Opinions

Nadat Under Capricorn (1949) en Stage Fright (1950) geen grote kaskrakers bleken, had Hitchcock dringend behoefte aan een commercieel succes. Met de adaptie van het boek Strangers on a Train van Patricia |Highsmith lukte dat.

De film laat in het begin een mooie maar simpele montage voorbijkomen van rechte treinrails die zich splitsen bij knooppunten en andere richtingen zoeken. Als een geraffineerde metafoor voor de ingewikkelde richtingen die het simpele plot zal gaan volgen. Misschien zoek ik er teveel achter, maar zo interpreteerde ik de beelden. Het basisverhaal is eenvoudig maar heeft spannende potenties die in verschillende verhaallijntjes prima worden uitgewerkt.

Het favoriete thema van Hitchcock werkt ook in deze film weer perfect. Het thema van de onschuldige goedzak die opeens verwikkeld raakt in allerhande duistere zaakjes en moet zien te bewijzen dat hij onschuldig is. De antagonist is een heerlijk sardonische Robert Walker, die met zijn maniakale gedrag de goedzak in een paar suspensevolle scènes flink onder druk zet.

In de laatste 30 minuten wordt de spanning hoog opgevoerd met een spel tegen de tijd. Suspense op topniveau. Opvallend hierin is een scène die zich afspeelt op een overspannen draaimolen. Een merkwaardig en enigszins afleidend intermezzo dat tamelijk hilarisch overkomt en de spanning behoorlijk doet afnemen. Ik kon het hilarische verloop van de scène niet goed plaatsen binnen de dreigende atmosfeer op dat moment.

Het is een kleine mineur in een verder zeer genietbare Hitchcock.

Film die het qua spanning en thrills moet hebben van een aantal jumpscares, van suggestief camerawerk en van vreemde en onwerkelijke geluiden. Het zijn de weinig verrassende elementen die ook voorkomen in andere films uit het horror subgenre 'home invasion'. De film onderscheidt zich in dit opzicht dan ook niet van die andere films met dat thema.
De film doet het misschien zelfs wel iets minder goed, want er missen elementen. De film bezit geen gore. We zien slechts een spatje bloed. En we zien kills die er niet spectaculair uitzien. Dat doen films als Angst (1983) en Ils (2006) toch beter.
Het begin van de film is het beste deel. Het is een stukje drama dat een mooie opmaat vormt voor de beoogde komende spanning. Een stuk film dat niets met het thema home invasion te maken heeft en bestaat uit dramatische interactie tussen de twee hoofdrollen. 'Troubles in Paradise' en best boeiend. Goed geacteerd ook. Prima drama en eigenlijk spannender dan het actiegedeelte, dat bestaat uit gemakkelijk scoren met voorspelbaarheid en opgeklopte psychologische spanning.
Tekenend voor het contrast tussen het intrigerende voorstuk en het flauwe home invasion gedoe, is wel dat ik maar bleef zitten met een onopgelost item uit dat voorstuk. De vraag over de diepere reden van de conflictueuze situatie tussen beide personages bleef in het "spannende" intruder gedeelte maar steeds oppoppen (waarom sloeg zij het huwelijksaanzoek af?). Mijn gefilosofeer daarover zegt genoeg over de mate van spanning in het actiestuk, denk ik.
Mooie vrouw die Tyler. Enig acteertalent kan haar niet ontzegd worden. Dat bleek toch maar weer duidelijk uit het dramatische voorspel. Jammer dat zij in de rest van de film een vervelende gillende keukenmeid moest spelen.

Na het tegenvallende The Strangers (2008) is dit het eveneens tegenvallende tweede deel. Het afscheid van de huiselijke setting en de introductie van een nieuwe setting in de vorm van een trailerpark biedt in eerste instantie hoop. Een sfeervolle lokatie met een creepy uitstraling. Dat moet gezegd. Bebost, donker, ruimtelijk, her en der verlaten caravans en stilte. Veel stilte. Creepy genoeg.
De intruders zijn dezelfde als in het eerste deel. De echte verrassing is daar dus wel vanaf. Toch hebben hun verschijningen nog steeds impact. De gemaskerde belagers die vooral in den beginne gewoon in stilte verschijnen zonder enig ander doel dan creepy zijn, werken absoluut veel ongemak op.
Al doende wordt een onbehaaglijke sfeer gecreëerd. Spanning ontstaat. De scènes waarin de stilte en de rust enkel worden doorbroken door de subtiele aanwezigheid van de gemaskerde belagers zijn de sterkste scènes. De meest beklemmende. De spanning druipt eraf. Die scènes zijn er helaas te weinig, want als eenmaal het actieve kat- en muisspel een aanvang neemt en de bruutheid het wint van het meer subtielere werk neemt de spanning al snel af. Niet eng meer.
We zien voorspelbare jumpscares, voorspelbare keuzes en veel langgerekte scènes die de creepy momenten zodanig uitbuiten of uitstellen dat spanning zelfs niet eens meer ontstaat.
De apotheose duurt in dat opzicht het allerlangst en is bepaald geen opwekkende en spannende afsluiter van de film. Soms maken slotscènes meer indruk. Soms maken slotscènes de nasmaak minder vervelend en soms hebben slotscènes zelfs een positieve invloed op het eindoordeel. Niets daarvan is hier van toepassing.

Tegenvaller.
Het grootste deel van de film gaat over de wetenswaardigheden van een groep zwervers en is erg vervelend om naar te kijken. De non-belevenissen van dit stel zwervers op een schroothoop zijn niet interessant. Er gebeurt niets noemenswaardigs. Een hoop bagger met slecht acteerwerk. Helaas vertoeven we daar dus wel de meeste tijd van de speelduur.
De actie zit 'm een beetje in het begin en vooral in het laatste halve uur. Daar gaan de remmen los met fantastische sfx. Heerlijke body horror en verrukkelijke over the top gore. De film is alleen maar kijkenswaardig vanwege die actie in combinatie met de sfx.
Het verhaaltje heeft helemaal niets om het lijf en blinkt uit in onlogica en chaos. Er wordt geen enkele poging ondernomen om verhaallijntjes te verduidelijken of te verbinden. Toch moet je je een flink deel van de film met deze oninteressante en wanordelijke kost zien te vermaken. Dat lukt dus niet. In dat lange inactieve stuk komt slechts een enkele scène voorbij die het bekijken waard is. Veel te weinig natuurlijk.
Er worden wel wat halfslachtige pogingen ondernomen om tijdens de inactieve periode wat dieper in de personages te kruipen, maar die pogingen zijn meteen al ten dode opgeschreven. De personages zijn vervelend en even oninteressant als het verhaal. Iedereen heeft een slecht karakter, hangt een oninteressant huilverhaal op of is gewoon even ongrijpbaar als de chaotische film.
Met de humor valt het ook niet mee. Welgeteld is er één aardig stukje komedie waarin een afgehakte lul een grappige invuloefening vormt. Veel meer valt er in de film niet te lachen.
De film bestaat uit een half uur pret met speciale effecten. En dat is het.

Een held uit een stripboek. Dat is althans hoe regisseur Walter Hill zijn hoofdfiguur Tom Cody kenschetst. Samen met Larry Gross met wie hij ook aan 48 Hrs. (1982) werkte, schreef hij het script voor Streets of Fire. Een rock ’n roll sprookje.

De film is een mengeling van fantasie en werkelijkheid. Hill mengt de hyperrealiteit van een stripverhaal met het surrealisme van een sprookje en plaatst zijn verhaal in het design van een jaren 80 muziekvideo. De vertelstructuur en het set design kunnen de vergelijking met een sprookje of stripverhaal goed doorstaan. De universele elementen kloppen. Cody is de sterke held die in een weinig kansrijke positie zijn dame in nood uit de klauwen van het kwaad moet zien te redden.

Cody wordt gespeeld door Michael Paré. Hoewel ik hem niet geweldig vind acteren, komt zijn cynische façade wel goed tot uiting. Om zijn status als held te bevestigen vindt hij in Willem Dafoe een heerlijk overdreven gespeelde diabolische vijand. Het meisje in nood is met Diane Lane wat aan de saaie kant. Ik had die rol graag gegund aan Deborah Van Valkenburgh, die in The Warriors ook al zo lekker haar ding deed.

Walter Hill geeft in een interview aan dat hij het schieten van de muziekscènes lastig vond. Begrijpelijk, want totaal niet zijn stiel natuurlijk. Het resultaat mag er echter best zijn. De optredens van Lane en haar band zijn muzikaal niet bijzonder (te gepolijst, te jaren 80) maar de gekozen visuele stijl (de videoclip zoals je die vaak op MTV tegenkwam) barst van de energie. Van een andere orde is de verschijning van het bandje “The Blasters”. Goeie rauwe muziek met natuurlijke dynamiek. The Blasters spatten van het scherm. De filmscore is verder kwalitatief bijzonder goed. Ry Cooder voegt met zijn ingetogen bluesy stijl een intens gevoel van neerslachtigheid, van dreiging, van beklemming maar ook van woest plezier aan de beelden toe.

Beelden, muziek, montage en typecasting. In deze film past alles heerlijk bij elkaar. Fijne film.

Ondanks de aardige synopsis is de uitwerking op film niets meer dan flauwe hap. De film mist scherpte in de actie en in de humor. Het is nergens spannend of echt grappig.

De editing is niet goed. Is lui. De scenes duren veel te lang en missen richting. Beter knipwerk had de film sneller en minder bloedeloos gemaakt. Met snellere scène- en positiewisselingen zou de film al een stuk leuker zijn geweest om te ondergaan.

Slecht camerawerk ook. Vanuit vreemde hoeken en zeer beweeglijk. Zonder reden. Het ademt amateurisme.

De personages zijn belachelijk en ongeloofwaardig. Doordat de film geen duidelijke keuze maakt in zin en onzin, weet je als kijker niet of een personage bewust 'over the top' is geregisseerd of niet. Ik neig trouwens naar het laatste.

Maakt eigenlijk ook niet uit, want het acteerwerk is sowieso niet goed. Assante = oei.

De titel is enigszins grappig en als zodanig geslaagd. De film niet.

De naam van het ene hoofdpersonage is Stu. Hij rijdt voor Uber. De filmtitel is Stuber. Haha.

Niet alle humor is van dit niveau. Benedenmaatse humor wisselt gelukkig af met echt wel hele aardige humor. Dat moet ook wel met een plot dat weinig origineel is en op papier en (zo blijkt) ook daadwerkelijk weinig heeft te bieden. In de humor heeft de film in ieder geval iets dat (over het algemeen) alvast redelijk geslaagd is.

Een overbekend plot. Een onwaarschijnlijk duo dat door het lot is bijeengebracht, bestrijdt samen de misdaad. Dat klinkt erg uitgekauwd en niet heel prikkelend. En dat klopt ook, maar uiteindelijk vallen de vooroordelen mee. De film is dan wel niet heel diepzinnig en er worden geen nieuwe invalshoeken geëxploreerd, maar de humor en de actie hebben een prima amusementswaarde.

De tegengestelde combi van Kumail Nanjiani met Dave Bautista werkt gewoon goed. De interactie binnen het strijdige duo is goed voor grappige situaties en leuke dialogen.

De beste zijn die waarin Nanjiani’s personage het diepst in zijn stereotypische rol kruipt en heerlijk droge teksten spuit als wapen om de gespannen situaties mentaal de baas te worden. Het onbegrip dat de lompe Bautista daar tegenover stelt, maakt een situatie of dialoog extra grappig. En hoe voorspelbaar het soms ook allemaal is, het werkt gewoon toch komisch.

Harde rechercheur Vic en fijngevoelige Stu laten in hun zoektocht naar een onverlaat een spoor van vernieling achter. Het meeste budget lijkt dan ook te zijn opgegaan aan de effecten ten gunste van de actiescènes.

Die financiële uitgave resulteert in leuke over-the-top actie met veel geweld, achtervolgingen en vuurgevechten. Spektakelwerk dat visueel goed in orde is.

De film is een doorzichtige, maar ook amusante en grappige timekiller waar je je geen buil aan kunt vallen.

Ironisch getinte horror. Zeker geen komedie.

Niet heel spannend en niet heel top, maar absoluut kijkbaar. Goede setting.

De dialogen zijn meestal niet erg boeiend en de actie is meestal niet erg overtuigend. Desondanks kent de film nauwelijks inzakmomenten.

Op een bepaald moment schakelt de film heen en weer tussen twee actiescenes die gelijktijdig, maar wel op verschillende locaties, plaatsvinden. Op het moment suprême in de ene scene, schakelt de film terug naar de andere scene. En vice versa. Het is het cliffhanger-idee zoals we dat van de tv kennen, maar dan midden in de film. Het trucje houdt de vaart er in. Best ok.

Het acteerwerk valt reuze mee. Is hier en daar zelfs wel acceptabel te noemen.

De visuele effecten zijn in orde. De geluidseffecten zijn dat ook.

What an unexpected but delightful shock.

Een ongewone, wat rauwe, maar ook scherpzinnige en creatieve film. Je zou de film als een bijtende, absurde en agressieve satire op de filmindustrie kunnen beschouwen. Er spreekt bewondering en fascinatie uit voor de filmkunst en tegelijkertijd ventileert de film een zekere afschuw over de geperverteerde waanzin en zelfingenomen manier waarmee filmmakers hun werk uitvoeren.

Met een zichtbaar genoegen speelt Peter O’ Toole de rol van een excentrieke regisseur die zich gelijk een god boven het voetvolk verheft en zijn volk penetreert met geniale invallen en hautaine bevelen. “We must have this shot. I therefore order that no camera will jamm and no cloud will pass before the sun”. De teksten en dialogen in The Stunt Man zijn fantastisch en bulken van de ironie en het sarcasme.

Om de goddelijke regisseur O’ Toole heen richt regisseur Richard Rush een warrig verhaal in. Een verhaal dat speelt met perspectief en perceptie van zowel de protagonisten als de kijker. List en bedrog. Schijn en realiteit. Genialiteit en geestesziekte. Leven en dood. Alles ligt gekmakend dicht bij elkaar in deze bizarre curiositeit met de naam The Stunt Man.

The Stunt Man speelt zich af op een filmlocatie waar de opnamen voor een actiefilm plaatsvinden. Daar pikt de kijker wat van mee. Om even bij te komen van de verwarring is een prominente plaats ingeruimd voor stunts en stuntmannen die heel nonchalant hun leven op het spel zetten voor een paar dollars. Sensationele en spannende scènes die zich op een aards niveau afspelen en die gewoon amusant zijn zonder diepgaande bijbedoeling. Leuk.

The Stunt Man is een beetje chaotisch en de verhaallijn wat warrig maar de film is toch vooral indrukwekkend. Niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van een magistrale Peter O’ Toole.

Assepoester is een sprookje van de gebroeders Grimm. De versie van regisseur Emilie Blichfeldt is bepaald niet sprookjesachtig. Ze maakt een horrorversie die baadt in een duistere sfeer en niet vies is van bloed, gore en slijmerigheid.
Elvira is de naam van de lelijke stiefzuster. In het sprookje heeft ze niet eens een naam. In de film is ze het belangrijkste personage. Van gegoede afkomst maar nu verpauperd. Het is haar droom en die van haar moeder om de prins te trouwen en zo de financiën weer op orde te krijgen. Er is een vervelend feit. Elvira is niet knap. Daar weet de akelige moeder wel raad op. Elvira’s neus wordt op pijnlijke wijze herbouwd. Met naald en draad worden valse wimpers geplaatst. Tijdens de operatie betoont Lea Mathilde Skar-Myren (die Elvira gestalte geeft) zich een heuse screamqueen. Haar geschreeuw wordt op den duur zelfs onderdeel van de muziek die bestaat uit synthesizerklanken die eerder sinister dan sprookjesachtig klinken. Leuk gedaan.
En hoe zit het ondertussen met Assepoester? In de film heet zij Agnes. Van gegoede komaf, maar door stiefmoeder en Elvira gedegradeerd naar huishoudelijke hulp. Terwijl Agnes de koeien melkt, ondergaat Elvira nog meer pijnlijke schoonheidsbehandelingen. Blijkbaar is al die heftigheid nodig om Elvira wakker te schudden. Elvira begint eindelijk te bemerken dat ze slechts een project is ten behoeve van de oudedagsvoorziening van haar moeder.
De vrouwen hebben het niet gemakkelijk in deze hardvochtige wereld. Ze lijden wat af. Van onderlinge vrouwelijke solidariteit is weinig sprake. Van liefde al helemaal niet. En ach, al die pijn en dat egocentrische gedrag leiden volgens het sprookje tot niets anders dan teleurstelling. Dat beseft de kijker (in tegenstelling tot de sprookjesfiguren) terdege.
Den Stygge Stesøsteren is een horrorsatire over schoonheidsidealen. Elvira laat de kijker zien wat zij voor schoonheid over heeft. We zien haar bloeden, pijn lijden en kotsen. Veelal vol in beeld en in close-up. Toppunt van smerigheid is wel de verwijdering van een lintworm via Elvira’s mond. Over de heftigheid van het groteske in deze film hoor je mij niet klagen. Den Stygge Stesøsteren is een heerlijke film.

Claire is een bijzonder goede kapster. Ze is er goed in om kapsgewijs het beste uit andere mensen te halen. Klanten zien haar graag en vinden haar aardig. Haar klanten hebben echter geen idee wat zich achter Claire’s vriendelijk façade verbergt. Claire is niet gelukkig. Ze heeft geen vrienden en is the odd one out in het sociale verkeer. Zolang zij de kapster is en de ander de klant gaat het goed. Buiten die beroepsmatige gesteldheid verloopt de interactie met andere mensen hopeloos.

Gelukkig voor de kijker heeft Claire een ietwat lugubere gewoonte ontwikkeld die haar helpt om haar eigen leven even te vergeten en zich gelukkig te wanen in de huid van een ander. Dat klinkt wel prettig. Wie heeft er nooit gedroomd om het leven van een ander (succesvoller, machtiger, blijer etc.) persoon te leiden. De manier waarop Claire het aanpakt is iets minder onschuldig en valt niet meer in de categorie ‘dagdromerij’.

Het contrast tussen de opeens heel gelukkige Claire en de gruwelijke daden die ze pleegt om dat geluksgevoel te bereiken, zorgen voor een behoorlijk ongemakkelijke sfeertekening. Een intrigerend personage, die Claire. Haar daden zijn ingegeven door een grote eenzaamheid. Ze wil niets liever dan een graag gezien iemand zijn en erbij horen. Claire wordt uitstekend neergezet door Najarra Townsend die er erg goed in slaagt om haar personages iets onbehaaglijks te laten uitstralen. Iets onprettigs dat maakt dat je liever wat afstand tot haar neemt. Dat gevoel openbaart zich grandioos in enkele scènes die zich op het sociale vlak afspelen en waarin Claire zich ietwat vreemd gedraagt en achter haar rug om belachelijk wordt gemaakt.

De film is de lange versie van een korte film van Jill Gevargizian, die ook de lange versie regisseerde. Wellicht is dat de reden dat de film zich beperkt tot variaties op een aantal basisscènes. Dat begon mij in de loop van de film op te vallen. Ik had het verstandiger gevonden om in plaats daarvan meer in de achtergrond van Claire te duiken. Ze is er boeiend genoeg voor. Een gemis, vind ik. Desondanks schetst The Stylist een fascinerend portret van een getroebleerd persoon en weet daarmee bij de kijker zowel gevoelens van verontrusting als van tragiek te bewerkstelligen.

Visueel ziet de film er best aangenaam uit door het gebruik van zachtzwoele kleuren die zowaar soms een romantische sfeer weten op te roepen wat gezien de zonderlinge hoofdpersoon en de gruwelijke gebeurtenissen die af en toe plaatsvinden een merkwaardige maar ook intrigerende vaststelling is. Ik vond The Stylist wel ok.

De film is losjes gebaseerd op de roman Carmilla van de Ierse schrijver Sheridan Le Fanu. Een gotisch werk uit 1872, dat samen met Dracula van Bram Stoker geldt als de geboortegrond van het fantastische wezen dat men vampier noemt. Althans de moderne variant van dat wezen, zijnde de vampier zoals die in film en boek heden ten dage ten tonele verschijnt. Het wezen zelf bestaat natuurlijk al veel langer.

Al eeuwen komt het wezen langs in getuigenissen en volksverhalen. Zo is er een als waar opgetekende geschiedenis waarin wordt getuigd dat een vampier in 1672 in Ljubljana de staak uit zijn borst trok, die men daarin hamerde, en wegwierp. En deze: van de 17e tot het midden van de 18e eeuw was het vampirisme endemisch in Servië en Hongarije, waar een koninklijke commissie werd benoemd om een onderzoek in te stellen. Ja ja, vampirisme werd ooit absoluut serieus genomen.

Terug naar de film. De film beweegt zich rond twee mooie vrouwelijke hoofdpersonages, die er een mysterieuze relatie op na houden. Intrigerend, opwindend en een tikkeltje erotisch. Minder uitgesproken en romantischer dan de kille geschiedenisles in de alinea hierboven. De film vertelt een enigszins aangepaste versie van het Carmilla verhaal. De setting van de roman is verplaatst naar Hongarije en het verhaal speelt zich af in 1986. Niet bepaald 1872 dus. De locatie is een prachtige bouwval. Een enorm kasteel waarvan de muren zijn beschilderd met fresco’s die allerhande gruwelijkheden uitbeelden. Prachtig zo’n ruïneus kasteel. Duister. Spookachtig. Sfeervol.

Er is spanning. Er is gevaar. Er is dreiging. Is het iets dat in het kasteel huist? Zijn het de voortbrengselen van een oude vloek? Is het een corrupte generaal van het Hongaarse leger? Is het de mooie mysterieuze Carmilla, het ene verleidelijke hoofdpersonage? Of is het misschien een fantasievolle beleving die zich enkel in het hoofd van het andere mooie vrouwelijke hoofdpersonage bevindt en een uitweg zoekt? Allemaal mogelijkheden. Allemaal mysteries. De film schurkt langs alle possibiliteiten en is pas aan het eind min of meer eenduidig in het antwoord.

Naast de hoofdvertelling is er ruimte voor wat lokale plotlijntjes en wat maatschappelijk commentaar op de communistische samenleving (corruptie en cultuurbarbarisme) en passeren bijgeloof en een onvriendelijk winters landschap.

Fijne duistere film. Met suggestief camerawerk. Traag in de voortgang en sudderend in een ongemakkelijke sfeer. Mooi.

Een verschrikkelijke productie. Het verhaal is stompzinnig en onzinnig. Het acteerwerk is erg zwak.

De film is zo vervelend dat ie niet in één sessie valt te bekijken. Traag en saai. Ondoenlijk. Het lukte me uiteindelijk met grote moeite in meerdere étappes.

Het camerawerk viel op doordat het in tegenstelling tot de film wel enig niveau had.

Ook geslaagd is de (leuk gevonden) dubbelzinnige filmtitel.

Verder deugt er helemaal niks van.

De volgende film van de regisseuse wordt "Attack on Ashville". Wees gewaarschuwd!

Het verhaal over een opgroeiende puber van 15 jaar oud die zijn eerste liefde ervaart en te maken krijgt met problemen op school en in het ouderlijk huis, is niet nieuw. Het Coming of Age genre kent veel jeugdige protagonisten met problemen en eerste keren.

Oliver heet het hoofdpersonage in deze film en hij weet zich te onderscheiden van de meeste soortgenoten uit het genre. Oliver begeleidt de film met zijn eigen voice over. Met een stem waarin in de intonatie het einde van de wereld is te horen, brengt hij de kijker op de hoogte van zijn hopeloze belevenissen en zijn smartelijke gedachtewereld.

Oliver is ernstig en welbespraakt, is stellig in zijn meningen en vermoeit met een pedant trekje dat op een zelfverzekerde (maar inhoudelijk naïeve) manier wordt uitgedragen. Oliver heeft een groot gevoel voor drama en zijn welbespraakte naïeve beschouwingen daaromtrent, werken komisch. Zijn begeleidend commentaar klinkt zo overdreven snobistisch en zo bestudeerd gevoelig, dat het leven en lijden van de jonge Oliver zich voornamelijk op een verheugende humoristische manier aan de kijker manifesteert.

De film is een prettige mengeling van komedie, drama en romantiek, waarbij de romantiek niet zwaar of melancholisch is, maar gewoon typerend voor het genre, evenals het drama. De komedie bestaat vooral tekstueel en is subtiel herkenbaar in pijnlijke situaties. Erg leuk.

Ook stilistisch is de film in orde. Heel opvallend zijn de kleurstellingen in de film. De verschillende personages ageren onder verschillende kleuren, die van elkaar zijn gescheiden of soms door elkaar lopen. Oliver representeert de kleur blauw. De blik op zijn omgeving is helder en koel. Als hij verliefd raakt en zijn wereld meer draait om zijn vriendinnetje, verandert zijn perceptie, is de blik op zijn omgeving minder helder en wordt rood zijn dominante kleur. Zo bivakkeert elk personage nabij een nadrukkelijke kleur die hem karakteriseert. Grappig wel.

De film gebruikt meer stijlmiddelen die je soms even van je apropos brengen, maar ook zorgen voor wat extra laag en een bevreemdende sfeer. Ik noem er een paar die mij zeer bevielen. Monologen voor een pikzwarte achtergrond. Film-in-film. Bevroren scènes. En uiteraard de stemmige door fabrieken gedomineerde lokatie in Wales.

De score is van Alex Turner. De muziek is prominent aanwezig. Sommige scènes staan dermate in dienst van de score dat ze als videoclip niet zouden misstaan. Misschien leuk als je fan bent van Turner. Ik ben dat absoluut niet. De betreffende muziek, die speciaal voor deze film werd gefabriceerd, was voor mij een sta-in-de-weg voor onbekommerd filmgenot. Het vergde enorme concentratie om de muziek te negeren. Een jammerlijke vergissing, die score.

Submarine is een fijne film. De visuele mix aan stijlen, de genremix en de markante aanwezigheid van de hoofdpersoon zorgen voor een prettige roes, waaruit je meermalen hardhandig ontwaakt als de soundtrack begint op te spelen.

Verder een hele aangename film.

Film over limo met tieners die van de weg raakt en in een meer terechtkomt. De inzittenden doen hun uiterste best om te overleven. De film is niet spannend en heeft een hoge irritatiefactor.

De film start vanuit de onderwatersituatie en blikt terug naar de omstandigheden die geleid hebben tot het ongeluk. Dat brengt allereerst een ellenlange introductie van inzittenden en betrokkenen voort. Deze introductie waarin niets opwindends gebeurt, beslaat bijna de helft van de film. Bovendien blijken de personages erg hol, erg vervelend, erg egocentrisch en allesbehalve interessant te zijn.

De plot stelt niets voor. De verwikkelingen die naar het ongeluk leiden, worden belachelijk simpel, stompzinnig en onrealistisch uitgewerkt. Het soapgehalte is hoog. Het acteerwerk is van een lachwekkend laag niveau.

De fragmenten in de auto zijn cameratechnisch leuk om naar te kijken en werken enerverend. De hoeveelheid gekrijs en geschreeuw van de inzittenden bederft echter een hoop. Gruwelijk irritant.

Slechte film.

Het eerste deel van de door Full Moon Productions geproduceerde vampierfranchise is in tegenstelling tot de verwachting een aangename verrassing. Subspecies is eens niet een idiote film waar het productiehuis in grossiert, maar is een goed verzorgde en sfeervolle productie. De film rondom de vampiervorst Radu is zelfs in Roemenië opgenomen. Dat zorgt voor een mooie sombere sprookjesachtige entourage die je in een studio of met een nagebouwd plastic kasteel niet kunt bewerkstelligen.

Regisseur Ted Nicolaou en zijn (waarschijnlijk autochtone) cameraman Vlad Paunescu weten het ongerepte bos- en berglandschap, de indrukwekkende kasteelruïne en de kleine dorpjes in mooie beelden vast te leggen. Het is een prachtig decor waarin Radu zijn bloeddorstige ding mag doen. De make-up-effecten zijn grandioos. Met vingers als de originele Orlok in Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922) en ogen die diep in de holtes zijn ingebed is hij een indrukwekkende verschijning. En net als in Nosferatu mag hij bovendien steeds weer zijn dreigende schaduw op de kasteelmuren werpen terwijl kaarsen en toortsen sfeervol flakkerend het interieur verlichten.

De omlijsting is grandioos. Het verhaal stelt helaas niet veel voor. Toch vond ik dat niet heel erg, want de traagheid en slaperigheid die het verhaal kenmerken sluiten wel weer erg goed aan bij het sombere sprookjesachtige karakter van de entourage. Subspecies beviel me goed. Goed genoeg om me aan het vervolg te wagen.

De laatste jaren wordt het horrorgenre steeds meer geïnfiltreerd door vrouwelijke regisseurs. Een uitstekende omtwikkeling. Coralie Fargeat is zo’n regisseur die zich in het horrorgenre begeeft. Ze maakte naam met het formidabele Revenge (2017). Een film waarin de vrouwelijke hand is terug te zien. Zo liet ze in Revenge nu eens niet een goedgebouwde vrouw naakt rondlopen maar gaf ze deze eer aan een goedgebouwde man die door de zwaarbewapende protagoniste flink op de huid wordt gezeten.

In The Substance is men ook niet vies van het tonen van naakte huid. Meer van vrouwelijke aard dit keer. En functioneel natuurlijk, want lichaam en huid spelen een belangrijke rol in de film. Met name de mannelijke visie op schoonheid die in het milieu waarin de beide hoofdrolspeelsters bewegen tot lichamelijke proporties wordt gereduceerd, wordt ongenadig op de hak genomen. Die satirische blik gaat ver. Zelfs als de vrouwen gekleed gaan wordt het lichaam dermate geaccentueerd dat een mannelijke regisseur het verwijt zou kunnen krijgen aan exploitatie of tenminste aan voyeurisme te doen.

Elisabeth (fantastisch gespeeld door Demi Moore) maakt een fitnessprogramma voor de tv en heeft met lichamelijk verval te maken. Nu zou ze natuurlijk gewoon kunnen stoppen en passender werk kunnen gaan zoeken, maar ze identificeert zich zo met haar lichamelijke schoonheid dat dit helemaal niet in haar opkomt. Ze kiest een andere weg waarbij grenzen worden overschreden. Aldus ontstaat een film die je als een satire met veel bodyhorror zou kunnen betitelen. The Substance is een groteske film. Een film die niet kijkt op een litertje bloed en ook het expliciet tonen van lichamelijke afbraak niet schuwt. Subtiliteit is in dit opzicht ver te zoeken. En dat bevalt goed.

The Substance bestaat niet alleen uit groteske horror. The Substance is ook humor. En ook in humoristisch opzicht is van enige terughoudendheid geen sprake. De humor is direct, grof, banaal en leuk. De personages zijn karikaturen, waarbij Dennis Quaid in mijn ogen de karikaturale kroon spant. Hij geeft gestalte aan de producer van de tv-show en wordt als een slonzig, viezig, geldbelust en seksistisch afgietsel van het type neergezet. Leuke rol van Quaid.

De speelduur van 140 minuten is aan de forse kant. Tegen het einde werd het kijken een wat taaiere ervaring, ondanks de enorme escalatie die dan plaatsvindt. Inhoudelijk wordt er echter na een uurtje of anderhalf eigenlijk niets wezenlijks meer toegevoegd. Neemt niet weg dat The Substance een zeer geslaagde film is met stijlvolle beelden, walgelijke bodyhorror en bijtende spot aangaande de keiharde wereld van de showbusiness. De business die de menselijke spelers reduceert tot platte handelswaar. Fijne film.

Een mysterie dat niet bepaald bruist van de mysterie. De film probeert door middel van traagheid en vaagheid in handeling en dialoog een mysterieuze uitstraling te vergaren. Dat lukt echter niet. De film is langdradig, absoluut niet spannend en nergens intrigerend of mysterieus.

De dialogen zijn vervelend en gekunsteld enigmatisch van opzet. Die opzet slaat de plank volkomen mis. Alle spontaniteit is weggeregisseerd. Het maakt de film tot een vervelend en vooral saaie belevenis. En saai betekent dan ook echt saai.

Wat mij betreft een mislukte film. Het verhaal greep me nooit, terwijl de synopsis toch best leuk klinkt. De uitvoering is gewoonweg niet interessant en op geen enkel moment boeiend.

En na alle doorstane ellende en de bijkans bovenmenselijke volharding die is vereist om het einde van de film te halen, bestaat de bonus ook nog eens uit een teleurstellende clou. Erg. Erg.

Brr. Eigenlijk sloeg het allemaal nergens op.

Werkelijk schitterende film over misdaadsyndicaten, corrupte politici en andere rotzakken die allemaal een rol spelen in de totstandkoming van een groot project waarbij veel macht en rijkdom is te verkrijgen.

Suburra is een film die in een dreigende sfeer is ondergedompeld. Die sfeer is vanaf de eerste take al goed voelbaar en gaat vervolgens ook niet meer weg. Het zorgt er mede voor dat de film een immer aanwezige spanningsboog heeft en een ongemakkelijk gevoel veroorzaakt.

Suburra is ook een film die een sombere visie op de menselijke aard uitdraagt. In de film wekt geen enkel personage sympathie op. Ieder personage vertoont ellendig en egoïstisch gedrag. Alle personages zijn vatbaar voor beloftes van rijkdom en macht. Er is geen geweten. Er is geen mededogen. Er is wreedheid en hardvochtigheid. De personages zijn zonder uitzondering schofterige karakters. Ze bezitten een enorme hoeveelheid egocentriciteit en hebben een groot gevoel van zelfmedelijden.

Die sombere visie is evenals de dreiging goed voelbaar in elke scene. De kortzichtige handelings-motieven van de personages maken van de film een neerslachtige bedoening. De film kent geen enkele verlichtende invalshoek. De personages zijn niet van de relativering of van de lach. Het zit niet in hun gedrag ingebakken. Het teleurstellende en treurigstemmende gedrag wordt nog eens extra geaccentueerd door de continu vallende regen. Kan het somberder.

De verhaallijn is boeiend. De verschillende subplots beginnen in afzondering en raken meer en meer vervlochten om aan het eind bijeen te komen. Een pakkende en boeiende verhaaltrant. Indrukwekkend.

De film is fantastisch. De sfeertekening is perfect. De karakters zijn dan wel slecht en ongelooflijk onsympathiek, maar zijn zeer interessant om te volgen. De actiescenes zijn spannend.

Visueel steekt een en ander behoorlijk goed in elkaar. Genoeg prachtige scenes met mooie shots.

Het acteerwerk is uitstekend.

Magnifieke en zeer imponerende film.

De film volgt twee jonge vrouwen die rouwen. De eén doet dat heel uitbundig en verliest zichzelf in allerhande excessen. De ander doet dat beheerst en ingetogen, en staat zichtbaar onder hevige interne spanning. Een spanning die zich uit in compulsief gedrag. Beide boeiend.

Serieus onderwerp en een serieuze film. Gelukkig wel wat humor. Met name het obsessieve gedrag van de compulsieve is grappig en heeft grappige effecten op haar omgeving. Wel fijn dat er af en toe even gelachen kan worden, want echt vrolijk is de film niet. Rouwverwerking is natuurlijk vooral een serieuze zaak.

Beide personages overtuigen in hun momenten van ellende en verdriet. Als kijker ervaar je zowel de schaamte als de schaamteloosheid, het ongemak en de radeloosheid van beide personages. Het is een zwaar gevecht dat beide vrouwen leveren tegen de angst om dingen onder ogen te zien en de angst om publiekelijk te rouwen. De angst om zich (ab)normaal te gedragen en de angst om zich te verliezen in emoties. Ik vond het boeiende strijdtonelen. Af en toe intens. Af en toe grappig. Af en toe ongemakkelijk.

Het interessante en sterke deel van de film duurt slechts een 40-tal minuten. Helaas zijn er daarna de clichématige kennismakingen en belevenissen waar derden een steeds grotere rol in spelen. Die inbreng levert geen verrijking van het verhaal op. Het gaat zelfs zover dat die inbreng de intieme verbintenis die de kijker met beide hoofdpersonages heeft opgebouwd heel effectief verbreekt. De film wordt er leger en oppervlakkiger door. De hoofdpersonages verliezen aan intensiteit. Het soap- en zeikgehalte loopt op. Er gebeurt weinig noemenswaardigs meer. Na die 40 minuten boeiende film zwabberde mijn concentratie flink en die bleef zwabberen tot het einde.

Zeven jaar na The Enforcer meldt Clint Eastwood zich weer als Dirty Harry in Sudden Impact. Tevens de eerste en enige keer dat hij een film uit de reeks zelf regisseert.

Wat ouder en een beetje grijzend, maar als vanouds allesbehalve diplomatiek en zachtzinnig, gaat Dirty Harry weer heerlijk tekeer. In de eerste helft van de film houdt Harry zich amper bezig met de rode draad in het verhaal. In plaats daarvan struikelt hij over allerhande uiteenlopende criminele activiteiten die in San Francisco aan de gang zijn. Alleen al in de eerste 40 minuten van de film legt al een tiental schurken het loodje. Harry is gewoon lekker meedogenloos doende met het opruimen van tuig en bakkeleit met zijn superieuren. En zo hoort het ook.

Uiteindelijk zijn alle verstoringen opgelost en wijdt Harry zich volledig aan de rode draad. Tevens het moment dat antagoniste Sondra Locke (de toenmalige liaison van Eastwood) prominenter het verhaal binnentreedt. Een tegenstandster die vanuit emotioneel hele begrijpelijke redenen zich op het pad van de zelfjustitie begeeft. Net als Harry dus. Moreel en ethisch verwerpelijk, maar aan de andere kant met een legitieme weerklank. Een goede kille vertolking van Locke, die sowieso op mij altijd een kille indruk maakt. In dit geval is dat een prima uitstraling voor deze rol. Het maakt haar rol als antagoniste geloofwaardig.

Fijne film. Scherp geregisseerd door Eastwood, die met Sudden Impact een giftige, energieke en heerlijk gewelddadige thriller produceert. De film is rauw, lekker zwart-wit en spannend en weet het rechtvaardigheidsgevoel van de kijker goed uit te buiten. De slechteriken worden dermate verachtelijk en weerzinwekkend neergezet, dat elke onwelvoeglijke afrekening met dit tuig simpelweg heel passend aanvoelt. Heerlijk fout en zeer genietbaar.

Sudden Impact is een intense film met een goede scherpe regie. Sudden Impact is ook een film waarin de morele rekbaarheid van de kijker verder wordt vergroot. Ik liet het graag gebeuren. De score is overigens van mindere kwaliteit. Ik hoor liever de jazzy en funky klanken als begeleiding bij een achtervolging of shootout, zoals die in voorgaande delen werden gebruikt. Lichte teleurstelling daar. Verder overheerst een bijzonder goed gevoel na het kijken.

Een erg mooie opbouw. Sfeervol en zuigend traag. Met mooie gloomy shots. De onderliggende muziek speelt aanvullend een belangrijke rol om een sfeer van onheil en ongemak op te roepen.

Tot halverwege is het boeiend. Maar enkel sfeer, mooie gloomy plaatjes en treurigstemmende orgelmuziek zijn op den duur te weinig om te blijven boeien. Het is niet voldoende. Het verhaal moet ook nog iets te berde brengen. En dat is niet erg aan de hand.

Het verhaal schrijdt voort zonder duidelijke pointes, zit vol met pretentieuze mystiek en is eigenlijk nooit erg spannend. Er blijft veel ondergedompeld in mysterie en in obsure kunstzinnigheid. Gevolg: mooie sfeervolle cinema, maar tevens plotgaatjes, repeterende handelingen en inactieve personages.

Af en toe wat kleine schrikjes. Dat wel. Op die momenten is er weer even alert kijkgedrag. Als de schrikjes weer zijn weggeëbd vallen vooral de traagheid (die nu gekunsteld aanvoelt) en de weinige spanning weer op.

Toch wel teleurstellend. Zeker na dat prachtige begin. Dat hoge niveau kon niet worden gecontinueerd in het verloop van de film. En na het zien van de rommelige en weinig verrassende apotheose kan gesteld worden dat het ook aan het eind niet terugkeerde. Jammer.

Tamelijke vlakke verfilming over de Britse strijd voor vrouwenkiesrecht. Het onderwerp is boeiend. De film minder.

Centraal in de film staat de opoffering die de vrouwen zich getroosten om hun doel te bereiken. De offers die de vrouwen brengen zijn immens. Die boodschap komt in de film heel duidelijk naar voren. Met zo'n bewogen thema is het gek dat het emotionele aspect nogal wordt verwaarloosd. De film komt namelijk tamelijk klinisch en beschouwend over.

Toch opvallend voor een verhaal dat gevuld is met bevlogenheid en opoffering. De personages, die het verhaal vertellen, lijken soms niet meer te zijn dan vakkundige hulpmiddelen om de kijker een geschiedkundig lesje te leren. Een interessant lesje, maar ook een behoorlijk emotieloos lesje.

De gevolgen die de offers op het leven van de personages hebben, komen wel aan bod, maar op een erg achteloze en terloopse manier. We moeten het stellen met een traantje en wat theatraal lijden. Meer is het niet. Iets meer diepere inkijk in de zieleroerselen van de personages had ik wel op prijs gesteld. De verhouding tot de personages blijft nu te afstandelijk.

Het acteerwerk is goed. Een ieder vertolkt zijn rol heel professioneel. Door de focus te leggen op de boodschap en minder op de ontwikkelingen die de personages doormaken, heeft het acteerwerk echter weinig emotionele impact.

De film is eigenlijk gewoon een boeiende geschiedenisles.

Een vroege Spielberg en de eerste Spielberg waarin de muziek door componist John Williams werd verzorgd. The Sugarland Express is een hectische actiekomedie met een onrustig en luid sounddesign. De score van Wiiliams gaat wat ten onder in het kabaal van de film. Autogeraas en piepende remmen penetreren de oorschelp. Politiesirenes gillen. De personages gebruiken een behoorlijk hoog volume bij de gespreksvoering. En dan is er nog Goldie Hawn, die op volle geluidssterkte aanwezig, is en alles en iedereen overschreeuwt. Ze werkt danig op de zenuwen.

Niet mijn favoriete actrice. Ook in deze film weer aanstellerig in de weer met een allesbehalve sympathieke uitstraling. Soms zo zenuwslopend aanwezig dat het plezier in de film (die verder leuk wegkijkt) zelfs wat wegviel. Leuke film verder. Een prima actiefilm met een komische inslag. Wilde achtervolgingen per auto. Chaotische schietincidenten. Bizarre interacties. Knallend en hectisch vermaak. Spektakel.

En opeens toch ook een beetje serieus. De film lijkt tussen neus en lippen ook een satirisch commentaar te willen geven op het gemak waarmee de massa zijn helden creëert en hen vervolgens als goden verheerlijkt. Het overkomt nobody-Hawn en haar nobody-man die op de vlucht voor de politie de sympathie van het grote publiek weten te verkrijgen. Sympathie die uitmondt in massahysterie en eigenlijk op niets wezenlijkers is gebaseerd dan op sensatie. Een merkwaardige vorm van bewondering die altijd weer verbazing wekt.

Ach. Het doet er eigenlijk ook verder niet toe. The Sugarland Express is gewoon een actierijk en lawaaiig spektakel met prima stunt- en camerawerk en is zelfs met een zeer aanwezige Goldie Hawn redelijk goed te pruimen.

Film geregisseerd door James Gunn, die met zijn film dezelfde premisse aanhoudt als in de eerste Suicide Squad die door David Ayers werd geregisseerd. Hoe luidde die premisse ook weer. Oh ja. Een stel afzichtelijke superhelden moet onder dwang en met grote tegenzin de wereld redden.

De toon van de film is harder en gewaagder. De voormalige Troma-regisseur Gunn verlegt grenzen en levert geen vriendelijke gezinsfilm af. De met superkrachten uitgeruste protagonisten bewegen zich onder begeleiding van stevig gevloek en getier door de film. Daarbij roeren ze hun krachten heftig en laten een bloedig spoor van splatter activiteiten achter. De toon van de film is sadistisch-cynisch-overtrokken-absurd. De humor zwartgallig. In beginsel best leuk. Zo zien we in de film enkele bekenden uit de eerste film terug en krijgt de één wat meer speeltijd dan de ander. De reden is verpakt in zwarte humor. Grappig.

Maar ja. De film is natuurlijk veel te lang. Veel variatie heeft de film ook niet. En dat verveelt. De film biedt over the top actie en over the top humor in een hoog tempo in een stompzinnig verhaal met een stompzinnige bedreiging die totaal niet grappig of boeiend is. Eerder kinderachtig. Een beetje overdrijving en onzinnigheid is leuk, maar deze groteske verschijning en de hectische actie eromheen dient geen ander doel dan het camoufleren van een gebrek aan inventiviteit en creativiteit.

Ik had het wel leuk gevonden als de film hier en daar wat gas terug had genomen om wat meer quality time in de bizarre protagonisten te steken. Ik wilde wel iets meer over de reden van hun onaangepaste gedrag en merkwaardige afwijkingen te weten komen. Achtergrondinformatie is ook goed om wat binding met de figuren te krijgen. De binding ontbrak bijna volledig. In deze film ontstijgen ze nooit de status van karikatuur. De film is daardoor nogal steriel. Is een ellenlange cartoon. Daarin zijn de karakters ook niet belangrijk. Ze doen grappige dingen en zorgen voor vermaak. Tot op zekere hoogte is dat leuk, maar het betekent verder niks en verveelt snel.

Een Libanese film die zich afspeelt rond de beauty-salon “Si Belle” waarin vijf vrouwen centraal staan. Allemaal hebben ze zo hun problemen, die in de film door elkaar lopen en op redelijk luchtige wijze worden belicht.

De problemen zijn niet van hele serieuze aard. Althans niet bezien door de ogen van de westerling. Zo heeft een vrouw een uitzichtloze affaire met een getrouwde man en staat een ander op het punt te gaan trouwen terwijl ze (oh schande) geen maagd meer is. Weer een andere vrouw heeft lesbische interesses, hoewel dat heel subtiel in beeld wordt gebracht en het woord homoseksualiteit in de gehele film nooit wordt uitgesproken. De westerling haalt er zijn schouder over op, maar in een traditioneel ingestelde maatschappij als de Libanese zijn dergelijke problemen des duivels en onbespreekbaar. Ze spelen zich dan ook onderhuids af.

De film heeft geen echt hoofdpersonage, maar verdeelt zijn aandacht min of meer gelijkelijk aan de personages. Aan de hand van de vijf belangrijkste personages schets de film een beeld van het dagelijkse leven in Beiroet. Zo worden diverse verhaallijntjes uitgezet en diverse thema’s aangeboord. Nergens diepzinnig. Nergens verklarend. Gewoon beschouwelijk.

Misschien zeggen de eerste beelden van de film, waarin de fabricage van het product karamel wordt getoond, nog wel het meest. Je zou de traditionele manier waarop de prachtige goudgele massa stroperige karamel tot stand komt als de traditionele leefwereld van de Libanese vrouw kunnen zien. Het geraffineerde eindproduct dat als ontharingsmiddel in de salon wordt gebruikt, is in deze metafoor de duivelse westerse verleiding waaraan zij bloot staat. De Libanese vrouw die de hele dag opgesierd en opgesmukt rondloopt en zelfs niet schroomt om allerlei ingrepen aan haar lichaam te laten doen om maar aan een bepaald (Westers) schoonheidsideaal te kunnen voldoen. Heel beeldend leggen de openingscredits de spagaat bloot waar de huidige Libanese vrouw zich in bevindt. De frictie tussen de eeuwenoude Oosterse traditie en de verlokkende oppervlakkige esthetiek van de moderne Westerse wereld.

De film vergt niet veel geestelijke inspanning en kijkt prettig weg. Het feit dat de film zich in een mysterieuze cultuur afspeelt, houdt hem boeiend. Eenzelfde film die zich afspeelt in een Nederlandse setting zou ik waarschijnlijk al snel als de zoveelste middelmatige romantische komedie kwalificeren.

Redelijk onderhoudende teen thriller die zich afspeelt in de jaren 80 met sentimentele en luchtige retro uithalen, maar ook met serieuzere dramatische uithalen die spannend en horrorwaardig zijn.

De film neemt veel tijd om aan sfeerduiding te doen. De nostalgie van de jaren 80 sijpelt ongegeneerd door in muziek, dialoog en setting. In die sfeer wordt het groepje jonge personages uitgebreid gevolgd tijdens de zomervakantie. Beetje in de stijl van It (1990) en Stand by Me (1986). Puberaal gedoe. Van veel spanning is lange tijd amper sprake.

De film speelt zich af op de scheidslijn tussen kinderlijke onschuld en volwassen bewustwording. De personages zijn tieners die ruw worden geconfronteerd met de schijnveiligheid van hun bestaan. Ze worden zich bewust van de bedreiging die de volwassen wereld in zich bergt. Ze raken bewust van gevaren en angsten die zich meestal binnenshuis manifesteren in een geïsoleerde wereld waarin ruzieënde en depressieve ouders de veilige haven van de personages bedreigen. Geen fijne constatering.

En hoewel een rondwarende seriemoordenaar een groot gevaar inhoudt vormt hij tegelijkertijd een prima afleiding voor al die vervelende en ongrijpbare thuissituaties, die niet zijn op te lossen voor een simpele tiener. Zo’n seriemoordenaar is dan echt een uitkomst. Die is immers wèl heel tastbaar en valt als bedreiging wèl op te lossen. En het is dan ook pas als de van seriemoord verdachte buurman een grotere plek in hun wereldje gaat innemen, dat spanning en suspense het verhaal binnenglippen.

De vertelstijl is bijna de gehele film ontspannen en relaxed met af en toe een schrikje of een spannende scène. Niet altijd even boeiend. De slotacte breekt opeens radicaal met die stijl als de remmen worden los gegooid en er zowaar nog wat heuse horroractie in de film wordt gepropt.

Het is even wennen aan die radicale stijlbreuk, omdat ie zo onverwacht komt, maar een spannend einde van een film die me soms iets te ontspannen was, is het zeker.

De locatie van de film heet Acapulco. Schilderachtige beelden van het vakantieoord sieren de film maar geven een vals beeld. Een perfect vakantieparadijs is Acapulco niet. Structureel inheems geweld maakt deel uit van de dagelijkse vakantieroutine. De mensen die er vakantie vieren, steken halsstarrig hun kop in het zand bij de vele gewelddadige incidenten die het gebied teisteren. Het interesseert niemand. Niemand spreekt erover. Het is alsof de overlap tussen de idylle en de realiteit niet plaatsvindt. De toon is gezet. De sfeer die regisseur Michel Franco kweekt is een verontrustende en een surrealistische.

De regisseur laat zijn personages vooral zwijgend interacteren. Franco hanteert veel meer de beeldspraak dan het gesproken woord en laat het aan de kijker om te bepalen waarover de film nu eigenlijk gaat. Het verhaal verloopt traag. In feite gebeurt er niet veel.

Een emotieloze man (Tim Roth) viert vakantie met zijn zus en haar kinderen. Gematigd plezier, verveling en lusteloosheid wisselen elkaar af. Stemmingen die zijn verpakt in beelden die tegelijkertijd droomachtig en nachtmerrieachtig aanvoelen. Beelden die de heerlijk stralende zon vangen waarvan je de zalige warmte voelt, maar waarvan de straling door het verveelde gedrag van de vakantiegangers en door de gewelddadige incidenten tegelijkertijd koud en afstandelijk werkt.

Mooie rol van Roth, die een tweeslachtig personage speelt. Is ie nu goed of is ie slecht. Hij maakt in ieder geval een onverschillige indruk. Aan het einde van de film wordt zijn gedrag enigszins verklaard, maar niet voldoende om het niet als merkwaardig te bestempelen.

Sundown is geen film van verklaringen. Franco toont een wereld zonder samenhang. Een wereld die uiteenvalt. Een wereld die onbarmhartig, wrang en bepaald niet zonnig is. En in die wereld die door de vakantiegangers bewust of onbewust niet wordt opgemerkt, kun je op het terras in de zon gelukkig gewoon van je drankje genieten.

Psychologische thriller die nooit echt spannend wordt.

De relatie tussen beide hoofdrollen staat centraal. De relatie kent duidelijk schaduwkanten en die worden redelijk goed blootgelegd. We krijgen een behoorlijke inkijk in de (psychologische) verhoudingen binnen de relatie. Heel intrigerend, maar niet spannend. Geen thrills.

Het thrillerelement zou dan van de feestvierende eilanders moeten komen. Dat gebeurt echter niet. Intimidatie en dronkenschap uit die hoek zorgen niet voor een beklemmende sfeer. Daar had meer in gezeten. Gemiste kans. Jammer.

Weeber en Hoekstra acteren goed. Naturel en nauwelijks over the top. De dialogen zijn ok.

Het eiland komt er als decor zeer bekaaid af. Ook jammer.

Sunset Blvd. van regisseur en coauteur Billy Wilder biedt een cynische blik achter de schermen van de Hollywoodse droomfabriek. Achter de wereld van glitter schuilt een wereld met diepe afgronden. Een duistere wereld waar uitgerangeerde filmsterren leven. In het Hollywoodse kan iemand vandaag een gevierde filmster zijn en morgen een vergeten reliek. Het is een wereld waar men liever niet mee wordt geconfronteerd. Hollywood staat immer voor glitter en glamour. Voor succesvolle blockbusters. Voor filmsterren die het aardse zijn ontstegen. De andere wereld vergeet men liever. Niet Billy Wilder. Hij neemt de kijker mee naar de wereld achter de schitterende decors en toont het deprimerende universum waar uitgerangeerde filmsterren vertoeven.

Norma Desmond (Gloria Swanson) is een gevallen ster uit het stomme filmtijdperk woonachtig in een vervallen villa. Ze vult haar dagen met melancholische mijmeringen over haar glorieuze verleden en leeft in de verwachting dat regisseur Cecil. B. DeMille haar op ieder moment zal bellen voor een filmrol. Zij ontmoet Joe Gillis, afgezant van het moderne tijdperk van de geluidsfilm, een jonge scriptschrijver zonder succes en met schulden. Twee verschillende achtergronden. Twee werelden die met elkaar botsen maar elkaar ook aantrekken.

Met Erich von Stroheim die de huisknecht speelt, zijn alle archetypen verzamelt. Eens was hij de succesvolle regisseur Max Von Mayerling die de films van Norma Desmond regisseerde. Evenals de andere hoofdrollen vertolkt hij een intrigerend personage en vervolledigt een soortement heilige archetypische drie-eenheid bestaande uit actrice, schrijver en regisseur. Billy Wilder laat de constellatie van de drie personages spannend met elkaar interacteren. Dat doet hij met behulp van prachtige beeldtaal en uiteraard via prachtige dialogen.

Sunset Blvd. is een typische film noir met een perfecte stilering en een atmosfeer die zowel een beetje magisch als mistroostig, duister en raadselachtig is. Opkomst en ondergang, succes en tegenslag liggen in Hollywood dicht bij elkaar. Norma Desmond maakt het mee. Zij is een slachtoffer van een technische verandering en een wispelturige smaak van filmmakers en publiek. Ook Gilles en Von Mayerling zijn slachtoffers van wispelturigheid en verandering. Tragische figuren zijn zij. Alle drie. Von Mayerling die zijn bestaan, zijn ego en lot verbonden heeft aan Nora Desmond is misschien nog wel de meest tragische figuur.

De visie van Billy Wilder op de droomfabriek is een cynische visie. Zijn kritiek op de snelle vergankelijkheid van Hollywoodse principes en op de oppervlakkigheid van de filmwereld in het algemeen komt in het fijnzinnige script en in de doordachte beeldcomposities goed tot zijn recht. De film is een afrekening in een film noir-omhulsel. Een film met tijdloze personages en een tijdloos verhaal. Sunset Blvd is werkelijk een schitterende film.