Opinions

Danny Doyle waagt zich nogmaals aan een sombere toekomstvisie die zich dit keer niet in een wereld vol zombies maar in de dreigende stilte en onmetelijke weidsheid van het heelal afspeelt. Het scenario is niet bijster vrolijk. De zon sterft af. De aarde wordt koud. Een ruimteschip met acht bemanningsleden is op weg naar de zon om een nucleaire bom op de zon te droppen, die daardoor hopelijk weer gaat schijnen. Het plot is een handzame rode draad waar je op terug kunt vallen, terwijl de film eigenlijk over hele andere dingen gaat.

In het eerste deel van de film vergezellen we de bemanning op zijn reis naar de zon. Doyle besteedt aandacht aan de transcedente aspecten van het avontuur. Het ruimteschip op weg in de duisternis van de lege ruimte. Een miniem stipje in het zwarte niets. Logisch dat in de film religieuze en mythologische duiding in veel details en in de subtekst de kop opsteekt. Neem bijvoorbeeld de naam van het ruimteschip, Icarus. Icarus die volgens een verhaal uit de Griekse mythologie, vol hoogmoed naar de zon vloog en de toorn der goden over zich afriep. De verwijzing naar de mytische figuur is enigszins merkwaardig. De naam weerhoudt de bemanning er in ieder geval niet van om zelf fysieke en psychische grenzen te overstijgen en zo de goden te tarten.

Wat als een meditatieve ruimtetrip begint, gaat in het middendeel over in een scala aan pakkende psychologische dramatiek als de irritaties onder de bemanningsleden nog maar moeilijk zijn te sussen en beginnen te escaleren. Op een reis die acht jaar duurt en tijdens welke de bewegingsruimte beperkt is, liggen conflicten en uitbarstingen voor de hand. In een dergelijke setting kraakt het van de emotionele spanning en raken lontjes snel verhit. Het ruimteschip is met zijn smalle gangen, steriele ruimtes en kleine leefoppervlakte een claustrofobische bom. Het beklemmende middendeel waarin de spanning heerlijk wordt opgebouwd, bevalt goed.

Na het psychologisch turbulente middendeel gaat de film over in een hectisch adrenaline-opdrijvend sci-fi rampenscenario dat zelfs nog aantikt bij het horrorgenre. De visuele conversies zijn indrukwekkend. Na de epische en bedachtzame weergave van de onpeilbare diepten van het heelal schiet de film met de hulp van de zon door in een extreme visuele koortsdroom. Een brandend inferno wordt op het filmdoek getoverd. Behalve de beeldimpressies is de score indrukwekkend. Het geluid van het Techno-bandje Underworld draagt bij aan de hoge expressionistische kracht van de beelden. Ik zal eerlijk toegeven dat ik in de hectiek de rode draad volledig kwijt was. Dat beviel niet. Pas aan het eind keert de rust weder en knoopt de film weer banden aan met de oorsprong van het verhaal.

Sunshine is dystopische sci-fi die laagje voor laagje de menselijke wil om te overleven ontleedt. Spannend en interessant. Sunshine is ook een film die audiovisueel veel van de kijker vraagt. En daar moet je zin in hebben.

Film die de meeste tijd besteed aan een kortstondige periode waarin een man van middelbare leeftijd aansluiting vindt bij een groep jonge feestende toeristen. We zien zon, zee, drank, naakt en veel ongemakkelijke en geforceerd aandoende situaties die duidelijk moeten maken dat het prettige gesocialiseer vast niet van lange duur zal zijn. Nogal mager, vond ik het.

Op zich is het leuk om even te kijken naar partygirls en -boys, die de vakantie en de vrijheid vieren. Leuk, maar niet heel interessant. De jonge personages zijn nogal hol. Ze hebben geen andere laag dan de libertijnse laag die wordt ingegeven door het vakantiegevoel. Tot veel meer dan feesten, zuipen en neuken zijn ze niet in staat. De aantrekkingskracht van dat gedrag op de introverte en neerslachtige hoofdpersoon is me dan ook niet duidelijk. Een gevoel van eenzaamheid en een depressie kunnen redenen zijn om even de vergetelheid in feest, drank en seks te zoeken. Dat klopt wel, maar het gaat te ver om meteen maar het spoor bijster te raken, zoals de hoofdpersoon dat in deze film doet. Helemaal als spontaniteit en groepszin geen natuurlijke eigenschappen van de man zijn.

Juist om die reden zou het Interessant zijn om de diepere motivering van de hoofdpersoon te leren kennen. Het is immers niet niks. Wanhopig verliefd worden, stalkgedrag en ander raar gedrag vertonen en jezelf isoleren van de gemeenschap. Kortom, alle gevoel voor richting verliezen. Dat is nogal wat en dat doe je niet zomaar. Daar zit vast een interessante achtergrond aan vast.

Dat het met de geestelijke stabiliteit niet helemaal goed zit, is duidelijk. Dat de hoofdpersoon ongelukkig en eenzaam is, ook. Maar het antwoord op het waarom ontbreekt. En dat voelt aan het eind van de film onbevredigend.

Ondertussen is het genieten geblazen van de vlinderende en bloedhete Elli Triggou. Hoe langer de film duurde, hoe meer ik de hoofdpersoon ging begrijpen. Alle psychologische bespiegelingen kunnen overboord. Zou Elli Triggou niet gewoon de reden zijn voor het ontsporende gedrag van de hoofdpersoon. Zou het zo simpel zijn?

Vijf inactieve State Troopers in Vermont besteden hun tijd aan het kibbelen met de plaatselijke politie, het doen van kaartspelletjes en het treiteren van verkeersovertreders. Vanwege de humor zijn al die activiteiten uitvergroot en met een saus van flauwiteiten overgoten. Het vervelende is dat de humor niet leuk is. Ik heb verschrikkelijk niet gelachen.

Toen ergens in de film de mededeling werd gedaan dat de vijf zouden worden wegbezuinigd op last van de gouverneur, was mijn opluchting groot en brak een brede grijns door. Maar helaas, we leven in een wereld waar het onrecht welig tiert. De verschijning van de film Super Troopers 2 zegt in dat opzicht voldoende.

De humor van de film wordt wel vergeleken met die uit Police Academy. Police Academy is in vergelijking met dit prul echter een briljante film. Onzin dus

Het enige onderdeel uit het verschrikkelijk Super Troopers dat beviel was de muziek.

Superbad past als tienerkomedie goed in de lijn van films als American Pie (1999) of Road Trip (2000), die op hun beurt weer goed in de lijn passen van films als American Graffiti (1973) en Fast Times at Ridgemont High (1982). Ook Michael Cera, Jonah Hill en Christopher Mintz-Plasse als losers die dromen van seks en wanhopig proberen op een feestje te worden uitgenodigd, passen in die traditie. Seth Rogen en Bill Hader maken het plaatje compleet. Et voilà, een simpele komedie met absurde gebeurtenissen en platte humor is geboren. Ik heb er hartelijk om moeten lachen.

Het script werd door Seth Rogen samen met zijn jeugdvriend Evan Goldberg geschreven. Hiermee is meteen de keuze van de voornamen van de beide protagonisten verklaard. De dialogen zijn ruim voorzien van fecale taal, maar dat zal in combinatie met de persoon van Seth Rogen geen verwondering wekken. De platheid wordt overgoten met een aardige funky soundtrack. Best geinig allemaal.

Superbad is een leuke komedie met een lekker tempo dat voorkomt dat er tijdens de lange zit van 118 minuten verveling opborrelt. Superbad is voor de liefhebbers van onzinnig en plat vermaak. Ik heb me goed vermaakt. Blijkbaar behoor ik tot de doelgroep.

net The Sure Thing is een leuke tienerkomedie met twee aangename hoofdrollen van John Cusack en Daphne Zuniga die samen op weg zijn naar het zonnige Californië. De kracht van de film is de uitstekende weergave van de tegenstelling tussen beide personages. De komedie ontspruit voornamelijk uit het feit dat beiden elkaar totaal niet liggen en voortdurend bakkeleiend door de film trekken.

Natuurlijk is deze romantische tienerkomedie voorspelbaar, maar dat deerde me eigenlijk nauwelijks. De manier waarop het voorspelbare wordt getoond is dermate dynamisch en fris, dat de gebeurtenissen onderweg leuk zijn en een film lang leuk blijven. Het helpt daarbij dat de film echte aandacht besteedt aan zijn personages die uit iets meer dan een paar vellen bordkarton zijn opgebouwd. De meer dan oppervlakkige aandacht die er voor de karakters is, kijkt erg prettig.

De humor is bijna nooit banaal en bijna nooit sarcastisch. Dat wil niet zeggen dat de humor preuts is of niet stekelig kan zijn. Nee. Het zegt enkel dat de film niet kiest voor gemakzuchtige humor. The Sure Thing biedt trouwens meer dan alleen humoristische taferelen. De film is een fijne mengeling van komedie en empathische ernst waarbij uit de personages en het verhaal iets meer laag wordt gehaald dan je zou verwachten na het lezen van de plotbeschrijving.

Leuke film.

„Before you can surf, you must suffer”, verkondigt een charismatische en surfende lokale bewoner tegen Nicolas Cage. Met het uitspreken van die woorden geeft hij bondig de premisse van The Surfer weer. De gedesillusioneerde Cage lijdt dan ook wat af in deze psychologische thriller als hij het slachtoffer wordt van venijnige pesterijen en het onderwerp is van leedvermaak.

Aangevoerd door macho-local Scally belet de agressieve surfgemeenschap die wel iets van een cultus wegheeft, Cage en zijn zoon te surfen in de zee aan het strand waar Cage opgroeide. De vernederende ervaring zet hem des te sterker aan om zijn plannen voor de toekomst te realiseren. Het kopen van het huis van zijn grootvader bijvoorbeeld. Zijn grootvader die ooit aan het strand woonde dat Cage nu niet meer mag betreden. Het huis waarin Cage een groot deel van zijn jeugdjaren doorbracht. Het strand waar hij vroeger altijd surfde. Mooie plannen. Het zijn tevens plannen die onbereikbaar lijken vanwege de vele complicaties die steeds maar opduiken. Relationeel, financieel, emotioneel.

Vanaf een hoge rots kijkt hij naar het strand, kijkt hij naar het object van zijn verlangen en droomt het goede leven. Hoe meer hij kijkt en droomt hoe meer hij de realiteit uit het oog verliest. Hij lijkt volledig in zijn obsessie te verdwijnen. We zien effectenmakelaar Cage met zijn dure auto en zijn designerhorloge door een reeks zwarthumoristische gebeurtenissen in toenemende mate verloederen. De transformatie gaat gepaard met een steeds surrealistischer wordende entourage. Het is een passende omgeving voor een manische antiheld.

Allesverterende obsessie, cultische kameraadschap, materiele status en patriarchale dominantie fermenteren onder de regie van Lorcan Finnegan in deze psychologische thriller. Een thriller met een nachtmerrieachtige sfeer die balanceert tussen hallucinatoire horror, pesterige misdaad en brute Backwoods. Met Nicolas Cage te midden van een desolate omgeving die wordt geschetst met een kleurenpalet bestaande uit okergele, viezig witte en stroperig bruine tinten. Het perspectief van de vertelling ligt bij Cage. Of het betrouwbaar is? Misschien wel. Misschien niet. Onaangenaam, beklemmend en sfeervol is het perspectief wel. Goeie film.

Joseph leidt geen opwindend leven. Zijn werk op een Londens vliegveld verloopt routinematig. Dag na dag fouilleert hij reizigers en onderzoekt hun bagage. Werktuigelijke handelingen in een grijze omgeving met collega’s waar hij amper sociale interactie mee heeft. Na het werk brengt hij eveneens routinematig zijn avonden door in zijn saaie appartement. Nee, heel spannend is zijn leven niet.

Toch is er iets in zijn kleurloze wezen dat stilletjes aan het borrelen is. Bij een obligatoir bezoek aan zijn ouders zien we al wat onderhuidse spanninkjes opkomen. We zijn gewaarschuwd. Een poging om een simpele tv-kabel te vinden, ontaardt vervolgens in een angstwekkende odyssee waarbij Joseph hard met zijn persoonlijke grenzen wordt geconfronteerd.

Je leest het wel eens. Je ziet het op de tv wel eens voorbijkomen. Verhalen over rustige brave en fatsoenlijke mensen die opeens hele rare dingen doen. Mensen die opeens ontsporen of zelfs een misdrijf begaan. Mensen die tijdens een plotselinge egotrip andere mensen beschadigen. Het lijkt zo onvoorstelbaar.

Daarna is er altijd het publieke afgrijzen, de publieke rouw en de publieke verontwaardiging. Tja. Mosterd na de maaltijd. Interessanter is de vraag wat nu de aanleiding is voor iemand om dingen kapot te willen maken of om de maatschappij te willen ontwrichten. Wat is de aanleiding voor de ‘spontane’ drang om zich niet meer te willen conformeren aan regels en normen. De drang die iemand influistert zijn lage driften te volgen. Wat is het dat zo'n drang doet ontwaken.

In Surge poogt filmmaker Aneil Karia een (deel van een) antwoord te formuleren door een kijkje achter het decorum van zo’n persoon te nemen. De film doet dat heel intiem en zit dicht op zijn hoofdpersonage. De handcamera doet confronterend werk. De intimiteit van de beleving zorgt voor een continu gevoel van spanning. Het kijken naar de film roept een onaangenaam gevoel op. Sterk gedaan.

Als Joseph de controle verliest en zijn destructieve driften begint te volgen, dan zit daar geen hatelijk doel achter. Althans ik bespeurde dat niet. Hoewel de ontmoetingen met mensen hem nerveus maken of agiteren, kreeg ik niet de indruk dat hij een hekel heeft aan mensen. Zijn drijfveren komen volgens mij meer voort uit een sterke impuls om de doelloosheid en de zinloosheid van zijn eigen bestaan te ontvluchten.

Surge is een kleine film. Een film zonder schietpartijen of brute moorden. Ook een film zonder veel dialoog. In plaats daarvan zien we hoe Joseph (een uitstekende Ben Whishaw) anderhalf uur lang door de stad loopt en daarbij op een indrukwekkende manier steeds manischer en rustelozer wordt. Spectaculair is het niet. Veel is het niet. Onaangenaam en indringend voelt het absoluut.

Film naar een verhaal van Belcampo. Leuk dat de schrijver jaren na zijn dood op deze wijze nog enigszins in the picture blijft. De bijzonder fantasierijke schrijver blijft zo een plekje in de vergetelheid nog even bespaard.

De eerste helft van de film is best goed. De inspanningen en acties die naar de dood moeten leiden worden prima uitgespeeld en leveren een paar humoristische scenes op. Wel blijft de humor in tegenstelling tot het lekkere absurde verhaalgegeven nogal braaf. Het onderwerp leende zich wat mij betreft perfect voor meer cynische, absurdistische en bijtende humor. De humor die er wel is, werkt goed, maar is zonder peper gewoonweg niet memorabel.

Het tweede deel van de film waarin de romantiek een grotere rol krijgt toebedeeld is minder aansprekend. De humor, de handeling en de dialogen worden vlakker en de film gaat helaas erg de kant op van de zouteloze feel-good. Jammer.

Van Koningsbrugge is een beperkte acteur, maar vertolkt zijn rol hier best redelijk. Verbaan acteert beter en bewijst dat hier ook in een leuke frisse rol.

Aardige film.

Een zwarte vrouw in een kooi midden in de woestijn. Brandend in de zon. Rillend in de nacht. Zonder eten en drinken. Uitgeput, wanhopig en zich nederleggend op de bodem van de kooi. Rondom de kooi wemelt het van de mieren die uit spleten in de grond tevoorschijn kruipen en voor wie de woestijn niet the middle of nowhere is. Hun verschijning maakt de positie van de zwarte vrouw nog schrijnender. Een zwarte vrouw achter tralies midden in de woestijn. The Survival of Kindness is geregisseerd en geschreven door Rolf de Heer en is een parabel over onderdrukking en racisme die zich in een surrealistische wereld afspeelt waar een epidemische ziekte huishoudt..

Een zwarte vrouw in een kooi in de woestijn. BlackWoman wordt ze in de filmcredits genoemd. BlackWoman, gevangen genomen en achtergelaten door gedaanten met gasmakers. Wreed en onmenselijk. Verklaringen voor deze actie worden niet gegeven. Begrijpelijk want het valt niet te begrijpen. Hoe verklaar je immers racistisch geweld. Hoe verklaar je geweld dat wordt gebruikt tegen een medemens op basis van huidskleur. BlackWoman slaagt erin te ontsnappen. Ze begint te lopen. Blootsvoets door de woestijn. De film vertelt van haar reis. Langs ruïnes. Langs doden. Langs vervallen dorpjes en stadjes waar mensen met een gasmasker de dienst uitmaken.

Geen heuse reis, zo vermoed ik. Een figuurlijke reis die zich waarschijnlijk in haar hoofd afspeelt. Is ze immers wel echt lijfelijk ontsnapt uit haar kooi. Ik betwijfel het.

Haar reis voert haar ook naar het verleden. In een museum dat aan de koloniale geschiedenis is gewijd, vindt ze kleding die witte overheersers droegen in de tijd dat ze nog de volledige macht hadden. Het is dezelfde kleding die de mensen met de gasmaskers (nog steeds of nu weer) dragen. Gasmaskers die hen beschermen tegen de ziekte die rondwaart maar die hen ook onherkenbaar maakt. Onherkenbaar als persoon. Onherkenbaar als mens. Zo zijn zij in staat om in alle anonimiteit zwarte mensen op te pakken en in kooien op te sluiten of zelfs gewoon dood te schieten. Net als vroeger. Of net als altijd.

The Survival of Kindness is een film zonder herkenbare spraak. Dat wil zeggen dat de taal of talen die worden gebezigd verzonnen talen zijn. Goede communicatie zorgt voor begrip en verbindt. In de film begrijpen alleen gelijkgezinden elkaar. Mensen van diverse komaf verstaan elkaar niet. Er bestaat dan slechts rudimentaire communicatie die de lading onvoldoende dekt. Die vorm van communicatie gebeurt door gebaren, signalen en door de toon waarop iets wordt uitgesproken. Die toon is veelal agressief en is met name te horen in de klanken die de monden verlaten van de mensen met de gasmaskers. Rolf De Heer creëert een wereld die ontsproten is aan de onze en zet de raciale verhoudingen daarin op scherp. Dat wat zich in onze wereld meestal onderhuids afspeelt, is daar bovenliggend.

The Survival of Kindness is een interessante film. Het is ook een film die te lang teert op hetzelfde gegeven. Ik merkte dat ik niet echt werd gegrepen door wat ik te zien kreeg. Ik werd niet in de film gezogen. Daarvoor was de schets van de wereld en van de gebeurtenissen mij te abstract. Het emotioneerde me niet. Uiteindelijk is het basisidee naar mijn mening toch iets te mager om een volledige speelfilm te vullen. The Survival of Kindness is een interessante film die door de lange speelduur steeds minder interessant wordt. Daar laat ik het dan maar bij.

Een rauw overlevingsdrama dat zich in post-apocalyptische sferen afspeelt. Een wereld waarin enkel overleving telt. De basisbehoeften zijn voedsel en seks.

We volgen een eenzame overlever die gezelschap krijgt van een moeder en een dochter. Ze vinden bij hem onderdak. Ruilmiddel: seks.

De film ontwikkelt zich vanaf dat moment traag, maar wel spannend. Er gebeurt op zich niet heel veel in actieve zin. Wel veel in psychologische zin. De onderhuidse spanning loopt hoog op.

De ontwikkelingen in de onderlinge verhoudingen zijn erg boeiend. De mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Ego is een relatief begrip. Medemenselijkheid is misschien niet uitgeroeid? Liefdeloosheid is schijnbaarheid of toch niet? Het is boeiende materie die nogal misplaatst lijkt in een keiharde leefomgeving waarin niet-materiële zaken er op het eerste gezicht niet toe doen.

Er is weinig dialoog. Het intense acteerwerk maakt zaken voldoende duidelijk. Niet alles hoeft te worden uitgesproken of te worden uitgelegd. Niet in deze wereld. Spraak is vaak overbodig en niet altijd zinnig. Het is verspilling. Zeker in een wereld waarin schaarsheid in alle opzichten de boventoon voert.

Mooi!

Over een jonge priester die gaatjes prikt in condooms teneinde het geboortecijfer te verhogen om aldus te voorkomen dat de parochie uitsterft. Het eerste halve uur is vermakelijk. In dat halve uur lukt het regisseur en schrijver Vinkos Bresan het plot met veel speelsheid en humor in te kleden. Aardige woordgrappen en geslaagde situatiekomedie. Het sprankelt. De film schroomt ook niet om het katholieke geloof enigszins te ridiculiseren. Best grappig, dat halve uurtje.

Vervolgens is er van de sprankelende sfeer niets meer over. Alles dat ludiek, absurd en grappig is heeft de film in het eerste halve uur verpakt. Wat rest is gewoon niet meer grappig. De film slaagt er niet in fris en speels te blijven. De ideeën zijn op. Wat volgt is geforceerde humor die vooral vervelend is en van het restant van de film een bijzonder langdradige exercitie maakt. Ik was erg blij dat de film was afgelopen.

In Swallow draait het om een jonge vrouw die haar psychische instabiliteit probeert te compenseren door het inslikken van niet-eetbare objecten. Dit wordt het pica-syndroom (Pica pica = ekster) genoemd. Genoemd naar de ekster omdat deze vogel het (naar het schijnt) ook niet zo nauw neemt met het voedsel dat hij naar binnen werkt. De officiële benaming klinkt misschien niet heel onvriendelijk, maar het syndroom is dat wel.

Carlo Mirabella Davis vertelt in zijn film over een vrouw die zich opgesloten voelt in haar huis, in haar huwelijk, in haar wezen. Over een vrouw die door haar aangetrouwde familie klein wordt gehouden. Over een eens mondige en zelfstandige vrouw die nu nog maar één taak heeft en dat is zorgen voor nageslacht. Met het doorslikken van voorwerpen verkrijgt zij het gevoel dat zij waardigheid en zelfstandigheid bezit. Uiteraard ontwikkelt zich een neergaande spiraal en neemt haar merkwaardige behoefte om niet-eetbare dingen te consumeren steeds grotere vormen. Ze heeft steeds meer nodig om zich waardig te kunnen blijven voelen.

Swallow is geen film van grootse effecten en pompeus drama. Swallow is een film waarin het thema zich bedachtzaam en sluipenderwijs manifesteert. Omdat de film soms wat in een kringetje ronddraait, manifesteren zich ook momenten van saaiheid. Gelukkig is er fijne zwarte humor die deze momenten minder saai laat zijn.

Ik zou Swallow eerder als een psychologisch drama dan als een thriller (volgens imdb) kwalificeren. Enigszins slepend is de film soms wel, maar dankzij het prima spel van Haley Bennet en kleine aanvallen van zwarte humor is de film redelijk vermakelijk.

De (eens) vermaarde coiffeur Pat Pitsenbarger verlaat het bejaardentehuis en maakt een tragikomische rondgang door het Amerikaanse plattelandsstadje waar hij eens furore maakte. Udo Kier speelt de rol van Pat Pitsenbarger. Die naam klinkt als een gefantaseerde naam, maar dat is niet het geval. Pitsenbarger bestond echt.

Udo Kier is een markante acteur die ik wel eens tegenkom in horrorfilms waarvan de meeste van magere kwaliteit zijn. Desondanks is hij een goede acteur. In Swan Song laat hij dat zien als hij een indringende vertolking aflevert van een geëmotioneerde man die terugdenkt aan zijn verleden als glamoureuze homoseksueel in hetzelfde stadje als waar hij nu doorheen loopt.

De regisseur is Todd Stephens. Hij verhaalt in Swan Song van een oudere generatie homo’s die veel meer dan de huidige generatie te maken had met vooroordelen en discriminatie. Het is ook de generatie die in de jaren 80 ongenadig geconfronteerd werd met Aids. De ziekte die veel angst en leed in de homoseksuele gemeenschap veroorzaakte.

Stephens baseert zich in Swan Song op zijn eigen ervaringen. Het verhaal speelt zich in zijn eigen geboorteplaats af. De plaats waar in zijn jeugd de echte Pat Pitsenbarger rondliep. De extravagante coiffeur en uitbundig feestvierder Pitsenbarger moedigde Stephens ergens in de jaren 80 ooit aan om open te zijn over zijn seksuele geaardheid. Genoeg reden voor een filmisch monument, zal Stephens gedacht hebben.

De film lijkt in eerste instantie een pure komedie te zijn. De film opent met een opeenvolging van absurdistisch getinte momenten. Al snel worden daar momenten vol melancholie aan toegevoegd zodat de film een mooie balans opbouwt tussen melodramatische nostalgie, bitterzoete feelgood en vrolijkmakend absurdisme.

Swan Song heeft een origineel en emotioneel verhaal en zit vol heerlijk maffe personages. Swan Song is een ontroerend fijne film.

Ze zijn een vloek van deze tijd. Mensen die via de sociale media een persoonlijke boodschap verkopen onder het mom van het algemene nut. Influencers heten zij. Deze nitwits bedrijven over de ruggen van talloze volgers een lucratieve business. De geënsceneerde manier waarop influencers authenticiteit verkopen, is vaak stuitend. Regisseur Magnus von Horn staat in zijn film Sweat sceptisch tegenover het nut en de authenticiteit van het fenomeen. Zijn hoofdpersonage Sylvia is een aantrekkelijke dame die korte fitnessvideo’s met een persoonlijke boodschap via een YouTube kanaal verspreidt en daar royaal van leeft.

Von Horn benadrukt in zijn film de oppervlakkigheid van dergelijke videoboodschappen en toont tevens een tamelijk vlak en oninteressant beeld van de dagelijkse routine van de fitnessgodin. Voor haar is het belangrijker om er goed uit te zien en gesponsorde gymnastische onzin te verkopen dan haar kijkers gefundeerd aan hun gezondheid te laten werken.

Nu is oppervlakkigheid altijd een dankbare insteek bij het ridiculiseren van een fenomeen. Het is gemakkelijk om Sylvia enkel als een inhalige huichelachtige bitch met een enorme geldingsdrang neer te zetten. Gelukkig bouwt de film enige nuances en gebeurtenissen in die Sylvia tot een minder glamoureus en eerzuchtig personage maken.

Sweat vertelt vooral hoe de droomwereld van Sylvia langzaam afbrokkelt. Haar relatie tot haar familie is afstandelijk. Ze is sowieso niet in staat om noemenswaardige intermenselijke relaties aan te gaan. Ze is een mens die door haar fans wordt geadoreerd als godin en niet als mens met menselijke behoeften en eigenschappen. De fitnessgodin met honderdduizenden volgers is een eenzaam fenomeen.

Het verhaal wordt rustig verteld en hanteert een documentaire-achtige stijl. De camera dicht op Sylvia. De kijker is een voyeur die zijns ondanks als het ware aan haar geketend is. De ervaring is benauwend. Prima rol trouwens van een genuanceerd spelende Magdalena Koleśnik

Nieuwe inzichten verleent Sweat overigens niet. Films over het oppervlakkige en eenzame bestaan achter de schitterende schijnwerpers van de publieke belangstelling, zijn er wel meer.

Al aan het einde van de jaren 60 speelde Woody Allen met de gedachte een dramatische film te maken over een jazzmuzikant in de jaren 30. Pas dertig jaar later was daar Sweet and Lowdown. Oorspronkelijk had Allen zichzelf de hoofdrol van jazzgitarist Emmet Ray toebedacht, maar gezien zijn leeftijd liet hij die rol door een ander spelen. Sean Penn is geweldig als de talentvolle en egocentrische jazzgitarist. De op een na beste gitarist ter wereld, zoals hij graag en vaak in een gesprek mag verkondigen. Behalve van jazz houdt Emmet van treinen, schietoefeningen en van vrouwen. Een veelzijdig mens, die Emmet Ray.

Een heus drama is de film niet. Eerder een tragikomedie. Dat past ook beter bij de figuur die de protagonist is. Emmet is arrogant, niet per se vrouwvriendelijk, kinderlijk, gevoelloos, wereldvreemd en hikt met zijn onflatteuze snor en zijn ietwat potsierlijke verschijning tegen een karikatuur van een beroemdheid aan. Hij heeft een bepaalde charme maar is geen innemende man, die Emmet Ray. Echter, zodra hij de gitaar ter hand neemt verdwijnt hij hartstochtelijk in de muziek en brengt die hartstocht over op het publiek. Als Emmet begint te spelen, laat hij via zijn muziek zien dat diep in hem echte emoties huizen. En zodra de gitaar stopt met spelen, begraaft hij zijn emoties weer en verandert in de gevoelloze hufter die hij buiten de spotlights is. Een vrouw in de film verwoordt het aardig: „You keep your feelings all locked up, so you can’t feel anything for anyone else. I’ve never met anybody so afraid to show their feelings“.

Emmet is niet in staat of misschien onwillig om zijn innerlijke zelf te tonen in intermenselijke relaties. Zijn charmante laag wordt snel doorzien en het beeld dat overblijft is dat van een onsympathiek en zelfs wat sneu figuur. Maar ook een grappig figuur. Zijn eigenaardigheden, zijn idolate bewondering voor Django Reinhardt (de beste gitarist ter wereld volgens Emmet) en zijn blinde visie op de rest van de wereld maken dat je vaak met een glimlach zit te kijken. Emmet is een fascinerend personage dat ondanks de aanwezigheid van twee sterke vrouwen in zijn leven echter weinig ontwikkeling doormaakt. Hij blijft dezelfde persoon.

Omdat Emmet's gedrag tamelijk voorspelbaar is, zijn de gebeurtenissen dat vaak ook. Dientengevolge volgt het verhaal een patroon dat weinig afwisseling kent. Toch is Sweet and Lowdown een fraaie mockumentary. De personages zijn interessant. Het verhaal is weinig afwisselend maar onderhoudend. De muziek is aangenaam. En Sean Penn en Samantha Morton brengen met schitterend acteerwerk hun personages tot leven. Prachtig ook hoe met sfeervol beeldmateriaal de jaren 30 tot leven zijn gebracht. Ja, dit was een fijne van Woody Allen.

The Sweet East vertelt van de reis van higschool student Lilian door de steden en het platteland van de Amerikaanse Oostkust. Op een schoolreisje naar Washington D.C. krijgt Lilian (Talia Ryder) een indruk van de absurde realiteit die buiten haar veilige thuiswereld bestaat. Die indruk smaakt naar meer en is het begin van een reis die leidt tot nog meer kennismakingen met nog meer absurde realiteiten. Lilian reist door een versplinterde samenleving als een soort Alice in Wonderland.
In zijn speelfilmdebuut presenteert Sean Price Williams een Verenigde Staten waarin de wereld van de complottheorieën als een reële wereld wordt voorgesteld. Die gedachte krijgt in het begin van de film vorm als Lilian in een bar getuige is van een schietpartij. In de vaste overtuiging dat in de kelder kinderen worden vastgehouden ten behoeve van het vervaardigen van internetporno voor de elite, eist de dader tot vervelens toe van de geïrriteerde barkeeper hem de weg naar de kelders te wijzen. De veronderstelling dat onder een bar kinderpornografische activiteiten plaatsvinden, is een belachelijke veronderstelling natuurlijk. Of toch niet. Als Lilian naar de toiletten vlucht, opent zij per ongeluk een verborgen deur die naar een onderaardse tunnel leidt die bezaaid ligt met speelgoed. Complottheorieën zijn in deze film misschien geen theorieën, zo ontdekt Lilian samen met de kijker.
De film bestaat uit een aantal episoden die een gemene deler hebben. In elke episode bevindt Lilian zich in een positie waarin een man haar wil helpen. Voor haar willen zorgen. Lilian raakt in elke episode verstrikt in een situatie die vooraleerst praktisch en misschien zelfs aangenaam is, maar dat uiteindelijk niet is. Op dat moment zet ze haar vermogen in om zich uit deze situaties te bevrijden. Dat doet ze door heel slim steeds gebruik te maken van de omstandigheden die zich voordoen in combinatie met haar aangeboren geslepenheid. Hoewel setting en omstandigheden variëren zit er op den duur wel wat sleet op de verhaaltjes en op het personage.
In The Sweet East wordt waanzin blootgelegd. Waanzin die vooral online een voedingsbodem heeft. Op zich interessant en af en toe zeker hilarisch. Ik werd echter niet heel erg meegesleept. De reden is volgens mij tweeledig, Als eerste is daar de strakke afbakening van de gebeurtenissen die weinig of geen ruimte laat voor eigen interpretaties. Vraagtekens werden door mij amper gezet. Dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Gebeurtenissen zijn comfortabel gekaderd, vinden verderop in de film geen opvolging en worden weer vergeten. De episoden zijn hoogstens leuk om te aanschouwen maar maken niet nieuwsgierig. De tweede reden is de mooie Talia Ryder. Haar personage reageert dermate stoïcijns en onverschillig op gebeurtenissen dat ik niet de neiging kreeg haar geestelijk te ondersteunen in haar nood.
In de film lijkt het absurde verheven te zijn tot het doel om weinig diepzinnige verstrooiing te brengen. Al vermoed ik op momenten satirische prikjes. Veel stelt het niet voor. Veelzeggend is misschien wel dat na afloop van de film het beeld dat me bijbleef ihet beeld is van Talia Ryder die voor de spiegel staat en zichzelf al zingend bekijkt. Niks absurds aan. Gewoon mooi.

Weer zo’n actiethriller die goed past in het rijtje van wegwerpartikelen dat (naast het rijtje redelijke en goede producties) ook onophoudelijk door Netflix wordt uitgebracht. De film speelt zich af in de thematische wereld van de farmaceutica en meer precies in de wereld van de farmaceutische wanpraktijken. Een intrigerend thema. Maar goed, daarmee bemoeit de film zich inhoudelijk nauwelijks. Het is voor de kijker voldoende om te weten dat de farmaceutische industrie wordt vertegenwoordigd door glibberige en ijzige mensen die het verdienen om stevig te worden aangepakt door Jason Momoa. Meer nuance heeft deze thriller niet te bieden.

De boosaardige personages zijn grof uitgetekend en niet meer dan een middel om amusement mee te genereren. Het motief van hoofdpersoon Momoa is wraak en zijn wraakgevoelens kunnen dan ook zeer grof worden uitgeleefd op een keur aan boosaardige individuen. En ach, daar kun je je nog best mee vermaken, ware het niet dat de meeste actiescènes nogal futloos en fantasieloos in elkaar steken.

Momoa, die ik verder niet ken maar die mij hier opviel als een matige acteur, handelt zijn wraakacties veelvuldig in het donker af en heeft voor zijn acties onnoemelijk veel tijd nodig. Niet flitsend. Niet spannend. Dat doet Isabela Merced, die in de film zijn dochter speelt, veel beter. Haar optreden is één van de weinige lichtpuntjes.

Het verhaal stelt ook al niets voor. Dat draait om corruptie en omkoping en hangt van samenzweringsclichés aaneen. Erg vermoeiend. En zo dobbert het allemaal maar wat rond en neemt de vermoeidheid toe. Dan is er opeens nog een late plotwending die zorgt voor wat ophef en die behalve heel verrassend vooral heel belachelijk is. De wijdopengesperde oogjes kunnen weer dicht. De lachwekkende twist zorgt er uiteindelijk voor dat de film nog dieper in het ondermaatse verzinkt.

Slechte film.

In het stadje Sam Dent heeft zich een tragedie afgespeeld. Een schoolbus is verongelukt en daarbij zijn veertien doden gevallen. Advocaat Mitchell Stephens probeert de ouders ervan te overtuigen dat bij een dergelijk ongeluk altijd wel een schuldige valt aan te wijzen en een forse schadeclaim kan worden ingediend. Niet elk rouwend slachtoffer laat zich gemakkelijk overhalen en zo ontstaat er in het stadje een sfeer van wantrouwen. De inwoners van het stadje raken onderling verdeeld.

Naast Stephens is Nicole Burnell het andere dragende personage in de film. Een jonge tiener die het ongeluk heeft overleefd maar daarbij verlamd raakte. Zij is de enige overlevende getuige en haar getuigenis is voor de aanklagers derhalve zeer belangrijk.

De rattenvanger van Hamelen speelt een belangrijke metaforische rol in de film. Het is het verhaal dat Nicole aan haar oppaskinderen voorleest en waaraan vanaf het begin van de film herhaaldelijk wordt gerefereerd. Het sprookje zet een belangrijke toon en zet de spelers op hun plek. Stephens gedraagt zich als de rattenvanger die probeert alle betrokkenen aan zijn kant te krijgen. Nicole is in het verhaal het lamme kind dat de kinderschare die achter de rattenvanger aanloopt niet kan volgen en dus niet samen met hen is verdwenen. Zij is de overlevende. Zij is de enige die zich tegen hem kan verzetten. Zij is de enige die ervoor kan zorgen dat het wantrouwen in het stadje blijvend is of verdwijnt. Een intrigerende rol.

De film verloopt niet chronologisch. Stukje bij beetje ontvouwt Atom Egoyan de toedracht van het busongeluk. Stukje bij beetje geeft hij de kijker inzicht in de personages. Stukje bij beetje toont hij hoe Stephens probeert de mensen over te halen. En tenslotte toont hij stukje bij beetje de voorgeschiedenis van advocaat Stephens. Een geschiedenis die ook met verloren kinderen heeft te maken en parallellen vertoont met de gebeurtenissen die zich in het stadje Sam Dent afspelen. Het is een vertelwijze die Egoyan eigen is. Hij laat steeds brokstukken rondom een gebeurtenis zien en voegt die aan het einde samen tot een begrijpelijk geheel.

The Sweet Hereafter is een emotionele film. De rouw die wordt gevoeld, komt op diverse manieren tot uiting en imponeert. Ondanks het tragische onderwerp verdwijnt de film gelukkig niet in gemakzuchtig sentiment. Egoyan blijft objectief. Hij laat de personages zien zoals ze zijn. Niet per se slecht. Niet per se goed. Het enige dat ze doen is rouwen en overleven. Ze rouwen om het verlies van een kind of rouwen om de dreigende morele teloorgang van het stadje. Hun gedrag is daar het gevolg van.

Het einde van de film is verrassend maar bevredigend. Het verhaal is spannend en ontroert. De personages intrigeren. Het acteerwerk van de Ian Holm en Sarah Polley is erg goed. Fijne sfeervolle film weer van Egoyan.

Soms duren 80 minuten lang.

Bloedeloos en niet heel spannend trekt het verhaal voorbij. Redelijk voorspelbaar zoals verwacht. Met acteerwerk dat weinig laag heeft en maar matig overtuigt. Nogal zielloos en op de automatische piloot. Oftewel: hoe met veel gegil, zwaar gehijg en theatrale verkramping in het gelaat de irritatiegrens wordt opgezocht.

Prachtige setting. Dat absoluut. Die setting zorgt in eerste instantie voor de spanning. Een verwaarloosd appartementen complex met mooie lichtval, veel 'open' deuren, een galmend trappenhuis en talloze kamers. Visueel interessant en mooi en heel effectief voor de beeld- en sfeervorming.

Met de cinematografie zit het in de film trouwens helemaal wel goed. De beeldvulling is in heel de film opvallend fraai en zeer aangenaam.

Hoe anders staat het met de personages. Sfeerverpestende zielepoten zijn het die in het grootste deel van de film de dreigende rolbezetting verzorgen. Hun onprofessionele gestuntel is onbegrijpelijk en lachwekkend. Gedrag dat elke dreigende lading wegneemt en natuurlijk dodelijk is voor de spanningsopbouw.

Verderop in de film is de spanning beter op orde als professionaliteit en koelbloedigheid de plaats innemen van stunteligheid en stupiditeit. Wordt het eindelijk een beetje spannend en wordt de magnifieke sfeer van het gebouw eindelijk doeltreffend ingezet in een laat maar aangenaam spelletje kat en muis.

Bloedstollend wordt het spelletje trouwens niet. Daarvoor worden actie en uiteindelijke clou te lang gerekt. Maar goed, er ligt in ieder geval nog een aangename sensatie in het verschiet als beloning voor de volharding in het spanningsarme grootste deel van de film.

.

Geslaagde tragikomedie die aan het eind ietsjes inzakt.

Twee eenzame zielen tot elkaar veroordeeld op een roadtrip. Flegmatiek lijdend belanden zij in verrukkelijk absurde situaties en voeren zij verrukkelijk geestige dialogen. De personages bezitten een onverstoorbaarheid die heerlijk uitvergroot wordt en de film een hoog droogkomisch gehalte geeft. De uitwerking is hilarisch, bizar, soms wat triestig of gewoon enorm grappig.

En, hoewel hier en daar wat triestig, vermijdt 'The Sweet Life' de standaard feelgood nonsens en wordt nooit een tranenpinkfilm. Absoluut niet. De trieste momentjes zijn ook niet tranentrekkend bedoeld. Dat effect hebben ze dan ook niet. De momentjes zijn gewoon echt en eerlijk. Die dringen door. Die onderga je als onderdeel van het humoristische verhaal. En dat doe je zonder vioolmuziek.

Een sterk eerste uur. Daarna ontstaat er toch wat afvlakking. Tekstueel stort het wat in. Situationeel ook. Het droogkomische pad wordt verlaten. De realiteit van de naderende epiloog dringt zich op en hoewel het absurdisme nooit weggaat wordt de toon minder nonchalant en minder humoristisch.

Tja, er hoort immers een einde aan de film worden te gebreid. De omslag voelt wel wat geforceerd aan. En zo ontkomt de film helaas toch niet helemaal aan wat goedkoop sentiment en tranentrekkerij. Waarom toch? Zo onnodig. Laat dat gezeik toch en keer terug naar de droge humor. Maar ja, dat gebeurt dus niet.

Sterke acteerprestaties. Messina met z'n droefgeestige uiterlijk en de lekkere Spencer met een aantrekkelijk slordig nonchalante uitstraling. Heel aangenaam.

Eindconclusie: hartstikke fijne en komische film die helaas tegen het einde het rechte pad verlaat ten koste van wat gezochte feelgood. Geen einde was beter geweest.

Ik had een slasher verwacht. Hoewel de slasherelementen voorradig zijn, wordt er maar weinig geslasht. Weliswaar is er sprake van een killer en slachtoffers, maar het plot houdt zich daar maar weinig mee bezig. Meer aandacht gaat uit naar anti-indiaanse sentimenten die worden vertegenwoordigd door twee stereotiepe leden van de white trash gemeenschap. Op zich niet een oninteressant thema, maar het wordt in deze film wel heel simplistisch aangelopen en is derhalve helemaal niet interessant.

Pas ver in de loop van de film komen de slasherelementen weer aan bod. Teleurstellend is wel dat de kills niet in beeld plaatsvinden. De film krijgt zo het karakter van een whodunnit. Erg sneu hoe dat verloopt. Het onderzoek gebeurt absoluut niet professioneel. Dat kan ook amper als de personages in de film oppervlakkig en stompzinnig zijn vormgegeven. Zo weerhoudt het feit dat er moorden plaatsvinden de geschokte gemeenschap er niet van om met z‘n allen gezellig een verjaardagsfeestje te vieren. Tja.

Wat je de film overigens niet kunt ontzeggen is een bepaalde kneuterige charme. Die charme maakt dat de tolerantiegrens over grote hoeveelheden stompzinnigheid hoger dan normaal is. Sweet Sixteen is geen goede film, maar wel een film waarin je de passie van de makers herkent. Ik heb me dan wel niet goed vermaakt, maar had na afloop geen vervelend gevoel.

Ik ben nu (drie dagen na de kijksessie) trouwens al weer vergeten wie de moorden heeft gepleegd. Dat feit is veelzeggend.

Een film van Ken Loach. Een film over de onderkant van de samenleving en over gebroken verhoudingen. Expliciet en compromisloos geënsceneerd met personages die geen blad voor de mond nemen. Liam heet de hoofdpersoon. Een tiener nog. Een outcast die ergens aan de rand van de maatschappij bivakkeert. Hij probeert zijn uiteengevallen familie weer bij elkaar te brengen.

Loach maakt voor de invulling van zijn personages overwegend gebruik van amateurs. Dat feit pakt goed uit. Hoewel het acteerwerk misschien niet altijd even fraai gemodelleerd is, verleent hun aanwezigheid de personages een bepaalde rauwe frisheid en authenticiteit. Het troosteloze leven in het voorstedelijke Glasgow komt goed naar voren. Het sociale milieu en individueel gedrag zijn nauw met elkaar verweven. Het leidt ertoe dat iemand als Liam niet de luxe heeft om morele afwegingen te maken bij de keuzes die hij maakt om zijn doel te bereiken en meer algemeen om in het hardvochtige milieu te overleven.

De film presenteert een rits personen die geconfronteerd worden met een unfair systeem waarvan ze in meer of mindere mate afhankelijk zijn. Het milieu waarin ze leven heeft hen in zijn greep. Soms betekent dat een vlucht in de criminaliteit. Soms een vlucht in drugs en drank. Loach laat gedesillusioneerde, wanhopige en kansloze personages zien die zijn gevangen in een systeem dat de behoeften en verlangens van de armere klasse marginaliseert of zelfs negeert. De vrije wil blijkt een mythisch gegeven dat in deze film op harde grenzen stuit. Ontsnappen aan het milieu is amper mogelijk en heeft in ieder geval een hele hoge prijs. Aan het eind van de film rest misschien een miniem bergje hoop voor Liam om met zijn ervaringen een andere weg in te slaan. De kijker mag het zelf invullen. De film laat het open.

Sweet Sixteen is rauwe film. Een deprimerende film. Maar bovenal is het een indrukwekkende film.

Een film van de Britse regisseur Alexander Mackendrick die in zijn thuisland redelijke populariteit verkreeg met een aantal komedies waarin Alec Guinness een rol had. Sweet Smell of Success is zijn filmdebuut in de Verenigde Staten. Een film die niet heel succesvol was in de Amerikaanse bioscopen. Een film met venijnige en bittere humor die een krantencolumnist (Burt Lancaster) en een pr-agent (Tony Curtis) centraal zet en met deze beide personages de kijker een beeld geeft van de New Yorkse uitgaans- en entertainmentwereld.

De film die tamelijk toneelmatig oogt, speelt zich vooral in de nachtelijke uren af en toont de beide protagonisten die in clubs en bars informatie uitwisselen met elkaar en met talloze anderen. Met agressieve en cynische teksten bevecht en intimideert men elkaar. De sfeer is nooit ontspannen. Met een paar woorden kan iemand volledig worden afgebrand. Geen enkel personage heeft een sympathieke uitstraling. Een ieder is alleen uit op het eigen succes en is in staat en bereid daarvoor zelfs het laatste restje moreel besef op te offeren.

Mooie en intrigerende rollen voor Curtis en Lancaster. Curtis eens niet in een charmante en sympathieke rol, maar hier een egoïstische en kruiperige gladjanus spelend. Iemand om een hekel aan te hebben. En Lancaster die een beroemde columnist is. Een ijskoude en arrogante autocraat die carrières maakt en carrières breekt. Ook iemand om een hekel aan te hebben. Toch is er verschil tussen beiden. Curtis is in tegenstelling tot Lancaster een slachtoffer van het systeem. Een man die gevangen zit in zijn enorme drang om succesvol te zijn. Het maakt hem iets menselijker dan de gevoelloze Lancaster die het systeem personifieert.

The Smell of Success is een boeiende, hardvochtige en soms grappige film over de tomeloze zucht naar macht en succes. Een zucht die in deze film als een typische Amerikaanse ziekte wordt voorgesteld. Geen wonder dat de film geen succes was. The Smell of Succes is een interessante film met goed acteerwerk en bijzonder fraaie dialogen. Prima film

Vooral sterk in stilistisch opzicht. Het verhaal is in stemmige, tamelijk donkere beelden gevangen en roept zo automatisch een verstikkende en onheilspellende sfeer op. Bijna tweederde deel van de film speelt zich af in de nacht of in de stromende regen. Alles wat zich in die bedrukkende atmosfeer voordoet krijgt meteen een dreigende lading. Zelfs onschuldige interacties hebben dat effect. Allerhande onstuimige krachten zijn in deze atmosfeer voelbaar aanwezig. Er hangt gedonder in de lucht. Zoveel is meteen duidelijk. Personages en toeschouwer zitten de hele film te wachten op een chaotische explosie van al die energieën.

Die explosie komt er ook, maar die is enigszins teleurstellend. Voor het zover is zijn er al wat handig geplaatste kleinere explosies die het verhaal hier en daar ontdoen van teveel somberheid en aldus de film iets beter verteerbaar maken. Eerlijk gezegd is het kijken naar een film vol deprimerende beelden hoe mooi geschoten ook, een neerslachtig makende bezigheid. Een beetje actie, een beetje verandering van spijs is op momenten erg welkom. Die actie is er dus wel maar met mate.

De film is dan ook geen actiefilm. De spanningsopbouw vindt plaats door de focus te leggen op de personages. Hun banale dialogen, die eigenlijk allemaal onuitgesproken confrontaties inhouden, veroorzaken onderhuidse spanningen. Hetzelfde geldt voor hun blikken en hun gebaren. De film zoomt in op acties en reacties die de personages bij elkaar uitlokken. Een verhaal vol psychologische steekspelletjes. Harde bloedige confrontaties zijn er weinig.

Weliswaar is het verhaal niet erg origineel en bij tijd en wijle zelfs erg slepend, toch intrigeert de film. Behalve de mooie cinematografie is de acterende cast daarvoor verantwoordelijk. Sterk acteerwerk. Vooral Christopher Abbott is in zijn rol als psychopathische killer een genot om naar te kijken.

Intrigerende film dus. Toch heeft de film genoeg zwaktes. Zo ontbeert de film diepgang. De personages zijn interessant maar breken nooit door de eerste kennismakende laag heen. Ze blijven onpersoonlijk en afstandelijk. Heel opvallend is ook (Biosguru noemde het ook al) dat de personages een film lang nooit in de camera kijken. Erg vreemd en naarmate de film vordert, word je er door afgeleid. Dat gaat ten koste van het kijkplezier. Het wordt op een bepaald moment zelfs lichtelijk irritant. Blijkbaar is het niet geoorloofd om een band met een personage te ontwikkelen. Een eigenaardige intentie, maar het werkt wel en is vervelend.

Verder kun je nog opmerken dat de explosie waarmee de film eindigt weinig spectaculair is. Het is in ieder geval niet de verlossende knaller waar je na meer dan anderhalf uur intrigerende somberheid recht op hebt en dat steekt.

Een Coming of Age film. Een kunstzinnig werkje en een prettig langzaam en zwaarmoedig verteld verhaal waarin een jonge vrouw (Adele) centraal staat. Een vrouw die kampt met de onzekerheden van het volwassen worden.

Een vrouw met twee gecompliceerde relaties die in de film ruim aan bod komen. Eén met haar tante, die aan agorafobie lijdt, zich opsluit in haar kamer en bij wie zij in de kost is. De andere met een jonge vrouw die zij ergens tegen het lijf loopt en een geheel ander type is dan zij. Contrasterende relaties die beide ongemakkelijk aanvoelen en die vanaf het begin Adele met verwarring bekleden.

Het verhaal ontwikkelt zich traag. Er gebeurt weinig. Een dagelijkse routine ontvouwt zich waarbinnen droomachtige en fantastische elementen een plek vinden. Het raadselachtige gedrag van de tante alsmede de mysterieuze sfeer in het huis waarin zij zich heeft opgesloten, zorgen voor een onheilspellende sfeer die de film binnensluipt en er een stevige voedingsbodem vindt.

In de rust van het verhaal krijgt de karakteruitbouw van de personages veel ruimte. De film zet vooral in op de dynamiek die beide jonge hoofdrolspeelsters genereren. Uitbundig en impulsief tegenover confessioneel en onzeker. Twee goede hoofdrollen, die met prima acteerwerk enig leven in de rustige film brengen. Vooral de onzekerheid en de schijnbare kwetsbaarheid van de timide Adele worden fantastisch vertolkt.

De film speelt zich af in de jaren 80. Ondanks een gering budget en met slechts enkele vingerwijzingen (zo is Ronald Reagan te zien op een tv en rijden er wat oudere auto's rond) lukt het regisseur A.D. Calvo de jaren 80 overtuigend in beeld te brengen. Gelukkig maar. De film geplaatst in de huidige tijd met moderne communicatiemiddelen en een snelle manier van leven zou de trage en bedachtzame voortgang van het verhaal hebben tegengewerkt.

Geen licht verteerbare film. De slotscènes passen derhalve goed. Die geven geen eenduidigheid over de vork en de steel, maar serveren meer voer om rustig en bedachtzaam op te kauwen.

Een film die het doet met twee hoofdpersonages. De ene is Jenn. Zij is slachtoffer van een bootongeluk op zee en is aangespoeld op een onbewoond eiland. Het andere is het kwaad dat haar bedreigt. Er doen meer personages mee, maar zij spelen een ondergeschikte rol. Ze hebben korte speeltijd, zijn niet interessant en dienen eigenlijk alleen om Jenn van iets meer achtergrond te voorzien.
Leuke actrice is dat trouwens, die Kiersey Clemons. Ik kende haar van Dope (2015) waarin ze me ook al positief opviel. Van haar rol in Flatliners (2017) kan ik me amper nog iets herinneren, maar die film was dan ook een gedrocht.
Op het onbewoonde eiland breng je een behoorlijke tijd solo met Kiersey door. Hele stukken film die (bijna) zonder tekst passeren met Kiersey bewegend in beeld die haar best doet om te overleven. Kiersey die een slaapplaats inricht, een vuurtje stookt, een visje vangt en op onderzoek uitgaat. Bij Kiersey is het goed toeven. Met een wilskrachtige voorkomen en een ontevreden gelaatsuitdrukking roept zij een avontuurlijk en zelfs een lichtelijk romantisch gevoel op als zij zo bezig is om haar benarde situatie minder benard te maken.
De camera zit dicht op haar huid en vangt heel beklemmend haar zintuigelijke perceptie. De kijker ziet wat Kiersey ziet. De kijker weet wat Kiersey weet. Bijna onmerkbaar worden in dat deel van de film heel sneaky al wat sliertjes onrust en beroering ingebracht. Die sliertjes zitten ‘m in kleine gebeurtenisjes en ontdekkinkjes. Onduidelijk is, wat nu precies die unheimische sensatie veroorzaakt. Het is meer een gevoel dan een wetenschap. Fijne suspense suddert voorzichtig. Sterk gedaan.
Maar dan. Als Kiersey ’s nachts wordt opgeschrikt door woest geritsel van bladeren en klikkende en grommende geluiden waarneemt, is de idylle definitief voorbij. Eventjes een hard gelag. De ommekeer in de film duwt alle romantische momenten met Kiersey genadeloos van het scherm. De spijt ebt snel weg als de ommekeer de onderdrukte sliertjes onrust omzet in grote klodders dreiging. De film is opeens razend spannend.
Een snelle voortgang zorgt voor heerlijk vermaak. Kiersey meets the monster. Een spannend avontuur ontspint zich. Het is een fijn steekspel tussen de beide personages. Het is dan ook verdomde vervelend als er plots andere personages opduiken, die het prettige tempo uit de film halen en de sfeer van suspense om zeep helpen. Erg jammer dat je als kijker je aandacht moet verplaatsen naar een aantal vermoeiende, nietszeggende en drammerige karakters, waarvan de optredens vooral lijken te dienen als tijdvulling. Mislukt drama en een volkomen onnodige onderbreking van de spannende confrontaties.
Prima monster. Het monster ziet er net als Kiersey goed uit, maar dan in een andere context natuurlijk. Uitgerust als een modernere, snellere en robuustere versie van the Creature from the Black Lagoon, brengt het monster enkele fijne schrikmomenten teweeg. Het monster is een waardige opponent.
Het plezier van het kijken begint bij het personage Jenn. De camera brengt veel tijd met haar door. Ik vond dat erg prettig. Als je niet met haar kunt sympathiseren, is de film misschien geen aantrekkelijk vermaak. Wel kun je dan altijd nog het monster gaan aanmoedigen, de film stop zetten of er gewoon maar helemaal niet aan beginnen.

In de eerste 30 minuten lijkt The Swimmer op een doorsnee kleurige klassieke Hollywoodfilm. Zonovergoten beelden van prachtig aangelegde tuinen met zwembaden omringd door leden van de verheven klasse laten de ideale schijnwereld van de jaren 50 herleven. Het blijkt een façade. Regisseur Frank Perry gebruikt de oppervlakkige setting als een instrument om de verknipte waarnemingen van protagonist Burt Lancaster aan te spiegelen.

Lancaster die op een stralende zomerse dag bij vrienden opduikt om een duik in hun zwembad te nemen en opeens een uitzonderlijk idee krijgt. Hij wil via de zwembaden van de omliggende huizen in etappes naar zijn kilometers verderop gelegen huis zwemmen. Zijn reis van zwembad naar zwembad maakt de film tot een roadmovie, waarin de protagonist veel tuinen aandoet en veel landschappen doorkruist en waarin hij veel ontmoetingen heeft met veel passanten. Filmster Burt Lancaster heeft een bijzonder optreden. Hij is de gehele film slechts gekleed in een zwembroek.

De tocht naar huis is een tocht door het verleden. Lancaster ontmoet figuren uit zijn verleden die hem ondanks zijn uitgelaten en open karakter verwonderd, afstandelijk of zelfs vijandig tegemoet treden. Het contrast tussen de beleving van Lancaster en de beleving van de mensen die hij ontmoet, geeft blijk van een verborgen verleden. Een onbenoemd zwaar kruis die de luchtigheid in de film langzaam wegneemt en vervangt door somberheid. De tragiek van het verhaal uit zich in de argeloosheid van Lancaster, die niet merkt hoe ongemakkelijk hij wordt benaderd in zijn ontmoetingen en zich niet realiseert dat zijn ideale wereldbeeld is veranderd. In de film ontstaat in toenemende mate een sfeer van suspense en verontrusting.

Niet alleen het plot van de film is bijzonder en intrigerend. Dat geldt ook voor de invulling van de elementen in het plot. Lancaster speelt zijn personage als een opgewonden kind. Het kijken naar Lancaster is een welhaast surrealistische ervaring. Het gebruik van de omlijstende muziek is ook opvallend. De muziek ligt soms wel heel indringend bovenop de beelden. Op het irritante af. En wat te denken van de onnatuurlijke kunstzinnigheid van de locaties die elke vorm van finesse ontbeert en doet denken aan decadente Romeinse tijden. Het voelt allemaal heerlijk onwerkelijk en heerlijk zonderling.

De fundering komt van de uitstekende cast. Lancaster voorop. De bijrollen zijn ook erg goed. Het dynamische camerawerk is dat ook. Met gebruikmaking van vele zwenkingen en zooms draagt het heel overtuigend bij aan de overbrenging van de verontrustende gewaarwordingen van de zoekende protagonist. In The Swimmer valt veel te zien en te beleven.

Ik heb genoten.

Twee Syrische zusjes zijn begenadigde zwemsters met een droom. De droom om hun land op de Olympische Spelen te mogen vertegenwoordigen. De situatie in Syrië is hun echter niet goedgezind. De gevolgen van de woedende burgeroorlog zijn overal zichtbaar en lijken de verwezenlijking van de droom ondoenlijk te maken. Tijd voor zoetigheid en gemoraliseer, is op voorhamd mijn verwachting. Maar nee, dat valt, op wat zoetigheid aan het einde na, reuze mee.

De film is redelijk vrij van gemoraliseer, maar ontziet de kijker niet. The Swimmers laat heel onomwonden de gevaarlijke situatie in Syrië zien. Daartoe maakt regisseur en schrijver Sally El Hosaini gebruikt van contrasten als zij het dagelijkse en relatief vredige leven van de twee zusjes soms abrupt penetreert met oorlogsgeweld. In die contrasten zit de duidelijke reden verstopt waarom mensen soms geen andere keus hebben dan hun geliefde thuis te verlaten.

De film laat zien wat het betekent om huis en haard te verlaten en op de vlucht te slaan met alle gevaren van dien terwijl ook nog eens een onzekere toekomst in het verschiet ligt. De ontberingen, het gemis van familie en de steeds maar weer oprijzende twijfel over de juistheid van het gekozen pad zullen zelfs de meest steenharde kijker niet koud laten. Bovendien is de vlucht een spannende belevenis, ondanks dat de uitkomst bij mij al bekend was. Het betreft immers een op waarheid gebaseerde geschiedenis en die had ik sprongsgewijs al een beetje doorgenomen.

Het laatste deel van de film is het minst aantrekkelijke deel. Een aanzienlijke feelgood factor neemt daarin bezit van de film. En hoewel de waarheid daarmee waarschijnlijk geen geweld wordt aangedaan, is The Swimmers opeens een andere film. Een film die niet onderdoet voor een willekeurige feelgood film. Een film met platte dialogen en clichématig gedrag. Een film waarin Kitsch en Pathos warm worden onthaald. Niet per se oneerbiedig bedoeld overigens, maar gewoon iets dat ik constateer. Stel je trouwens voor dat de dialogen en het gedrag gewoon de letterlijke vertalingen van het gebeuren zijn. Dat zou ook kunnen. Wie ben ik dan om daar kritiek op te hebben. Maar toch. De film had een waardiger afloop verdiend. .

Fragmentarische en wanordelijke film die weinig tijd neemt om een lekker lopend verhaal neer te zetten. Het verhaal bestaat uit horten en stoten. De ene snelle, drukke en oppervlakkige scène volgt op de andere. Het onderlinge verband tussen de scènes is zwak uitgewerkt en wordt vooral zichtbaar gemaakt door de aanwezigheid van dezelfde personages met scène-overkoepelende issues en door de zwak uitgewerkte running gags. Het voelt geforceerd, nerveus en onwennig.

Toch ontstaat er op den duur een miniem gevoel van geruststelling bij het registreren van die verbanden. Het fragmentarische karakter van de film is echter genadeloos en voorkomt dat de troostende geruststelling zich vertaalt naar een meer solide staat van prettig genieten. Dat lukt niet. Daarvoor is de presentatie blijvend te onrustig en te springerig.

Een drukke en snelle film als deze is gebaat bij een gelimiteerd aantal personages. In deze film stikt het ervan. Alleen al het herkennen van die talloze drukke mannetjes en vrouwtjes kost tijd. De herkenning vergt veel concentratie die ten koste gaat van de aandacht voor het verhaal waardoor humor en dramatische belevenissen troebel en afstandelijk blijven.

De film is eigenlijk een vergaarbak van uitzinnige sketches. De humor en het drama die onmiskenbaar aanwezig zijn, komen door de nerveus volgepropte scènes en de snelle opeenvolging van die scènes niet tot wasdom. Het valt niet. De film heeft zo'n haast met het vertellen van allerlei leuke wetenswaardigheden en herinneringen uit een periode in de jaren 70 dat de pointes in de film en in de scènes niet helder worden. Dat is oprecht jammer. Er is absoluut voldoende voeding te vinden in de bizarre acties van de druktemakers in de film. De presentatie ervan is gewoon niet boeiend. Beetje rust en aandacht en even een ademtochtje hier en daar hadden zeker gescheeld.

.

Sydney is de debuutfilm van Paul Thomas Anderson. De film is gebaseerd op zijn korte film Cigarettes & Coffee, waarin mensen in een café converseren. Dat klinkt saai maar is het niet. In Sydney speelt (evenals in Cigarettes & Coffee) Philip Baker Hall de hoofdrol als door de wol geverfde gokker. Naast hem staat John C. Reilly als de simpele en door pech achtervolgde John. Andere markante rollen zijn voor Gwyneth Paltrow en Samuel L. Jackson.

Prachtfilm. Anderson als schrijver is groots. De dialogen zijn interessant en realistisch, maar ook merkwaardig en surrealistisch. De toon en de manier van spreken vertelt daarbij iets over de karakterbouw van de personages. Sydney spreekt monotoon, rustig en weloverwogen. De spraak komt overeen met zijn zelfverzekerde, door de wol geverfde uitstraling. John spreekt met een stem die een paar octaven hoger ligt. De manier waarop hij spreekt is vragend en verwonderend. Welhaast kinderlijk. Hij is een simpele en goedgelovige ziel zonder veel initiatief die gemakkelijk is te manipuleren en teleur te stellen. Paltrow en Jackson hebben dan weer een andere toon en manier. De personages bezitten diepgang en hebben heuse drijfveren voor hun handelen. Ze zijn vet aangezet maar komen desondanks realistisch binnen.

Vier markante personages die zich aan de rand van de maatschappelijke waarneming bevinden. De toon in de film is koel en relaxt. Het verhaal dat zich onder die coole façade afspeelt, zit echter vol verrassingen en onverwachte wendingen. Het verhaal bewandelt hiervoor geen buitensporige zijpaden, maar behoudt de focus op de karakters en hun leefwereld. De film maakt daarbij heftig gebruik van de sfeergevoeligheid van de locaties. De harde veelkleurige verlichting in de casino’s. Beklemmende autoritjes. Steriele hotelkamers. Een kleurloze diner. Fantastische locaties die het verhaal en de personages helpen bij het creëren van een verloren, sombere, weemoedige, ontredderde en melancholische sfeer. De camera doet bij dit alles prachtig werk en is hypnotiserend aanwezig.

Sydney is een kleine film, maar is grootse cinema.

Over een vervelend, competitief en narcistisch koppel dat zich steeds in een onderlinge wedstrijd om de aandacht bevindt. Als Thomas een beetje succes boekt als kunstenaar, geraakt Signe zo geprovoceerd dat zij ertoe overgaat zichzelf te verwonden om aandacht te krijgen. Ze is psychisch niet stabiel. Zoveel is duidelijk. Is dat komisch? Nou, nee.

Toch afficheert de film zich als een komedie. Schrijver en regisseur Kristoffer Borgli maakt in mijn ogen eerder een psychologisch drama versierd met wat body horror en surrealisme die voortkomt uit de waanvoorstellingen van de protagoniste. Zij isoleert zich daarmee van de realiteit en dat geeft de film een vleugje droefgeestigheid mee die weer de voedingsbodem is waarop humor kan worden geboren. Maar goed, dat met die humor is in deze film niet aan de orde.

Zelfdestructie is wel aan de orde. Signe gaat daarin ver. In haar strijd om in het middelpunt van de aandacht te staan, neemt ze lichamelijk verval op de koop toe. Pas als zij wordt opgemerkt, voelt zij zich belangrijk en heeft haar leven zin. Wat anderen in haar of aan haar zien doet voor haar niet ter zake. Als ze maar wordt opgemerkt. Daarin zal dan ook de humor wel liggen. In de afgronden waarin Signe bereidt is zich te storten. De afgronden zijn een voedingsbodem voor een specifiek soort zwarte humor waar ik klaarblijkelijk niet gevoelig voor ben.

Syk Pike is niet per se een slechte film. Dat niet. Ik had gewoon totaal niets met de personages en van de vermeende humor heb ik slechts sporadisch een glimp kunnen ontdekken. Het psychologische aspect beviel. Verder weinig klik hier.

Een iets te lijvig, maar wel bijzonder roerend drama over een 9-jarig meisje dat bij de onmachtige jeugdzorg geen doeltreffende hulp krijgt. Ze is een ‘systemsprenger’. Een onofficiële term voor kinderen die hulpbehoevend zijn, maar met wie absoluut niets valt aan te vangen. Ze zijn niet in staat zich ergens aan te conformeren en kunnen moeilijk omgaan met teleurstellingen. Aansluiting bij andere kinderen of plaatsing in een pleeggezin is bijkans onmogelijk.

Benni heet het meisje dat in deze film de systemsprenger is. Ze is licht ontvlambaar. Als ze explodeert, geraakt ze in een toestand van onbeheersbare razernij, waarin ze onbereikbaar is voor rede en alles vernield wat haar in de weg staat. Emotioneel en fysiek. Ze is een gevaar voor zichzelf en voor anderen.

De film verdiept zich in de (subjectieve) waarneming van Benni, die ontspoord is en een groot verlangen heeft naar haar moeder en naar een liefdevolle omgeving. De film neemt de kijker mee op een dollemansrit vol onbeheerste emoties en laat daarbij meteen de radeloosheid en hulpeloosheid van de jeugdhulpverlening zien. Zonder overigens met de vinger te wijzen. De film signaleert simpelweg gebeurtenissen en hint slechts lichtjes.

De camera hecht zich bijna de gehele film aan Benni. Razend en tierend, maar ook lief en aandoenlijk, presenteert ze zich aan de kijker. Haar onvoorspelbare aanwezigheid legt een stilzwijgende dreigende sfeer over de film. Dat voelt heel onaangenaam.

Haar innerlijke beleving komt ook aan bod. Intense droomachtige fragmenten die af en toe opduiken geven een indruk van haar eigen waarneming en gedachtewereld. Een impressie van een trauma en een mogelijke oorzaak voor haar gedrag schemeren door en verhelderen zich naarmate de film vordert.

Een intens verhaal. Een intens portret. Benni wordt indrukwekkend gespeeld door de getalenteerde Helena Zengel en bezorgt de kijker behalve een leeg en triest gevoel ook een gevoel van radeloosheid.

We bevinden ons niet in Hollywood. Regisseur Nora Fingscheidt biedt de kijker geen verlichting. Heel consequent ontzegt ze de kijker een verhalende reddingsboei of fantasievolle opluchtende twist. Geen soelaas dus. Wel een authentiek sociaal drama dat rauw binnendringt en nog langdurig en onbehaaglijk nasuddert.

Een indrukwekkende film. Dat blijkt wel uit bovenstaande. Toch bevat de film ook wat storende elementen. Zo blijft de film op momenten iets te lang in scènes hangen en valt daardoor soms dood. Misschien bedoeld om de sfeergevoelige omstandigheden te versterken, maar wat mij betreft werken die lange scènes eerder saai dan constructief.

Over de volwassen personages valt ook wel iets storends te zeggen. De volwassen personages zijn eigenlijk maar weinig interessant. Ze zijn erg onvolwassen, erg passief en tamelijk stereotiep vormgegeven. Ze gaan naar verloop van tijd irriteren.

De film is erg afgestemd op de hoofdrolspeelster. De omlijsting is verder vrij zwak. Ik denk dat Systemsprenger zonder de aanwezigheid van Helena Zengel veel minder had geïmponeerd.

Nare en afstandelijke film.

Hoe ellendig en deprimerend de gebeurtenissen ook voor het netvlies komen, de kommer wil maar niet onder de huid gaan zitten. En dat klinkt misschien vreemd, want de personages overkomt een hoop ellende. Toch is het verklaarbaar. Ze zijn onsympathiek.

Vreugdeloosheid door zelfzucht is ieders levensdoel zo lijkt het. De omvang van de treurnis waarmee de personages hebben te kampen is groot en onomkeerbaar. Zo hard en verwoestend is het gif in deze personages dat het wezen en de diepte ervan niet emotioneel aanslaan, maar bij de kijker afstandelijkheid oproepen. Te veel, te structureel en gewoonweg onvoorstelbaar. De personages zijn rariteiten.

Op zich is het knap om geen affiniteit met de personages te voelen terwijl de camera bij tijd en wijle de personages bijkans aanraakt. Zo dicht op de huid zie je het maar zelden. Het gevoelloze wezen van de personages is echter volhardend. Zelfs tijdens de enkele korte momenten waarin zij heel even een stapje buiten de grauwheid zetten, blijf je als kijker voorzichtig en wantrouwend. "Jaja, schone schijn. Daar trappen wij niet in. Wij bewaren uit voorzorg de afstand". Die houding zegt veel over de personages. Die blijven onder alle omstandigheden afstotelijk. Zelfs een andere hoedanigheid helpt niet. Afstotelijk in hun wezen zijn zij. Totaal geen verband mee. Totaal geen begrip voor. Ik verbleef erg graag aan de buitenkant van hun deprimerende wereld.

En dan die grauwe sfeer die in de beelden verstopt zit. Een grauwheid die zelfs voortduurt in de met meer kleur geschoten plaatjes. De vreugde die kleur bewerkstelligt bestaat kennelijk niet in die wereld. Vreugde is een illusie. Hoe deprimerend. Hoe naar. Hoe afstandelijk.