Opinions

Sympathiek drama zonder theatrale hoogte- en dieptepunten. Wel gebaseerd op feiten.

Illegaliteit en sociale problematiek worden aangestipt, maar niet uitgediept. Het had de film meer cachet en kleur kunnen geven. Nu bleef de film wel erg hangen in de wat platte en simpele thematiek van "the underdogs vs. the rest".

De versie die ik bekeek duurde overigens 144 minuten. Iets te lang, naar mijn smaak.

Aangenaam voortkabbelende praatfilm met twee sympathieke tegengestelde personages. Film die de relatie tussen beide kenschetst met het weergeven van de eerste ontmoeting en met een ontmoeting in het heden, jaren later. Het heden vindt plaats in het decor van een avondlijk Londen en het verleden in de vorm van de eerste onwaarschijnlijke ontmoeting in een vastzittende lift. De periodes zijn kunstig ineengevlochten en wisselen elkaar af. In de dialogen wordt duidelijk hoe de relatie zich vanuit de lift tot nu heeft ontwikkeld.

Veel gepraat dus. Veel oppervlakkig geneuzel, zo blijkt. Wel aangenaam, trouwens. In de film mis je daardoor echter wel diepere emotionele betrokkenheid bij de personages. De emotie stopt bij een gevoel van sympathie en ontwikkelt zich niet verder.

Bij de eerste ontmoeting kun je je het gebrek aan emotionele diepte nog voorstellen. Het wederzijdse aftasten en het delen van obligate privé informatie zijn immers geen goede voorwaarden voor verdieping. Het ongemak van de situatie en de voorzichtige aantrekkingskracht prevaleren hier. De vastzittende lift werkt overigens goed als dwangmiddel voor de opposites om noodgedwongen met elkaar te communiceren en elkaar zodoende te leren kennen.

Van de ontmoeting die zes jaar later plaatsvindt, verwacht je echter meer. Meer inzichten en analytische verdieping. Tussen lift en heden ligt immers een gemeenschappelijk verleden. Hoewel de dialogen scherp zijn en leuk om aan te horen, raken ze nauwelijks de kern van de relatie. Ze glijden er steeds langs. De personages blijven daardoor te oppervlakkig. Ze zijn nog wel steeds sympathiek (wel wat cynischer), maar emotioneel raak je als kijker niet heel betrokken bij hun levens en keuzes.

Misschien zijn ze behalve sympathiek eigenlijk wel helemaal niet zo interessant? Misschien zit er wel niet meer in? Wie weet.

De humor valt tegen. De dialogen zijn af en toe prikkelend en ietsjes ironisch en bevatten wat steken onder water, maar de humor spat er niet van af.

Londen by night verleent aan het geheel een romantisch tintje.

Leuk, maar niet heel verheffend.

In Der Spatz im Kamin werpt regisseur en schrijver Ramon Zürcher een onthullende blik op de psychologische dynamiek binnen een groep mensen. In dit geval is dat een familie die bijeen is gekomen in een afgelegen groot huis midden in de bosrijke Zwitserse natuur. De film beschouwt een pathologische familiestructuur, zet daartoe een basisconstellatie neer en vermengd die met magisch realistische metaforen. Die metaforen zijn zichtbaar in gebeurtenissen die zowel echt kunnen zijn als projecties van de onderdrukte verlangens van de personages. Ook bij het dierlijk leven in en om het huis vallen metaforen te ontdekken die refereren aan de ongezonde familiale constellatie.

Centraal in de film staat het personage Karen dat samen met haar man Markus en drie kinderen in het huis woont dat door haar gestorven ouders werd bewoond en waarin zij opgroeide. Dat de relatie met haar ouders een getroebleerde was, wordt middels onderhuidse spanningen en meerduidige dialogen voelbaar als Karens zus Jule met haar gezin arriveert. Karen ontpopt zich tot een verbitterde vrouw die zich passief agressief gedraagt. Haar jonge zoon Leon en haar aan een degeneratieve ziekte lijdende tienerdochter Johanna zijn zichtbaar aangetast door het afstandelijke gedrag van hun moeder dat je als psychisch gewelddadig kunt classificeren. Leon is een creepy kid en Johanna uit zich enkel vijandig richting haar moeder op een manier die verder gaat dan je van een opstandige tiener kunt verwachten.

De enscenering van Zürcher is beschouwelijk en wandelt tussen wensdroom, waan en werkelijkheid. Meestentijds is de houding van de personages daarbij destructief en onverschillig. Met veel finesse legt Zürcher de ongemakkelijke dissonanten bloot in een (op het oog) harmonieuze familie. De verdrongen trauma’s zijn heftig. Conflicten smeulen. Een warme kleurstelling en een prettig decor staan haaks op de huichelachtige harmonie binnen de familie en het haat-liefde gedrag waarmee de personages elkaar kwellen. Het contrast voedt de beklemmende sfeer die de ongezonde familieconstellatie al oproept.

De film ziet er op het visuele vlaak fraai uit en het acteerwerk is goed. Een vrolijke film is Der Spatz im Kamin niet. Tegen het eind gloort wat verzoening die de somberheid enigszins opheft. Prettig, maar bij lange na niet voldoende om het zwaarmoedige gevoel dat tijdens het kijken bezit van mij had genomen, volledig weg te nemen.

De film volgt de 13-jarige Melinda (Kristen Stewart) die aan haar eerste jaar op de highschool begint. Een gebeurtenis in de vakantie heeft ertoe geleid dat zij uit haar vriendengroep is gestoten. Nu is ze van populair meisje gedegradeerd tot een buitenstaander. Ze trekt zich steeds meer terug in haar eigen wereldje en spreekt nog amper een woord tegen iemand. Aan haar gedrag ligt een beladen geheim ten grondslag waarover zij met niemand kan praten.

Omdat regisseur Jessica Sharzer een gering budget tot haar beschikking had, was zij gedwongen het verhaal niet heel breedvoerig maar juist heel wezenlijk te vertellen. De film werd met slechts één camera gedraaid. Dat betekent geen ruimte voor veelzijdige perspectieven. Het gemis aan perpectieven is eigenlijk geen heus manco want het gemis leidt juist tot fascinerende beeldcomposities. Vaak ziet de kijker Stewart volkomen alleen en verloren in een reusachtig frame staan en daarmee heel indrukwekkend het isolement en de eenzaamheid van haar personage onderstrepend. Het zijn krachtige impressies. Indringend en ontroerend.

Stewart die bij de totstandkoming van de film ook 13 jaar was, levert een geweldige prestatie. Echt fantastisch hoe zij met name door mimiek en lichaamshouding haar gevoelswereld aanschouwelijk maakt. De andere personages staan in haar schaduw. De meesten zijn overtrokken weergaven van een bepaald type en worden niet erg realistisch weergegeven. Omdat de film het verhaal vanuit het perspectief van Melinda vertelt, zou het overigens zo kunnen zijn dat Melinda de personages in haar omgeving daadwerkelijk zo ervaart.

Ondanks de wat vlakke invulling zijn de bijrollen niet per se oninteressant. Steve Zahn als excentrieke en geëngageerde leraar, Hallee Hirsch als beste vriendin, Elizabeth Perkins en D.B. Sweeney als wanhopige ouders vormen een sterke basis waarop Stewart kan excelleren in deze prima film.

Een Nederlands gezin nodigt een Deens gezin uit om bij hen een leuk weekend door te brengen. Men kent elkaar van de zomervakantie en kon het samen goed vinden. Het weekend begint vrolijk, maar dan ontstaan kleine irritaties bij het Deense gezin die ervoor zorgen dat de stemming af en toe wat gespannen aanvoelt. Het ongemak wordt veroorzaakt door vreemd gedrag van het Nederlandse gezin. Gedrag dat vervelend aanvoelt en net wel/net niet binnen de grenzen van het betamelijke past. Het foute aspect eraan is moeilijk te duiden. De Denen weten er niet goed raad mee en hopen maar dat het zich vanzelf oplost.
De film slaagt er goed in het ongemak dat bij het Deense gezin leeft invoelbaar op de kijker over te brengen. Steeds merkwaardiger en hardvochtiger worden de gebeurtenisjes. Steeds indringender en beklemmender wordt de sfeer. Steeds wanhopiger en hulpelozer worden de Deense gasten.
Behalve een bijtende satire tegen een samenleving die onfatsoen en disrespect met fatsoen en met stilzwijgen beantwoordt, is de film ook een spannende psychologische thriller die zonder bombastisch spektakel maar met pijnlijke en beschamende interacties een verontrustende sfeer oproept. Het acteerwerk dat van goed niveau is, helpt fundamenteel mee aan de totstandkoming van die sfeer.
Helaas verstapt de film zich in de tweede helft een beetje. De passiviteit die het Deense gezin aan de dag legt als reactie op het merkwaardige gedrag van het gastgezin kun je in het kader van hun gevangenschap in conventies in eerste instantie nog als begrijpelijk wegzetten. Op den duur zijn de grenzen vwat vage an de conventies wel bereikt en is de inactiviteit eerder enigszins belachelijk. De inleving in verhaal en personages wordt op dat moment iets aangetast. Als vervolgens de motivering achter het hele gedoe onduidelijk blijft en je het moet doen met duistere gebeurtenisssen die naar een einde leiden dat deze kijker niet naar tevredenheid kan uitleggen, dan kan ik afsluiten met de constatering dat de film ijzersterk begint en in het verloop minder tot de verbeelding spreekt.
Goeie film. Dat wel.

Een zwarte komedie, die de humor vooral in het droogkomische en in het absurdistische zoekt. Eigenlijk best leuk en grappig.

De acteurs zijn niet geweldig. Houterig en stram in hun presentatie. En dat is volgens mij niet ingegeven door een kunstzinnige opzet van de maakster, maar is gewoon het gevolg van beperkt talent. De teksten worden uitgesproken alsof ze worden opgelezen. Niveau schooltoneel. Dat feit valt niet te negeren en is bloedirritant in het begin van de film. Na een tijdje valt dat euvel nog steeds op, maar is de irritatiegraad wel behoorlijk gedaald.

Het grappige verhaal en de absurde dialogen kweken een hoop goodwill en zijn daar debet aan. De goed verzorgde en bedachtzame cinematografie en de aangename jazzy score kweken daar nog een laagje goodwill over heen en maken van de film een definitieve leuke kijkervaring.

Op een bepaald moment zat ik gewoon in de film, in het verhaal en het voelde prettig. De zwarte humor, de absurdistisch getinte plotlijntjes en de tragikomische teksten hielden me in hun greep. De prachtige cinematografie maakte het af.

Met een budget van 70.000 dollar, een formidabele prestatie. Het beperkte budget is zichtbaar in het acteerwerk, in de krappe settings en in het soms wat stotterige verloop van het verhaal, dat hier en daar saai aanvoelt, scènes te lang rekt en te weinig doelgericht is.

Aangenaam.

De Noorse regisseur Tommy Wirkola bewees met Død Snø (2009) al zijn voorliefde voor zonderlinge exploitatie. Met Spermageddon doet hij weer iets aparts. Een animatie over de moeilijke weg die de zaadcel moet afleggen om bij de eicel te geraken. Een film die best leuk wegkijkt, hoewel er helaas wordt gezongen en de humor zich meestal op een puberaal denkniveau etaleert.

De film volgt twee verhaallijnen die door elkaar lopen en een verbintenis met elkaar hebben. In de ene lijn gaat de schuchtere nerd Jens op vakantie naar een zomerkamp. Hij ontmoet daar het zonderlinge meisje Lisa. Ze vinden elkaar leuk en hebben seks. In de andere verhaallijn bevinden zich de eigenlijke hoofdpersonages van de film. Dat zijn de spermatozoïden Simen en Cumilla die zich in Jens’ lichaam bevinden en wachten op de race naar de eicel.

Ik moest tijdens het kijken meerdere malen denken aan het segment ‘What Happens During Ejaculation?’ uit Everything You Always Wanted to Know about Sex * but Were Afraid to Ask (1972) van Woody Allen. Volgens dat segment bevindt zich in de hersenen van de man een controlekamer met verschillende medewerkers aan een bedieningspaneel. Als de man sexueel opgewonden raakt, moeten zij aan de bak. Tijdens de ejaculatie worden zaadcellen (een groep mannen in een wit uniform) het grote onbekende ingestuurd. Dit fragment uit de film van Allen wordt opvallend nauwgezet gekopieerd in Spermageddon.

In Spermageddon wordt gezongen. Erg. Er wordt gezongen als ware het een Hollywoodse musical. Maar liefst drie vocale uitbarstingen, als ik het wel heb. Ik heb in het algemeen een hekel aan liedjes in musicals en de liedjes in deze film zijn daarop geen uitzondering. Spermageddon is verder best het bekijken waard. Iets te braaf, wat mij betreft. Dat wel. Ook wat flauwe humor af en toe. Woordgrappen over alles dat met ejaculatie te maken heeft, vind ik voorlopig niet meer leuk, vermoed ik.

Dat vonden de makers blijkbaar ook, want na verloop van tijd wordt ter afwisseling ook humor met betrekking tot fecaliën ingebracht. Dat is eventjes leuk maar kan niet voorkomen dat het komische gehalte in het verloop toch wat inzakt. En als je je dat realiseert is de film voorbij. Met dank aan de goed uitgekiende speelduur.

Barry Levinson is goed in drama, in tragikomedie. De verfilming van een roman van Michael Crighton over een expeditie naar een ruimteschip dat op de bodem van de oceaan is ontdekt, is dan ook geen meesterwerk.

Het verhaal is best intrigerend. Het heeft een spannend uitgangspunt waaruit volop mysterie ontspringt. De acteerprestaties zijn ook goed. In de présence van de acteurs valt het talent van Levinson om droge humor bijna achteloos in een verhaal te verstoppen, goed op. Dustin Hoffman en Samuel L. Jackson zijn geweldig.

Waar gaat het dan mis? Wat mij betreft gaat het mis bij de grootschalige weergave van de bewustzijnsverruimende belevenissen van de personages. Die zouden in mijn ogen effectiever werken met een subtielere aanpak. De belevenissen gaan gepaard met grootse horroreffecten. Op zich goed gedaan, maar de effecten tillen de film ook van een subtiele beklemmende sfeer naar een op spektakel gebaseerd spanningsniveau. Gemakzuchtig, doorzichtig en erg Hollywoods.

En ach. Over Hollywood gesproken. Aan het eind van de film past natuurlijk een mooie boodschap om over na te denken. De mens is beter dan gedacht, maar is nog niet goed genoeg en moet nog groeien. Die voor de hand liggende boodschap ligt zelfgenoegzaam verborgen in het verschrikkelijke en pathetische einde van de film. Brr. Ja, het einde is zeer zwak en allesbehalve overtuigend. Een bespottelijke kroon op een nooit meer dan redelijke film.

“Screams and moans and bats and bones

Teenage monsters in haunted homes

The ghosts on the stair

The vampires bite

Better beware, there's a full moon tonight”

En zo gaat het nog even door. Met deze gezongen woorden begint deze waanzinnig leuke film. Zelfs de openingscredits zijn vanwege de titelsong al leuk om te volgen. Een vlot en grappig deuntje ingezongen door Lon Chaney die ook een van de personages in de film speelt.

Een maffe film trouwens. Een film uit 1964 (uitgebracht in 1967) die thema’s als inteelt, kannibalisme, sadomassochisme en andere waanzin toont. Ja, dat moet wel een maffe film zijn. De thematiek wordt niet hard en bloederig geserveerd, maar zit verpakt onder een laag ironie en zwartgalligheid. Subtiel en grappig dus.

Waarschijnlijk tevens de reden dat de film in die tijd (in puriteins Amerika) gewoon kon worden uitgebracht. Daarbij moet wel worden aangemerkt dat de film heel beperkt te zien was en voornamelijk als second feature in een dubbele filmvoorstelling werd verstopt.

De personages zijn krankzinnig absurd. Logisch als inteelt aan de wieg staat van de familie die verantwoordelijk is voor de gekke gebeurtenissen in deze film. In beginsel gedragen de maffe personages zich slechts wat merkwaardig en is er nog sprake van enige zelfbeheersing. Dat duurt niet lang. Het gaat al snel van kwaad tot erger als onverwacht bezoek arriveert, dat vergast wordt op een avondmaal out of hell. En als bij baby Sid Haig de volwassen hormoontjes ernstig gaan opspelen en de twee sexy zussen in een speelse bui geraken, breekt de waanzin echt door. En daarbij blijft het niet. Het huis heeft nog meer sinistere verrassingen in petto.

Het is absurd en krankzinnig theater. Een waarschijnlijke trendsetter voor latere films als The Texas Chain Saw Massacre (1974) en The Hills Have Eyes (1977). Misschien (zo las ik ergens) is het zelfs wel de film waar de overbekende frase “The black guy dies first” zijn origine vindt. En of dat nu wel of niet klopt, het is in ieder geval een grappige uitspraak.

Waanzinnige film.

De naam van regisseur Arthur Lubin zei me op voorhand eerlijk gezegd niets, maar als je zijn filmografie doorneemt, kom je een paar hele bekende en succesvolle titels tegen. Om er een paar te noemen: Phantom of the Opera (1943), Francis (1950) en Buck Privates (1941) met Abbott en Costello.

Wel, met komedie heeft deze Spiderwoman niets te maken. De film zoekt het meer in lugubere en mysterieuze sferen. De film is daarbij niet heel eng, maar is door het merkwaardige gedrag van de personages, waarbij vooral een mismaakte butler opvalt, een tikje onheilspellend. Dat onheilspellende duurt echter maar kort, want al snel is voor de geoefende kijker duidelijk hoe de grote lijnen lopen en is de meeste verrassing weg. De weg naar de exacte wetenschap van het lugubere mysterie is dan nog slechts een klein beetje spannend.

Erg storend is de continue luide golf van dramatische en spannende achtergrondmuziek. Het volume is soms zo hard dat de dialogen moeilijk te verstaan zijn. De emotionele accenten die de muziek legt in de scènes komen nogal belerend over. Blijkbaar mag de kijker niet zelf bepalen hoe hij iets ervaart. De muziek bepaalt dat. Enigszins irritant. Blij dat de speelduur aan de korte kant was en de prikkelbaarheid zodoende in bedwang kon worden gehouden.

Ondanks de korte speelduur zit er trouwens niet veel vaart in de film. Het simpele verhaal wordt behoorlijk getraineerd door de vele dialogen en de dramatische onderlaag die aanwezig is in elke scène.

Veel drama. Ook het slotstuk is drama. Het is spannend bedoeld. We zien overacting en slechte effecten. Het is ook de enige filmscène met wat actie en dus een goede aanleiding om de muziek nog eens extra luid te doen klinken. We moeten immers wel weten dat de finale ontwikkelingen heel dramatisch en heel spannend zijn.

Ik vond dat overigens wel meevallen.

Peter Parker verheugt zich op een paar dagen van ontspanning en bevindt zich op een schoolreisje in Europa. Maar ja, de hormoontjes spelen op en het kwaad slaapt nooit en van een rustige periode komt niet veel terecht.

De uitgangssituatie van de film is een aaneenschakeling van toevallige omstandigheden. De auteur van het script heeft zich heerlijk uitgeleefd in leuke scènes met een knipoog. Het personage Peter Parker is een onzekere tiener met een ongemakkelijke houding betreffende sociale interacties. Voer voor humoristische gebeurtenisjes. Tom Holland speelt zijn personage alleraardigst.

Spider-Man: Far From Home zou zomaar een frisse highschool-komedie kunnen zijn met op de achtergrond de besognes van een superheld, ware het niet dat de superheld nu eenmaal zijn plicht moet doen en dat het dus onvermijdelijk is dat dat aspect van het verhaal gedurende het verloop meer en meer op de voorgrond treedt.

De film verliest zich een beetje in optische extravaganza. Veel spectaculaire effecten. Mooi om naar te kijken, maar de charmante knipoog uit het eerste deel van de film is daarmee definitief verdwenen. Spider-Man: Far from Home is dan weer een gewone bombastische superheldenfilm. Een film zonder verrassende wendingen met veel spektakelscènes. Best leuk allemaal, maar een beetje veel en niet bijzonder genoeg om een speelduur van 129 minuten te rechtvaardigen. Daarvoor heeft het verhaal gewoon te weinig inhoud.

Spider-Man: Far from Home kent een fris begin en biedt verder leuk vermaak, maar duurt te lang.

Dat is het wel.

De Spidermanfilms van Sam Raimi vind ik leuk. Die zijn dan ook mijn referenties bij het kijken naar deze Homecoming. De films van Raimi hebben drama en spanning en stralen levensvreugde en optimisme uit. Ze kijken prettig weg. Bovendien beschikken de films over een uiterst geschikte spiderman in de vorm van Tobey Maguire. Homecoming heeft Tom Holland. Een soort lichtzinnige Maguire. Best ok.

Tom Holland speelt een vrij jonge spiderman. Een teeny spiderman die alles niet zo serieus neemt. Peter Parker is nog bezig volwassen te worden. Hij verkloot dingen. Hij verwaarloost dingen. Hij overziet niet alles. In de film zijn de gevolgen van zijn typische tienergedrag niet heel ernstig en gemakkelijk op te lossen. De film heeft daardoor een luchtig karakter waarin het lichtzinnige, speelse en onverantwoordelijk handelende personage Peter Parker prima past.

Spiderman is een opgewekt personage. Zelfs in spannende gevechten vindt hij wel een gelegenheid om de boel met een leuke kwinkslag op te vrolijken. De meeste actiescènes zijn derhalve eerder grappig dan spannend. Ook aan slapstickachtige elementen ontbreekt het in de actiescènes niet. Hoe leuk en luchtig ook, van mij had de sfeer best wat onheilspellender en mysterieuzer mogen zijn.

De film verhaalt niet over de totstandkoming van Spiderman. De film houdt zich bezig met Peter Parker die Spiderman is en de fijne kneepjes van het superheldendom nog moet leren. Zodoende heeft Spiderman in de vervolgfilms nog ruimte om te groeien. Een slimme keuze.

Op naar het vervolg.

Marvel grijpt naar de nostalgie. In No Way Home duiken oude helden en oude vijanden op. Leuk. De makers gaan er trouwens gemakshalve van uit dat de kijker op de hoogte is van het bestaan van deze figuren, want veel aandacht wordt niet besteed aan hun introductie. Voor wie deze figuren onbekend zijn of misschien vagelijk bekend voorkomen zullen nostalgische gevoelens uitblijven. Onbekend maakt onbemind en de film een stuk minder leuk. Ik kende de meesten gelukkig wel.

Ook in deze film wordt Peter Parker geconfronteerd met de moeilijkheden die het leven als superheld met zich meebrengt. In veel comic-adapties worden de helden en hun avonturen tamelijk abstract weergegeven. In de reeks Spidermanfilms met Tom Holland in de hoofdrol lukt het echter goed om van al die films een soort Coming of age-reisverslag te maken. Aan het einde van de reis is Spiderman een stuk volwassener geworden. Spiderman is in Homecoming niet zomaar als abstracte superheld uit de hemel gevallen (zoals al die andere superhelden), maar is als mens en als superheld in drie films geëvolueerd tot een interessant en gelaagd personage. Spiderman is een menselijke superheld. Dat maakt het gemakkelijker om je in het personage in te leven.

De hernieuwde kennismaking met oude figuren is leuk. Inhoudelijk biedt de film verder weinig dat zich onderscheidt van de andere twee films. Je krijgt precies wat je verwacht. Wederom moet er een boosaardige tegenstander worden geneutraliseerd. Wederom heeft de film grootse effecten. Wederom stelt het verhaaltje weinig voor. Eigenlijk zijn de enige verrassende elementen de nostalgische elementen. Ik vond het leuke verrassingen.

Een kleine melancholische film over drie jonge wannabe outlaws die het pad kruisen van de bamkrover Harry Spikes. Een groot en spannend avontuur dat met opgewonden enthousiasme wordt aangegaan. een enthousiasme dat de schaduwkanten van het criminele bestaan in eerste instantie nog toedekt.

Een bende met drie onervaren jongens aan de ene kant en de gelouterde Harry Spikes aan de andere kant. De Spikes gang heeft geen evenwichtige samenstelling. Drie jonge jongens die geen idee hebben van de ernst van het bandietenleven. Een prijs op je hoofd betekent bekendheid en glamour. Dat een prijs op je hoofd ook aanleiding kan zijn tot moord en doodslag is iets dat niet heel bewust wordt beleefd. Het bandietenleven is spannend en je wordt er rijk van. Kijk maar naar Harry Spikes.

Ja. Hoe zit dat eigenlijk met Harry Spikes? Hij doet zich voor als een gentleman. Weliswaar is hij hard en bruut maar hij is geen moordende pyschopaat. De jongens zien hem als een genereuze vaderfiguur. Zo lijkt Harry zichzelf ook te zien. Maar de kijker is meer ervaren dan de drie jongens en ziet meer. Harry Spikes is allereerst een meedogenloze bandiet die als de situatie erom vraagt geen spoor meer draagt van de gentleman met een altruïstisch karakter.

De film houdt lange tijd een luchtige toon aan. Zelfs nog na de eerste dodelijke schietpartij. Regisseur Fleischer houdt de hoop, de droom en het avontuur lang in leven. Die dingen duwen de kille dreiging van de realiteit lang weg. Toch krijgt de film op een bepaald moment onmiskenbaar serieuzere trekjes en confronteert de personages met de realiteit van het echte wilde westen. De omslag is er plotseling en voltrekt zich zo snel dat het even duurt voordat je inziet dat de luchtige sfeer is vervangen door wreedheid en hardvochtigheid en de droom is ingehaald door de realiteit. De drie dromers weten het dan ook. De kijker wist het al.

Met de introductie van de drie jonge avonturiers in het koelbloedige bandietenleven botsen twee werelden keihard op elkaar. De avontuurlijke romantische kijk knalt op de kille realiteit. Dat aspect aan de film is erg boeiend en levert prachtig drama en hartverscheurend leed op. De aanwezigheid van Lee Marvin die weer eens een geweldig personage aflevert, verhoogt het kijkplezier.

Een hele spannende film. Prima opbouw rond de hamvraag van de film: did he do it or did he not. De film manoevreert knap om en door deze vraag heen. Met suspense. Met verdachte gebeurtenissen. Met subjectief gedachtenvoer van het hoofdpersonage dat in beelden in de film vervlochten is. Met basale muziek die spanning oproept. Al die dingen wekken verwarring op.

Als kijker heb je geen vaste ondergrond. Het enige dat je als kijker hebt is twijfel. Er zijn momenten dat het antwoord op de hamvraag niet anders dan een duidelijk ja kan zijn. Er zijn daarentegen evenveel momenten dat het antwoord op de vraag helemaal niet stellig is. Het verhaal speelt een spelletje met de kijker. Een spannend spelletje. Dat zeker.

De flashbacks van de hoofdpersoon hebben een prominente rol. Ze doorsnijden het verhaal. Ze zaaien de belangrijkste vorm van twijfel. De hoofdpersoon geeft blijk van door elkaar lopende herinneringen. Niet helder en vastomlijnd. Personages en locaties bewegen door elkaar heen. Ze zaaien twijfel in het hoofd van de hoofdpersoon alsook in het hoofd van de kijker. Deugen de herinneringen? Deugen ze niet? De kijker heeft geen vaste grond onder de voeten, maar bevindt zich in een razend spannend doolhof van mogelijke scenario's, waarheden en leugens. Boeiend. Boeiend.

Mindfuck dus. Geslaagd tot het einde. Alhoewel, misschien is het einde in eerste instantie ietwat teleurstellend, maar in het scenario van de mindfuck past zo'n einde wel uitstekend. Ik kon er in tweede instantie in ieder geval goed mee leven.

Fijne personages ook. Brosnan is goed als detective. Beetje Colombo-esk. Iets over the top. Wel leuk. Minie Driver is altijd leuk om naar te kijken. En Pearce als instabiel lijdend voorwerp is ook goed.

Spannende film.

Een film die elementen uit de klassieke horror verbindt met maatschappijkritiek. De film speelt zich af in het jaar 1995. Een homoseksueel paar verhuist samen met hun 16-jarige dochter naar een kleine stad in een ruraal gebied. Beide mannen hebben zo hun vervelende discriminatoire ervaringen gehad. Dat geldt met name voor de sensitieve Malik die zich als gevolg daarvan wantrouwig tegenover onbekenden opstelt.

De film is niet bepaald een subtiele film, maar laat de kijker onomwonden weten dat homofobie en haatdragendheid tegenover andersdenkenden heel gangbaar zijn. De kijker moet goed beseffen dat die vijandige sentimenten misschien wel niet altijd zichtbaar zijn, maar onderhuids altijd sluimeren. Door binnen het achterlijke plattelandse decor de psychische wankelheid van Malik en de goedgelovigheid van zijn man te accentueren, slaagt de film er goed in de kijker die verontrustende boodschap op te leggen. Enigszins doorzuchtig is het spelletje van regisseur Kurtis David Harder wel, maar het brengt de kijker desondanks in een meelevende en verontwaardigde stemming.

Vanaf het begin heerst er een dreigende sfeer. Uiteraard in eerste instantie ingegeven door de komst van het vrijgevochten homoseksuele paar naar het conservatieve platteland. De kijker leeft in de verwachting dat die cultuurshock ergens in de film een botsing gaat opleveren. Ondanks de beklemtoning van de maatschappijkritische boodschap is de film ook een film die zich als een occulte horror kan kwalificeren. Als in de loop van de film occulte elementen in het verhaal worden ingevlochten, krijgt de sfeer van verontrusting een fijn duister randje. Jammer is wel dat de occulte elementen zich vooral nieuwsgierig makend op de achtergrond afspelen en amper een volwaardige rol spelen.

Spiral hinkt op twee gedachten die in aanzet boeien, maar die beide in de uitwerking wat teleurstellen. Ik denk dat 87 minuten speelduur gewoon te kort is voor een geslaagde ambitieuze samenloop van twee verhaallijnen. Spiral is een aardige film en kijkt prettig weg, maar is ook een film die er niet in slaagt om geraffineerd het dramatische aspect met het horroraspect te verbinden. De film zal naar alle waarschijnlijkheid bij mij geen blijvende indruk achterlaten.

Een goede Film Noir die een psychologische thriller is met een vleug Gothische horror. De regisseur is Robert Siodmak die meer mooie dingen deed. Vooral in de jaren 40 produceerde hij een rijtje goede films. Son of Dracula (1943), The Killers (1946), The Great Sinner (1949) zijn zo maar wat voorbeelden uit de rijke filmografie van Siodmak.

In The Spiral Staircase draait het om een serie moorden op jonge vrouwen die allen op de een of andere manier met een handicap door het leven gaan. Protagoniste Helen werkt als dienstmeisje in een rijk huishouden en heeft vanwege een traumatische ervaring haar stem verloren. Die handicap maakt haar potentieel geschikt om door de moordenaar te worden gepakt. Dat Helen zich daadwerkelijk in de belangstelling van de moordenaar mag verheugen, is zo voor de hand liggend dat geen enkele kijker verbaasd zal opkijken. De kijker wordt dan ook al vroeg van deze informatie voorzien.

De film geeft hem vervolgens de kans om kennis te nemen van allerhande personages en hun onderlinge verhoudingen teneinde mee te kunnen raden naar de identiteit van de moordenaar. Heel klassiek worden de personages voorzien van een twijfelachtige reputatie. Heel interessant is dat allemaal niet maar het is wel een effectieve manier om meerdere moordverdachten onder de aandacht te brengen. Leuke tussendoortjes die de moordenaar steeds gemankeerd laten zien middels een loerend oog of een kort POV shot zorgen dat de aandacht niet verslapt.

De ontmaskering van de moordenaar vindt aan het eind van de film plaats. Dat zal geen verrassing zijn. Toch is dat niet het spannendste deel van de film. De grootste spanning zit ‘m in de weg ernaartoe. De weg ernaartoe is geplaveid met prachtig camerawerk en een heerlijke beklemmende sfeer. De film is gewoonweg prachtig gefotografeerd en biedt steeds weer een magnifiek spel met licht en schaduw. Een spel dat perfect tot uiting komt in de belangrijkste setting van de film zijnde een groot herenhuis met trappen, gangen, een veelheid aan deuren en kamers. Een heerlijke setting. Een prima film.

De film speelt zich voornamelijk af in een bos. Een veelgebruikte setting voor een horrorfilm. Een weids donker bos waarin je kunt verdwalen. Een bos heeft iets oorspronkelijks. Iets geheimzinnigs ook. Een bos is soms eeuwenoud en het is goed voorstelbaar dat in zo’n immens woud eeuwenoude machten schuilen. In Spirit in the Blood gelooft een groepje meiden dat zich een monster in de bossen ophoudt. De verdwijning van een klasgenootje voedt die gedachte. Het groepje meiden wil geen volgend slachtoffer zijn, onderwerpt zich aan een spiritueel ritueel en stelt zich tegen het monster teweer.

Hoewel het verhaal daarover gaat, is het niet werkelijk dit verhaal dat wordt verteld. Eigenlijk gaat de film veel meer over het onderliggende. Over twee meiden die moeite hebben om zich in de wereld thuis te voelen. Beiden behoren niet tot de populaire groepjes op school. Beiden hebben op hun eigen manier te kampen met een moeilijke thuissituatie. Spirit in the Blood is een coming of age-film gestoken in een horrorentourage. De rituelen die de meiden uitvoeren dienen uiteraard om krachtig tegen het monster op te kunnen treden. De rituelen hebben echter niet alleen die functie. Ze dienen ook als een vorm van rebellie tegen de betuttelende druk die anderen (ouders. kerk, school) hun opleggen.

Regisseur en schrijver Carly May Borgstrom gebruikt de horrormotieven om eigenlijk een heel aards verhaal te vertellen. Hoewel hier en daar scènes voorbijkomen die duidelijk op het horrorgenre zijn geënt, is Spirit in the Blood geen pure horrorfilm. Aan het eeinde wel eventjes. Dan wordt het zowaar nog een beetje bruut. Over de gehele linie drijft de film niet op brute scènes maar suddert veel meer in een onheilspellende en verstikkende sfeer. Het lukt Borgstrom om het gevoel op te wekken dat er iets in de bossen rondwaart. Het lukt Borgstrom ook om die dreiging mee te nemen in de belevingswereld van de meiden en er een interessant coming of age-verhaal van te maken.

Tegenvallende komedie.

Een romantische komedie die in beginsel minder zoet is dan de standaard romcom, maar daar in het verloop weer teleurstellend veel van terug haalt. Dat gaat ongemerkt en gemeen subtiel. De principes van de romcom en de feelgood zijn voor je het beseft opeens weer ontegenzeggelijk alomtegenwoordig. En zo wordt een comedy die met vileine tragikomische elementen vol galgenhumor heel fris begint in het verloop steeds zoeter en zoeter. En zoeter betekent meteen minder leuke humor, want zoeter betekent ook dat de film minder buiten de lijntjes vertoeft.

Het hoofdpersonage is een zeer zwartgallig, teleurgesteld en eenzelvig mannetje dat niet geslaagd is in het leven. In het begin is dat nog wel grappig, zo'n pessimistisch en onzeker mannetje dat door grappige omstandigheden wordt gedwongen zich in een fysiek rijker maar intellectueel armer milieu te bewegen.

De humor ervan duurt echter niet lang. In een blijvend zwartgallige komedie is zo'n mannetje prima op z'n plek maar als karikaturale eenzaat die uiteraard ten goede verandert is ie in een zoete romcom slechts kortdurend komisch. Zijn personage matcht gaandeweg teveel met de film en zijn komische standaard gaat meteen omlaag.

Ik begon me al snel te ergeren aan dat nare ventje. Net zoals ik me al heel snel begon te ergeren aan de standaard feelgood principes en daarmee de terugkeer naar de standaard zoete, lieve anti-humor.

En zo zit het dus. De film begint dramatisch en komisch met fris gemoed, houdt dat een half uurtje vol maar eindigt dramatisch en humoristisch gezien tenslotte ongelooflijk in mineur.

In het goudstadje Nome in Alaska zijn de straten modderig en zijn de inwoners gefixeerd op geld. In het goudstadje Nome in Alaska wijst een hotelier een potentiële gast de deur omdat hij geen kamer meer vrij heeft en biedt hem een tel later kamer 24 aan omdat de bewoner van kamer 24 net dood de trap afglijdt. Het goudstadje Nome in Alaska is een ruw, onvriendelijk en smerig oord waar Marlene Dietrich gekleed in een geraffineerde avondjurk een surrealistische verschijning is.

Nome is ook een stadje met weinig vrouwen en veel jaloerse mannen. In het eerste halve uur zoemen John Wayne en Randolph Scott om Dietrich heen in een screwball-achtige dans. Daarna groeit de film steeds meer uit tot een western die om de honger naar goud draait. Een western met ferme mannentaal, schietpartijtjes en een schitterende knokscène in de saloon, waarbij de saloon een geheel ander aanzicht krijgt. Het schijnt dat deze scène het begin was van de traditie om in een western een saloongevecht op te nemen. Aan de scène namen 30 stuntmannen en acrobaten deel. Er werd tien dagen over het filmen van de scène gedaan.

The Spoilers is een prima western met goede actie en met drie fijne hoofdrollen van Wayne, Scott en Dietrich. Ook fijn is het dat Dietrich eens niet in zingen uitbarst. Aangezien ze de eigenaresse van een saloon speelt, had ik me daar natuurlijk op ingesteld. Het geschiedde echter niet. Wat een rust.

Met Spontaneous laat Brian Duffield zien dat hij na zijn schrijvende aandeel in films als Love and Monsters (2020) en The Babysitter (2017), goed bezig blijft. Met dit werk debuteert hij als regisseur van zijn eigen script. Het resultaat is een explosieve film die op een frisse manier de bekende tienerthema’s behandelt en tevens rijkelijk met bloed is opgesierd. Een film met een verrassende kijk op high school drama en op high school romantiek

De gimmick van de film is even absurd als onvoorspelbaar. Scholieren van de eindexamenklas lopen gevaar om te exploderen. Zonder aanwijsbare reden en willekeurig. De explosieve actie gebeurt overigens buiten beeld, maar het bloedige gevolg van een explosie spat wel groots over het beeldscherm. Het effect van al dat bloed en de schoonmaakactiviteiten daarna wekken prettig op de lachspieren.

Tegen die spannende achtergrond ontwikkelt zich een liefdesgeschiedenis tussen de twee hoofdpersonages. Twee sympathiek ingevulde karakters, gespeeld door Katherine Langford (rebels en begeerlijk) en Charlie Plummer (nerdish). De fijngevoelige, humoristische en intieme scènes tussen beide tuigen een charmante romcom op, die de bloedige dreiging een beetje naar de achtergrond duwt. En dat is een goede ingreep van Duffield. De relatie betekent voor de protagonisten een manier om grip te houden op de explosieve dreiging en de gekte eromheen. Voor de kijker betekenen de humoristische liefdesperikelen een nieuwe verhaallijn die naast de andere lijn opduikt en de film levendig en interessant houdt.

In de loop van de film glijdt de frisheid wel wat weg. Originele dialogen en verrassende gebeurtenissen maken langzaam plaats voor tegeltjeswijsheden en een meer conventionele behandeling van de tienerthema’s. Helaas.

Toch is Spontaneous in het algemeen een goed gelukte tienerkomedie. Origineel verhaal. Goed acteerwerk. Prettige personages. Humoristisch ook. De veelal scherpe dialogen zijn grappig. De exploderende tieners zijn dat ook. Ja, leuke film.

De film laat fantastische monsters en hele aardige speciale effecten zien. Veel meer positiefs kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

Verder straalt de film namelijk alleen maar stompzinnigheid uit. Stompzinnigheid die met veel komisch bedoelde drukte wordt gerechtvaardigd. Een enkele scène is op een groteske manier inderdaad nog wel grappig. De meesten zijn dat absoluut niet.

Behalve een ruwe plotlijn, die zegt dat een stel tieners in een oud huis allerlei vreemde wezens tegenkomt, is geen verhaal aanwezig. De film heeft geen structuur en springt zonder adempauzes van effect naar effect en van gebeurtenis naar gebeurtenis. Voordeel: de tijd verloopt voorspoedig. Nadeel: je hebt geen enkel houvast en geen enkel idee waar je naar zit te kijken.

Verschrikkelijke personages. Geen enkel personage wekt enige interesse op. Ze zijn zonder inhoud en hun gedrag is vervelend. Het acteerwerk is uiteraard bagger.

Hier en daar heeft de film dankzij het leuke creature design een sfeervolle opleving, die al snel weer teniet wordt gedaan door de hoop onzinnigheid die erop volgt en die de opleving genadeloos wegspoelt.

Onder het mom van humor kan een filmmaker zich alles permitteren. Dat moet hij ook vooral doen. Als je echter weinig humoristisch, schrijvend en regisserend talent bezit, levert dat wel slechte films op. Spookies is zo‘n film.

Goed geschreven en goed geënsceneerd. Een gecompliceerd verhaal is met vaart, met spanning en met inzichtelijkheid in twee uur speelduur gevat. Dat is knap.

Een tip over een mogelijk kerkelijk schandaal leidt tot een groot journalistiek onderzoek. De worsteling van een stel journalisten om tot informatie en publicatie te komen wordt behoorlijk gedetailleerd uit de doeken gedaan. Het levert een spannende film op die door de mate van detail en zorgvuldigheid echter ook genoeg taaie doorbijtmomenten heeft.

Op de weg naar de totstandkoming van het artikel komen we bange en beschadigde slachtoffers, schimmige daders, hooghartige bestuurders en bevlogen kruisvaarders tegen. Ieder met zijn eigen stukje puzzel. Stapje voor stapje zie je als kijker dat heel zorgvuldig en geduldig alle losse onderdeeltjes bijeen worden gebracht en tot een afgerond verhaal worden gevormd. Boeiend kijkvoer.

Ondanks dat de film best spannend wegkijkt, kruipt ie vreemd genoeg niet onder de huid. Daarvoor zit de film toch te routineus en te gladjes in elkaar en doet ie teveel denken aan een beschouwende documentaire. Er is afstandelijkheid tot het verhaal en de personages.

De beklaagde clerus blijft in actieve zin erg op de achtergrond. Ik denk dat meer confronterende focus op de clerus dat gebrek aan een onderhuids indringend gevoel wel had kunnen opheffen.

Maar goed, een openlijke prominente rol voor de geestelijkheid zou weer afbreuk doen aan de waarheidsgetrouwheid van de film. De keus van Tom McCarthy is een duidelijke. Hij kiest niet voor dichterlijke vrijheid of manipulatief effectbejag, maar voor een feitelijke weergave.

Wel zou het grootser acteergeweld hebben opgeleverd. Niet dat het acteerwerk nu zo beroerd is. Nee, dat is degelijk genoeg, maar het is wel bij wijlen vlak, routineus en erg binnen de lijntjes. De acteurs worden te weinig uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen. Er is niet veel emotie voelbaar. In een film over zo'n beladen onderwerp is dat toch een gemis.

Goeie feitelijke film. Hier en daar wat meer emotionele peper had geen kwaad gekund.

Terwijl andere personen in het land van de sociale media met hun acties heel gemakkelijk honderdduizenden volgers, likes en commentaren weten te scoren, krabbelt Kurt roemloos voort in de uithoeken van het rijk der influencers. Kurt wil populariteit en gooit het roer drastisch om. Hij behangt zijn taxi met camera’s en begint zijn passagiers te vermoorden. Het grote succes blijft vooralsnog uit. Kurt stelt vast dat het simpelweg vermoorden van passagiers niet voldoende is om kijkers en likes te vergaren. Het moet gedurfder, gevarieerder en sneller.

Spree is een satire. De jacht op clicks wordt overdreven en in het belachelijke getrokken. En dat gebeurt op een sarcastische toon die best grappig is. De handelingen van Kurt worden steeds bruter en waanzinniger. Omdat de film een grappige ondertoon hanteert, komt alle bruutheid die Kurt etaleert niet heel verontrustend over. Het is leuk om Kurt te volgen op zijn krankzinnige moordtocht. Een eventuele boodschap van regisseur en schrijver Eugene Kotlyarenko zou kunnen zijn dat een ieder gek is en dat een sociaal gezonde wereld een utopie is. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Ach, het doet er ook weinig toe. Zolang je zelf maar weet dat je niet zo bent.

Spree heeft eigenlijk maar weinig om het lijf. Te luchtig om verontrustend te zijn. Te luchtig om erg shockerend te zijn. Te luchtig om serieus te nemen. Ik denk niet dat iemand onder de indruk is van wat dan ook dat in de film wordt getoond en wordt geafficheerd. Spree is niet meer dan een vermakelijk verslag van een egotrip. Best leuk. Meer valt er niet van te maken.

Het verhaal was redelijk origineel en boeide. Geen stereotiepe horror. Geen schrikeffecten en bombastische muziek. Wel romantiek, (zieke) sfeer en dialoog. Veel dialoog. De plaatjes van natuur en landschap waren schitterend en vaak sprekender dan het gesproken woord.

De hoofdrolspelers doen het zware werk. De bijrollen zorgen voor de broodnodige verlichting.

Een ruime voldoende.

De titel doet wellicht een klassiek ruimtevaartverhaal vermoeden. Dat is de film niet. In de film gaat het om de ontdekking van een vijandige buitenaardse levensvorm, die in een Russich onderzoekscomplex wordt bestudeerd.

De film speelt zich af in het jaar 1983. De tijd dat de Koude Oorlog nog in volle gang was en Rus-sen en Amerikanen zochten naar technologisch en militair overwicht. Heel erg nodig is deze histori-sche plaatsing in de tijd niet. Het meeste dat in Sputnik gebeurt is gemakkelijk voorstelbaar in het heden. Bovendien valt het aan de film nauwelijks af te zien dat de gebeurtenissen zich jaren her afspelen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Tatyana, een psychologe die onderzoek verricht naar kosmonaut Konstantin, die na een ruimtevlucht merkwaardig gedrag vertoont. Die opzet werkt goed. De kijker heeft hetzelfde kennisniveau als Tatyana en ervaart evenals zij de frustratie als zij ontdekt dat haar bepaalde elementaire feiten worden onthouden. De kijker ervaart samen met haar triomf en ongeloof als zij langzamerhand het mysterie dat de oorzaak is van het merkwaardige ge-drag van kosmonaut Konstantin, weet te ontsluieren.

Dat gebeurt allemaal in de eerste helft van de film, die intrigerend in elkaar steekt met gebruikma-king van een elliptische vertelwijze die ruimte biedt voor interpretatie en suggestie en er nieuwgierig makende flashbacks doorheen weeft, die eveneens ruimte bieden voor giswerk.

Uiteraard schieten bij het kijken vergelijkingen met Alien door het hoofd. Niet geheel onterecht. Toch is er een groot onderscheid tussen beide films. In de film Alien is de aard van het beestje snel duidelijk en is de spanning te vinden in de confrontatie. In Sputnik is de aard van het beestje lange tijd onduidelijk. De kijker tast evenals Tatyana in het duister over de kwade dan wel vredelievende intenties van de buitenaardse levensvorm. De weg naar het antwoord genereert spanning.

Aan al het goede komt een einde. De tweede helft van de film bestaat uit conventionele actie. Alle mysteries zijn opgelost en verrassingen zijn er niet meer. Veel schietoefeningen met teleurstellend weinig bloed en gore volgen. Het creatuur dat in dit deel van de film een grotere rol krijgt toebe-deeld, doet creepy en onaangenaam zijn ding. Het creatuur ziet er trouwens erg goed uit.

Sputnik is een prima film. De eerste helft van de film is mysterieus en spannend. Daarna vervalt de film in conventionele actie en gaat het er meer rechtlijnig aan toe. Leuk om te ondergaan maar toch ook een paar tikjes minder spannend dan het eerste uurtje film.

Onverwacht leuke actie-komedie.

Geen moeilijk en ingewikkeld plot, maar gewoon een simpel rechttoe-rechtaan verhaal met vaart en veel humor. Platte humor en fysieke (slapstick-achtige) humor. Beide zijn hier leuk.

McCarthy speelt meer ingetogen dan gebruikelijk. Een verbetering, want minder irritant.

Fantastisch grappige sidekicks van Hart en Serafinowicz (als Aldo).

Vermakelijke en prettig wegkijkende film.

The Square portretteert een curator in een museum voor moderne kunsten in Stockholm. Aan de hand van hoofdpersonage Christian wandelt de kijker mee door de plastic wereld van de kunst en haar "liefhebbers". Christian is een gladde persoon met persoonlijke problemen, die in aparte verhaallijntjes de meer kunstzinnig getinte episoden doorkruisen. Hoewel de film niet voorbij gaat aan de absurditeiten die zich in de wereld van de kunst afspelen, lijkt de film meer een satirisch manifest tegen het politiek correcte gedrag en de dubbele moraal van een bevoordeelde en eigengereide bevolkingsgroep.
De film slingert van de ene episode naar de andere. In beginsel zijn de episoden amusant kijkvoer. Na anderhalf uur is de concentratie wel wat weg. Hoe langer je in de film vertoeft, hoe uitputtender het wordt om iets te voelen bij de episoden die langs trekken. De maatschappijkritische punten die in de episoden worden gemaakt, komen geforceerder over en komen moeizamer binnen. De oorspronkelijkheid van de episoden werd wat mij betreft steeds dunner.
De punten zijn op een bepaald moment wel gemaakt. Als bij een vernissage het in eigendunk gewentelde en bevoorrechte publiek niet eens het fatsoen kan opbrengen om te luisteren naar de korte presentatie van de kok die de hapjes voor het buffet heeft bereid, maar zich massaal naar het buffet begeeft en de arme man aan zijn lot overlaat, is dat eerder een „ach ja, dat weet ik nu wel“-moment dan een unieke inzichtelijke beleving.
Dat neemt niet weg dat bepaalde episoden veel indruk maken. Als kunstenaar Oleg in zijn performance als gorilla een galadiner voor hautaine geldschieters volledig uit de hand laat lopen, is dat genieten. Met name de collectieve afranseling waarop het geïntimideerde publiek Oleg op het einde trakteert is in het kader van de satirische thematiek veelzeggend. Een heerlijk stukje film dat ik tot een paar seconden voor de afloop schaterlachend heb beleefd. Satirisch doel bereikt.
The Square van regisseur Östlund is een opeenstapeling van moreel gepredik. Soms leuk. Soms oervervelend. Soms voor de hand liggend. Het was voor de film beter geweest om in combinatie met dat gepredik ook in te zoomen op de commercie binnen de kunstwereld. Op de merkwaardige criteria die worden gehanteerd om iets tot kunst te verheffen en handelswaarde aan iets toe te kennen en over het eigenbelang dat daarachter schuil gaat. Over de wereld die de mate van appreciatie van de "liefhebber" bepaalt. Satirisch materiaal genoeg.

Een film van Lucio Fulci. Een regisseur die gaat voor actie en stijl. In deze film is dat ook het geval. Vooral de stilistisch aangenaam ogende moordscènes zijn het bekijken meer dan waard. Het rode levensvocht vloeit rijkelijk als scherpe messteken royaal inhakken op halfnaakte lichamen. Het is geen film waarin je een logisch verhaal, begrijpelijke handelingen en scherpe dialogen moet verwachten. Die elementen zijn duidelijk niet het handelsmerk van Fulci. Het gaat in The New York Ripper om brute actie en een artistieke enscenering.

In deze giallo mag natuurlijk de gebruikelijke seksuele ondertoon niet ontbreken. De film bevat exploiterend naakt en de moordenaar handelt vanuit psychoseksuele motieven, die van de moor-denaar een gewetenloze en zieke verschijning maken. Maar dan. De Donald Duck achtige stem waarmee hij met zijn slachtoffers en met de politie communiceert is tamelijk belachelijk en doet af-breuk aan zijn verschijning die an sich indrukwekkend kil is.

De uiteindelijke afloop van de film is niet verrassend. Het verhaal is niet heel boeiend. Dat zijn gial-lo’s trouwens maar zelden. Vanuit stilistisch oogpunt bekeken is de film zeker interessant. Smoezelig en duister zijn de beelden. Plastisch is de actie. Banaal is het naakt. Angstwekkend is de moor-denaar. Als ie tenminste z’n mond houdt. De atmosfeer is verstikkend en onheilspellend. De onder-liggende muziek klinkt opgewonden en raakt de zintuigen nog eens extra. Sferisch en stilistisch is het allemaal goed in orde.

Met The New York Ripper voegt Lucio Fulci een relatief rechtlijnige film aan het subgenre toe. De film biedt dat wat je van een giallo mag verwachten. Veel bloederige actie en opgeklopte spanning zorgen voor een duistere sfeer. Allemaal prima. Toch loop ik bij het bekijken van giallo’s steeds meer tegen het feit aan dat het verhaal slordig in elkaar steekt, dat aangename dialoog ontbreekt en dat de hoofdpersonages uit het subgenre niet heel onderscheidend zijn. Daarom voorlopig maar even geen giallo’s meer voor deze kijker.

Een film die om illegaal gokken draait, zou in ieder geval spannend en (onderhuids) zinderend moeten zijn. Dat is niet het geval.

De film is een situationele aaneenschakeling van cliché's gecombineerd met slecht acteerwerk.

Het gesproken woord is allesbehalve scherp en puntig, maar bestaat uit platvloers taalgebruik en gemeenplaatsen. Tenenkrommend en zeer gemakzuchtig.

Nee, er deugde niet veel van.