenommeerde meester-kok die zijn kennis overdraagt op zijn getalenteerde leerlinge. Een visueel fijne film met prachtig opgemaakte menu’s die je doen watertanden en met actiescènes in de keuken die hetzelfde met je doen. Ook een film met een verhaal dat is overgoten met een kwak melancholie. Het totaalplaatje is een film die rustig kabbelend zijn werk doet terwijl de passie voor koken eraf spat.

Centraal staan de kok en zijn leerlinge. Mooie karakterschetsen zijn aan de orde. De oude kok is een introverte senior zoals je die wel vaker in een Japanse film aantreft. Hij staat voor oude waarden en normen en bezit wijsheid. Een genot om de acteur Tatsuya Fuji aan het werk te zien. Bezield in de keuken aan het werk, een wandeling makend steunend op zijn stok of zijn leerlinge onderrichtend over het op de juiste wijze heen en weer bewegen van de wok. Maakt niet uit. Een genot.

Miki Nakatani is de leerlinge. Een bescheiden, hovaardige en gereserveerde moeder van een kind, die zich met inzet, opoffering en integriteit op de lessen stort en met haar volhardende houding en lieftalligheid de harten veroverd van de mensen om zich heen. Klinkt misschien niet heel opwindend maar in deze serene film die zich met kookkunst bezighoudt past haar karakter gewoon wonderwel. Voor cynisme is in deze film geen plaats.

Flavor of Happiness is een film die het veelal moet hebben van de beeldspraak. De enscenering is terughoudend en fijn stilistisch. Prettig om te ondergaan. Van de soundtrack was ik niet zo onder de indruk. Beetje kitscherig. Van de lengte ook niet. Ook niet van een zijsprong die nostalgische gevoelens aanboort en het gepassioneerde koken een tijdje naar de achtergrond duwt, hoewel er op de zijsprong visueel niets valt aan te merken. De momenten waarop Flavor of Happiness mij helemaal in zijn greep had, zijn de momenten waarop de passie voor koken en de vreugde die daaruit voortkomt, centraal staan. Het zijn tevens de momenten waarop de personages het beste tot hun recht komen.