Opinions

Verhalen verteld vanuit het perspectief van een oude boom die midden in een botanische tuin staat. Het begint allemaal met een close-up van een merkwaardig object waaruit (weergegeven in time lapse) een stengel groeit die uit de grond schiet en zich tot een plant ontwikkelt. Een plant die een boom wordt. De boom die het rustige middelpunt is van drie verhalen die zich los van elkaar en over een tijdspanne van ruim een eeuw afspelen maar zich thematisch laten samenvoegen.

Aan een Duitse universiteit begint Grete in 1908 als eerste vrouw die aan deze onderwijsinstelling is toegelaten aan de studie plantkunde en ontwikkelt een fascinatie voor een ginkgoboom in de botanische tuin. In de jaren 70 ontwikkelt de student Hannes die uit een dorp afkomstig is en op de campus een verloren indruk maakt, eenzelfde fascinatie voor de boom. En in het jaar 2020 raakt de Chinese neurowetenschappen Tony in de ban van de boom en vult de leegte van de lockdown met een experiment op de ginkgoboom.

De drie personages hebben niet alleen hun fascinatie voor de boom en hun algemene interesse in planten gemeen, maar delen ook een gevoel van eenzaamheid en een schijnbaar onoverbrugbare afstand tot hun omgeving. Grete is de enige vrouw aan de universiteit en zij moet aan hogere morele en vakmatige eisen voldoen dan haar mannelijke medestudenten. Hannes kan zich niet echt aanpassen aan de liberale en rebelse sfeer die in de jaren 70 aan de universiteit heerst. En de Chinese Tony wordt als vreemdeling door zijn nieuwe omgeving met argwaan bekeken, vindt geen aansluiting en raakt door de lockdown verder geïsoleerd.

Ze vinden troost in de aanwezigheid van planten. Gedreven door hun wetenschappelijk interesse en aangemoedigd door hun isolement ontdekken ze dat planten zeer individualistisch ingestelde en ook zeer gevoelige wezens zijn. Die constaring is een gevolg van proefnemingen, ontdekkingen en waarnemingen. Een proces dat in een zeer rustig tempo voorbijglijdt. Visueel en dramaturgisch baart de film weinig opzien. Sfeer is er wel. De beeldtaal is ingetogen en poëtisch en nodigt uit tot contemplatie.

Voor sommige kijkers zal het trage tempo waarin alle gebeurtenissen zich voltrekken een beproeving voor hun geduld zijn. Anderen zullen hun geest heerlijk filosofisch kunnen laten dobberen in de serene atmosfeer die de film creëert. Zo zou je kunnen dobberen over de verschillen tussen mensen en niet-menselijke wezens. Of je kunt dobberen over de schijnbaar onoverbrugbare verschillen die bestaan tussen mensen onderling. Of dobber erover hoe in tegenstelling daarmee de kloof tussen mens en niet-menselijk levend wezen gemakkelijk valt te overbruggen. Of dobber over iets anders dat binnendrijft.

De film verkent met behulp van lange shots de bijzondere band die de personages hebben met hun plantaardige omgeving. Eerder schreef ik dat de film visueel weinig opzien baart. In sensationeel opzicht is dat ook het geval. Wel bijzonder is de keuze van de regisseur Ildikó Enyed om de drie verhalen die zich in drie tijdvakken afspelen in verschillende formats weer te geven. 35 mm en zwart-wit voor de vroegste periode. Een korrelig 16 mm formaat dat soms doet denken aan filmpjes gemaakt met een ouderwetse handcamera voor de dartele jaren 70. En digitaal camerawerk voor de killere hedendaagse tijd. Passende keuzes die aan de verschillende verhaallijnen een sfeervolle meerwaarde geven.

Stille Freunde drijft verhaaltechnisch en acteertechnisch op minimalisme. Weinig verhalende inhoud. Weinig innerlijke investering in de personages. Weinig uitbundigheid bij de acteurs. Wel een bijzondere sfeer. Serene rust. Het tempo traag. Een lange film. Ook dat nog. Een beproeving voor mijn geduld was de film niet. De film bleef blijvend intrigeren. De sereniteit, de lyrische accenten en de intense gedrevenheid van de personages grepen me. Het einde kwam sneller dan op voorhand verwacht. Het was fijn om mee te gaan in de transcendente beschouwingen van de regisseur over onzichtbare banden tussen tijden, plaatsen en drie personages die overeenkomstig gefascineerd raakten.

Leuke creature film over een snel groeiende buitenaardse spin die de bewoners in een flatgebouw teistert. Regisseur en schrijver Kiah Roache-Turner is zich uiteraard bewust van de absurde premisse van zijn scenario en hanteert daarom vanaf het begin een vette knipoog die de gebeurtenissen begeleidt.

Samen met de 12-jarige Charlotte bewegen we ons door ventilatieschachten en werpen door luchtroosters een eerste blik op de merkwaardige bewoners die in het flatgebouw zijn gehuisvest. Ze spelen in de film functionele rollen, maar intrigeren absoluut. Ze zorgen met hun merkwaardige gedrag voor een bevreemdende sfeer. De locatie doet dat ook. Die is horrorwaardig. Veel licht heeft het gebouw niet en uit de vele tochtige kieren drupt het water gestaag naar beneden. Het geheel maakt een vervallen indruk. Het is geen gezellige woonomgeving.

Terwijl de bijrollen grofmazig zijn gekarakteriseerd, is er aan de karaktertekening van de hoofdpersonages meer werk besteed. Ruime aandacht krijgt de wankele relatie tussen Charlotte en haar stiefvader, die de klusjesman in het gebouw is en in de nachtelijke uren pogingen doet om een strip te tekenen. De gespannen gezinssituatie zorgt af en toe voor enige ontroering. Mooi en bijzonder. Toch wel ongebruikelijk in een horrorfilm van de B-garnituur. Het solide acteerwerk draagt zeker bij aan de ontroering. Met name Alvia Brown als Charlotte maakt indruk als enigszins verwaarloosde tiener met nerdy eigenschappen.

De horror dan. Prima camerawerk zorgt voor spinnenperspectief. Leuk. De speciale effecten zien er ondanks de financiële beperkingen goed uit, Verantwoordelijk daarvoor was het Nieuw-Zeelandse bedrijf Wētā FX dat ook de speciale effecten deed voor de trilogie Lord of the Rings. Allemaal mooie dingen. Daarentegen zijn de tactieken die de film toepast om schrik aan te jagen te vertrouwd en te voorspelbaar om veel opwinding te veroorzaken.

Sting is een sfeervolle film met intrigerende hoofdrollen en bijrollen, met een gangbaar verhaal en met weinig reden voor koude rillingen. Desondanks kijkt de film lekker weg en is vooral leuk.

Niets nieuws onder de zon. Personages die geestverschijningen waarnemen, zijn in veel films al voorbijgekomen. Hoewel het basisidee allesbehalve origineel is, betekent dat geenszins dat er binnen dat genre geen leuke films meer worden gemaakt. Het is juist verbazingwekkend hoe leuk zo’n film met zo’n uitgekauwd thema meestal toch weer is.

Dat geldt ook voor deze film. Ongecompliceerd maar pakkend verhaal. Strakke regie. Geen beroerde personages. Prettig acteerwerk, inclusief de kinderrol. Een geestverschijning. Een achtergrondmysterie. Alle basisdingetjes zijn aanwezig..

De sinistere sfeer ontbreekt helaas op veel fronten. Er zijn voldoende momenten van spanning. Dat wel. Er zijn ook de nodige jump scares die spanning genereren. Dat ook. Toch had de film voor mij best iets duisterder gemogen. Iets intenser. Het is leuk kijkvoer maar ook oppervlakkig en veilig. Als aan het eind alles op z’n plek valt, en je de film nog eens naloopt, valt op hoe weinig intense scènes de film eigenlijk bevat. Met een enkele indrukwekkende geestverschijning en een enkele scène waarin Bacon iets minder routineus acteert, heb je het wel gehad. Vooral de donkere kant van Bacon’s personage blijft te onderbelicht.

Heel leuk kijkvoer, maar de film biedt net te weinig om er verder nog veel denkwerk aan te besteden.

In de derde film waarin regisseur Michael Winner en acteur Charles Bronson samenwerken, speelt Bronson een keiharde politieman die dubieuze methoden hanteert om boeven te vangen. Bronson speelt geen empathisch personage. Bij mij riep hij geen enkele prettige associatie op. Dat feit maakte het bekijken van de film soms tot een afstandelijke bezigheid.

The Stone Killer is een eigenaardige film. Een harde actiefilm met merkwaardig gedrag van de personages en met welhaast surrealistische momenten. Beide hebben een komische uitwerking die ten koste gaat van de serieuze insteek die de film daarnaast ook heeft. Het is lastig om iemand serieus te nemen die zich tijdens een dialoog achter een stellingkast verstopt en tijdens het praten steeds om de voorwerpen in de kast heenkijkt. Of neem de scène waarin Bronson in een ashram met een getuige praat en de aanwezige hippies opeens allemaal wild om hen heen staan te dansen terwijl het gesprek gewoon voortgaat en Bronson geen spier vertrekt. Surrealisme ten top.

Waarschijnlijk vormen dergelijke scènes een tegenwicht voor de harde en strenge manier van doen van Bronson. Een humoristisch tegenwicht voor de no mercy-politiek die Bronson bedrijft. Winner maakt zijn protagonist met opzet belachelijk. Hij plaatst hem bovendien in een klunzig politiecorps waarvan de leden heel gemakkelijk verdachten laten ontvluchten en de meest simpele aanhouding laten ontsporen in een moordpartij. Het is soms net alsof rauwdouwer Bronson in de verkeerder film zit.

The Stone Killer vermaakt eigenlijk maar matig. Dat heeft met de actie niets te maken. Die is gewoon goed. Spannende achtervolgingen en brute schietpartijen. Niets mis mee. Het probleem van de film is voornamelijk zijn warrige verhaal. De film volgt twee plotlijnen. De ene bestaat uit de wederwaardigheden van Bronson. De andere bestaat uit de criminele activiteiten van de mafia. Het is de wazige manier waarop de twee plotlijnen van de film om elkaar heen cirkelen. Ze grijpen nooit prettig ineen. Ze raken elkaar zelfs bijna niet naar tevredenheid. Veel scènes zijn derhalve niet te plaatsen binnen een eenduidig verhalend kader. Dat eenduidige kader is er gewoonweg niet.

Wel genoten van de fantastische jazz die af en toe hard door mijn speakertjes schalde. Ook genoten van de actie. Ook genoten van de surrealistische humor. Niet genoten van het chaotische verhaal. Niet genoten van de stoïcijnse Bronson die in deze film 'the odd one out' is.

Nee. Geen goede film.

Het verhaal over stopmotionfilmer Ella die in de schaduw van haar overheersende moeder staat, is een verhaal over passie, vervoering en innerlijke conflicten. Deze gesteldheden zijn gevat in verontrustende en bezielende beelden die iets doen met de waarneming van de kijker. De film ontleedt op een duistere manier de psyche van Ella en maakt daarbij gebruik van allerhande horrorelementen als monsters en bodyhorror. Het personage Ella wordt fantastisch vertolkt door Aisling Franciosi die ik ook al erg goed vond in The Nightingale (2018).

Regisseur en schrijver Robert Morgan beschouwt en ontleedt Ella’s innerlijke wezen en dat is een fascinerend proces. Er openbaart zich een behoorlijk duister innerlijk waarmee de film vaardig aan de haal gaat. De film bezit een drukkende atmosfeer die wordt beklemtoond door nachtmerrieachtige momenten die heel intens raken aan thema’s als invretende zelftwijfel en drang tot zelfvernietiging. Het zijn mooie beelden die grote indruk maken. Het zijn ook beelden die zo'n prominente plek in de film hebben dat ze een stagnerend stempel op de voortgang van het verhaal drukken. ’t Is een beetje ploeteren. Hollen en stilstaan. Het verhaal uiteindelijk ondergeschikt. Desondanks is Stopmotion een boeiend schouwspel. De film zit gewoon prachtig in elkaar.

De kunstzinnige manier waarop het verval van het innerlijke wezen van Ella wordt uitgebeeld is schitterend. De manier waarop is creatief, bizar, betoverend en bijzonder fascinerend. Het verhaal gaat soms te ver kopje-onder in de afleidende beeldenpracht, maar voldoende genoten heb ik zeker.

Scriptschrijver Everett De Roche leverde de scripts af voor films als Patrick (1978),Long Weekend (1978) en Link (1986). Films die door mij niet werden gewaardeerd als films waarbij je achterover valt van bewondering. Redelijk en vermakelijk zijn meer de termen die van toepassing zijn op bovengenoemde films. Hoog waren de verwachtingen voor Storm Warning dan ook niet. En terecht, want ook deze film is niet meer dan een aardige film.

De film begint heel bedrieglijk als een survival thriller als een jong yuppiestel in een helse storm schipbreuk lijdt. Dat duurt maar even want al snel belanden ze in een Backwood-entourage en begeeft de film zich van het ene cliché in het andere. Met een nooit aflatende stroom regen en een fikse storm op de achtergrond geraakt het upperclass-stel gevangen in de klauwen van een gedegenereerde familie.

Wat volgt is een rauwe film met excessief geweld en tomeloze vernederingen voor het koppeltje. Ook een film met onlogische sprongen in het verhaal. Welk verhaal? En met sterk overtrokken personages. Tijd om daar veel aandacht aan te besteden (laat staan je te ergeren) is er amper, want gebeurtenissen volgen elkaar snel op. De vaart zit er goed in en dat maakt dat de film eigenlijk nog wel leuk wegkijkt ook.

Storm Warning is een waardeloze film. Toen dat idee eenmaal goed in mijn hoofd zat, leek de film op de een of andere manier minder waardeloos te worden. Objectief bekeken deugt alleen de meteorologische entourage. Die zorgt voor sfeer. De handelingen, dialogen en de personages duwen geweld en terreur de film in, maar dat gebeurt zo grofmazig dat daaruit geen spanning valt te ontlenen. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik Storm Warning best vermakelijk vond.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.

Stowaway begint veelbelovend. Een raket met daarin drie bemanningsleden is onderweg naar de planeet Mars. De reis door het donkere onbekende heelal wekt op voorhand al fascinatie op.

Die fascinatie wordt een tijdlang goed gevoed. De verwachtingsvolle spanning van de bemanning die zich nog wat onwennig gedraagt en zich probeert thuis te voelen in de sfeervol geconstrueerde steriele setting van de raket is een fascinerend schouwspel. De spanning slaat over. Laat de verwikkelingen maar beginnen. De openingsscènes hebben me in de juiste stemming gebracht.

De verwikkelingen beginnen als een blinde passagier, die toevallig wordt ontdekt, onherstelbare schade blijkt te hebben toegebracht aan een systeem waardoor de voortgang van de missie gevaar loopt. Vanaf dat moment ontwikkelt de film zich tot een survival drama en gaat het niet meer om de spannende missie naar Mars maar om overleving. In het ruimteschip ontvouwt zich een psychologisch drama waarin de personages zich voortdurend afvragen hoe kosjer het is om iemand op te offeren opdat de anderen kunnen overleven. Onderlinge wedijver en valsigheden spelen daarbij nauwelijks een rol. Van veel verhitting is geen sprake. Met wat schuldgevoel heb je het wel gehad. De bemanning voegt zich gedienstig naar de pacing van de film die een hele rustige en gelijkmatige cadans heeft.

Op een klein uitstapje na is er weinig beleving in de film. Het drama dat zich bezig houdt met de vraag wie opgeofferd moet worden en dat verder de aangetaste gemoedsrust van de bemanningsleden onderzoekt, stelt niet veel voor. Heel veel persoonlijke informatie wordt de kijker niet gegund. De bemanningsleden blijven afstandelijk. Dat maakt het psychologische drama niet indringend. De innerlijke strijd van de personages voelt aan als een verplicht nummer.

Het einde van de film verloopt vervolgens heel onbevredigend. Stowaway is een slowburner en geeft de indruk naar een groots en overweldigend einde toe te werken. Dat einde komt zonder veel onderbouwing zomaar uit de lucht vallen. Het heeft uiteraard te maken met zelfopoffering. Hoe voorspelbaar.

Stowaway is een halfslachtig overlevingsdrama dat zich afspeelt in de ruimte. De ruimte dient als beklemmende factor. Op een ruimtewandeling na gebeurt er met de ruimte an sich verder niets. Het verhaal genereert voorzichtige spanning en daar blijft het bij. Stowaway is een film met een solide uitgangspunt maar is in de uitwerking daarvan gewoon wat vlak en teleurstellend.

Bij de naam David Lynch gaan de gedachten meestal uit naar films met surrealistische droombeelden, raadselachtige dialogen en bizarre personages. Films waarin symboliek, mysterie en absurde situaties de teneur bepalen. The Straight Story doet dat allemaal niet. De film vertelt het ware verhaal van de 240-mijlsreis die Alvin Straight per zitgrasmaaier ondernam om zijn zieke broer te bezoeken. De film vertelt inderdaad een straight story over een persoon met een bijzondere missie en pleegt daarbij psychologisch onderzoek naar het wezen van de mens.

Het tempo van de film is relaxt. Het is een heerlijk tempo dat veel ruimte biedt om de leefwereld van de hoofdpersoon door te lichten. Het is tevens een heerlijk tempo om de gebeurtenissen die onderweg voorvallen te laten uitgroeien tot opzichzelfstaande vertellingen. Leuke, emotionele episoden die niet bijzonder sensationeel zijn maar altijd meehelpen om de karakterschets van Alvin Straight nog weer iets completer te maken.

Schitterende rol van Richard Farnsworth. De melancholieke gelaatstrekken, de vochtige ogen, het getrek aan zijn witte baardje. Ze vertellen de kijker veel over zijn innerlijke gemoed. Zijn gebaren en zijn uitstraling zijn sprekender dan de karige woorden die hij bezigt. De melancholische muziek van Angelo Badalamenti ondersteunt daarnaast het gevoel dat de zwaarte van het menselijk bestaan niet licht moet worden genomen. Het is geen relativerende muziek. De zonovergoten korenvelden met bezige landbouwmachines tenslotte die onderweg voorbijglijden voeden het gevoel van vrijheid en onverzettelijkheid die de missie van Alvin Straight kenmerkt.

Met The Straight Story laat David Lynch zien dat hij niet enkel met krankzinnige fantasieën uit de voeten kan, maar ook een fijngevoelig verhaal kan vertellen zonder daarbij het contact met de realiteit te verliezen. The Straight Story is een schitterende roadmovie waarin de bezieling voor het eenvoudige, het alledaagse en het wezenlijke in het menselijke bestaan centraal staat.

Een film met een prachtrol van Dustin Hoffman. Een wat onbekender werk van regisseur Ulu Grosbard. Onterecht onbekend, want het verhaal is goed, de cast is goed en de regie is goed.

Met name het fantastische acteerwerk van Hoffman tilt de film ver boven de doorsnee uit. Zijn personage heeft nuance. Zijn personage is gedifferentieerd. Zijn personage wekt spanning op. Hij trekt iedereen om zich heen mee de hoogte of de afgrond in. Zijn personage vertegenwoordigt een sluimerend gevaar dat de gehele film in iedere scène op punt van uitbarsten staat. Het verdicht zich. Het rekt zich weer uit. Het suddert. Omdat in de loop van het verhaal bepaalde hebzuchtige en gewetenloze trekjes in Hoffman’s karakter zichtbaar worden, vormt het explosiegevaar een magnifieke dreigende factor in het verhaal.

De film zoomt in op de duivelse vicieuze cirkel waaruit een notoire crimineel maar moeilijk kan ontsnappen. Zijn confrontaties met de bureaucratie in de vorm van reclasseringsambtenaar M. Emmet Walsh zijn frustrerend, schrijnend en kweken begrip voor de keuzes van Hoffman. Fijne rol ook van Walsh als arrogante gezagsdrager die mij bijzonder irriteerde. De man verdwijnt helaas te vroeg uit de film. Wel met een gedenkwaardige knal. Dat wel.

Een jonge en bloedmooie Theresa Russel heeft een wat vlakke en onpeilbare rol. Het script geeft haar personage te weinig ruimte om zich volledig te ontplooien. Met de vraag waarom zij zich in hemelsnaam aangetrokken voelt tot de explosieve crimineel Hoffman, worstelde ik een beetje. Die vraag wordt jammer genoeg niet van een bevredigend antwoord voorzien. Sowieso voelde het onbevredigend hoe het potentieel van haar personage niet voldoende wordt uitgebuit door het script. Hoe knap dus van Russel om met de karige elementen die zij van de schrijvers krijgt aangereikt zo fantastisch aanwezig te zijn. Schitterende actrice.

Straight Time is spannend, kijkt ongemakkelijk en heeft eens niet een clichématig happy end. Heel verfrissend. Fijne film.

Verschrikkelijk slechte film, waaraan werkelijk niets deugt.

Een onzinnig nietszeggend plot. Miserabel acterende hoofdrollen. Zwakzinnige dialogen.

Om spanning en horror te suggereren is een flikkerende en schokkerige beeldvoering toegevoegd. Ook nog eens gefilmd door een rood filter. Zenuwtergend.

De echte horror zat niet in de film, maar in het uitzitten er van.

De scène waarmee de film begint is meteen een heftige. De scène markeert niet het begin van het verhaal. De scène hoort chronologisch gezien veel verderop in de film. Hoe het tot zoveel heftigheid heeft kunnen komen, wordt de kijker pas later duidelijk gemaakt. Er zijn meer films die met een scène aftrappen waarin een sensationele escalatie plaatsvindt. Het doel is natuurlijk om de kijker nieuwsgierig te maken naar de gebeurtenissen die tot de escalatie hebben geleid en naar de afloop ervan. Meestal wordt het verhaal daarna vanaf het begin opgepakt om de kijker vervolgens keurig chronologisch naar het bewuste moment te leiden.

De wegen van Strange Darling zijn minder doorgrondelijk. In zes hoofdstukken die ook nog eens niet tijdgebonden door elkaar springen, leren we de man en de vrouw kennen die de spil zijn van alle gebeurtenissen. De kijker wordt gevoerd met brokjes informatie uit doorelkaargegooide fasen van het verhaal. Op die manier worden pas in de loop van de film de contouren van het geheel duidelijker zichtbaar. Daarbij speelt regisseur en schrijven JT Mollner doorlopend en heel gewiekst met de verwachtingen van de kijker. Die verwachtingen worden steeds net niet ingelost zodat slechts weinig aannames van de kijker standhouden.

Strange Darling is een film waarin van alles gebeurt en de kijker de gebeurtenissen maar moeilijk en pas laat in een groter geheel kan plaatsen. Er is veel dynamiek en de personages zijn moeilijk te peilen. Ze vullen in eerste instantie het wezen van hun karakter in volgens de verwachting van de kijker. Zijn interpretatie is voor de hand liggend en in de meeste gevallen foutief. Het echte personage gaat schuil achter een masker dat met succes de kijker op het verkeerde been zet. Het werkt verrassend goed.

Behalve verrassend is Strange Darling ook een vermakelijke film. Een spannende thriller. De rode draad is een kat- en muisspel tussen de man en de vrouw. Het opjagen van elkaar is een spannende bezigheid. De twee hoofdpersonages worden overtuigend neergezet door Willa Fitzgerald en Kyle Gallner. Visueel is de film ook de moeite. Het camerawerk van Giovanni Ribisi voegt een beklemmende factor toe aan de spannende gebeurtenissen. Strange Darling heeft een goed verhaal, intrigerende personages en fijn camerawerk. Wat een heerlijk filmpje was dit, zeg!

The Strange Door is losjes gebaseerd op een kort verhaal van Robert Louis Stevenson. De film van Universal Studios werd uitgebracht in een periode dat het horrorgenre niet erg populair was. De grote jaren van het genre lagen met de verbeelding van literaire monsters in films als Dracula (1931) en Frankenstein (1931) al enige jaren terug. De wederopstanding van het horrorgenre door toedoen van de Britse Hammer Studios, die de literaire monsters met een make-over en in kleur aan het publiek presenteerden, lag nog een aantal jaren in de toekomst.

The Strange Door is nooit heel populair geworden en dus vrij onbekend gebleven. Niet geheel terecht. De film is niet de allerbeste horror ooit vertoond, maar is het aanzien zeker waard. Een leuk kleinschalig romantisch griezelfilmpje met een verhalend verloop dat in de jaren 50 in Hollywood niet ongewoon was. Gedraaid in stemmig zwart-wit en met een mooie hoofdrol voor Charles Laughton als de sinistere snoodaard. In de film geen angstaanjagende creaturen en fantasyelementen, maar wel een aangenaam voortkabbelende handeling, een spannende finale en Boris Karloff die hier eens niet een monsterlijk type neerzet.

Het is echter Laughton die de film draagt in zijn schmierende rol als laffe, door wraak verteerde intrigant zonder enig greintje emotionele warmte. Het is een vreugde om het optreden van Laughton te aanschouwen. Het grootste deel van de entertainende factor is aan hem te danken. The Strange Door is een vermakelijke film. Geen baanbrekend werk. Geen klassieker. Gewoon vermakelijk.

Een zeer stemmig geschoten film. Stroperig en somber. Weinig dialoog, veel natuur, weinig actie, veel roadtrip en veel onduidelijke flarden van een herinnering die stukjes van een traumatische gebeurtenis invullen. Er zijn weinig feitelijkheden om je als kijker aan vast te houden. Toch is het spannend.
Het zijn met name de herinneringen die zich in het hoofd van de jonge hoofdrolspeler afspelen die zorgen voor een ongemakkelijk gevoel. Er zijn echter meer factoren. Subtielere. Er zijn talrijke kleine ongemakkelijke momenten te vinden in de triviale dialogen en in het blikveld van de jongen. Ook de vriendschappelijke relatie tussen de hoofdpersonages voelt op momenten erg geforceerd aan. Het zijn allemaal dingetjes die extra voeding geven aan gevoelens van onheil en ongemak. Het is onderhuids spannend. De onduidelijkheid blijft lang. De beklemmende laag ook.
Het acteren is ingehouden. De jonge hoofdrolspeler doet het met verve. Zijn lijzige en eentonige stemgeluid geeft aan zijn personage een afwezige en treurige laag mee die impliceert dat er meer aan de hand is dan aan de oppervlakte zichtbaar is. Knap spel.
De minimalistische muziek ligt zwaar onder de scènes. Somber en treurig dragen de klanken onbarmhartig bij aan het ongemakkelijke en beklemmende gevoel.
De slotscènes geven verlichting, maar ook weer onduidelijkheid. Er blijft ruimte voor interpretatie.
Kleine film. Grote impact.

Stranger Than Paradise vertelt niet echt een verhaal. Er gebeurt niet veel. Toch is het een intrigerende film. Humoristisch zelfs. Intrigerend is ie omdat er weinig tot niets gebeurt. Voor de humor geldt hetzelfde. De humor ontstaat uit het feit dat er weinig of niets gebeurt. En niets of weinig betekent in deze film dat drie jonge personages flegmatiek vegeteren alsof het universum alleen om hen draait en de buitenwereld niet bestaat.

Willie (John Lurie) woont in een armoedig appartementje in New York. Hij gokt op paarden, kaart wat voor geld en brengt zijn tijd verder voor de tv door. Soms komt zijn vriend Eddie (Richard Edson) voorbij, die evenals Willie zonder ambitieuze intenties door het leven gaat. Willie’s nichtje Eva uit Hongarije (Eszter Balint) brengt wat ongewenste afleiding maar de relaxte levensstijl verandert er niet door.

Jim Jarmusch zet in beginsel nog wat cultuurshock elementen in. De gemakzuchtige Amerikaanse manier van leven heeft immers weinig te maken met de conventionele en logge Hongaarse leefstijl vol tradities. Heel even denk je naar een satirische film te kijken, maar dat is niet zo. De culture clash verdwijnt alweer snel uit de film en het non-verhaal wordt weer opgepakt.

Het camerawerk is goed en belangrijk voor de sfeerbepaling. De camera schiet korrelige plaatjes, hanteert lange shots en beweegt even traag als de futloze personages. De bijna luie manier van filmen gecombineerd met de zwart-wit fotografie zorgen voor een documentaire achtige sfeer. Het is soms net alsof je naar echte personen zit te kijken wier leven door een filmmaker wordt gedocumenteerd. Filmtechnisch absoluut boeiend. Verhaaltechnisch amper boeiend, maar door de bijzondere cinematografie vergeet je de inhoudelijke armoede bijna volkomen.

Stranger Than Paradise is een minimalistische film. Weinig personages. Weinig handeling. Geen gelikte trucs van de camera. Je moet je daarop instellen of er in meegaan. Doe je dat niet dan dreigen verveling en onbegrip. Dompel je onder en je ervaart een film met een eigenzinnige charme, die drie personages volgt die lusteloos door het leven gaan en zelfs onder paradijselijke omstandigheden in hetzelfde eentonige levensritme blijven volharden dat de kijker intussen al helemaal niet meer als merkwaardig maar als vertrouwd voorkomt. Dat heeft de film toch maar voor elkaar gekregen.

The Stranger is een film die ongehaast zijn verhaal vertelt. Een thriller/drama. De film duurt bijna twee uur en erg veel gebeurt er in die tijd niet. Wie een film verwacht die bol staat van de gevaarlijke actiescènes is hier aan het verkeerde adres. De film speelt zich dan wel af in een crimineel milieu maar richt zich niet zozeer op misdadige perikelen maar veel meer op de twee protagonisten die samen in dat milieu actief zijn en op de invloed die dat milieu op hun karaktervorming heeft gehad.

Ondanks zijn trage tempo en het gebrek aan actie is de film spannend. Heel langzaam ontrafelt het verhaal de identiteit van de twee hoofdpersonages en ontsluiert heel geleidelijk waarom het nu eigenlijk allemaal draait. The Stranger luidt de titel. Die titel impliceert één vreemdeling. In feite zijn beide hoofdpersonen vreemdelingen. De twee mannen die beiden zijn uitgerust met veel baardgroei en weinig spraakzaam zijn, dragen elk geheimen met zich mee. De onthullingen daarvan vinden stapsgewijs plaats en zijn een kwestie van geduld.

In de film hangt een beklemmende atmosfeer. Het verhaal heeft surrealistische trekjes die de beklemming voeden. Het acteerwerk van Joel Edgerton en Sean Harris is erg goed en draagt eveneens bij aan de beklemming. The Stranger biedt een interessante introspectie van twee markante personages door te laten zien wat het voortdurende laveren langs duistere afgronden met een mens doet en wat de prijs is die daarvoor moet worden betaald.

Prachtig drama tegen de achtergrond van het desolate woestijngebied van de outback. Het landschap tekent de sfeer van de film. Traag en onheilspellend. Koud en broeierig. Mooie sfeer.

Prima spel van Kidman en Fiennes. Soms afstandelijk en sober, soms uitgelaten emotioneel in woede, verdriet en onmacht. En dat zonder ongeloofwaardige melodramatische overdrijving. Goed geacteerd dus. De overige (bij)rollen zijn ook bijzonder sterk ingevuld.

Het verhaal is zonder meer boeiend. Een whodunnit gedompeld in drama of vice versa.

Open vragen en halve antwoorden. Veel giswerk. Soms onbevredigend, soms niet. Maar wel realistisch. Life is immers a bitch.

Nadat Under Capricorn (1949) en Stage Fright (1950) geen grote kaskrakers bleken, had Hitchcock dringend behoefte aan een commercieel succes. Met de adaptie van het boek Strangers on a Train van Patricia |Highsmith lukte dat.

De film laat in het begin een mooie maar simpele montage voorbijkomen van rechte treinrails die zich splitsen bij knooppunten en andere richtingen zoeken. Als een geraffineerde metafoor voor de ingewikkelde richtingen die het simpele plot zal gaan volgen. Misschien zoek ik er teveel achter, maar zo interpreteerde ik de beelden. Het basisverhaal is eenvoudig maar heeft spannende potenties die in verschillende verhaallijntjes prima worden uitgewerkt.

Het favoriete thema van Hitchcock werkt ook in deze film weer perfect. Het thema van de onschuldige goedzak die opeens verwikkeld raakt in allerhande duistere zaakjes en moet zien te bewijzen dat hij onschuldig is. De antagonist is een heerlijk sardonische Robert Walker, die met zijn maniakale gedrag de goedzak in een paar suspensevolle scènes flink onder druk zet.

In de laatste 30 minuten wordt de spanning hoog opgevoerd met een spel tegen de tijd. Suspense op topniveau. Opvallend hierin is een scène die zich afspeelt op een overspannen draaimolen. Een merkwaardig en enigszins afleidend intermezzo dat tamelijk hilarisch overkomt en de spanning behoorlijk doet afnemen. Ik kon het hilarische verloop van de scène niet goed plaatsen binnen de dreigende atmosfeer op dat moment.

Het is een kleine mineur in een verder zeer genietbare Hitchcock.

Film die het qua spanning en thrills moet hebben van een aantal jumpscares, van suggestief camerawerk en van vreemde en onwerkelijke geluiden. Het zijn de weinig verrassende elementen die ook voorkomen in andere films uit het horror subgenre 'home invasion'. De film onderscheidt zich in dit opzicht dan ook niet van die andere films met dat thema.
De film doet het misschien zelfs wel iets minder goed, want er missen elementen. De film bezit geen gore. We zien slechts een spatje bloed. En we zien kills die er niet spectaculair uitzien. Dat doen films als Angst (1983) en Ils (2006) toch beter.
Het begin van de film is het beste deel. Het is een stukje drama dat een mooie opmaat vormt voor de beoogde komende spanning. Een stuk film dat niets met het thema home invasion te maken heeft en bestaat uit dramatische interactie tussen de twee hoofdrollen. 'Troubles in Paradise' en best boeiend. Goed geacteerd ook. Prima drama en eigenlijk spannender dan het actiegedeelte, dat bestaat uit gemakkelijk scoren met voorspelbaarheid en opgeklopte psychologische spanning.
Tekenend voor het contrast tussen het intrigerende voorstuk en het flauwe home invasion gedoe, is wel dat ik maar bleef zitten met een onopgelost item uit dat voorstuk. De vraag over de diepere reden van de conflictueuze situatie tussen beide personages bleef in het "spannende" intruder gedeelte maar steeds oppoppen (waarom sloeg zij het huwelijksaanzoek af?). Mijn gefilosofeer daarover zegt genoeg over de mate van spanning in het actiestuk, denk ik.
Mooie vrouw die Tyler. Enig acteertalent kan haar niet ontzegd worden. Dat bleek toch maar weer duidelijk uit het dramatische voorspel. Jammer dat zij in de rest van de film een vervelende gillende keukenmeid moest spelen.

Na het tegenvallende The Strangers (2008) is dit het eveneens tegenvallende tweede deel. Het afscheid van de huiselijke setting en de introductie van een nieuwe setting in de vorm van een trailerpark biedt in eerste instantie hoop. Een sfeervolle lokatie met een creepy uitstraling. Dat moet gezegd. Bebost, donker, ruimtelijk, her en der verlaten caravans en stilte. Veel stilte. Creepy genoeg.
De intruders zijn dezelfde als in het eerste deel. De echte verrassing is daar dus wel vanaf. Toch hebben hun verschijningen nog steeds impact. De gemaskerde belagers die vooral in den beginne gewoon in stilte verschijnen zonder enig ander doel dan creepy zijn, werken absoluut veel ongemak op.
Al doende wordt een onbehaaglijke sfeer gecreëerd. Spanning ontstaat. De scènes waarin de stilte en de rust enkel worden doorbroken door de subtiele aanwezigheid van de gemaskerde belagers zijn de sterkste scènes. De meest beklemmende. De spanning druipt eraf. Die scènes zijn er helaas te weinig, want als eenmaal het actieve kat- en muisspel een aanvang neemt en de bruutheid het wint van het meer subtielere werk neemt de spanning al snel af. Niet eng meer.
We zien voorspelbare jumpscares, voorspelbare keuzes en veel langgerekte scènes die de creepy momenten zodanig uitbuiten of uitstellen dat spanning zelfs niet eens meer ontstaat.
De apotheose duurt in dat opzicht het allerlangst en is bepaald geen opwekkende en spannende afsluiter van de film. Soms maken slotscènes meer indruk. Soms maken slotscènes de nasmaak minder vervelend en soms hebben slotscènes zelfs een positieve invloed op het eindoordeel. Niets daarvan is hier van toepassing.

Tegenvaller.
Het grootste deel van de film gaat over de wetenswaardigheden van een groep zwervers en is erg vervelend om naar te kijken. De non-belevenissen van dit stel zwervers op een schroothoop zijn niet interessant. Er gebeurt niets noemenswaardigs. Een hoop bagger met slecht acteerwerk. Helaas vertoeven we daar dus wel de meeste tijd van de speelduur.
De actie zit 'm een beetje in het begin en vooral in het laatste halve uur. Daar gaan de remmen los met fantastische sfx. Heerlijke body horror en verrukkelijke over the top gore. De film is alleen maar kijkenswaardig vanwege die actie in combinatie met de sfx.
Het verhaaltje heeft helemaal niets om het lijf en blinkt uit in onlogica en chaos. Er wordt geen enkele poging ondernomen om verhaallijntjes te verduidelijken of te verbinden. Toch moet je je een flink deel van de film met deze oninteressante en wanordelijke kost zien te vermaken. Dat lukt dus niet. In dat lange inactieve stuk komt slechts een enkele scène voorbij die het bekijken waard is. Veel te weinig natuurlijk.
Er worden wel wat halfslachtige pogingen ondernomen om tijdens de inactieve periode wat dieper in de personages te kruipen, maar die pogingen zijn meteen al ten dode opgeschreven. De personages zijn vervelend en even oninteressant als het verhaal. Iedereen heeft een slecht karakter, hangt een oninteressant huilverhaal op of is gewoon even ongrijpbaar als de chaotische film.
Met de humor valt het ook niet mee. Welgeteld is er één aardig stukje komedie waarin een afgehakte lul een grappige invuloefening vormt. Veel meer valt er in de film niet te lachen.
De film bestaat uit een half uur pret met speciale effecten. En dat is het.

Een held uit een stripboek. Dat is althans hoe regisseur Walter Hill zijn hoofdfiguur Tom Cody kenschetst. Samen met Larry Gross met wie hij ook aan 48 Hrs. (1982) werkte, schreef hij het script voor Streets of Fire. Een rock ’n roll sprookje.

De film is een mengeling van fantasie en werkelijkheid. Hill mengt de hyperrealiteit van een stripverhaal met het surrealisme van een sprookje en plaatst zijn verhaal in het design van een jaren 80 muziekvideo. De vertelstructuur en het set design kunnen de vergelijking met een sprookje of stripverhaal goed doorstaan. De universele elementen kloppen. Cody is de sterke held die in een weinig kansrijke positie zijn dame in nood uit de klauwen van het kwaad moet zien te redden.

Cody wordt gespeeld door Michael Paré. Hoewel ik hem niet geweldig vind acteren, komt zijn cynische façade wel goed tot uiting. Om zijn status als held te bevestigen vindt hij in Willem Dafoe een heerlijk overdreven gespeelde diabolische vijand. Het meisje in nood is met Diane Lane wat aan de saaie kant. Ik had die rol graag gegund aan Deborah Van Valkenburgh, die in The Warriors ook al zo lekker haar ding deed.

Walter Hill geeft in een interview aan dat hij het schieten van de muziekscènes lastig vond. Begrijpelijk, want totaal niet zijn stiel natuurlijk. Het resultaat mag er echter best zijn. De optredens van Lane en haar band zijn muzikaal niet bijzonder (te gepolijst, te jaren 80) maar de gekozen visuele stijl (de videoclip zoals je die vaak op MTV tegenkwam) barst van de energie. Van een andere orde is de verschijning van het bandje “The Blasters”. Goeie rauwe muziek met natuurlijke dynamiek. The Blasters spatten van het scherm. De filmscore is verder kwalitatief bijzonder goed. Ry Cooder voegt met zijn ingetogen bluesy stijl een intens gevoel van neerslachtigheid, van dreiging, van beklemming maar ook van woest plezier aan de beelden toe.

Beelden, muziek, montage en typecasting. In deze film past alles heerlijk bij elkaar. Fijne film.

Ondanks de aardige synopsis is de uitwerking op film niets meer dan flauwe hap. De film mist scherpte in de actie en in de humor. Het is nergens spannend of echt grappig.

De editing is niet goed. Is lui. De scenes duren veel te lang en missen richting. Beter knipwerk had de film sneller en minder bloedeloos gemaakt. Met snellere scène- en positiewisselingen zou de film al een stuk leuker zijn geweest om te ondergaan.

Slecht camerawerk ook. Vanuit vreemde hoeken en zeer beweeglijk. Zonder reden. Het ademt amateurisme.

De personages zijn belachelijk en ongeloofwaardig. Doordat de film geen duidelijke keuze maakt in zin en onzin, weet je als kijker niet of een personage bewust 'over the top' is geregisseerd of niet. Ik neig trouwens naar het laatste.

Maakt eigenlijk ook niet uit, want het acteerwerk is sowieso niet goed. Assante = oei.

De titel is enigszins grappig en als zodanig geslaagd. De film niet.

De naam van het ene hoofdpersonage is Stu. Hij rijdt voor Uber. De filmtitel is Stuber. Haha.

Niet alle humor is van dit niveau. Benedenmaatse humor wisselt gelukkig af met echt wel hele aardige humor. Dat moet ook wel met een plot dat weinig origineel is en op papier en (zo blijkt) ook daadwerkelijk weinig heeft te bieden. In de humor heeft de film in ieder geval iets dat (over het algemeen) alvast redelijk geslaagd is.

Een overbekend plot. Een onwaarschijnlijk duo dat door het lot is bijeengebracht, bestrijdt samen de misdaad. Dat klinkt erg uitgekauwd en niet heel prikkelend. En dat klopt ook, maar uiteindelijk vallen de vooroordelen mee. De film is dan wel niet heel diepzinnig en er worden geen nieuwe invalshoeken geëxploreerd, maar de humor en de actie hebben een prima amusementswaarde.

De tegengestelde combi van Kumail Nanjiani met Dave Bautista werkt gewoon goed. De interactie binnen het strijdige duo is goed voor grappige situaties en leuke dialogen.

De beste zijn die waarin Nanjiani’s personage het diepst in zijn stereotypische rol kruipt en heerlijk droge teksten spuit als wapen om de gespannen situaties mentaal de baas te worden. Het onbegrip dat de lompe Bautista daar tegenover stelt, maakt een situatie of dialoog extra grappig. En hoe voorspelbaar het soms ook allemaal is, het werkt gewoon toch komisch.

Harde rechercheur Vic en fijngevoelige Stu laten in hun zoektocht naar een onverlaat een spoor van vernieling achter. Het meeste budget lijkt dan ook te zijn opgegaan aan de effecten ten gunste van de actiescènes.

Die financiële uitgave resulteert in leuke over-the-top actie met veel geweld, achtervolgingen en vuurgevechten. Spektakelwerk dat visueel goed in orde is.

De film is een doorzichtige, maar ook amusante en grappige timekiller waar je je geen buil aan kunt vallen.

Ironisch getinte horror. Zeker geen komedie.

Niet heel spannend en niet heel top, maar absoluut kijkbaar. Goede setting.

De dialogen zijn meestal niet erg boeiend en de actie is meestal niet erg overtuigend. Desondanks kent de film nauwelijks inzakmomenten.

Op een bepaald moment schakelt de film heen en weer tussen twee actiescenes die gelijktijdig, maar wel op verschillende locaties, plaatsvinden. Op het moment suprême in de ene scene, schakelt de film terug naar de andere scene. En vice versa. Het is het cliffhanger-idee zoals we dat van de tv kennen, maar dan midden in de film. Het trucje houdt de vaart er in. Best ok.

Het acteerwerk valt reuze mee. Is hier en daar zelfs wel acceptabel te noemen.

De visuele effecten zijn in orde. De geluidseffecten zijn dat ook.

What an unexpected but delightful shock.

Een ongewone, wat rauwe, maar ook scherpzinnige en creatieve film. Je zou de film als een bijtende, absurde en agressieve satire op de filmindustrie kunnen beschouwen. Er spreekt bewondering en fascinatie uit voor de filmkunst en tegelijkertijd ventileert de film een zekere afschuw over de geperverteerde waanzin en zelfingenomen manier waarmee filmmakers hun werk uitvoeren.

Met een zichtbaar genoegen speelt Peter O’ Toole de rol van een excentrieke regisseur die zich gelijk een god boven het voetvolk verheft en zijn volk penetreert met geniale invallen en hautaine bevelen. “We must have this shot. I therefore order that no camera will jamm and no cloud will pass before the sun”. De teksten en dialogen in The Stunt Man zijn fantastisch en bulken van de ironie en het sarcasme.

Om de goddelijke regisseur O’ Toole heen richt regisseur Richard Rush een warrig verhaal in. Een verhaal dat speelt met perspectief en perceptie van zowel de protagonisten als de kijker. List en bedrog. Schijn en realiteit. Genialiteit en geestesziekte. Leven en dood. Alles ligt gekmakend dicht bij elkaar in deze bizarre curiositeit met de naam The Stunt Man.

The Stunt Man speelt zich af op een filmlocatie waar de opnamen voor een actiefilm plaatsvinden. Daar pikt de kijker wat van mee. Om even bij te komen van de verwarring is een prominente plaats ingeruimd voor stunts en stuntmannen die heel nonchalant hun leven op het spel zetten voor een paar dollars. Sensationele en spannende scènes die zich op een aards niveau afspelen en die gewoon amusant zijn zonder diepgaande bijbedoeling. Leuk.

The Stunt Man is een beetje chaotisch en de verhaallijn wat warrig maar de film is toch vooral indrukwekkend. Niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van een magistrale Peter O’ Toole.

Britse korte film van regisseur en schrijver Benjamin Cleary over een typograaf die stottert en daarom een teruggetrokken leven leidt. In zijn hoofd en op papier produceert hij de meest fantastisch volzinnen. Fraai geformuleerd, scherp en humoristisch. Een groot contrast met zijn vocale taalvaardigheid in het echte leven. In een interactie met een ander, krijgt hij amper een verstaanbaar woord over zijn lippen. Een voice-over die de gedachten van de stotterende protagonist openbaart, maakt die tegenstelling dramatisch duidelijk.

Met fijnzinnige humor, een mooie vloeiende vertelstijl en prachtige beelden toont de film hoe moeilijk en hard het leven kan zijn als je niet goed in staat bent te articuleren. De film weet goed uit de dramatische en weeklagende hoek te blijven door met humor en in een luchtige toonzetting de dagelijkse problemen van de protagonist te laten zien.

Stutterer is een zeer aangename en slechts 12 minuten durende feelgood over een stotteraar die je niets anders gunt dan een happy end. Stutterer is een prachtige korte film die smaakt naar meer van Cleary. Hij maakte intussen naast andere korte films ook een langspeler (Swan Song (2021)) die bijna 120 minuten duurt. Totale andere koek en goed gewaardeerd. Interessant. Gaat op de kijklijst.

Assepoester is een sprookje van de gebroeders Grimm. De versie van regisseur Emilie Blichfeldt is bepaald niet sprookjesachtig. Ze maakt een horrorversie die baadt in een duistere sfeer en niet vies is van bloed, gore en slijmerigheid.
Elvira is de naam van de lelijke stiefzuster. In het sprookje heeft ze niet eens een naam. In de film is ze het belangrijkste personage. Van gegoede afkomst maar nu verpauperd. Het is haar droom en die van haar moeder om de prins te trouwen en zo de financiën weer op orde te krijgen. Er is een vervelend feit. Elvira is niet knap. Daar weet de akelige moeder wel raad op. Elvira’s neus wordt op pijnlijke wijze herbouwd. Met naald en draad worden valse wimpers geplaatst. Tijdens de operatie betoont Lea Mathilde Skar-Myren (die Elvira gestalte geeft) zich een heuse screamqueen. Haar geschreeuw wordt op den duur zelfs onderdeel van de muziek die bestaat uit synthesizerklanken die eerder sinister dan sprookjesachtig klinken. Leuk gedaan.
En hoe zit het ondertussen met Assepoester? In de film heet zij Agnes. Van gegoede komaf, maar door stiefmoeder en Elvira gedegradeerd naar huishoudelijke hulp. Terwijl Agnes de koeien melkt, ondergaat Elvira nog meer pijnlijke schoonheidsbehandelingen. Blijkbaar is al die heftigheid nodig om Elvira wakker te schudden. Elvira begint eindelijk te bemerken dat ze slechts een project is ten behoeve van de oudedagsvoorziening van haar moeder.
De vrouwen hebben het niet gemakkelijk in deze hardvochtige wereld. Ze lijden wat af. Van onderlinge vrouwelijke solidariteit is weinig sprake. Van liefde al helemaal niet. En ach, al die pijn en dat egocentrische gedrag leiden volgens het sprookje tot niets anders dan teleurstelling. Dat beseft de kijker (in tegenstelling tot de sprookjesfiguren) terdege.
Den Stygge Stesøsteren is een horrorsatire over schoonheidsidealen. Elvira laat de kijker zien wat zij voor schoonheid over heeft. We zien haar bloeden, pijn lijden en kotsen. Veelal vol in beeld en in close-up. Toppunt van smerigheid is wel de verwijdering van een lintworm via Elvira’s mond. Over de heftigheid van het groteske in deze film hoor je mij niet klagen. Den Stygge Stesøsteren is een heerlijke film.

Claire is een bijzonder goede kapster. Ze is er goed in om kapsgewijs het beste uit andere mensen te halen. Klanten zien haar graag en vinden haar aardig. Haar klanten hebben echter geen idee wat zich achter Claire’s vriendelijk façade verbergt. Claire is niet gelukkig. Ze heeft geen vrienden en is the odd one out in het sociale verkeer. Zolang zij de kapster is en de ander de klant gaat het goed. Buiten die beroepsmatige gesteldheid verloopt de interactie met andere mensen hopeloos.

Gelukkig voor de kijker heeft Claire een ietwat lugubere gewoonte ontwikkeld die haar helpt om haar eigen leven even te vergeten en zich gelukkig te wanen in de huid van een ander. Dat klinkt wel prettig. Wie heeft er nooit gedroomd om het leven van een ander (succesvoller, machtiger, blijer etc.) persoon te leiden. De manier waarop Claire het aanpakt is iets minder onschuldig en valt niet meer in de categorie ‘dagdromerij’.

Het contrast tussen de opeens heel gelukkige Claire en de gruwelijke daden die ze pleegt om dat geluksgevoel te bereiken, zorgen voor een behoorlijk ongemakkelijke sfeertekening. Een intrigerend personage, die Claire. Haar daden zijn ingegeven door een grote eenzaamheid. Ze wil niets liever dan een graag gezien iemand zijn en erbij horen. Claire wordt uitstekend neergezet door Najarra Townsend die er erg goed in slaagt om haar personages iets onbehaaglijks te laten uitstralen. Iets onprettigs dat maakt dat je liever wat afstand tot haar neemt. Dat gevoel openbaart zich grandioos in enkele scènes die zich op het sociale vlak afspelen en waarin Claire zich ietwat vreemd gedraagt en achter haar rug om belachelijk wordt gemaakt.

De film is de lange versie van een korte film van Jill Gevargizian, die ook de lange versie regisseerde. Wellicht is dat de reden dat de film zich beperkt tot variaties op een aantal basisscènes. Dat begon mij in de loop van de film op te vallen. Ik had het verstandiger gevonden om in plaats daarvan meer in de achtergrond van Claire te duiken. Ze is er boeiend genoeg voor. Een gemis, vind ik. Desondanks schetst The Stylist een fascinerend portret van een getroebleerd persoon en weet daarmee bij de kijker zowel gevoelens van verontrusting als van tragiek te bewerkstelligen.

Visueel ziet de film er best aangenaam uit door het gebruik van zachtzwoele kleuren die zowaar soms een romantische sfeer weten op te roepen wat gezien de zonderlinge hoofdpersoon en de gruwelijke gebeurtenissen die af en toe plaatsvinden een merkwaardige maar ook intrigerende vaststelling is. Ik vond The Stylist wel ok.

De film is losjes gebaseerd op de roman Carmilla van de Ierse schrijver Sheridan Le Fanu. Een gotisch werk uit 1872, dat samen met Dracula van Bram Stoker geldt als de geboortegrond van het fantastische wezen dat men vampier noemt. Althans de moderne variant van dat wezen, zijnde de vampier zoals die in film en boek heden ten dage ten tonele verschijnt. Het wezen zelf bestaat natuurlijk al veel langer.

Al eeuwen komt het wezen langs in getuigenissen en volksverhalen. Zo is er een als waar opgetekende geschiedenis waarin wordt getuigd dat een vampier in 1672 in Ljubljana de staak uit zijn borst trok, die men daarin hamerde, en wegwierp. En deze: van de 17e tot het midden van de 18e eeuw was het vampirisme endemisch in Servië en Hongarije, waar een koninklijke commissie werd benoemd om een onderzoek in te stellen. Ja ja, vampirisme werd ooit absoluut serieus genomen.

Terug naar de film. De film beweegt zich rond twee mooie vrouwelijke hoofdpersonages, die er een mysterieuze relatie op na houden. Intrigerend, opwindend en een tikkeltje erotisch. Minder uitgesproken en romantischer dan de kille geschiedenisles in de alinea hierboven. De film vertelt een enigszins aangepaste versie van het Carmilla verhaal. De setting van de roman is verplaatst naar Hongarije en het verhaal speelt zich af in 1986. Niet bepaald 1872 dus. De locatie is een prachtige bouwval. Een enorm kasteel waarvan de muren zijn beschilderd met fresco’s die allerhande gruwelijkheden uitbeelden. Prachtig zo’n ruïneus kasteel. Duister. Spookachtig. Sfeervol.

Er is spanning. Er is gevaar. Er is dreiging. Is het iets dat in het kasteel huist? Zijn het de voortbrengselen van een oude vloek? Is het een corrupte generaal van het Hongaarse leger? Is het de mooie mysterieuze Carmilla, het ene verleidelijke hoofdpersonage? Of is het misschien een fantasievolle beleving die zich enkel in het hoofd van het andere mooie vrouwelijke hoofdpersonage bevindt en een uitweg zoekt? Allemaal mogelijkheden. Allemaal mysteries. De film schurkt langs alle possibiliteiten en is pas aan het eind min of meer eenduidig in het antwoord.

Naast de hoofdvertelling is er ruimte voor wat lokale plotlijntjes en wat maatschappelijk commentaar op de communistische samenleving (corruptie en cultuurbarbarisme) en passeren bijgeloof en een onvriendelijk winters landschap.

Fijne duistere film. Met suggestief camerawerk. Traag in de voortgang en sudderend in een ongemakkelijke sfeer. Mooi.