Opinions

Een film waarvan de titel heel bekend is, omdat er veel aan wordt gerefereerd als het gaat om schokkende, smerige en ziekelijke films. Dus weinig keus als filmliefhebber. Zo'n film moet natuurlijk ooit worden bekeken. Met veel tegenstrijdige meningen over de film is het leuk om eens te bekijken wat de eigen mening zal worden. En eerlijk is eerlijk, behalve cinefiele belangstelling voor de film, wakkeren sensationele woorden als ziek en schokkend mijn morbide nieuwsgierigheid absoluut aan. Toch kwam het er maar niet van. Ik had er eigenlijk nooit zin in. Ik vergat de film een beetje. Tot ie opeens zomaar weer in zicht kwam vanuit een oud lijstje. Toen moest het wel, vond ik.

Er met een zekere weerzin aan begonnen, maar het bleek minder verschrikkelijk dan ik had verwacht.

Ja, de film is smerig en schokkend en ziekelijk. Die verwachtingen worden zeker ingelost. Desondanks valt het met de explicietheid van de beelden wel mee. Daar zit het shockerende element niet. Veel is namelijk suggestie. En dat werkt.

Juist de suggestie van bepaalde (seksuele) handelingen geeft een weinig vrolijke impressie af. Juist door de suggestie gaat het van binnen sudderen. Want, ondanks de verzachtende werking van de suggestie, voelt de geest na afloop bepaald niet fris en brandschoon. Er blijft duisternis en vunzigheid nagalmen. De suggestie werkt waarschijnlijk effectiever dan pure explicietheid zou doen. De vunzige weerklank van de acties op het scherm glipt op deze manier stiekempjes binnen. Het voelt vies. Het is overigens bepaald niet saai op het expliciete vlak, mocht dat nu gedacht worden. Vrees niet. Er is genoeg plastische beweging te beleven.

Een andere verwachting was dat het filmisch allemaal niet veel zou voorstellen. Ik had een beeld in m'n hoofd van een opeenvolging van schimmig, grauw en korrelig gefilmde (actie)scènes. Dat viel echter alleszins mee. Eigenlijk ziet de film er cinematografisch best goed uit. Heldere beelden, goed doordachte shots en de film heeft zelfs interessant gepresenteerd psychedelisch materiaal.

Grootste bezwaar aan de film is de afstandelijkheid. En dan bedoel ik eigenlijk dat ik weinig of geen raakvlakken heb met enig personage of enige gebeurtenis. Het staat ver van me af en met de inleving valt het dan ook niet mee. Die is er niet echt.

Ja, schokkend, smerig en in die zin horrorwaardig, maar tegelijkertijd niet spannend vanwege de afstand die er tot het verhaal is. Geen empathie met iemand of iets. Het verhaal is daarnaast trouwens niet heel interessant en ietsjes voorspelbaar. Egocentrische lul raakt in moeilijkheden. Behoorlijk saai eigenlijk. De opsmuk eromheen veroorzaakt de heisa. Het verhaal niet.

De late jaren 50. De tweede wereldoorlog is reeds meer dan tien jaren voorbij. Duitsland doet aan wederopbouw en wil vergeten. Procureur-generaal Fritz Bauer roeit tegen de heersende opinie in en voert strijdt om oorlogsmisdaden aan de kaak te stelen en de daders voor het gerecht te brengen.
De autoriteiten en de bevolking zijn niet bijster geïnteresseerd. De zoektocht naar en de veroordeling van oorlogsmisdadigers leeft niet erg. De belangrijkste reden? De geschiedenis is nog te vers. Te vers voor de vele brave burgers die passief toekeken hoe mensen systematisch onderdrukt en vermoord werden. Ook te vers voor de elite en de burgers die actief part en deel hadden, maar liever niet het risico wilden lopen om ontmaskerd te worden en zo gedwongen zouden zijn hun rustige naoorlogse leventje op te geven.
De film vertelt over Fritz Bauer en zijn niet aflatende inspanningen voor gerechtigheid. Het portret van een eenzame strijder. De film schildert daarnaast het portret van een zoekend land dat liever niet aan het verleden wordt herinnerd. Logisch dus dat Bauer veel tegenwerking onderging. De filmtitel zegt in dat opzicht genoeg. Misschien is de titel wat scherp aangezet, maar feit is wel dat Bauer bewust werd gehinderd bij de uitvoering van zijn missie. "Der Staat gegen Fritz Bauer" maakt een en ander duidelijk met het voorbeeld van de zaak Adolf Eichmann. Eén van de architecten van de Holocaust. Regisseur Lars Kraume richt zijn aandacht niet op de spectaculaire ontvoering van Eichmann uit Argentinië, maar past het geval illustratief in het moeizame werk van Bauer in.
Bauer wordt uitstekend gespeeld door Burghart Klaußner. Het personage is sympathiek en handelt soms zo bizar dat hij op bepaalde momenten op een karikatuur lijkt. Van Bauer werd gezegd dat hij homoseksueel was. Mooie gelegenheid om dat thema een plek in de film te geven. Een beetje schimmig met betrekking tot Bauer, maar heel transparant voor zijn verzonnen medewerker Angermann. Het dient een doel. Het is materie die tegen het onderzoek van de procureur-generaal wordt gebruikt en de moeizaamheid van zijn werk aanschouwelijk maakt. Tevens geeft het thema het behouden tijdsbeeld aan waarin homoseksualiteit nog strafbaar was en als chantagemiddel kon worden gebruikt. Een wezenlijke bijdrage aan het hoofdverhaal heeft het thema overigens niet, maar het levert een interessant subplot op..
Het anker en hoogtepunt in de film is toch gewoon Burghart Klaußner. Hij brengt de figuur van Bauer grandioos tot leven. In het begin van de film wordt een opname van de echte Bauer getoond. Als mij was verteld dat het een gefingeerde opname was en gespeeld door Klaußner, dan had ik dat meteen geloofd. De man die talloze moordbedreigingen ontving en voor haatdragende Jood werd uitgemaakt is de fantastische spil van een meeslepende, spannende en (somtijds) schokkende film.

Stalled is een zombie horror-komedie en behandelt een invasie van zombies in het damestoilet. Een film van regisseur Christian James en schrijver Dan Palmer die zelf de hoofdrol van de conciërge in een kantorencomplex voor zijn rekening neemt. De naam van de conciërge? W.C. Ja ja, het is hilarisch. W.C. die zich verstopt in een damestoilet dat volstroomt met zombies. Het plot is zo absurd dat de film niet anders dan lachwekkend kan zijn. De film zelf is niet bescheiden en roept vol overtuiging op de cover van het affiche “A Worthy Successor to Shaun of the Dead". We zullen zien.

Dat de zelfbewuste pretentie niet wordt waargemaakt is al snel duidelijk. Toch biedt de film leuk vermaak. Op een low-budget manier passeren een tijdlang lachwekkende momenten tussen W.C. en zombies. Nadat de conciërge bemerkt dat zich in het toilethokje naast hem een lotgenote in dezelfde benarde situatie bevindt, komt er in de film die tot dan toe redelijk sprakeloos voorbijtrok wat dialoog los. Dialogen met zowaar ernstige en doordachte inhoud. Het zijn momenten die zorgen dat de kijker zich even kan bezinnen na het luidruchtige zombiegedoe.

De film speelt zich bijna in zijn geheel in het damestoilet af. Een relatief kleine ruimte met weinig mogelijkheden om een gigantisch spektakelstuk van gore en splatter neer te zetten. Dat laat het budget trouwens ook niet toe. Het blijft bescheiden. De splattereffecten zijn handmade. Altijd goed in trashy films. De zombies gaan gebukt onder dikke lagen make-up met oog voor detail. Je herkent er het enthousiasme van de makers in.

Wat de film ontbeert aan gore en bloed wordt gecompenseerd door de humor. De situatie van een man die vastzit in een damestoilet en probeert te ontsnappen aan zijn belagers wordt komisch uitgebuit. Het blijft leuk tot het einde. Als de film aan het eind het toilet verlaat en onder de zoete klanken van “The Little Drummer Boy” de frisse avondlucht opzoekt, heb ik het gevoel dat alle komische mogelijkheden wel zijn benut. Het is mooi zo. Stalled kan de vergelijking met "Shaun of the Dead" niet doorstaan, maar is absoluut een vermakelijke zombiefilm.

Behoorlijk spannend is deze thriller over twee mannen die in een schijnbaar uitzichtloze situatie belanden als een meisje, dat getuige is geweest van een moordpartij door de één, bescherming zoekt bij de ander. Een patstelling is geboren als de beschermheer het meisje niet zomaar wil afstaan.

De patstelling wordt heerlijk uitgebuit door aan het verhaal elementen toe te voegen die de bewegingsvrijheid van beide mannen beperken. Ook bagage uit het verleden doet er toe.

In de film wordt veel gepraat. De dialogen passen goed bij het psychologische kat- en muisspel dat door beide mannen op spannende wijze wordt gespeeld.

De film heeft een beklemmende sfeer. Het sfeertje wordt opgeroepen doordat bijna de hele film zich afspeelt in een paar slecht verlichte ruimtes. De sfeer heeft ook zeker een aandeel in de spanning.

Goed acteerwerk van de koele killer Fishburne. Jane overtuigt als man met een hart. Ook het kind zet een overtuigende rol neer en zorgt voor het empathische laagje.

De slotscenens zijn helaas wat zoetsappig. Onnodig en niet in lijn met de rest van de film.

De korte speelduur is prettig. Het houdt de film lekker basic en de spanning vast. Aan het einde van de film is alles wel gezegd en gedaan.

The Stanford Prison Experiment is de weergave van een berucht experiment dat met behulp van een groep mannelijke studenten een machtsstructuur nabootst zoals die in een gevangenis tussen bewaker en gevangene voorkomt.

De film richt zich bijna volledig op het experiment. Zijpaden worden vermeden. De weergave van het experiment is te vergelijken met een laboratoriumsituatie. De film is een klinische observatie zonder veel franje.

Van de personages is nauwelijks enige achtergrond bekend. Een flintertje hier en daar, maar te weinig om veel sympathie op het persoonlijke vlak te ontwikkelen.

Wel steken voortdurend gevoelens van onrechtvaardigheid, frustratie en verbazing de kop op bij het kijken naar de film. Het gemak waarmee een groep zich voegt en zich neerlegt bij een andere machtsverhouding is behalve afschuwwekkend echter ook heel fascinerend om te zien.

Dankzij de beschouwende insteek, zijn de ontwikkelingen in de groepen en de aanpassingen die de individuen daarin moeten ondergaan, goed waar te nemen. Intrigerend om te zien hoe en wanneer de vrijblijvende lol ophoudt en de dictatoriale ernst begint. De snelheid waarmee een en ander gebeurt is beangstigend. De overgang naar een door beide partijen geaccepteerde en strak gereguleerde situatie is goed waarneembaar in houding en gedrag van de acteurs. Goed spel.

Een zeer fascinerende en beklemmende film.

The Starling bulkt niet van de uitbundige humor. Dat is goed. De naam Melissa McCarthy verbindt ik altijd aan uitbundige lolbroekerij, waar ik nooit echt om kan lachen. Gelukkig is dergelijke McCartyaanse humor hier amper te vinden. Hier en daar zijn er wat scènes waarin de kiezen op elkaar moeten. Even doorbijten, maar te doen.

The Starling is eigenlijk een behoorlijk ingetogen film. Een tragikomedie met veel drama en in het bezit van een redelijk luchtige grondtoon die er in slaagt de deprimerende aspecten van het verhaal te ontdoen van al te diepliggende treurnis. Zo verwordt de film niet tot een zwaarmoedig geheel van ervaringen en handelingen maar kan er af en toe zelfs gelachen worden, afhankelijk natuurlijk van je voorkeuren aangaande komische gebeurtenissen. Om de turbulente komedie van McCarthy die er uiteraard is, kon ik niet lachen. Om bepaalde interacties tussen McCarthy en de overige personages weer wel. Bijzonder sterk zijn de scènes met Kevin Kline die een vermakelijke rol heeft als dierenarts annex psycholoog.

De film heeft niet opvallend veel dialoog. De camera bevindt zich vaak alleen met McCarthy in haar landhuis. Mooie scènes wel. Sereen. Het zijn de beste momenten van McCarthy die op die momenten ingetogen speelt en haar personage uitstekend voorziet van een trieste en schuldbewuste uitstraling. De gereserveerd spelende McCarthy beviel mij goed. De scènes met haar depressieve echtgenoot Chris O’Dowd waarin McCarthy zich eveneens beheerst opstelt, mogen er trouwens ook zijn.

De naamgever van de film is de spreeuw. Aan de spreeuw is veel van de turbulente komedie verbonden, die mij niet zo goed beviel. De spreeuw heeft zeker een aandeel in het psychische helingsproces van McCarthy, maar ik had me van zijn aanwezigheid iets meer voorgesteld. Iets meer metaforische betekenis. Iets meer lotsverbondenheid. Iets meer diepgang. De spreeuw is echter vooral een fladderende running gag die een hardnekkige vete met McCarthy uitvecht. En dat levert komische taferelen op.

The Starling is een prima tragikomedie. Intense scènes worden afgewisseld met humoristische momenten worden afgewisseld met plompe komedie. Het is niet allemaal even hoogstaand maar het is allemaal goed te doen.

Een best aardige eerste helft. Sfeervol, mysterieus en redelijk subtiel. Helaas wordt dit pad na een klein uurtje film verlaten door de overgang naar hardere recht-voor-zijn-raap scenes. De onderhuidse spanning was daarmee in één klap verdwenen. Jammer.

De acteerprestaties zijn overigens ruim voldoende.

Een zoete film. Een sfeertekening van het leven in het stadje Walsburg in de periode net na de Amerikaanse burgeroorlog. Bij aanvang maakt een voice-over de kijker bekend met de bijzonderheden van het stadje terwijl de camera door het stadje toert. De stem verhaalt op nostalgische toon dat de jonge John hier opgroeide bij zijn oom, de dominee en zijn tante. In de film, die mij meestentijds aan een volwassen versie van Little House on the Prairie deed denken, staan binnen de sfeertekening van het leven in het gemoedelijke stadje Walsburg, twee spanningsvelden centraal.

Het eerste gaat over een stuk land dat de eigenaar van een mijn graag wil kopen maar dat de eigenaar (een zwarte oudere man met de leuke naam Uncle Famous) weigert af te staan. In dit conflict spelen zelfverrijking en racisme een rol. Het andere plot houdt zich bezig met het conflict tussen geloof en wetenschap. De frictie speelt zich af tussen de dominee en de plaatselijke arts. De twee verhaallijnen voeren niet steeds de boventoon. Soms sudderen ze een beetje. Soms wordt er helemaal geen aandacht aan besteed. Soms treden ze plotseling weer op de voorgrond. Ze zijn ingebed in een nostalgische sfeertekenening die bestaat uit het tonen van dagelijkse bezigheden en het vertellen van kleine sfeervolle verhaaltjes, zou je kunnen zeggen. Van mij hadden de twee spanningsvelden best wat prominenter op de voorgrond mogen staan.

Stars in My Crown is dus vooral een aangename, rustgevende en soms ook wat sentimentele inkijk in het dagelijkse reilen en zeilen in het stadje Walsburg. Diverse gebeurtenissen vermaken de kijker. Zo wordt aandacht besteed aan de komst van een rondreizende goochelaar wiens aanstaande optreden het stadje in een staat van opwinding brengt. Voorts is er is aandacht voor dagelijkse bezigheden en probleempjes en wordt stilgestaan bij enkele markante inwoners van het stadje. De inkijkjes kijken leuk weg, maar erg opgewonden word je er niet van.

Stars in my Crown is niet een film die zijn poster en tagline eer aandoet. Het gaat in deze film weliswaar om een dominee maar die hoeft echt niet met een getrokken revolver zijn preken af te steken. Als je je enkel baseert op poster en tagline en verder geen voorkennis hebt (zoals ik), dan voel je je enigszins in de maling genomen. Neemt niet weg dat het geen slechte film is. Dat niet. Het was me gewoon te zoet.

Een post apocalyptische sci-fi en een hele slechte bovendien.

Met een laag budget geproduceerd. De verwachtingen op het gebied van decors, gadgets en sfx zijn op voorhand niet hoog gespannen. Die verwachtingen worden dan ook ruimschoots ingelost. Het beperkte budget is visueel meteen erg zichtbaar. Op zich is dat niet heel erg. Bij een film die stamt uit de onderste budgetaire regionen is het met de aankleding immers vaak behelpen. Een slechte omlijsting is zelfs vaak onderdeel van de lol.

Maar als dan van de rest van deze film ook helemaal niets deugt, dan vormt de schamele visuele beleving al snel geen bron van lol meer. Vergevingsgezindheid heeft een grens. Die grens is hier snel bereikt.

Weinig budget is geen excuus voor het ontbreken van een goed script. De personages zijn plat en oninteressant. Het verhaaltje en de dialogen zijn abominabel. Er is op geen enkel vlak een sprankje originaliteit of talent te bespeuren.

De ingezette acteurs zijn zo matig dat ze zelfs niet bij machte zijn om hele vlakke karakters met een schijntje overtuiging of geloofwaardigheid neer te zetten. Nee, ik heb geen talentje gezien.

Slechte film.

Een vrij simpele komedie, die niet uitblinkt in originaliteit.

De typetjes zijn standaard. Het acteerwerk ontstijgt nooit het niveau van schooltoneel.

De humor is veelal platvloers (niet onoverkomelijk) maar bovendien niet heel grappig (wel onoverkomelijk).

Er zijn betere films in dit genre.

Hoe ver kun je gaan om je eigen leven te beschermen. In de biografische film Stella. A Life. gaat protagoniste Stella ver. Waar ligt de grens tussen slachtofferschap en daderschap. In Stella. A Life. betreden en overschrijden twee joodse mensen in het derde Rijk het grensgebied.

Het duurt overigens wel eventjes voordat regisseur en coauteur Kilian Riedhof de twee personages in het grensgebied plaatst. De film neemt ruim de tijd om de voorgeschiedenis van Stella te vertellen. Stella groeit tamelijk zorgeloos op, wil graag internationaal schitteren als jazzzangeres. en verdringt lange tijd de verschrikkingen die het naziregiem over de joodse bevolking uitstort. Ze spreidt een grote hang naar eigenbelang tentoon en interesseert zich maar matig voor het leed van anderen. Stella is niet bepaald een sympathiek karakter. De voorgeschiedenis wordt niet steeds even interessant in beeld gebracht. De film doet er gewoonweg te lang over om een aantal feitelijkheden aan de kijker te presenteren.

Stella. A Life. is een film over Stella en de bedenkleijke keuzes die ze maakt. De film is er niet op uit om de titelfiguur, die verwerpelijke dingen doet, te veroordelen. De ware misdaden worden gepleegd door de nationaalsocialisten, die oproepen tot klopjachten op joden en systematisch mensenlevens beëindigen. Om zichzelf en haar familie te beschermen kiest Stella voor daadkracht en heult ze met de vijand. Het is op voorhand gemakkelijk om Stella te veroordelen. Geplaatst in een tijd waarin rassenhaat, verdrukking en doodsdreigingen welig tieren, is zo'n simpele veroordeling al een stuk lastiger . Het is daarom goed om als tegenwicht voor een snel oordeel de tagline op de filmposter tot je door te laten dringen: Was hättest du getan?.

De film geeft geen eenduidige antwoorden maar roept op om afscheid te nemen van simplistisch zwart-witdenken. Op sommige kwesties zijn geen simpele antwoorden mogelijk ook al is dat nog zo aanlokkelijk. De film legt er de vinger goed op. De film legt daarnaast een intrigerende en op waarheid gebaseerde geschiedenis bloot over een talentvolle jonge joodse vrouw in oorlogstijd in Berlijn. Paula Beer speelt Stella en doet dat met uitstekend acteerwerk. Vooral dankzij haar optreden, kon ik geboeid blijven kijken tijdens de wel erg lang uitgesponnen verhaallijn. Te lang, vond ik.

Goeie opbouw in spanning en sfeer. Een rustige en vreedzame start met een meisje dat op speelse wijze alleen in een huis ronddartelt. Zo op het oog niet veel aan de hand, hoewel een meisje dat langdurig alleen in een huis ronddartelt wel vreemd is natuurlijk. Dat aspect wordt heel subtiel benadrukt. En vanaf dat besef gaat het door toevoeging van kleine feitjes en gebeurtenisjes verder en verder, wordt de spanning opgevoerd en raakt de sfeer benauwender en onheilspellender.

Ondanks de geringe speelduur neemt Goldsman de tijd om mysterie en spanning op het gemak en gedetailleerd in te brengen in het verhaal. Dat gebeurt heel geleidelijk en kundig. Door toevoeging van details wordt een beginnend klein mysterie omvangrijker en prangender en glijdt de film bijna ongemerkt van een staat van licht ongemak naar een staat van angstaanjagende beklemming. Ja, mysterie en spanning worden heel subtiel gevoerd en bespeeld tot er een verstikkende atmosfeer ontstaat waaruit amper ontsnapping mogelijk is.

Goldsman is niet vies van effecten als regen en onweer. Klinkt afgezaagd en goedkoop, maar dat valt erg mee in deze film. Het werkt absoluut sfeerverhogend. Andere schrikeffecten hebben eveneens een behoorlijke impact. Zelfs een paar voorspelbare jumpscares jagen door de hoge staat van beklemming die de film bereikt toch schrik aan.

Goed acteerwerk van het jonge meisje dat de hoofdrol vertolkt. In de vele scènes die zij in haar eentje en met de andere personages speelt, weet zij te overtuigen in haar angst, haar speelsheid en boosheid.

Spannende film. Sfeervolle film. Verrassende film.

Sterben is een zwaarmoedige film die zich in drie hoofdstukken beurtelings wijdt aan de vier personages die in deze film centraal staan. Een bejaard stel waarvan de vrouw lichamelijk niet in beste conditie is en de man aan dementie lijdt. Dan is er nog de zoon die een gerenommeerd dirigent is maar in zijn privéleven minder succesvol is. En tenslotte is daar de dochter die tandartsassistente is en die zich dermate excessief overgeeft aan de alcohol dat ze zich bij het ontwaken niet meer kan herinneren hoe de avond ervoor is verlopen.

Vier weinig levenslustige personages die elk in hun eigen hoofdstuk de kijker kennis laten nemen van hun leven. Regisseur en schrijver Matthias Glasner weet de drie werelden vaardig met elkaar te verweven. Met elk nieuw hoofdstuk worden steeds meer leemtes ingevuld zodat tenslotte een mooi gelaagd en begrijpelijk beeld ontstaat van een min of meer disfunctionele familie. De thema’s die voorbijkomen zijn universeel. Liefde en het gebrek aan liefde. Begeerte en verslavingszucht. Geboorte, ziekte en dood. Geen vrolijke kost, hoewel de boel soms wat wordt opgevrolijkt met wat humor. Het is een grimmige soort humor waarvan ik me kan voorstellen dat niet iedere kijker die als humor zou classificeren. Denk tragikomisch met de klemtoon op tragi. Ik had het nodig en vond het best geestig.

Veel goede scènes. Veel plotlijnen. Veel gebeurtenissen. De film vertelt een veelzijdig en complex verhaal. Tussen al dat moois maakte één scene nog meer indruk. Eén scène sprong er voor mij bovenuit. Het gaat om een lang gesprek tussen moeder en zoon. Gezeten aan de keukentafel ontspint zich een gesprek dat zo intens treurig is dat de adem je werkelijk even in de keel stokt. De afstandelijkheid die tussen de familieleden heerst, wordt middels deze scène op een zeer indringende manier nog eens geëxposeerd. Zelden zoiets aangrijpends, adembenemends en kils in een filmscène gezien.

Sterben is een uitdagend geconstrueerde film. Knap hoe de verhaallijnen als zelfstandige componenten om elkaar heen cirkelen en tenslotte harmonieus samenvallen. Sterben is een film die er met een speelduur van 183 minuten de tijd voor neemt. Interessante lijnen en goed acteerwerk houden de aandacht scherp. Niet iedere scene zit. En soms blijft de camera wel erg lang op een gezicht gericht in een poging een bepaald gevoel achter de façade bloot te leggen. Ondanks deze mineurtjes is Sterben een intense, rijke en zeer kunstig in elkaar gezette film. Prachtig.

Zwaarmoedig en intrigerend drama zonder enige verlichting. Het verhaal is simpel. De film moet het vooral hebben van de sfeer. Die is dreigend, uitzichtloos en (zelf)destructief. De sfeer wordt goed neergezet in de dialogen en door het bijna kleurloze beeldgebruik. De sombere jazzklanken doen de rest.

Gillen zet de getroubleerde vader overtuigend neer.

Nee, niet bepaald een opwekkende bevalling. Wel goede cinema.

Leuke creature film over een snel groeiende buitenaardse spin die de bewoners in een flatgebouw teistert. Regisseur en schrijver Kiah Roache-Turner is zich uiteraard bewust van de absurde premisse van zijn scenario en hanteert daarom vanaf het begin een vette knipoog die de gebeurtenissen begeleidt.

Samen met de 12-jarige Charlotte bewegen we ons door ventilatieschachten en werpen door luchtroosters een eerste blik op de merkwaardige bewoners die in het flatgebouw zijn gehuisvest. Ze spelen in de film functionele rollen, maar intrigeren absoluut. Ze zorgen met hun merkwaardige gedrag voor een bevreemdende sfeer. De locatie doet dat ook. Die is horrorwaardig. Veel licht heeft het gebouw niet en uit de vele tochtige kieren drupt het water gestaag naar beneden. Het geheel maakt een vervallen indruk. Het is geen gezellige woonomgeving.

Terwijl de bijrollen grofmazig zijn gekarakteriseerd, is er aan de karaktertekening van de hoofdpersonages meer werk besteed. Ruime aandacht krijgt de wankele relatie tussen Charlotte en haar stiefvader, die de klusjesman in het gebouw is en in de nachtelijke uren pogingen doet om een strip te tekenen. De gespannen gezinssituatie zorgt af en toe voor enige ontroering. Mooi en bijzonder. Toch wel ongebruikelijk in een horrorfilm van de B-garnituur. Het solide acteerwerk draagt zeker bij aan de ontroering. Met name Alvia Brown als Charlotte maakt indruk als enigszins verwaarloosde tiener met nerdy eigenschappen.

De horror dan. Prima camerawerk zorgt voor spinnenperspectief. Leuk. De speciale effecten zien er ondanks de financiële beperkingen goed uit, Verantwoordelijk daarvoor was het Nieuw-Zeelandse bedrijf Wētā FX dat ook de speciale effecten deed voor de trilogie Lord of the Rings. Allemaal mooie dingen. Daarentegen zijn de tactieken die de film toepast om schrik aan te jagen te vertrouwd en te voorspelbaar om veel opwinding te veroorzaken.

Sting is een sfeervolle film met intrigerende hoofdrollen en bijrollen, met een gangbaar verhaal en met weinig reden voor koude rillingen. Desondanks kijkt de film lekker weg en is vooral leuk.

Niets nieuws onder de zon. Personages die geestverschijningen waarnemen, zijn in veel films al voorbijgekomen. Hoewel het basisidee allesbehalve origineel is, betekent dat geenszins dat er binnen dat genre geen leuke films meer worden gemaakt. Het is juist verbazingwekkend hoe leuk zo’n film met zo’n uitgekauwd thema meestal toch weer is.

Dat geldt ook voor deze film. Ongecompliceerd maar pakkend verhaal. Strakke regie. Geen beroerde personages. Prettig acteerwerk, inclusief de kinderrol. Een geestverschijning. Een achtergrondmysterie. Alle basisdingetjes zijn aanwezig..

De sinistere sfeer ontbreekt helaas op veel fronten. Er zijn voldoende momenten van spanning. Dat wel. Er zijn ook de nodige jump scares die spanning genereren. Dat ook. Toch had de film voor mij best iets duisterder gemogen. Iets intenser. Het is leuk kijkvoer maar ook oppervlakkig en veilig. Als aan het eind alles op z’n plek valt, en je de film nog eens naloopt, valt op hoe weinig intense scènes de film eigenlijk bevat. Met een enkele indrukwekkende geestverschijning en een enkele scène waarin Bacon iets minder routineus acteert, heb je het wel gehad. Vooral de donkere kant van Bacon’s personage blijft te onderbelicht.

Heel leuk kijkvoer, maar de film biedt net te weinig om er verder nog veel denkwerk aan te besteden.

In de derde film waarin regisseur Michael Winner en acteur Charles Bronson samenwerken, speelt Bronson een keiharde politieman die dubieuze methoden hanteert om boeven te vangen. Bronson speelt geen empathisch personage. Bij mij riep hij geen enkele prettige associatie op. Dat feit maakte het bekijken van de film soms tot een afstandelijke bezigheid.

The Stone Killer is een eigenaardige film. Een harde actiefilm met merkwaardig gedrag van de personages en met welhaast surrealistische momenten. Beide hebben een komische uitwerking die ten koste gaat van de serieuze insteek die de film daarnaast ook heeft. Het is lastig om iemand serieus te nemen die zich tijdens een dialoog achter een stellingkast verstopt en tijdens het praten steeds om de voorwerpen in de kast heenkijkt. Of neem de scène waarin Bronson in een ashram met een getuige praat en de aanwezige hippies opeens allemaal wild om hen heen staan te dansen terwijl het gesprek gewoon voortgaat en Bronson geen spier vertrekt. Surrealisme ten top.

Waarschijnlijk vormen dergelijke scènes een tegenwicht voor de harde en strenge manier van doen van Bronson. Een humoristisch tegenwicht voor de no mercy-politiek die Bronson bedrijft. Winner maakt zijn protagonist met opzet belachelijk. Hij plaatst hem bovendien in een klunzig politiecorps waarvan de leden heel gemakkelijk verdachten laten ontvluchten en de meest simpele aanhouding laten ontsporen in een moordpartij. Het is soms net alsof rauwdouwer Bronson in de verkeerder film zit.

The Stone Killer vermaakt eigenlijk maar matig. Dat heeft met de actie niets te maken. Die is gewoon goed. Spannende achtervolgingen en brute schietpartijen. Niets mis mee. Het probleem van de film is voornamelijk zijn warrige verhaal. De film volgt twee plotlijnen. De ene bestaat uit de wederwaardigheden van Bronson. De andere bestaat uit de criminele activiteiten van de mafia. Het is de wazige manier waarop de twee plotlijnen van de film om elkaar heen cirkelen. Ze grijpen nooit prettig ineen. Ze raken elkaar zelfs bijna niet naar tevredenheid. Veel scènes zijn derhalve niet te plaatsen binnen een eenduidig verhalend kader. Dat eenduidige kader is er gewoonweg niet.

Wel genoten van de fantastische jazz die af en toe hard door mijn speakertjes schalde. Ook genoten van de actie. Ook genoten van de surrealistische humor. Niet genoten van het chaotische verhaal. Niet genoten van de stoïcijnse Bronson die in deze film 'the odd one out' is.

Nee. Geen goede film.

Het verhaal over stopmotionfilmer Ella die in de schaduw van haar overheersende moeder staat, is een verhaal over passie, vervoering en innerlijke conflicten. Deze gesteldheden zijn gevat in verontrustende en bezielende beelden die iets doen met de waarneming van de kijker. De film ontleedt op een duistere manier de psyche van Ella en maakt daarbij gebruik van allerhande horrorelementen als monsters en bodyhorror. Het personage Ella wordt fantastisch vertolkt door Aisling Franciosi die ik ook al erg goed vond in The Nightingale (2018).

Regisseur en schrijver Robert Morgan beschouwt en ontleedt Ella’s innerlijke wezen en dat is een fascinerend proces. Er openbaart zich een behoorlijk duister innerlijk waarmee de film vaardig aan de haal gaat. De film bezit een drukkende atmosfeer die wordt beklemtoond door nachtmerrieachtige momenten die heel intens raken aan thema’s als invretende zelftwijfel en drang tot zelfvernietiging. Het zijn mooie beelden die grote indruk maken. Het zijn ook beelden die zo'n prominente plek in de film hebben dat ze een stagnerend stempel op de voortgang van het verhaal drukken. ’t Is een beetje ploeteren. Hollen en stilstaan. Het verhaal uiteindelijk ondergeschikt. Desondanks is Stopmotion een boeiend schouwspel. De film zit gewoon prachtig in elkaar.

De kunstzinnige manier waarop het verval van het innerlijke wezen van Ella wordt uitgebeeld is schitterend. De manier waarop is creatief, bizar, betoverend en bijzonder fascinerend. Het verhaal gaat soms te ver kopje-onder in de afleidende beeldenpracht, maar voldoende genoten heb ik zeker.

Scriptschrijver Everett De Roche leverde de scripts af voor films als Patrick (1978),Long Weekend (1978) en Link (1986). Films die door mij niet werden gewaardeerd als films waarbij je achterover valt van bewondering. Redelijk en vermakelijk zijn meer de termen die van toepassing zijn op bovengenoemde films. Hoog waren de verwachtingen voor Storm Warning dan ook niet. En terecht, want ook deze film is niet meer dan een aardige film.

De film begint heel bedrieglijk als een survival thriller als een jong yuppiestel in een helse storm schipbreuk lijdt. Dat duurt maar even want al snel belanden ze in een Backwood-entourage en begeeft de film zich van het ene cliché in het andere. Met een nooit aflatende stroom regen en een fikse storm op de achtergrond geraakt het upperclass-stel gevangen in de klauwen van een gedegenereerde familie.

Wat volgt is een rauwe film met excessief geweld en tomeloze vernederingen voor het koppeltje. Ook een film met onlogische sprongen in het verhaal. Welk verhaal? En met sterk overtrokken personages. Tijd om daar veel aandacht aan te besteden (laat staan je te ergeren) is er amper, want gebeurtenissen volgen elkaar snel op. De vaart zit er goed in en dat maakt dat de film eigenlijk nog wel leuk wegkijkt ook.

Storm Warning is een waardeloze film. Toen dat idee eenmaal goed in mijn hoofd zat, leek de film op de een of andere manier minder waardeloos te worden. Objectief bekeken deugt alleen de meteorologische entourage. Die zorgt voor sfeer. De handelingen, dialogen en de personages duwen geweld en terreur de film in, maar dat gebeurt zo grofmazig dat daaruit geen spanning valt te ontlenen. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik Storm Warning best vermakelijk vond.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.

Stowaway begint veelbelovend. Een raket met daarin drie bemanningsleden is onderweg naar de planeet Mars. De reis door het donkere onbekende heelal wekt op voorhand al fascinatie op.

Die fascinatie wordt een tijdlang goed gevoed. De verwachtingsvolle spanning van de bemanning die zich nog wat onwennig gedraagt en zich probeert thuis te voelen in de sfeervol geconstrueerde steriele setting van de raket is een fascinerend schouwspel. De spanning slaat over. Laat de verwikkelingen maar beginnen. De openingsscènes hebben me in de juiste stemming gebracht.

De verwikkelingen beginnen als een blinde passagier, die toevallig wordt ontdekt, onherstelbare schade blijkt te hebben toegebracht aan een systeem waardoor de voortgang van de missie gevaar loopt. Vanaf dat moment ontwikkelt de film zich tot een survival drama en gaat het niet meer om de spannende missie naar Mars maar om overleving. In het ruimteschip ontvouwt zich een psychologisch drama waarin de personages zich voortdurend afvragen hoe kosjer het is om iemand op te offeren opdat de anderen kunnen overleven. Onderlinge wedijver en valsigheden spelen daarbij nauwelijks een rol. Van veel verhitting is geen sprake. Met wat schuldgevoel heb je het wel gehad. De bemanning voegt zich gedienstig naar de pacing van de film die een hele rustige en gelijkmatige cadans heeft.

Op een klein uitstapje na is er weinig beleving in de film. Het drama dat zich bezig houdt met de vraag wie opgeofferd moet worden en dat verder de aangetaste gemoedsrust van de bemanningsleden onderzoekt, stelt niet veel voor. Heel veel persoonlijke informatie wordt de kijker niet gegund. De bemanningsleden blijven afstandelijk. Dat maakt het psychologische drama niet indringend. De innerlijke strijd van de personages voelt aan als een verplicht nummer.

Het einde van de film verloopt vervolgens heel onbevredigend. Stowaway is een slowburner en geeft de indruk naar een groots en overweldigend einde toe te werken. Dat einde komt zonder veel onderbouwing zomaar uit de lucht vallen. Het heeft uiteraard te maken met zelfopoffering. Hoe voorspelbaar.

Stowaway is een halfslachtig overlevingsdrama dat zich afspeelt in de ruimte. De ruimte dient als beklemmende factor. Op een ruimtewandeling na gebeurt er met de ruimte an sich verder niets. Het verhaal genereert voorzichtige spanning en daar blijft het bij. Stowaway is een film met een solide uitgangspunt maar is in de uitwerking daarvan gewoon wat vlak en teleurstellend.

Bij de naam David Lynch gaan de gedachten meestal uit naar films met surrealistische droombeelden, raadselachtige dialogen en bizarre personages. Films waarin symboliek, mysterie en absurde situaties de teneur bepalen. The Straight Story doet dat allemaal niet. De film vertelt het ware verhaal van de 240-mijlsreis die Alvin Straight per zitgrasmaaier ondernam om zijn zieke broer te bezoeken. De film vertelt inderdaad een straight story over een persoon met een bijzondere missie en pleegt daarbij psychologisch onderzoek naar het wezen van de mens.

Het tempo van de film is relaxt. Het is een heerlijk tempo dat veel ruimte biedt om de leefwereld van de hoofdpersoon door te lichten. Het is tevens een heerlijk tempo om de gebeurtenissen die onderweg voorvallen te laten uitgroeien tot opzichzelfstaande vertellingen. Leuke, emotionele episoden die niet bijzonder sensationeel zijn maar altijd meehelpen om de karakterschets van Alvin Straight nog weer iets completer te maken.

Schitterende rol van Richard Farnsworth. De melancholieke gelaatstrekken, de vochtige ogen, het getrek aan zijn witte baardje. Ze vertellen de kijker veel over zijn innerlijke gemoed. Zijn gebaren en zijn uitstraling zijn sprekender dan de karige woorden die hij bezigt. De melancholische muziek van Angelo Badalamenti ondersteunt daarnaast het gevoel dat de zwaarte van het menselijk bestaan niet licht moet worden genomen. Het is geen relativerende muziek. De zonovergoten korenvelden met bezige landbouwmachines tenslotte die onderweg voorbijglijden voeden het gevoel van vrijheid en onverzettelijkheid die de missie van Alvin Straight kenmerkt.

Met The Straight Story laat David Lynch zien dat hij niet enkel met krankzinnige fantasieën uit de voeten kan, maar ook een fijngevoelig verhaal kan vertellen zonder daarbij het contact met de realiteit te verliezen. The Straight Story is een schitterende roadmovie waarin de bezieling voor het eenvoudige, het alledaagse en het wezenlijke in het menselijke bestaan centraal staat.

Een film met een prachtrol van Dustin Hoffman. Een wat onbekender werk van regisseur Ulu Grosbard. Onterecht onbekend, want het verhaal is goed, de cast is goed en de regie is goed.

Met name het fantastische acteerwerk van Hoffman tilt de film ver boven de doorsnee uit. Zijn personage heeft nuance. Zijn personage is gedifferentieerd. Zijn personage wekt spanning op. Hij trekt iedereen om zich heen mee de hoogte of de afgrond in. Zijn personage vertegenwoordigt een sluimerend gevaar dat de gehele film in iedere scène op punt van uitbarsten staat. Het verdicht zich. Het rekt zich weer uit. Het suddert. Omdat in de loop van het verhaal bepaalde hebzuchtige en gewetenloze trekjes in Hoffman’s karakter zichtbaar worden, vormt het explosiegevaar een magnifieke dreigende factor in het verhaal.

De film zoomt in op de duivelse vicieuze cirkel waaruit een notoire crimineel maar moeilijk kan ontsnappen. Zijn confrontaties met de bureaucratie in de vorm van reclasseringsambtenaar M. Emmet Walsh zijn frustrerend, schrijnend en kweken begrip voor de keuzes van Hoffman. Fijne rol ook van Walsh als arrogante gezagsdrager die mij bijzonder irriteerde. De man verdwijnt helaas te vroeg uit de film. Wel met een gedenkwaardige knal. Dat wel.

Een jonge en bloedmooie Theresa Russel heeft een wat vlakke en onpeilbare rol. Het script geeft haar personage te weinig ruimte om zich volledig te ontplooien. Met de vraag waarom zij zich in hemelsnaam aangetrokken voelt tot de explosieve crimineel Hoffman, worstelde ik een beetje. Die vraag wordt jammer genoeg niet van een bevredigend antwoord voorzien. Sowieso voelde het onbevredigend hoe het potentieel van haar personage niet voldoende wordt uitgebuit door het script. Hoe knap dus van Russel om met de karige elementen die zij van de schrijvers krijgt aangereikt zo fantastisch aanwezig te zijn. Schitterende actrice.

Straight Time is spannend, kijkt ongemakkelijk en heeft eens niet een clichématig happy end. Heel verfrissend. Fijne film.

Verschrikkelijk slechte film, waaraan werkelijk niets deugt.

Een onzinnig nietszeggend plot. Miserabel acterende hoofdrollen. Zwakzinnige dialogen.

Om spanning en horror te suggereren is een flikkerende en schokkerige beeldvoering toegevoegd. Ook nog eens gefilmd door een rood filter. Zenuwtergend.

De echte horror zat niet in de film, maar in het uitzitten er van.

De scène waarmee de film begint is meteen een heftige. De scène markeert niet het begin van het verhaal. De scène hoort chronologisch gezien veel verderop in de film. Hoe het tot zoveel heftigheid heeft kunnen komen, wordt de kijker pas later duidelijk gemaakt. Er zijn meer films die met een scène aftrappen waarin een sensationele escalatie plaatsvindt. Het doel is natuurlijk om de kijker nieuwsgierig te maken naar de gebeurtenissen die tot de escalatie hebben geleid en naar de afloop ervan. Meestal wordt het verhaal daarna vanaf het begin opgepakt om de kijker vervolgens keurig chronologisch naar het bewuste moment te leiden.

De wegen van Strange Darling zijn minder doorgrondelijk. In zes hoofdstukken die ook nog eens niet tijdgebonden door elkaar springen, leren we de man en de vrouw kennen die de spil zijn van alle gebeurtenissen. De kijker wordt gevoerd met brokjes informatie uit doorelkaargegooide fasen van het verhaal. Op die manier worden pas in de loop van de film de contouren van het geheel duidelijker zichtbaar. Daarbij speelt regisseur en schrijven JT Mollner doorlopend en heel gewiekst met de verwachtingen van de kijker. Die verwachtingen worden steeds net niet ingelost zodat slechts weinig aannames van de kijker standhouden.

Strange Darling is een film waarin van alles gebeurt en de kijker de gebeurtenissen maar moeilijk en pas laat in een groter geheel kan plaatsen. Er is veel dynamiek en de personages zijn moeilijk te peilen. Ze vullen in eerste instantie het wezen van hun karakter in volgens de verwachting van de kijker. Zijn interpretatie is voor de hand liggend en in de meeste gevallen foutief. Het echte personage gaat schuil achter een masker dat met succes de kijker op het verkeerde been zet. Het werkt verrassend goed.

Behalve verrassend is Strange Darling ook een vermakelijke film. Een spannende thriller. De rode draad is een kat- en muisspel tussen de man en de vrouw. Het opjagen van elkaar is een spannende bezigheid. De twee hoofdpersonages worden overtuigend neergezet door Willa Fitzgerald en Kyle Gallner. Visueel is de film ook de moeite. Het camerawerk van Giovanni Ribisi voegt een beklemmende factor toe aan de spannende gebeurtenissen. Strange Darling heeft een goed verhaal, intrigerende personages en fijn camerawerk. Wat een heerlijk filmpje was dit, zeg!

The Strange Door is losjes gebaseerd op een kort verhaal van Robert Louis Stevenson. De film van Universal Studios werd uitgebracht in een periode dat het horrorgenre niet erg populair was. De grote jaren van het genre lagen met de verbeelding van literaire monsters in films als Dracula (1931) en Frankenstein (1931) al enige jaren terug. De wederopstanding van het horrorgenre door toedoen van de Britse Hammer Studios, die de literaire monsters met een make-over en in kleur aan het publiek presenteerden, lag nog een aantal jaren in de toekomst.

The Strange Door is nooit heel populair geworden en dus vrij onbekend gebleven. Niet geheel terecht. De film is niet de allerbeste horror ooit vertoond, maar is het aanzien zeker waard. Een leuk kleinschalig romantisch griezelfilmpje met een verhalend verloop dat in de jaren 50 in Hollywood niet ongewoon was. Gedraaid in stemmig zwart-wit en met een mooie hoofdrol voor Charles Laughton als de sinistere snoodaard. In de film geen angstaanjagende creaturen en fantasyelementen, maar wel een aangenaam voortkabbelende handeling, een spannende finale en Boris Karloff die hier eens niet een monsterlijk type neerzet.

Het is echter Laughton die de film draagt in zijn schmierende rol als laffe, door wraak verteerde intrigant zonder enig greintje emotionele warmte. Het is een vreugde om het optreden van Laughton te aanschouwen. Het grootste deel van de entertainende factor is aan hem te danken. The Strange Door is een vermakelijke film. Geen baanbrekend werk. Geen klassieker. Gewoon vermakelijk.

Een zeer stemmig geschoten film. Stroperig en somber. Weinig dialoog, veel natuur, weinig actie, veel roadtrip en veel onduidelijke flarden van een herinnering die stukjes van een traumatische gebeurtenis invullen. Er zijn weinig feitelijkheden om je als kijker aan vast te houden. Toch is het spannend.
Het zijn met name de herinneringen die zich in het hoofd van de jonge hoofdrolspeler afspelen die zorgen voor een ongemakkelijk gevoel. Er zijn echter meer factoren. Subtielere. Er zijn talrijke kleine ongemakkelijke momenten te vinden in de triviale dialogen en in het blikveld van de jongen. Ook de vriendschappelijke relatie tussen de hoofdpersonages voelt op momenten erg geforceerd aan. Het zijn allemaal dingetjes die extra voeding geven aan gevoelens van onheil en ongemak. Het is onderhuids spannend. De onduidelijkheid blijft lang. De beklemmende laag ook.
Het acteren is ingehouden. De jonge hoofdrolspeler doet het met verve. Zijn lijzige en eentonige stemgeluid geeft aan zijn personage een afwezige en treurige laag mee die impliceert dat er meer aan de hand is dan aan de oppervlakte zichtbaar is. Knap spel.
De minimalistische muziek ligt zwaar onder de scènes. Somber en treurig dragen de klanken onbarmhartig bij aan het ongemakkelijke en beklemmende gevoel.
De slotscènes geven verlichting, maar ook weer onduidelijkheid. Er blijft ruimte voor interpretatie.
Kleine film. Grote impact.

Stranger Than Paradise vertelt niet echt een verhaal. Er gebeurt niet veel. Toch is het een intrigerende film. Humoristisch zelfs. Intrigerend is ie omdat er weinig tot niets gebeurt. Voor de humor geldt hetzelfde. De humor ontstaat uit het feit dat er weinig of niets gebeurt. En niets of weinig betekent in deze film dat drie jonge personages flegmatiek vegeteren alsof het universum alleen om hen draait en de buitenwereld niet bestaat.

Willie (John Lurie) woont in een armoedig appartementje in New York. Hij gokt op paarden, kaart wat voor geld en brengt zijn tijd verder voor de tv door. Soms komt zijn vriend Eddie (Richard Edson) voorbij, die evenals Willie zonder ambitieuze intenties door het leven gaat. Willie’s nichtje Eva uit Hongarije (Eszter Balint) brengt wat ongewenste afleiding maar de relaxte levensstijl verandert er niet door.

Jim Jarmusch zet in beginsel nog wat cultuurshock elementen in. De gemakzuchtige Amerikaanse manier van leven heeft immers weinig te maken met de conventionele en logge Hongaarse leefstijl vol tradities. Heel even denk je naar een satirische film te kijken, maar dat is niet zo. De culture clash verdwijnt alweer snel uit de film en het non-verhaal wordt weer opgepakt.

Het camerawerk is goed en belangrijk voor de sfeerbepaling. De camera schiet korrelige plaatjes, hanteert lange shots en beweegt even traag als de futloze personages. De bijna luie manier van filmen gecombineerd met de zwart-wit fotografie zorgen voor een documentaire achtige sfeer. Het is soms net alsof je naar echte personen zit te kijken wier leven door een filmmaker wordt gedocumenteerd. Filmtechnisch absoluut boeiend. Verhaaltechnisch amper boeiend, maar door de bijzondere cinematografie vergeet je de inhoudelijke armoede bijna volkomen.

Stranger Than Paradise is een minimalistische film. Weinig personages. Weinig handeling. Geen gelikte trucs van de camera. Je moet je daarop instellen of er in meegaan. Doe je dat niet dan dreigen verveling en onbegrip. Dompel je onder en je ervaart een film met een eigenzinnige charme, die drie personages volgt die lusteloos door het leven gaan en zelfs onder paradijselijke omstandigheden in hetzelfde eentonige levensritme blijven volharden dat de kijker intussen al helemaal niet meer als merkwaardig maar als vertrouwd voorkomt. Dat heeft de film toch maar voor elkaar gekregen.

The Stranger is een film die ongehaast zijn verhaal vertelt. Een thriller/drama. De film duurt bijna twee uur en erg veel gebeurt er in die tijd niet. Wie een film verwacht die bol staat van de gevaarlijke actiescènes is hier aan het verkeerde adres. De film speelt zich dan wel af in een crimineel milieu maar richt zich niet zozeer op misdadige perikelen maar veel meer op de twee protagonisten die samen in dat milieu actief zijn en op de invloed die dat milieu op hun karaktervorming heeft gehad.

Ondanks zijn trage tempo en het gebrek aan actie is de film spannend. Heel langzaam ontrafelt het verhaal de identiteit van de twee hoofdpersonages en ontsluiert heel geleidelijk waarom het nu eigenlijk allemaal draait. The Stranger luidt de titel. Die titel impliceert één vreemdeling. In feite zijn beide hoofdpersonen vreemdelingen. De twee mannen die beiden zijn uitgerust met veel baardgroei en weinig spraakzaam zijn, dragen elk geheimen met zich mee. De onthullingen daarvan vinden stapsgewijs plaats en zijn een kwestie van geduld.

In de film hangt een beklemmende atmosfeer. Het verhaal heeft surrealistische trekjes die de beklemming voeden. Het acteerwerk van Joel Edgerton en Sean Harris is erg goed en draagt eveneens bij aan de beklemming. The Stranger biedt een interessante introspectie van twee markante personages door te laten zien wat het voortdurende laveren langs duistere afgronden met een mens doet en wat de prijs is die daarvoor moet worden betaald.

Prachtig drama tegen de achtergrond van het desolate woestijngebied van de outback. Het landschap tekent de sfeer van de film. Traag en onheilspellend. Koud en broeierig. Mooie sfeer.

Prima spel van Kidman en Fiennes. Soms afstandelijk en sober, soms uitgelaten emotioneel in woede, verdriet en onmacht. En dat zonder ongeloofwaardige melodramatische overdrijving. Goed geacteerd dus. De overige (bij)rollen zijn ook bijzonder sterk ingevuld.

Het verhaal is zonder meer boeiend. Een whodunnit gedompeld in drama of vice versa.

Open vragen en halve antwoorden. Veel giswerk. Soms onbevredigend, soms niet. Maar wel realistisch. Life is immers a bitch.