Opinions

Het vervelende van deze film is dat het lang duurt voordat Linda Blair zich op het pad der wrake begeeft. En zelfs dan is er teleurstelling. Eenmaal op het pad is ze er zo weer vanaf. Veel te kort. En dat is jammer, want de wraak van Blair is het leukste deel van de film.

Voordat het zover is, worstelen we ons door lagen slecht acteerwerk en lagen slecht drama heen. Een zeer ontroerend verhaal waarin Blair (type ruwe bolster) tot het uiterste gedreven geen andere uitweg meer ziet dan de zoete wraak.

Bij drama moeten de acteerkunsten van dien aard zijn dat er flink kan worden ingeleefd. Verontwaardiging over onrecht. Meevoelen met de zwakke. Angst voor de pestkoppen. Inleving in het verhaal. Maar ja, dat lukt dus niet. Met name Linda Blair blijkt geen beste actrice te zijn. Ze overtuigt totaal niet. Ze is daarin overigens niet alleen. Eigenlijk overtuigt geen personage. Zwak acteerwerk, holle karakters en een vergezocht stukje drama zorgen niet bepaald voor veel empathie met wie dan ook.

Het toewerken naar de finale is in alle opzichten dramatisch. Lastig door te komen. Er zijn gelukkig wat saillante gebeurtenissen, die je even doen opveren. Een lullig vechtpartijtje hier en een smakelijk stukje bloot daar. En hup, weer bij de les. Op weg naar de finale.

Fijn trouwens dat Blair zich geroepen voelde om in actie te komen. Zij was dat gehang in dat platte en slecht uitgespeelde drama natuurlijk ook zo zat. Die zat ook te smachten naar wat spanning en wat moordwerk. Leuke finale. Leuke kills. Wel wat braaf in beeld gebracht. En veel te kort natuurlijk.

Opmerkelijk: het horrorlabel dat aan de film hangt kon ik na afloop nergens plaatsen.

The Scalphunters wisselt humoristische scènes af met serieuze. Op luchtigheid en vermakelijkheid scoort de film goed, maar grimmige kanten heeft deze western van Sydney Pollack ook. The Scalphunters is ook een film die het thema van de slavernij aanroert. Een thema dat in de western niet vaak voorbij komt. Erg diepzinnig gebeurt dat overigens niet. Daarvoor is de film te zeer gericht op vermaak.
De slavernij speelt hoofdzakelijk een rol in de betrekking tussen pelsjager Joe Bass (Burt Lancaster) en de hem toegevallen slaaf Joseph Lee (Ossie Davis). Bass stelt zich in het begin als baas op en in de loop van de film verandert dat beeld. Ach, voorspelbare, maar effectieve feelgood. Het zijn twee totaal verschillende typen. Bass met zijn boerenslimheid en Lee met een belezen achtergrond. Bass die het geweld niet schuwt. Lee die zowel met de vuist als met schiettuig niet weet om te gaan. Hun dialogen zijn erg grappig.
De film draait om de achtervolging van een stel scalpenjagers door Bass en zijn knecht. De jagers worden aangevoerd door Telly Savalas, die een meedogenloze maar ook een wat onhandige schurk neerzet. Shelley Winters is zijn vervelende bijzit. Indianen zijn ook aanwezig. Het beeld van drankzuchtige krijgers die in hun onderhoud voorzien door te roven, is heel waarschijnlijk maar ook een beetje pijnlijk.
Als aan het eind van de film de gezichten van Bass en Lee onder de modder zitten en het verschil in huidskleur niet meer valt te herkennen, is het punt gemaakt. Laat de aftiteling maar komen.

Scare Campaign is min of meer de filmische horrorversie van al die aftandse candid camera programma’s die jarenlang de beeldbuis teisterden. Gezien de filmtitel zijn de makers waarschijnlijk vooral geïnspireerd geweest door het programma Scare Tactics. Een programma waarin niets vermoedende burgers met een horrorscenario werden geconfronteerd. Ik heb er wel eens een aflevering van bekeken, maar echt bekoren kon de show mij niet.

Scare Campaign is leuker. Veel leuker. Met een korte speelduur van 80 minuten, raast de film aan het oog voorbij. De film zit vol slinkse en macabere wendingen, die steeds op een moment in het verhaal worden ingebracht waarop je als kijker net denkt te weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Dus niet.

Het verhaal is pakkend en dendert voort. Aan introducties van de personages wordt geen tijd verspild. Die zijn dan ook nogal simplistisch vorm gegeven. Logisch, want het draait in de film om angst aanjagen en slashen.

Op een enkele oppervlakkige uitzondering na, komt een personage niet veel verder dan de slachtofferrol. De meeste personages zijn verrekte oninteressant en een rol die overbodig gepsychologiseer voorkomt, past de meeste personages uitstekend.

Scare Campaign is een verrassende en bloederige rollercoasterrit met fijne lompe schokeffecten en vele onverwachte twists, die de spanning voortdurend op niveau houden. Ook met leuke zwartgallige humor om af en toe even kort te ontladen en te relativeren. En na zo’n korte verpozing dendert de trein vervolgens weer lekker door.

Leuk.

De ingrediënten voor een klassieke shocker zijn aanwezig. Een afgelegen hut in de bossen. In de hut twee protagonisten die elkaar niet kennen. Een stroomuitval. Kille weersomstandigheden. En natuurlijk een duistere sfeer.

De premisse over twee mensen die zich een nacht lang vermaken met het vertellen van griezelverhalen ontaardt echter nooit in spuitend bloed, een lugubere slachting of angstaanjagende spookverschijningen. De film bezit amper een illustratieve ondersteuning bij de verhalen. Alles wat de kijker ziet is twee personen die elkaar proberen bang te maken door elkaar griezelverhalen te vertellen.

De enige concessie die regisseur, schrijver en hoofdrol Josh Ruben aan de kijker doet is het tonen van wat lichteffecten, een paar visuele effectjes en het gebruik van geluidseffecten. Kleine concessies aan de kijker die moeite heeft met het oproepen van verbeelding. Van de kijker wordt voornamelijk verwacht dat hij de visualisatie bij de verhalen zelf verzorgt. Scare Me is minimalistisch en een praatfilm.

Misschien klinkt dat allemaal wat droog en niet boeiend. Wat is er nou zo leuk om te kijken naar twee personages die elkaar verhalen vertellen. Nou, dat is hartstikke leuk.

Dat komt ten eerste door het spel van Josh Ruben en Aya Cash die de twee personages vertolken. Cash is een succesvolle auteur die neerkijkt op Ruben die het maar niet lukt om een succesvolle auteur en acteur te worden. Ruben daarentegen weigert om tegen de succesvolle Cash op te kijken. Cash’ droge en zelfingenomen commentaar op de in zelfmedelijden gedrenkte Ruben is niet alleen leuk, maar legt ook de minder leuke karaktereigenschappen van beide protagonisten bloot. De daaruit ontstaande wrijving tussen beiden is zeer amusant en levert stekelige, ironische en geestige situaties en dialogen op.

Het geweldige sounddesign maakt het af. De verhalen gaan vergezeld van bijpassende geluiden. Als in een verhaal een deur open gaat, hoor je het geluid van een knarsend opengaande deur. Als in een verhaal de telefoon rinkelt, hoor je het geluid van een telefoon. Je hoort voetstappen, gekerm en toepasselijke muziek. Het decor van de donkere blokhut waar een haardvuur voor schemerige verlichting zorgt, doet de rest.

Scare Me is een prachtig hoorspel op film en een grappige en minimalistische hommage aan het horrorgenre.

Een kleine film die binnen de grenzen van zijn (financiële) mogelijkheden een leuke bijdrage is aan het subgenre van de monsterfilm. Visueel geslaagd. Leuke personages. Het verhaal stelt niet veel voor, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het verhaal dient alleen maar om wat houvast te hebben in de hectiek. Het is snel verteld. Tussen een loodgieter en zijn zoon botert het niet geweldig. Samen gaan ze bezig om een verstopping in een toilet in een appartementencomplex op te lossen. Wat in eerste instantie een simpel klusje lijkt te zijn, ligt in werkelijkheid iets ingewikkelder als in het afvoersysteem van het complex een monster met een voorliefde voor mensenvlees blijkt rond te zwemmen.

Het valt te prijzen dat Scared Shitless niet afglijdt naar een niveau van voor de hand liggende simpele humor. Tuurlijk, die humor is er wel, maar wordt niet tot vervelends toe uitgebuit. Ook minder fecale zaken komen aan de orde. Het monster duikt af en toe op en is goed voor menig groteske braspartij. Leuke scènes die soms ook wat gore opleveren, maar die vooral een komisch effect sorteren. Verder heeft de film aandacht voor de vader-zoon relatie die min of meer centraal in het verhaal staat. De relatie wordt weliswaar niet heel diepgaand of innovatief aangesneden, maar wordt vooral door toedoen van Steve Ogg, die de vaderfiguur speelt, op een luchtige manier prima inzichtelijk gemaakt.

Scared Shitless is een leuke film. Goedkoop gemaakt met non-digitale effecten die er goed uitzien en bijdragen aan het kijkplezier. Scared Shitless is een sympathiek werkje.

Nog in hetzelfde jaar dat Taste the Blood of Dracula (1970) uitkwam, verscheen deze zesde Hammerfilm met Christopher Lee in de rol van Dracula. De film laat iets meer bloed zien dan we gewend zijn (prima!) maar hanteert in verhalend opzicht heel geruststellend hetzelfde fijne stramien als in de voorgaande delen.

Kortom, het is wederom genieten.

De eerste scène plaatst je meteen middenin de duistere romantische sfeer, die de Dracula films van Hammer altijd omkleden. Stevig omarmd door een setting gehuld in zwart-rode kleuren ontwaakt de vampier gelegen op een stenen sarcofaag. Hij doet dat als vanouds op zeer fraaie en dramatische wijze. Ik was meteen weer in de ban. Heerlijk.

In deze film wordt Dracula minder buitenissig neergezet dan in de voorgangers. Christopher Lee heeft meer tekst dan tevoren en gedraagt zich in deze film menselijker. Zeer geslaagd, vind ik. Juist in zijn menselijke gedrag is de vampirische dreiging vol suspense aanwezig. Zijn menselijke uiterlijk verbergt zijn beestachtige natuur nooit helemaal. Onder de menselijke schild sluimert immer de vampier die heimelijk en onheilspellend doorschemert als de bloeddorst hem even in zijn greep neemt. Prachtige scènes zijn het.

Zoals in de meeste Dracula films zijn de personages vrij oninteressant. Ze dienen eigenlijk alleen om de vampier aan het werk te zetten. Een uitzondering is hier het hulpje van de graaf. Een tragisch figuur met enige karakterbouw die door zijn meester bruut wordt behandeld en medelijden opwekt. Leuke rol van Patrick Troughton. Een acteur met een behoorlijke staat van dienst overigens.

Snoepgoed is er ook. Jenny Hanley is haar naam. Geen Dracula film is compleet zonder dit stereotiepe vrouwelijke voedsel met laag uitgesneden decolleté. Een decolleté van waaruit Jenny om de zoveel tijd een zilveren kruisje te voorschijn haalt dat hangende aan haar halsketting daar op mysterieuze wijze steeds in verdwijnt.

Het moge duidelijk zijn. Ik ben een vooringenomen liefhebber van het Dracula universum van Hammer en geniet in dat universum van elk detail...

Een film heeft soms maar weinig verhaal nodig om te boeien. Hoofdpersonage Xavier is een weinig spraakzaam persoon die overdag z’n normale saaie werk verricht, maar die na werktijd door de straten van Praag zwalkt om vrouwen te vangen en te vermoorden. Veel meer verhaal is er niet.

Een spannende film. Een film die een duistere inkijk biedt in het zieke hoofd van een seriemoordenaar. Als kijkers zijn we getuige van talrijke weerzinwekkende moorden en ervaren we de verwrongen innerlijke leefwereld van Xavier uit eerste hand. Het is een film die zowel van buiten als van binnen erg bruut en smerig is opgetuigd.

Scars of Xavier is duister entertainment met een prima hoofdrol die weinig expressieve schwung heeft. Juist daarom legt hij een kille doelgerichtheid aan de dag, die doodeng is. Het maakt hem tot een kille gewetenloze verschijning en een overtuigende psychopaat. Hij is zo weerzinwekkend amoreel dat hij zich slechts druk kan maken over de futiele vraag of hij zijn slachtoffers planmatig of impulsief moet doden.

Ja, Xavier is een echte psychopaat.

In een scène bekijkt Xavier een wand met polaroids van zijn dode slachtoffers. De scène verduidelijkt de manier waarop de walgelijke Xavier blijvend geniet van een moord. Zijn herinnering spoelt een moord van achteren naar voren door zijn hoofd en vervolgens van voren naar achteren. Heen en weer. Wind en rewind. Het effect is morbide maar geeft goed inzicht in het genot dat Xavier steeds opnieuw kan ervaren door specifieke beelden van elk slachtoffer heel gedetailleerd op te roepen. De film biedt meer van dergelijke confronterende scènes, die verontrustend vies smaken.

De inkijk in het hoofd van de seriemoordenaar voelt continu smerig en roept een immer beklemmend gevoel op. Er is geen ontkomen aan. Steeds zijn er weer die schimmige, brute en viezige beelden om die beduimelde gevoelens op te roepen en te voeden.

Technisch ziet de film er mooi uit. Mooi gefilmd met gebruikmaking van bruingrijzige kleuraccenten, die de film een onwerkelijk en duister basisuiterlijk verlenen. Verontrustende beelden die door sinistere muziek passend worden begeleid. Prima effecten ook. De moorden zijn een macabere lust voor het oog.

Een film heeft soms maar weinig verhaal nodig om te boeien. Toch had deze film wat meer handeling kunnen gebruiken. De film rent van moordscène naar moordscène en trekt zich van potentiële mogelijkheden om de verhaallijn te verbreden niets aan. Van mij had het verhaal gerust meer op de film mogen drukken dan nu het geval is.

Maar goed. Ook zonder veel verhaal, wekt de film een prettig morbide gevoel op en toont de film zich horrorwaardig. Misschien ook maar beter zo.

Alweer een film met kinderen, dacht ik toen ik aan deze film begon. Niet dat dit feit per sé erg is. Nee, niet per sé, maar op de een of andere manier bekijk ik de laatste weken opvallend veel recente films waarin kinderen meedoen. Ik selecteer er niet op, maar het gebeurt gewoon. Misschien worden er de laatste tijd wel veel films geproduceerd die de combinatie horrortag-kind bezitten. Ik weet dat niet. Waarschijnlijk is het gewoon toeval en wordt het filmleven binnenkort weer normaal.

Deze film speelt zich af in de late jaren 60 ten tijde van Halloween. Tijdselementen als de drive-in bioscoop (waar Night of the Living Dead (1968) draait), een papieren krantenarchief, gedateerd tv-nieuws en grote auto’s zijn prominent aanwezig. Het oogt heel sfeervol. De film is gebaseerd op een boekenreeks uit de jaren 80 en 90 met griezelverhalen die veelal zijn gebaseerd op mythen en volksverhalen. Denk aan een kampvuur, een donker bos en een eng verhaal en je hebt de juiste filmstemming te pakken.

De hoofdpersonages zijn beginnende tieners die in aanraking komen met een demonisch boek vol verhalen. De tieners en het boek vormen het raamwerk waar de gebeurtenissen in de film aanhangen en uit voortkomen. De film gaat in uitstapjes uit het raamwerk een paar verhalen uit het boek af. Het spannende is dat de verhalen zich ook daadwerkelijk lijken af te spelen en wel in de directe omgeving van de personages. Moord en doodslag zijn aan de orde. Aan de tieners de taak om het demonische boek onschadelijk te maken.

Deze kleine blik op de inhoud van de film klinkt als een jeugdavontuur en dat is het ook wel een beetje. De verhaaltjes zijn wat stoffig en blinken niet uit in originaliteit. Het zijn veilige verhaaltjes. Spannend en een beetje eng, maar de spanning en de horror blijven altijd binnen duidelijke grenzen. Geen bloed en gore of hele krachtige jumpscares. Gewoon griezelige verhaaltjes met een twist. De film is dan ook gericht op een jeugdig publiek, vermoed ik.

De griezelmomenten worden voorzichtig aangelopen en zijn een veilige dwarsdoorsnede van elementen uit het horrorgenre. Geraffineerd en speels worden body horror, slasher, home-invasion en monsterfilm (hier en daar met behulp van acceptabele CGI) gecombineerd tot een leuke griezelfilm, waar de gemiddelde horrorkijker niet van wakker ligt.

Ik ook niet, maar ik vond de verfilming van de verhaaltjes in combinatie met het avontuurlijke sfeertje erg leuk en geslaagd.

Het is kerstfeest in zonnig Californië en Woody Allen rent samen met Bette Midler en een surfboard door een gigantisch winkelcentrum in Los Angeles. Ze verbeelden een echtpaar dat hun 16-jarig huwelijk viert en inkopen doet voor het feestelijke diner dat ’s avonds plaatsvindt. Ze kopen sushi ter waarde van 1100 dollar, drinken champagne, eten kaviaar, kopen bizarre kleding en zeggen het avondlijke diner twee keer af en herroepen het twee keer. Ze hebben ruzie of zijn zich aan het verzoenen..

Een praatfilm met twee mensen in een dynamisch decor. Een winkelcentrum met mensen. Overal mensen. En midden in de hectiek de twee pratende hoofdpersonages. Het is een lawaaiige bedoening. Het is dan ook rustgevend om af en toe even van Allen en Midler af te buigen om te kijken naar een goochelact die zich ergens voltrekt of toe te horen bij een bandje dat kerststemmig aan het rappen is. Vervelend is de mimespeler die te pas en te onpas opduikt om zijn niet-grappige ding te doen. “These Guys are worse than Hare Krishnas!”, roept Allen op een gegeven moment wanhopig uit. Hij heeft gelijk.

De dialogen die Allen en Midler voeren, zijn snel, ad rem, grappig, stekelig en gewoon heerlijk om naar te luisteren. Meestal dan. Dat hebben de schrijvers waarvan regisseur Pail Mazursky er een is, goed gedaan. Midler en Allen zijn goed op elkaar ingespeeld en de teksten die vaak om elkaar heen draaien en elkaar af en toe bijten, klinken uit hun mond allesbehalve overdreven of toneelmatig. De film zelf heeft die toneelmatige uitstraling wel. De film bestaat uit een aantal scènes die zich steeds in een ander deel van het winkelcentrum afspelen en van elkaar worden gescheiden door een stukje winkelcentrumvertier. Die structuur en uitvoering zijn ondanks de chaotische achtergrond waartegen de film zich afspeelt, vrij statisch van aard, en voelen als het fundament voor een toneelstuk. Zo ervaarde ik het althana. Het stoorde me niet.

Ik houd van spitse teksten en geestige oneliners en kwam redelijk aan mijn trekken. Het belangrijkste aspect in de film zijn immers de teksten. De rest zoals bewegende actie is bijzaak en bovendien amper aan de orde. Ik vond Scenes from a Mall een aangenaam toneelstuk.

De belangrijkste lokatie in de film is het hotel "Sonnenhügel“. Een lieflijke naam. Landelijk gelegen in de bossen en met een steriel uiterlijk, lijkt het hotel de rust zelve te zijn. Geslaagde schijn, want binnen zorgen lange gangen en grote lege ruimtes voor een benauwende en verontrustende atmosfeer.

Het heerlijk onheilspellende sfeertje is al snel in alle facetten van de film voelbaar. Naast de heerlijke entourage, hebben de merkwaardige personages daar een aandeel in. Het hotelpersoneel gedraagt zich bizar. De dorpelingen gedragen zich wereldvreemd. Daarnaast hoort de vrouwelijke antagonist en hotelgast Mona, wier moeder lijdt aan een psychotische aandoening, 's nachts vreemde geluiden en heeft visoenen van zelfdodingen die misschien wel / misschien niet in het verleden zijn gebeurd. Echt? Droom? Een intrigerend mysterie met een vette horrorrand ontvouwt zich. Evenals het creepy hotel in The Shining lijkt het hotel beheerst te worden door spoken uit het verleden.

De film houdt zich niet echt bezig met de oplossing van alle mysteries. Zodra het excentrieke gedrag van hotelpersoneel en dorpelingen alsmede het excentrieke gedrag van Mona de kijker enigszins helder voor de geest staat en hij de tweede helft van de film betreedt, vermengen werkelijkheid en droom zich onafscheidelijk met elkaar. Dat gebeurt zo intens dat de onderlinge scheidslijn volkomen vervaagt. Wat is wat? Interpretaties over het getoonde zijn welhaast onmogelijk. En dat werkt verrekte verwarrend en deed bij mij alle lenigheid in mijn denkvermogen verstarren. Het vermoeide me.

De film creëert een universum dat vergelijkbaar is met de krankzinnige universums uit de films van David Lynch. Schlaf is een redelijk onderhoudend filmisch experiment met fijne visuele momenten, krankzinnige droomsequenties en een dikke laag surrealisme. De mogelijkheid om tenminste een acceptabele interpretatie te bedenken wordt de kijker door de hechte band tussen droom en realiteit echter ontnomen. Die onmogelijkheid liet mij na het kijken enigszins teleurgesteld achter.

Het was eigenlijk de bedoeling om met Lex Barker en Karin Dor een nieuwe Winnetou-film te draaien. Dat ging niet meteen door en dus richtte men zich op een nieuw project met gebruikmaking van de mensen die al onder contract stonden. Met regisseur Harald Reinl aan het roer werd een film gemaakt gebaseerd op werk van Edgar Allen Poe. Een film met internationale allure. De film heeft als titel: Die Schlangengrube und das Pendel. Met een Duitse filmtitel verover je de wereld niet. De internationale ambities zorgden voor meer titels: The Blood Demon, The Torture Chamber of Dr. Sadism, The Snake Pit and the Pendulum en Castle of the Walking Dead. En dan heb je nog niet eens alle titelsl gehad.

Christopher Lee werd aangetrokken om het West-Duitse project nog meer internationaal aanzien te geven. Hij heeft een rol als graaf Regula. Een duidelijke verwijzing naar die andere graaf waarmee Lee natuurlijk voornamelijk wordt geassocieerd. De film heeft trouwens veel weg van een Hammerproductie. Hoewel er ook buitenopnamen zijn, werd de meeste film geschoten in de Bavaria Studios in München. Dat is wellicht de verklaring voor de toneelachtige uitstraling die ook zo kenmerkend is voor veel Hammerproducties.

In de film overheerst een macabere sfeer die vooral tot uiting komt in de scènes die zich in het slot van graaf Regula afspelen. Het Gotische kasteel met zijn hoge, dikke muren maakt indruk. Het kasteel met zijn lange gangen en hoge gewelven behangen met doodshoofden en spinnenwebben, zorgt voor een sfeervolle ambiance. Heel sfeervol is ook de tocht naar het kasteel die visueel mooi in beeld is gebracht. De tocht voert door het Teutoburger woud en voelt als een transitie tussen de grijpbare wereld en de wereld van het bovennatuurlijke, zijnde de wereld van graaf Regula.

De film moet het hebben van zijn sfeer en van een paar aardige actiescènes. Het verhaal is tamelijk simpel. Inhoudelijk niet erg spannend. Bovendien is het eerste kwartiertje film nogal onbeholpen. Het verhaal komt niet goed op gang. Het heeft geen gedegen aanloop. Het is een los geheel. De personages acteren houterig. Ze gedragen zich onnatuurlijk. Alsof ze geen idee hebben wat er van hen verwacht wordt. Pas als de film een tijdje onderweg is, sluipt er meer lijn en bevlogenheid in en krijgt de macabere sfeer die het sterkste punt is van de film, kans om zich te manifesteren.

Een dag uit het leven van een huurmoordenaar.

"Schneider vs. Bax" is een goed toegankelijke film die vol zit met de typische Warmerdamse humoristische droogheid in de conversaties en in de handelingen. Een komische film waarin het thrillerelement volledig in dienst staat van de absurde acties van de personages, van de maffe plotwendingen en van de verknipte dialogen.

De film oogt rustig en heeft een bepaalde traagheid over zich. De desolate locatie midden in water en moeras in samenspel met het geluid van ruischend riet is daar zeker debet aan. Hoewel traag geschoten, gebeurt er veel. Als tegenwicht voor de traagheid is de film behoorlijk volgepropt met snelle verhaaltechnische wendingen en subplotjes. In bijna elke scene ontvouwen zich nieuwe inzichten, introducties en gebeurtenissen. Een geslaagde combinatie, wat mij betreft.

Het uitspreken van de tekst gebeurt (opzettelijk) houterig. Typisch voor de films van Van Warmerdam. Zal een soort running gag zijn, denk ik. Storend is het derhalve niet. Eerder herkenbaar en vertrouwd. Evenals de herkenbare cinematografie en de vertrouwde acteurs is het houterige acteren onderdeel van de eigenzinnige signatuur van de regisseur. En die signatuur werkt in deze film wederom krachtig en humorvol.

De verhaallijn is simpel en goed te volgen. Veel beweegredenen van de personages blijven onduidelijk. Prima, vind ik. Niet alles hoeft tot in de detail worden uitgesponnen. Soms handelen personages gewoon, omdat ze zo handelen. Ik heb er vrede mee.

Ik heb vooral gelachen en genoten! Heerlijke film.

Een film met een simpel plot, oninteressante zijpaden en holle personages.

Het begint nochthans aardig. Gedurende een halfuurtje is de film met een leuke introductie en wat snelle wendingen redelijk kijkbaar. Daarna wordt het snel minder als herhaling, langdradigheid en voorspelbaarheid hun intrede doen. Door al die saaie oprekking en toenemende inhoudsloosheid, beginnen ergernis en verveling tijdens het kijken al snel door te sijpelen.

Het verhaal heeft gewoon te weinig inhoud. Een eenvoudig verhaaltje hoeft op zich niet erg te zijn, maar als er naast het simpele verhaaltje verder niets is dat fascineert of intrigeert, is dat wel erg. En dat is in deze film dus helaas het geval.

Op verhaaltechnisch en filmtechnisch gebied is weinig opwindends te beleven. Er is geen karaktervorming. Er liggen geen interessante accenten op de dialogen. De (relativerende) humor ontbreekt. De actiescenes zijn niet spannend. Er zijn geen mooie zorgvolle shots. Het is allemaal zo plat.

De acteurs lijden aan een ernstige vorm van overacting. En alsof dat nog niet erg genoeg is, praat iedereen met een overdreven Amsterdams accent. Blah! Over plat gesproken!

Nee, het acteerwerk is ook niet hoogstaand.

Een aardig halfuurtje, daarna gaat het snel bergafwaarts.

Een tienerkomedie van regisseur Aron Lehmann die ook meeschreef aan het script. Een tienerkomedie over een intelligente gevoelige lonely guy, een onwelkom schoolreisje en een onbereikbare liefde. Een tienerkomedie gebaseerd op Cyrano de Bergerac, het toneelstuk uit 1897 van Edmond Rostand dat al zovele malen als inspiratiebron diende voor allerhande vormen van expressie in de wereld der schone kunsten. Das Schönste Mädchen der Welt is geen unieke maar wel een leuke adaptie.

De hoofdpersonages hebben heel toepasselijk de namen Cyril en Roxy toebedeeld gekregen. Het verhaal is aangepast aan de moderne tijd en volgt in grote lijnen het basisverhaal. Heel verrassend zijn de ontwikkelingen niet. Daar staat tegenover dat de film een frisse aanblik heeft en een hele prettige sfeer oproept. De personages maken over het algemeen een redelijk realistische indruk hoewel ten behoeve van het verhaal bepaalde eigenschappen wel enigszins dik zijn aangezet en bepaalde personages wel wat stereotiep zijn aangekleed.

Het zijn met name de charme van het verhaal en de levendigheid in het verhaal die aangenaam vallen. Na een eerste robuuste kennismaking, kleurt de film de personages met veel gevoel langzaam in en wordt dieper ingezoomd op de innerlijke beleving. De dialogen klinken soms misschien wat hoogdravend uit de monden van de tienerpersonages, maar zijn an sich goed geschreven. Stukjes battle rap waarin men geen blad voor de mond neemt, zorgen mede voor de dynamiek. Leuk ook zijn de korte intermezzo’s met de gefrustreerde leraren die de soms losgeslagen groep begeleiden. De beide hoofdrollen van respectievelijk Aaron Hilmer en Luna Wedler zijn eveneens dik in orde. Leuke film.

Sonja is helemaal geen verschrikkelijk meisje. Ze is alert en slim en stort zich in het kader van een opstelwedstrijd op het nationaalsocialistische verleden van het stadje Pfilzing alwaar zij met haar familie woont. Het onderwerp van haar opstel stuit in het stadje op veel tegenstand. De film is op waarheid gebaseerd. De belevenissen van de schrijfster Anja Rosmus in het stadje Passau waren voor regisseur genoeg inspiratie om er een film over te maken..

Ondanks de zwaarwichtige thematiek rondom burgermoed en het taboe dat op een naziverleden rust, slaat de film een opvallend humoristische toon aan. Contrasten worden grappig aangezet en divers gedachtegoed spitsvondig geridiculiseerd. Het levert prima vermaak op. De verteltrant is levendig en gekruid met leuke running gags en cynische beschouwingen. Tegen het einde raakt de luchtigheid wat op en voelt het verhaal opeens zwaarder dan tevoren. Dat voelt gelukkig niet geforceerd en ongemakkelijk aan. Prima film..

Een aardige parodie op de films naar de boeken van Karl May. De films met Winnetou en Old Shatterhand die in deze parodie respectievelijk de namen Abahachi en Ranger dragen. Het verhaal is tamelijk dun en dient als kapstok voor de humor. Eigenlijk kun je de film beschouwen als een verzameling sketches die onderling verbonden worden door een slap verhaal. Sommige sketches zijn grappig. Sommige een beetje. En sommige zijn gewoon niet leuk.

De film ridiculiseert vooral het westerngenre door te spelen met de clichés en de verwachtingen van de kijker. Het zijn vooral Abahachi en Ranger die samen met booswicht Santa Maria de lach genereren. De personages in Der Shuh des Manitu vertonen gedrag dat niet past bij gelijksoortige personages zoals je die in een degelijke western tegenkomt. Hier wordt dat gedrag overdreven zodat het absurd of simpelweg stompzinnig.wordt. En dat werkt. De interactie tussen Abahachi en Ranger is aangenaam en de overdrijving van hun personages in vergelijking met de serieuze personages Winnetou en Old Shatterhand, werkt grappig. De slechterik Santa Maria is ook een aangenaam personage. Een overdreven weergave van een slechterik. Zijn voorkomen is die van een sluwe en gemene boef. Hij verrast op grappige wijze door frivool gedrag en door emotionele inleving in zijn bendeleden te tonen.

De film is op geen enkel moment serieus. Met alles wordt de draak gestoken. Der Shuh des Manitu is als puur vermaak bedoeld en wat mij betreft is dat gelukt. De meest hilarische scènes zijn twee dansnummers die vanuit het niets opeens worden ingezet. Heerlijk absurd, zeer stompzinnig en gewoon erg grappig. Ja, ik heb af en toe flink gelachen.

Gebaseerd op een ware gebeurtenis. Hoe een spontane minuut stilte uitmondt in ophef over grondrechten als bewegingsvrijheid en vrije meningsuiting. De Hongaarse opstand tegen de Russen is aanleiding voor de leerlingen van een examenklas in Oost-Duitsland om hun solidariteit met de strijd te betuigen. Zij doen dat door in de klas een minuut stilte in acht te nemen. Die kleine protestactie veroorzaakt echter een sneeuwbaleffect, beïnvloedt gezinsrelaties en krijgt zelfs de aandacht van de autoriteiten.

Toen de echte examenleerlingen in 1956 een minuut stilte hielden, was dat louter bedoeld om de Hongaarse voetballer Ference Puskás te gedenken, die in de strijd zou zijn gevallen. In Das Schweigende Klassenzimmer wordt dit motief benoemd maar is het leidende motief veel meer een politiek statement, dat zich richt tegen de Russische aanwezigheid in Oost-Duitsland en tegen de vrijheidsbeperkingen die het socialistische systeem haar burgers oplegt. De film dikt het wat aan. Niet erg, want de film snijdt die wezenlijke thema’s aan middels zijn personages. En dan zijn dan ook wat vet zijn ingekleurd. Niet onplezierig.

Regisseur en boekbewerker Lars Kraume schildert een somber beeld van het naoorlogse socialistische deel van Duitsland. Vroeg oud geworden mannen en verbitterde vrouwen. In hun motoriek verkrampt en gehaast. Onzekerheid en wantrouwen zijn onderhuids voelbaar. Het bovenliggende autoritaire gezag is in alle geledingen van het dagelijks bestaan aanwezig en geeft elke vorm van levenslust geen enkele kans om zich te ontplooien.

Uit die grauwe en deprimerende sluier rijst opeens een stel jonge idealisten op. Hun idealisme voelt zowel fris en sympathiek alsook hopeloos aan. Tegenover het frisse idealisme staat immers altijd de staat die geen revolutie duldt en met bureaucratische molens maalt. De toonzetting in de film houdt gelijke tred met de bureaucratisch ronddraaiende wieken die in steeds wijdere cirkels nietsontziend puin ruimen. De toon is vaak degelijk, nuchter of voedt zich met paranoia. Gelukkig kan de staat niet voorkomen dat onder de repressie voorzichtig optimisme gloort. Goed voelbaar in de film.

De personages zijn herkenbaar vorm gegeven. Gevoelens van sympathie en antipathie zijn gemakkelijk te produceren. Neem bijvoorbeeld de figuur van het schoolhoofd, die tegenover de starre en onverbiddelijke staatsfunctionarissen de menselijke kant belichaamt en verdedigt. Kraume voegt aan zijn personages een aangename en persoonlijke veraanschouwelijking van de protestactie en haar consequenties toe. Met name daardoor maakt hij een uitstekende film die erin slaagt een historische voetnoot voor een groot publiek toegankelijk te maken.

De eerste Scream werd in 1996 geregisseerd door Wes Craven en werd een cult hit. Een frisse mix van komedie en horror. De film nam het subgenre op de hak en slaagde er tevens in de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De film bracht het doodgebloede subgenre van de slasher weer tot leven. Scream werd een franchise en was aanleiding voor vele andere filmmakers om zich ook weer aan het subgenre te wagen.

Na vier vervolgfilms die al een stuk minder indruk maakten, is deze film die gewoon simpelweg Scream is gedoopt de vijfde film in de reeks. Een film die meer dan gemiddelde aandacht besteed aan zijn personages en aardige horror presenteert, maar de factor komedie danig terugschroeft. De luchtige aanpak is er trouwens wel maar die voelt door de terughoudende komische factor misplaatst. De echte schwung ontbreekt. Het oogt allemaal wat mechanisch en moeizaam. De terugkeer van enkele bekende gezichten in geforceerd leuke rollen, biedt geen heuse meerwaarde. Tegen het einde verzandt de film in herhaling, duren scènes te lang en voelen handelingen langdradig aan.

Brute kills en jump scares zijn er veel en ze zijn best aardig gedaan. Het zijn er echter teveel. Overdaad schaadt. Het verrassingseffect neemt bij elke nieuwe kill of jumpscare behoorlijk af. Scream is niet grappig. Scream is niet eng. Wat is Scream wel? Scream is tot op zekere hoogte vermakelijk maar is veel minder leuk dan de film uit 1996.

Een luchtig Italiaans werkje met grappige momentjes. Het verhaaltje stelt niet veel voor. Simpele feelgood lijntjes die op een aangenaam toontje zonder veel diepgang worden verteld. Leeghoofdig kijkvoer, maar wel met een vrolijke uitstraling.

Onopvallend acteerwerk. Simpele stereotyperingen die goed passen bij de eendimensionale personages. Ook met dat typische Italiaanse dramatische overacting. Moet je voor in de stemming zijn.

Geen grootse of übergrappige film.

Drie jaren na de beëindiging van de Amerikaanse burgeroorlog keert Ethan Edwards (John Wayne) terug naar zijn familie. Wat er in die drie jaar is gebeurd, blijft in het ongewisse. Dat geldt ook voor zijn oorlogsjaren. Zijn terugkeer is de opening van de film. Een sterke opening. Een sterk beeld. We zien de buitendeur langzaam opengaan en vanuit de deuropening wordt de kijker een betoverende blik gegund op Monument Valley. Het is wel duidelijk dat John Ford de regisseur is.
In The Searchers wordt gepoogd het onwrikbare heldenimago dat van John Wayne bestaat, te ontkrachten. Het centrale thema in de film is vergelding gecombineerd met racisme. Ethan is een racist. Hij veracht de Comanches. Hij veracht zelfs de geadopteerde zoon van zijn broer, die een minieme hoeveelheid comanchenbloed door zijn aderen heeft lopen. De reden van Ethan‘s verachting is onduidelijk. Wel is duidelijk dat Ethan de taal van de Comanches beheerst en dat hij goede kennis heeft van hun gebruiken. Zijn haat heeft manische trekjes. Als Ethan in een scène als een gek op een kudde bizons vuurt, opdat de dode bizons ter plekke wegrotten en de Indiaan het vlees van de bizon niet meer kan nuttigen, blijkt wel hoe intens zijn extremistische houding deel uitmaakt van zijn wezen. John Wayne, de nobele held. Dat valt dus wel mee.
The Searchers is geen film van eenzijdig racisme. Vergelding speelt in dat opzicht een grote rol. Vergelding voor Ethan die het Comanche opperhoofd Scar vervolgt voor het doden en kidnappen van leden van zijn familie. Vergelding voor Scar, die handelt vanuit de motivering dat de blanke man hem zijn land heeft afgepakt, zijn zonen heeft vermoord en totaal geen respect heeft voor de inheemse cultuur. Zo gruwelijk en koudbloedig Ethan in zijn acties tegen de Comanches is, zo gruwelijk en koudbloedig zijn ook de acties van de Comanches tegen de blanke vijand. Het opperhoofd Scar en zijn opponent Ethan zijn tegengesteld maar eigenlijk ook weer niet.
John Wayne is in deze film niet de gloriërende revolverheld die een toonbeeld van rechtschapenheid is. Hij is veel complexer. Hij is iemand die zich in het schemergebied tussen goed en slecht bevindt. Een verrassende rol van Wayne die buiten zijn gebaande paden treedt en dat uitstekend doet. Hij is een tragische figuur die niet meer in staat is om zich te voegen. Hij begrijpt de wegen van de indiaan maar accepteert die wegen niet. Een plaats in zijn eigen blanke cultuur is ook niet voor hem weggelegd. Het is hem onmogelijk om de tradities van zijn eigen cultuur na te leven. Aan het eind van de film trekt Ethan weer de wildernis in. De deur die in het begin nog open stond, sluit zich langzaam maar onherroepelijk achter hem.

Het meest opvallende aan de film is natuurlijk het optische concept. Bijna alle handelingen spelen zich op een computerscherm af. En, af en toe zien we ter afwisseling wat beelden van een bewakingscamera, van een handycam of van een televisieprogramma. Waar het op neer komt is dat de personages nooit rechtstreeks via een filmcamera maar altijd via een ander medium in beeld verschijnen.

Een jong meisje verdwijnt spoorloos en haar vader onderneemt allerlei digitale pogingen haar weer te vinden. Niet bijzonder origineel, maar wel een intrigerend plot dat diverse wendingen in petto heeft en zich over het algemeen spannend ontwikkelt. Als de vader op onderzoek uitgaat en als bijproduct ontdekt dat hij zijn dochter eigenlijk niet heel goed kent, verdwijnt het thrilleraspect soms even en wordt de film een gezinsdrama. Binnen het drama worden vervolgens de thema’s vervreemding en eenzaamheid geïntegreerd in het verhaal en zou je zelfs van een voorzichtige sneer richting de merites van de sociale media kunnen spreken.

De dramatische elementen overtuigen. Het optreden van John Cho als de vader etaleert wanhoop, onmacht, woede en verdriet en verleent het drama extra emotionaliteit. Als drama is de film geslaagd. Als thriller slaat Searching vele wegen in die soms een enerverende maar soms ook een nogal plompe uitwerking hebben. De spanning fluctueert bij elke nieuwe wending. Uiteindelijk is de ontsluiting van de hele kwestie wel wat vergezocht, vond ik. Maar goed, de weg ernaartoe biedt over het algemeen gelukkig voldoende spanning en afwisseling om je te amuseren.

Een medewerkster in een supermarkt weet dankzij een valse curriculum vitae een hoge positie in een cosmeticaconcern te bewerkstelligen. Een feelgood-film. Met humor. De hoofdrol is voor Jennifer Lopez. Lopez speelt wel vaker in dergelijke films en speelt haar rol geroutineerd. Van de kijker wordt uiteraard een flinke brok medeleven verwacht alsmede een humoristische inslag die aansluit bij de humor in de film. Tja, daar liep het voor mij spaak. Laat ik het maar meteen toegeven. Ik had van beide zaken niet veel last.

Het script riekt erg naar de plotlijn van Maid in Manhattan (2002). Ook met Jennifer Lopez. Erg origineel is Second Act derhalve niet. Het is dat Lopez het altijd wel leuk doet in dergelijke rollen, maar desondanks is de film die om haar personage heen is gebouwd niet best. Het script lijdt gewoonweg aan een groot gebrek aan inspiratie. Het bevat geen enkele verrassende ontwikkeling.

Na een paar ogenblikken in de film te hebben vertoeft, is het verloop goed uit te tekenen. Heel spannend en heel grappig is het allemaal niet. Het is dan ook een goed idee van de maker om zo halverwege de film een tweede plotlijn te introduceren en de film van wat drama te voorzien. We houden de moed erin. Het lijkt een aardig idee maar de nieuwe plotlijn blijkt als dramatische toevoeging geen succes. De plotlijn is vergezocht, werkt heel mechanisch en stikt van de toevalligheden. Er is niets mis met wat toeval, maar de hoeveelheid toeval waarmee de personages in Second Act te maken hebben, is absurd. De dramatische toevoeging levert derhalve amper emotionele binding met de personages op, terwijl me dat toch de bedoeling leek.

Dankzij een groot gebrek aan originaliteit is Second Act ook als komedie niet erg geslaagd. Toch is de film niet geheel vrij van humor. Met dank aan de personages. De personages zijn eigenlijk best leuk getypeerd en vallen af en toe humoristisch op. En dat is een knappe prestatie in een film die maar weinig aanleiding tot vrolijkheid geeft.

Het uitbrengen van een vervolg is altijd riskant. De kans dat het vervolg het eerste deel overtreft of evenaart is bijna nihil. Hoe vaak is een tweede deel niet een gedrocht zonder ziel, enkel gefabriceerd om geld aan te verdienen.

Bovenstaande gedachte ging door mij heen toen ik aan "The second best" begon. Mijn gedachtegang bleek gelukkig niet te kloppen. Althans niet helemaal. De film is zeker niet beter of zelfs even goed. En hoewel het winstoogmerk waarschijnlijk een grote rol heeft gespeeld bij de totstandkoming, stelt de film niet teleur. De film is namelijk absoluut niet zielloos en is zeker geen gedrocht.

De film is natuurlijk niet zo origineel als deel 1. Dat kan ook niet. De personages en de setting zijn bekend. Geen verrassingen.

De verhaallijn is dun. De simpele plot had zeker meer aandacht verdiend. Teleurstellend. Een minpunt.

Toch deugt er nog genoeg.

De film ademt een heerlijke sfeer. Heel plezierig. Veel geur en kleur. Energiek en levenslustig. Ook veel puntige geestigheid in de vorm van subtiele verbale humor. En natuurlijk formidabel acteerwerk.

Niet ontevreden.

Solide en rechtlijnig. In het middelpunt een eeneiige tweeling met een bijzondere gave. Twee gevoelloze tienerjongens die in een Amerikaans stadje het dodental laten stijgen. Regisseur Antonio Negret maakt een film zonder buitensporige geweldsuitbarstingen maar maakt een film die rustig en zonder veel emotioneel gedoe aan het oog voorbijtrekt. De film creëert met zijn twee emotieloze protagonisten een nihilistische, neerslachtige en mysterieuze sfeer en teert daarop.

Het acteerwerk is goed. De personages intrigeren. De karakters zijn geen platte karikaturen maar zijn redelijk veelzijdig vormgegeven. De film heeft een goede spanningsopbouw die met goed geplaatste shockmomenten en een aantal droomsequenties goed wordt gevoed. Ook goed gelukt is de sobere schets van het leven op een Amerikaanse middelbare school. Misschien niet al te subtiel en een beetje oppervlakkig, maar de microkosmos die de school is, wordt overtuigend neergezet.

Toch was ik van de film als geheel niet erg onder de indruk. Het verhaal kent amper verrassingen en is vooral in het middengedeelte erg vlak en soms zelfs wat saai te noemen. De goed opgebouwde spanning lijdt eronder. Acteerwerk, sfeer en setting zijn ok. Seconds Apart is niet meer dan een aardig werkje maar zeker geen film die je per se gezien moet hebben.

Een jonge vrouw met de naam Hortense leert in deze film van regisseur en schrijver Mike Leigh na het overlijden van haar adoptiemoeder haar echte moeder kennen. Dat klinkt nogal gewoon, ware het niet dat de jonge vrouw zwart is en haar echte moeder blank. Een film met vele pijnlijke situaties. Niet zozeer vanwege het zwart-wit aspect overigens, maar vooral vanwege de vele geheimen die echte moeder Cynthia nu gedwongen is te delen met haar thuiswonende dochter en met de rest van haar familie.

Een pijnlijke zoektocht naar de eigen roots. Niet alleen van Hortense, maar in haar kielzog ook van de andere familieleden. Secrets and Lies schetst het portret van een gebroken familie. Een realistisch kitchen sink drama dat de vele dramatische gebeurtenissen nog eens extra accentueert met bijpassende melodramatische muziek. Niet heel storend, maar het viel me gewoon op.

Twee erg goede hoofdrollen. Claire Rushbrook als Cynthia en Marianne Jean-Baptiste als Hortense brengen de ongeschoolde fabrieksarbeider met stress en de goed opgeleide Hortense met veel kracht tot leven. Twee sterke vrouwen. Twee interessante vrouwen. Perfect passend in de menselijke film die Secrets and Lies is. Ook de grote bijrol van de eveneens erg goed acterende Timothy Spall mag er zijn.

De film biedt de kijker mooie, confronterende en gevoelige momenten zonder al te zeer in kitscherigheid te vervallen. Een beschouwelijke film. Emoties worden met name in mimiek en gebaar gevangen. Niet in dialoog. Een film die zich soms tamelijk bruut en soms tamelijk behoedzaam op wonden stort die de personages liever niet opengereten zien worden, maar waarvan het essentieel is dat ze worden blootgelegd. Alle gedoe levert een intrigerende en ontroerende film op.

Herinneringen zijn subjectief en vertroebelen. Onderhevig aan het manipulatieve menselijke verstand verworden ze na maanden of jaren tot weerspiegelingen van gebeurtenissen waarin details zijn vervlakt en dientengevolge de realiteitszin van de herinnering is aangetast. The Secrets We Keep legt de focus op de omgang met het verleden en speelt met de betrouwbaarheid van een specifieke herinnering.
Dat klinkt interessant en wellicht wat hoogdravend. De uitwerking van dit thema wordt in de film minder interessant en zelfs wat platvloers uitgewerkt. Noomi Rapace speelt een vrouw die 15 jaar geleden in Europa ten tijde van WOII het slachtoffer werd van een oorlogsmisdaad en daardoor zwaar getraumatiseerd raakte. In haar huidige Amerikaanse woonplaats meent ze de dader te herkennen en confronteert hem. Een psychologisch en gewelddadig kat- en muisspel begint. Tegelijkertijd neemt ook het psychische kat- en muisspel rondom haar troebele herinneringen een aanvang.
De film hoort thuis in het sub genre Rape & Revenge. De gewelddadigheden spelen zich af zoals we dat gewend zijn in dergelijke films. Verbaal en fysiek wordt de dader door Rapace belaagd zoals je dat verwacht binnen het exploitatie genre. Heel spannend is het allemaal niet.
Van het gevecht in het hoofd van Rapace dat zo intrigerend werd aangelopen en de film een meerwaarde had kunnen geven uitstijgend boven de doorsnee genrefilm, komt ook niet veel terecht. Ik had me verheugd op een gewetenscrisis. Op disruptieve onzekerheid. Op verscheurende twijfel. De vraag of haar herinneringen haar parten spelen blijft echter oppervlakkig hangen. Het psychologische aspect blijft ondermaats uitgewerkt.
In plaats daarvan richt de film zich op fysiek en psychisch geweld. De vraag, in hoeverre herinneringen in een situatie vol stress een geloofwaardige bron zijn om als sluitend bewijs voor een veroordeling te dienen, komt niet meer indringend aan de orde. De film kriebelt wat aan het filosofische oppervlak van de vraag en laat het geheel verder links liggen.
Ook de relatie tussen Rapace en haar man die door haar wordt meegesleept in het gebeuren, ondervindt logischerwijs enige strubbelingen. In plaats van deze strubbelingen te gebruiken om weer bij de filosofische vraag terug te keren, lijken de bedenkingen van de echtgenoot er slechts een vormelijk doe te dienen. De eigenlijke focus van de film ligt op andere en meer sensationele zaken. Op plat geweld en op onstuitbare wraakgevoelens bijvoorbeeld.
The Secrets We Keep opereert onder een intrigerende filosofische dekmantel maar is weinig meer dan een ordinaire Revenge film waarin de finesse ontbreekt om een serieuze poging te doen om zich oprecht met moraal filosofische kwesties bezig te houden.
The Secrets We Keep is aardig oppervlakkig vermaak. Meer niet.

Waar Funny Games U.S. (2007) (goeie film!) vanwege de maatschappelijke boodschap die de film uitdraagt al snel als anti-exploitatie wordt weggezet, doet deze Spanjaard het goed als sadistische exploitatiefilm.

El director Vivas doet z’n best om 90 minuten lang geweld te produceren met als enig doel om de bloeddorst van de kijker te bevredigen. Hij houdt daarbij bijzondere rekening met de kijker schare die opgewonden raakt van foltering, snijwerk, intimidatie en machtswellust en met hen die het simpelweg plezierig vinden om de zinloze ontleding van een gezin te aanschouwen. Fijne man, die Vivas. Hij kent mij goed.

De home invasion vindt al vroeg in de film plaats. Het grootste deel van de film houdt zich vervolgens bezig met vluchtpogingen, met interne strubbelingen en vooral dus met het brute geweld dat over de personages wordt uitgestort. Het verhaal is prettig simpel. Geen dubbele bodems of ander vervelende dingen die tot nadenken stemmen. Er is niets dat afleidt van de gewelddadige heerlijkheden die zich op het scherm afspelen.

Onder begeleiding van penetrante muziek volgen we de personages. De film houdt hun wereld klein. De wereld buiten bestaat niet meer. De sfeer in huis voelt er zeer benauwend en dreigend door. Een paar scènes spelen zich trouwens wel buitenshuis af, maar ook daar heerst dezelfde benauwende sfeer. De camera blijft ook daar dicht op de personages zitten. Details van de wereld om hen heen worden consequent geweerd. Soms wordt de wereld ook gewoon vaag in beeld gebracht, zodat er geen omgevingsdetails zijn te zien.

Korte split-screens waarin de ene helft van het beeld het perspectief van de slachtoffers en de andere helft het perspectief van de daders toont, dienen om de spanning te verhogen. Mij leidde het af. Iik raakte erdoor uit mijn concentratie en verloor de betrokkenheid bij het verhaal en daarmee met de benauwende en dreigende sfeer.

De film gebuikt lange takes. Knappe regie vind ik dat. Er wordt weinig gecut. De camera raakt er af en toe door van de wijs en eist dan een erg actieve rol op, die verder gaat dan het pure registreren van gebeurtenissen. De camera riekt sensatie en hobbelt en draaft enthousiast mee met de personages (bijvoorbeeld tijdens een ontsnappingspoging) en begint zich op found footage achtige wijze te gedragen. Schudden. Wiebelen. Er ontstaat een hyperige, hijgerige onrust. Waarschijnlijk is het een poging om het realiteits- en het spanningsgehalte te verhogen. Bij mij werkte het niet. Split screens en found footage zijn hier geen geslaagde stijlmiddelen wat mij betreft.

Het acteerwerk is goed, hoewel de dochter des huizes met haar hysterische spel op den duur op de irritatiegrens zit. Veel meer dan opzichtig gehijg, klagerig gejammer en gillend geschreeuw komt er op een bepaald moment niet meer uit. Waarschijnlijk erg realistisch maar voor de kijker ook strontvervelend. Ik betrapte mij erop dat mijn sympathie menigmaal niet bij haar lag.

Aangezien de machtspositie tussen daders en gegijzelden niet constant hetzelfde evenwicht heeft, is het wisselen van sympathieën in dat licht bezien toch nog iets om over na te denken. Een knipoogje naar Haneke wellicht?

De naam Agatha Christie is onlosmakelijk verbonden aan het misdaadgenre. De schrijfster is de schepper van de iconische figuren Hercule Poirot en Miss Marple. Haar boek Ten little Niggers dat in 1939 verscheen is tot op heden de best verkochte misdaadroman aller tijden. Er bestaan diverse filmversies van, waarvan And Then There Were None (1945) wellicht de bekendste is. Toch bestaat haar grootste succes uit het toneelstuk The Mousetrap dat in 1952 in het Londense West End in première ging en zonder onderbreking werd opgevoerd tot maart 2020, toen door de uitbraak van de corona epidemie een einde kwam aan de continue reeks voorstellingen.

The Mousetrap is nooit verfilmd. De film “See How They Run” is dan ook geen adaptie van het toneelstuk. De film handelt over een moordonderzoek dat met het toneelstuk samenhangt. Hoewel het in de film in de eerste plaats om een klassiek moordonderzoek gaat, is de toonzetting niet altijd serieus. Zo zijn de personages aangenaam overdreven vormgegeven en zijn de onderlinge dialogen gevuld met heerlijke ironie.

De film speelt luchtig met clichés rondom het concept van de klassieke whodunnit met raadsels, alibi’s en veel verdachte personages. De gedetailleerde kostuum- en setdesigns zorgen voor een entourage die helemaal de jaren 50 ademt. Ook mooi is het zorgvuldig gecomponeerde camerawerk dat recht doet aan al die details en vaak doet denken aan de stijl die Wes Craven hanteert. Tot slot mag het prima acteursensemble dat de boel geraffineerd en levendig uitspeelt niet onbenoemd blijven. Met name Saoirse Ronan bevalt goed in een humoristische rol en laat een uitstekend gevoel voor timing zien.

See How They Run is een hele amusante en innemende misdaadkomedie.

De film opent met een statisch beeld. We zien hoofdpersonage Mona die de camera inkijkt alsof ze in trance is. Het lijkt een foto ware het niet dat ze af en toe met haar ogen knippert. Als de begincredits eindigen en de muziek stopt blijft Mona nog even roerloos staan en draait zich dan plotseling om alsof ze weer instapt in de werkelijkheid. Mona beweegt zich in twee werelden. Een idyllische fantasiewereld en de smerige werkelijkheid van het dagelijkse bestaan waarin zij zwanger is en geen man heeft.

Het begin is niet onaardig en biedt hoop op een film waarin de registers van mooi drama, waanzin, absurdisme en komedie eens lekker worden opengetrokken. Helaas is See You Next Tuesday niet de film waarop ik hoopte. Na het intro volgt een vervelende film bevolkt met vervelende personages. In de langdurende anderhalf uur die volgt ontmoetten we depressieve, verslaafde, egoistische, onevenwichtige, kortzichtige en vooral zeer zeikerige vrouwen die meestentijds met veel geschreeuw blijk geven van hun geweldige aanwezigheid.

Al deze ellende openbaart zich in een warrig script dat zich voortsleept van crisis naar crisis. In al het crisisgeweld gaat het verhaal volkomen tenonder. Het verhaal krijgt geen voet aan de grond tussen al het lege gebrabbel en geschreeuw van de personages. Juist in een constellatie met neurotische, zelfingenomen, lethargische en luidruchtige personages is een strak gekaderd verhaal nodig om de boel niet te laten ontsporen. Nee dus.

Het zou misschien allemaal nog te verhapstukken zijn als de maker er wat zelfspot of humor in zou gooien. Ik heb echter geen humor of relativering kunnen ontdekken. See You Next Tuesday is een vervelende film met hele vervelende personages. Absoluut geen komedie. Wel een grote bron van irritatie. See You Next Tuesday is trouwens verhullend taalgebruik voor het woord cunt. En dat woord is de perfecte titel voor zo’n kutfilm.

Oude zieke man leeft voort in een ander lichaam. Dat klinkt heel boeiend en de eerste 30 minuten van de film zijn dat ook. Ze zijn spannend en mysterieus. Het begin van de film geeft een beloftevolle aanzet tot meerdimensionale karakterontwikkeling van de personages op een reis vol dilemma's en tegenspoed. En dat allemaal ook nog eens behoorlijk subtiel in beeld gebracht. Kortom, een begin met intrigerende mogelijkheden. Dus hoge verwachtingen voor het verdere verloop van het verhaal.

Maar ach, teleurstelling. Het verloop is vervolgens vrij standaard. Veel actie en weinig subtiliteit. Wel leuk, hoor, maar niet bijzonder. De hoge verwachtingen van het begin worden wat mij betreft niet waargemaakt.

Wel opvallend trouwens dat Kingsley in het interessantere deel van de film aanwezig is en Reynolds (de mindere acteur) het stokje in het mindere vervolg overneemt.

Leuk, maar niet bijzonder.