Opinions

De finale die ongeveer 20 minuten in beslag neemt, maakt de film. Daaraan voorafgaand speelt zich een harkerig en stotterig mysterie af dat de stilistische allure heeft van een tv-film uit de jaren 80.

In het geheel niet spannend, maar wel met wat humor en een incidentele intrigerende duistere oprisping.

Maar goed ook, want het concentratievermogen wordt hier en daar behoorlijk aangetast. Het houdt allemaal echt niet over. Heel boeiend is het niet. Onderweg naar de finale passeren vele momenten die inzakwaardig zijn. Maar steeds als je je definitief aan een inzakmoment wilt overgeven, gebeurt er iets opwindends of surrealistisch dat de zintuigen net weer genoeg prikkelt om bij de les te blijven. De definitieve nekslag blijft op die manier uit. Knap gedaan, maar vermoeiend is het wel.

De weg naar de finale is dus bepaald niet geplaveid met rozen. Gelukkig is het finale schouwspel zo fantastisch dat dit stukje ongemak weer heel snel is vergeten. Quelle finale! Een ongehoord festijn van onsmakelijk geslurp en vochtig samenzijn. Geen gebrek aan bodily fluids en body horror. Een festijn der smakeloosheid dat nog eens extra wordt opgevrolijkt met verukkelijke zwarte humor in beeld en geluid. Het waren twintig genotvolle minuten.

Jammer dat de rest van de film niet ook meer overboard ging.

Een voorval in Central Park in New York in mei 2020 gaf regisseur en schrijver Beth de Araújo de inspiratie voor haar eerste speelfilm. In het park ontstond een woordenwisseling tussen een zwarte man en een blanke (en ogenschijnlijk normale) vrouw die in hem een bedreiging zag en zich dermate door haar haatgevoelens liet meeslepen dat ze de politie belde en op hoge toon zei dat de zwarte man haar bedreigde. Een overtrokken reactie, want het enige dat de man deed was dat hij haar aansprak op haar loslopende hond. Er schijnt een video van te bestaan.

In de film Soft & Quiet zijn de ressentimenten eveneens verstopt achter een façade van normaliteit. Een groepje vrouwen treft elkaar wekelijks om hun problemen te bespreken. Een gemoedelijk theekransje zo lijkt het. Tot de aard van de problemen aan de orde komen. Die komen erop neer dat de groepsleden zich benadeeld voelen ten opzichte van niet-blanke landgenoten. De zorgen daarover komen tot uiting in een lachwekkend kringgesprek waar een zekere satirische prikkeling vanuit gaat, hoewel je ook wel een beetje schrikt van de tomeloze haat die de vrouwen drijft.

In de tweede helft van de film wordt de verbale heftigheid omgezet in actief handelen. De haat zoekt een gewelddadige weg om zich te uiten. De boel escaleert en aan de film wordt een home-invasion scenario toegevoegd. Daarin gaat het er behoorlijk heftig aan toe maar veel wijzer word je er als kijker niet van. Verhaaltechnisch blijft de behandeling van het thema in de oppervlakte hangen en krijgen de personages niet voldoende laag mee om je door het gehele gebeuren heel diep geraakt te voelen.

De film weerhoudt zich van sensatie en laat enkel de dingen zien zoals ze zijn en worden uitgevoerd. Er wordt de kijker niet heel prangend een mening opgedrongen. Gezegd moet worden dat de racistische vrouwen een beetje in het voordeel zijn. Zij zijn immers het middelpunt van de film en je leert hun voorspelbare angsten redelijk goed kennen. De niet-blanke slachtoffers hebben minder speeltijd en kans om hun opinies de wereld in te gooien. Zodoende is het niet uitgesloten om voor beide kanten enig begrip op te roepen.

Stilistisch is de film trouwens leuk opgezet. De film is gedraaid in real-time en in one-take wat zorgt voor een prettig kijkbare dynamiek. Hier en daar is er wat rommelig camerawerk maar dat hoort erbij. Ook was er een moment dat het geluid wegviel. Ik dacht dat mijn luidsprekers de geest hadden gegeven, maar dat bleek na de herziening van het fragment niet zo te zijn. Waarschijnlijk is een foutief opgezegd tekstje weg gefilterd. Niet heel erg, want het moment zorgde voor wat persoonlijke roering in deze toch wel wat vlak uitgevoerde film die gezien het thema zeker iets meer diepzinniger roering had kunnen gebruiken.

Amateuristische onzin.

Neem een stel slechte acteurs. Geef hun een stompzinnig script met nietszeggende dialogen. Doe een man een smerige vuilniszak om. Stop een ander in een plastieken pakje. Huur een vervallen ruimte af en pretendeer dat deze ruimte een onderzoekslaboratorium is met patiënten. Laat de deelnemende acteurs er vervolgens in rondlopen. Hang wat lakens op en doe eens een lampje aan en uit. Voeg tenslotte slechte video art toe.

Het resultaat is een hele slechte, vervelende en eindeloze lange videoclip. Geen sfeer. Geen greintje spanning of suspense. Wel veel smakeloze nonsens, talentloos geouwehoer en verspilling van tijd.

Erotiek verstopt onder een dekentje van mislukte kunstzinnigheid en oppervlakkige diepzinnigheid.

Het zijn vooral de decors die de film z'n kunstzinnige aanzien verleent. Decors die baden in overdadige weelderigheid. Veel pluche, opvallende lambrisering, druipende kaarsen, schilderijen in koperkleurige lijsten en allerhande andere kunstzinnige objecten. Heel museumachtig en heel sfeervol maar vooral een onbeschaamde expressie van wansmaak. Men neme als voorbeeld een tafellamp in de vorm van een fallus. Haha. Wel leuk eigenlijk.

Het verhaal is wazig en warrig. Wazig en warrig is goed, zal de regisseur gedacht hebben, want wazig en warrig is elitair en kunstzinnig. En wie weet is er ooit wel een kijker geweest die de film op deze serieuze manier heeft bekeken en zich aan de hand daarvan een bepaalde manier van denken heeft aangemeten. De arme ziel. Deze kijker geloofde er niet zo in.

De dialogen pretenderen een diepzinnige laag te hebben maar bevatten in werkelijkheid veel onzin en zijn bovendien dodelijk saai. De monotone manier van converseren is daarbij opvallend en die benadrukt juist de inhoudelijke ledigheid van een conversatie, wat niet de bedoeling kan zijn, denk ik. Wel merkwaardig.

Ok, erotische film. De hoeveelheid bloot valt wel wat tegen. Je zou toch juist zeggen dat veel bloot heel respectabel verdedigbaar is als kunstzinnige uiting en een symbolisch beeld uitdraagt van vrijheid van lichaam en geest ofzo. Verzin maar wat. Dat doet de regisseur immers ook. Maar nee, zelfs die kunstzinnige uiting wordt niet overtuigend kenbaar gemaakt.

Dit is serieus een slechte film.

Low budget productie met een heel behoorlijk sfeertje. Donker en dreigend. Het verhaaltje speelt zich af in het criminele circuit, dus dat sfeertje past wel.

Inhoudelijk stelt het verhaaltje niet veel voor. Het bevat weinig verrassende wendingen. Harde actie en bruut geweld moeten zorgen voor de compensatie van het gebrek aan inhoud. Dat lukt maar ten dele. Geweld ter compensatie verveelt snel.

En over compensatie gesproken. Er is geslaagde cinematografische compensatie. Visueel is het allemaal heel aardig. Goed genietbaar camerawerk en dito decors.

Het acteerwerk is heel behoorlijk en compenseert eveneens. Men acteert redelijk intrigerende personages. Ze tonen weinig emotie. Ze hebben schorre fluisterstemmen, praten eentonig en gebruiken geen stemverheffingen. Stoicijnse personages die goed passen in de donkere en dreigende sfeer. Wel ok.

Maar ondanks al die compensatie blijft het magere verhaaltje echter een voortdurend doorntje in het oog dat blijvend de kop op steekt. Er is gewoon te weinig verhaal voor zoveel compensatie.

Er gebeurt eigenlijk niet heel veel in deze tamme horror. Op een enkele creepy scène na, is het toch vooral erg langdradig. Veel tijd is ingeruimd voor saaie dialogen en andere vormen van vervelende interactie tussen personages die niet interessant zijn. Sfeerkillers en spanningbrekers. De film heeft er veel van.

Hoe werkt dat dan? Nou zo. Zit je je net lekker in te leven in een aanstaande kill of zit je je net in spanning te verlekkeren aan een stalkende situatie, dan is er opeens een scènewisseling naar iets dodelijk saais of er volgt iets clichématigs, waardoor de spanning acuut wegvalt. De film blinkt echt uit in die goed gekozen momenten die het spanningsniveau volledig om zeep helpen.

Heel storend ook zijn de voorspelbare kinken in de kabel die tot vervelends toe worden misbruikt als 'spanningverhogend' element. Denk hierbij aan een niet startende auto of een niet werkende lift. Van die dingen. Erg cliché, en daardoor is de werking juist thrill killing. Daarnaast zijn er vele enge momentjes die uitmonden in nèt-niet momentjes. De aanzet is veelbelovend, maar het vervolg maakt de belofte niet waar. Het barst nooit eens lekker los.

Het verhaal is heel behoorlijk. Dean Koontz. Niet de minste. Schrijft aardige boeken. Zijn werk is ook aanleiding tot betere films. Denk aan Demon Seed (1977) of Odd Thomas (2013). Films waaraan meer plezier valt te ontlenen.

Nee, aan het materiaal ligt het niet dat de film niet veel doet in spannend opzicht. Het ligt echt aan de onbeholpen uitvoering.

Een samoerai in het wilde westen ziet men niet vaak. Dat is ook niet vreemd want Japanse burgers mochten pas vanaf 1885 van de Japanse keizer emigreren naar het land van de onbegrensde verschrikkingen. In het jaar 1885 was het wilde westen al redelijk geciviliseerd en was het woordje 'wilde‘ een overbodige toevoeging geworden. De film Red Sun speelt zich af in 1870 en toen was het westen nog net wild.

In de film gaat een samoerai op zoek naar een gouden zwaard dat van zijn meester werd gestolen door Amerikaanse bandieten. De rol van samoerai wordt gespeeld door Toshirô Mifune, de favoriete acteur van regisseur Akira Kurosawa. Samen met Alain Delon en Charles Bronson vormt hij het geweldige trio hoofdrolspelers in deze film van Terence Young.

Eigenlijk zijn er vier hoofdrolspelers. Ursula Andress loopt ook rond in deze film en heeft zelfs meer speeltijd dan Delon. De voormalige Bondgirl speelt een bitch en doet dat zonder veel elan. Ze is een mooie vrouw maar ook een matige actrice met een monotone starre (bijna kille) uitstraling. Wat mij betreft, geen gelukkige keuze als supplement bij het mannelijke trio acteurs. Ik zag onlangs Hannie Caulder (1971) met Raquel Welch. Eveneens geen geweldige actrice, maar die warmbloedige uitstraling...

Deze euro-western van Terence Young krijgt vooral een smeuïge en intrigerende laag door het fantastische samenspel tussen Bronson en Mifune. Twee personages die tegen hun wil met elkaar opgescheept zitten en elkaar wel voorzichtig sympathiek vinden maar ook twee personages die een onderling conflict hebben. Het is een spannende situatie met ruimte voor wat hilariteit als de Amerikaanse en Japanse cultuur soms een beetje botsen.

De film is behoorlijk rauw en hardvochtig. Op een dode meer of minder wordt niet gekeken. De helden zijn anti-helden. Een duidelijke scheiding tussen goed en kwaad is er niet. Met name de inbreng van een groep Comanches zorgt voor wrede taferelen. Opvallend trouwens dat Terence Young de indiaan helemaal niet edelmoedig schetst maar juist als moordlustig, bloeddorstig en materialistisch. Waarschijnlijk verdient samoerai Mifune nog het meest de heldentitel met zijn onbuigzame eergevoel dat al zijn acties beheerst. In meedogenloosheid doet hij overigens niet onder voor Bronson en Delon.

De aanstekelijke score wordt verzorgd door Maurice Jarre. De vader van Jean Michel, die de wereld teisterde met afschuwelijke synthesizermuziek. Papa doet dat stukken beter.

Goeie film. Red Sun is een geslaagde western gekruid met een interessante snuf Aziatische

deugdzaamheid en vechtkunst. Een geestige maar ook gewelddadige en intens grimmige film. Heerlijk.

Luchtig filmpje over het leven na de beëindiging van een relatie, beleefd vanuit vrouwelijk perspectief. Gelabeld als komedie. Waarschijnlijk klopt dat wel, hoewel je kunt twisten over de scherpzinnigheid en het welslagen van de humor. Ik kon er in ieder geval niet echt om lachen.

Simpel verhaaltje. Na de breuk beleeft de vrouw in kwestie een korte periode van verdriet waarna zij zich weer in het leven stort. Scènes met allerhande overdreven amusante situaties zijn het gevolg. Mislukte dates, pathetisch bar- en nachtclub bezoek en gezellige hysterische avondjes met vriendinnen passeren. Veel leedvermaak en aangeschoten lol. De komische uitstraling die de film wil oproepen is overduidelijk. Niet amusant, vond ik het.

Toch. Hoe overdreven en flauw de gebeurtenissen ook zijn, de film doet wel een waarachtige, zij het halfslachtige, poging om het dagelijkse leven dat na zovele jaren van samenleven weer moet worden opgepakt, serieuzer gestalte te geven. Zaken als onzekerheid, verdriet en radeloosheid schemeren af en toe door de onleuke humoristische scènes heen. Het zijn de beste scènes. Dat de film daarbij geen nieuwe inzichten aanboort, valt te vergeven. Dat is ook lastig binnen dit luchtige kader.

Duidelijk zichtbaar een low budget film, waarin een seriemoordenaar, die in het bezit is van een fallus van 15 inches lang met een doorsnede van 4 inches, eens lekker tekeer gaat. Een inch staat voor 2,5 cm, dus reken maar uit. Indrukwekkend is het ding zeker. Onveilig ook. Onbeheerst en onvoorzichtig gebruik van deze monstruositeit zorgt voor vele dodelijke slachtoffers.

Bovenstaande klinkt tamelijk ziek en slaat eigenlijk nergens op, maar het dodelijke wapen is best origineel en dat maakt op een foute manier nieuwsgierig. Maar ai, ai, wat valt het allemaal tegen. De scènes waarin mensen worden uitgewoond zijn ondanks het magnifieke dodelijke wapen absoluut niet schokkend. Telkens als er iets bizars gebeurt kleurt het beeld psychedelisch rood of blauw. Vervolgens zie je geen ene moer meer. Tja.

Daaromheen stelt de film ook weinig voor. We zien oninteressante en vermoeiende personages domme en voorspelbare dingen doen. Hun dagelijkse bezigheden centreren zich rondom drugsgebruik en feesten. Erg vervelend en bloedirritant. De acteurs zijn slecht, dus van enige vorm van geloofwaardigheid of inleving is geen sprake.

De film is ook helemaal niet spannend of eng. Er gebeuren geen onverwachte dingen. Zelfs geen simpele jumpscare. Het is hopeloos. We blijven maar met die slecht acterende personages opgescheept zitten.

Alles aan de film is gewoon zo goedkoop en laagderangs.

Niet helemaal waar trouwens. De harde rocky score is wel ok.

Maar goed, de film is verder gewoon echt bagger!

Bedoeld als tv-film. Dat is te zien. Een simpel en rechtlijnig plot. Vrouw wordt lastig gevallen door een stalkende voyeur. Een film bedoeld voor een breed tv-publiek. Van veel huiver en duisternis is geen sprake. Een wat brave en vlakke film, waarin de spanningsboog nooit hoog oploopt, maar die wel steeds genoeg triggert om geboeid te blijven kijken. ’t Is wel een film van John Carpenter per slot van rekening.

De camera hangt vooral rond Lauren Hutton. Ze geeft gestalte aan een sterke onafhankelijke vrouw die d’r eigen boontjes prima kan doppen of althans die indruk wekt. In haar confrontatie met de anonieme bedreiging is het schouwspel om haar zelfvertrouwen en nuchterheid te zien afbrokkelen fascinerend. Sterk acteerwerk.

Behalve een incidenteel shotje vanuit het perspectief van de stalker, heeft de beste man geen grote aanwezigheid in de film. De voyeuristische telelens doet z’n ding maar is niet heel indringend aanwezig. De film gaat vooral over de impact van de stalkende terreur op doelwit Hutton. Haar angstgedrag staat centraal. Met name haar acties genereren de spanning. Niet de stalker. Niet de jumpscare. Niet de suggestieve camera. Zij moet het doen. Bij haar ligt het drama. Bij haar suddert het.

Gelukkig is Hutton een goede actrice met een sexy uitstraling. Dat de camera het grootste deel van de film in haar nabijheid verkeert, is niet erg. Het is alleen niet steeds heel spannend. Het suddert ook wel eens niet. De aanwezigheid van de stalker is niet prominent genoeg om volledig mee te gaan in haar angststuipen. Soms komen die stuipen wat loos en theatraal over.

De kracht van een voyeur of stalker is in dergelijke films vooral de nadruk die wordt gelegd op zijn anonimiteit. Dat is hier ook het geval, maar deze stalker is te anoniem. Te veraf. Te afwezig. En daardoor roept de stalker geen beklemmend gevoel op. Hij is derhalve geen angstaanjagende bedreiging. Het lijkt soms wel of hij er helemaal niet toe doet. Ik vergat hem zelfs af en toe.

De beste en spannendste scènes zijn die waarin de telefoon een rol speelt. Het telefoongerinkel is oorverdovend en werkt op de zenuwen. Over dreiging en terreur gesproken. Ik werd er bijkans gek van.

"Trek de stekker er toch uit, dan stopt dat penetrante gerinkel tenminste”, riep ik nog een paar keer. Maar ja, dat deed die Hutton natuurlijk niet. Gelukkig maar, want zo kon er af en toe toch nog lekker gehuiverd worden.

Naast “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” is “Sometimes a Great Notion” wellicht het bekendste boek van Ken Kesey. Het verhaal gaat over de zogenaamde gyppo-loggers. In de film staat een familie van houtvesters centraal die al jarenlang onafhankelijk van de grote bedrijven in de houtindustrie werkzaam is. De regie is van Paul Newman die ook de hoofdrol vertolkt.

De film laat een ambivalente kijk zien op de familie Stamper. Een patriarchale familie waar de mannen koppig en ongevoelig zijn en hard werken. Een familie waar de vrouwen niets te vertellen hebben. Als de verloren zoon en mondain opgevoede Michael Sarrazin zich hardop afvraagt waarom Lee Remick die een rijkelijk ontbijt voor de mannen klaarmaakt, niet deelneemt aan het tafelgesprek, ontmoet hij een veelzeggend zwijgen bij de mannen en een ongemakkelijke houding bij de vrouwen, die niet per se tevreden zijn met de hun toebedeelde rol. De vrouwen zijn er om te mannen te voeden en te plezieren en zijn geen volwaardig deelgenoot van de ‘belangrijke‘ mannenwereld. Het is een achterhaalde zienswijze die wordt gepraktiseerd. De sfeertekening in de film wordt er door bepaald. Die is beklemmend.

Binnen dit masculiene milieu dat in de gehele dorpsgemeenschap gemeengoed is, worden zaken op een harde manier aangepakt en opgelost. Het is een samenleving van botte woordenwisselingen, vechtpartijen en drinkgelagen. De film schetst een beeld van stoere hardwerkende mannen die strijden tegen de maatschappelijke verandering die op de loer ligt. Een bordje dat bij de familie Stamper aan de wand hangt is veelzeggend. “Never Give a Inch”. Het motto weerspiegelt de familietrots en tekent de standvastigheid zich tegen de veranderende tijd af te zetten.

Newman zet de werkzaamheden van de gyppo-loggers overigens prachtig neer. Vallende bomen, zwoegende arbeiders en lawaaiige machines vormen een mooi symbiotisch schouwspel. Een scène waarin Newman in een kale boom klimt om deze te toppen, werkt metaforisch. De boom torent hoog uit boven een kale vlakte waar eens honderden bomen stonden te pronken. Een kale vlakte en een kale boom. Het einde van een tijdperk. De tijd van mannelijke overheersing en uitbuiting is voorbij. Newman als koning van het omgekapte woud. Een eenzame man geconfronteerd met de vergankelijkheid.

Sometimes a Great Notion schetst het portret van een patriarchale familie en hun koppige weerstand tegen maatschappelijke veranderingen, Gevoelige momenten worden afgewisseld met rauwe momenten. Het acteerwerk is goed. De sfeertekening komt fijn binnen. Mooie film.

How do you call a sad coffee?, vraagt de schuchtere Fran aan haar nieuwe collega Robert die het antwoord niet weet. A Depresso, antwoordt ze op haar eigen vraag. Voor Fran is dit grapje al een communicatieve eruptie. Fran gedraagt zich op kantoor normaliter zeer terughoudend en afstandelijk. Ze is mensenschuw. Ze woont alleen in haar keurig opgeruimde woning. Niet eens een huisdier. Tja, wie zit er nu ook te wachten op een mensenschuwe vrouw van ongeveer 30 jaar met een saaie kantoorbaan?

Fran leidt een eentonig leven. De afwisseling komt vanuit haar fantasie. Macabere dagdromen waarin zij zich dood voorstelt. Begeleid door stemmige muzikale klanken komen diverse morbide manieren voorbij die tot haar dood leiden. Het zijn opvallende momenten die een minimalistisch en monotoon scenario opfleuren met wat dynamiek. De film drijft vooral op poëtische overpeinzingen en atmosferische beelden. De film lijkt in beginsel met name de thema’s sterven en dood te omarmen. Later verdwijnen die thema's een beetje uit beeld en komen eenzaamheid en isolement als thema’s krachtig om de hoek kijken.

De film kent een rustige cadans en schrijdt voort zonder grote verrassingen. Erg opwindend is het allemaal niet. Vreemd genoeg snakte ik ook helemaal niet naar opwinding. Het meditatieve en slaapverwekkende ritme had wel iets. Als dan op een enkel moment opeens iets langskomt dat neigt naar een verrassing voelt dat eerder als een verstoring dan als een verrijking.

Protagoniste Fran is een intrigerend personage dat gevangen zit in haar eigen belevingswereld. Ze spreekt pas na 20 minuten haar eerste woorden. Het geeft de mate van het isolement aan waarin zij zich heeft gemanoeuvreerd. Helaas geeft het minimalistische script amper iets prijs over haar voorgeschiedenis. Ze blijft zowel voor haar collega’s als voor de kijker een ontoegankelijk en vreemd karakter. Fran ondergaat nauwelijks een innerlijke ontwikkeling. Pas tegen het einde zie je bij haar een verandering intreden. Dat gebeurt haastig en ietwat krampachtig alsof de schrijvers zich opeens de wenselijkheid van karakterontwikkeling realiseerden.

Daisy Ridley speelt Fran. Zij is een belangrijke reden dat ik mee kon gaan in de weinige opwinding die de film teweeg brengt. Het lukt Ridley erg goed om zonder veel woorden de gemoedstoestand van haar personage te verbeelden. Vooral met behulp van mimiek en gebaar weet zij de grijze muis die ze speelt overtuigend tot leven te brengen. Sometimes I Think about Dying is vooral het bekijken waard vanwege haar goede acteerprestatie in een minimalistisch opgezette film die weliswaar prettig voortkabbelt maar ook amper de zinnen prikkelt.

Hit-or-miss. Dat credo is goed toepasbaar op de verfilmingen van de schrijfsels van Stephen King. Quantity over Quality is nog zo'n credo dat goed toepasbaar is. De lijst met goed gelukte verfilmingen is een stuk korter dan de lijst met tegenvallende verfilmingen. De film ‘Sometimes They Come Back’ hoort in de langere lijst thuis. Een classificering die je na het bekijken van het eerste halve uur niet direct verwacht.

In dat halve uur wordt het thema van het verleden waaraan men zich niet kan onttrekken, heel sfeervol gebracht. De film weet een onheilspellende sfeer prima te verbinden met de psychische instabiliteit van protagonist Jim. Jim keert na jaren van afwezigheid met een gezin terug in zijn geboorteplaats en wordt geconfronteerd met pijnlijke herinneringen die hij liever achter zijn zorgvuldig opgebouwde mentale muur had bewaard. Onderdrukte schuldgevoelens prikken genadeloos door de barrière heen.

Een psychologische insteek en een heel behoorlijk begin. Na dat eerste halve uur wordt de psychologische weg verlaten en ontwikkelt de film zich tot een rechtlijnig spookverhaal met wat tegenvallende schrikeffecten. En als dat gaande is, dan is het de film ook wel aan te zien dat ie voor weinig geld voor de tv is gemaakt. De film is stilistisch saai en rechtlijnig en bulkt niet bepaald van creatieve ingevingen. Het verhaal ooit gelezen maar heb daar spannender herinneringen aan dan aan de filmische vertaling ervan. Misschien valt de eventuele herlezing trouwens ook tegen. ’t Is wel een tijdje terug.

Sometimes They Come Back is geen inspirerende of zeer vermakelijke film. Alleen het personage Jim is een beetje interessant. De overige personages zijn vlak vormgegeven en boeien amper. De (schrik)effecten stellen niets voor. Het aardigste speciale effect is de vuurspuwende uitlaat van een auto. Eigenlijk alleen maar aardig omdat het effect er nogal armetierig uitziet. Van het spannende verhaal moet de film het ook al niet hebben. Dat verhaal komt niet goed uit de verf. De vele terugblikken naar Jim's verleden. geven de spanning die soms lichtjes aanwezig is, geen kans om te gedijen. Het verhaal komt tamelijk stotterend en vlak over en kreeg mij op geen enkel moment in zijn greep. Ook de apotheose maakt niets goed. Vervelende film. Het eerste halve uur uitgezonderd.

Over een meisje van het platteland (heel aardig gespeeld door Chloe Levine) dat een filmster wil worden. Uiteraard gaat dat niet erg voortvarend, Om de audities heen heeft ze daarom een baantje in een slaapkliniek. In de nachtelijke uren past zij op de slapende patiënten. Tot zover biedt de film niets oorspronkelijks. Regisseur en schrijver Racheal Cain voorziet haar verhaal daarom toch maar van iets oorspronkelijks. Het blijkt namelijk dat de kliniek een programma heeft dat de wensen en hartstochten die de patienten in hun dromen beleven, na de behandeling in realiteit worden omgezet. Dat klinkt misschien prettig voor de patiënt, maar aangezien Somnium een psychologische thriller is, valt dat tegen. Er zijn bijeffecten.

Somnium drijft op sfeer. Een sfeer die verontrustend aanvoelt. Het verhaal ontplooit zich langzaam en hoewel sfeervol gefilmd is er van spanning weinig sprake. Zoals verwacht gaan droom en realiteit door elkaar lopen en raakt Chloe Levine daar ook van onder de invloed. Ik raakte er niet geweldig enthousiast door. Dat lag niet aan Chloe. Zij kan er ook niets aan doen dat het verhaal eigenlijk bleef steken in het spel tussen droom en realiteit. Ik werd er een beetje zat van om steeds maar weer te moeten raden wat nu ook alweer droom is en wat niet. Ik werd ook een beetje zat van de personages rondom Chloe die door Racheal Cain dermate opzichtig schimmig worden vormgegeven dat ze niet erg interessant zijn.

In Somnium staat de sfeer als een huis. In verhalende zin gebeurt er vrij weinig. De film heeft geen bijzondere hoogtepunten. Je kijkt naar iets dat maar niet op gang wil komen. Zo heb ik het althans ervaren. Een opwekkende showdown blijft helaas ook uit. In plaats daarvan sluit de film af met een slappe boodschap, die ik uiteraard zelf nog niet had bedacht. Ik voelde me gelijk stukken beter.

Achter de harmonieuze façade van een samenlevingsvorm zoals een gezin, bevinden zich soms diepe afgronden. Op zich is dat fijn, want die afgronden zijn perfecte fundamenten voor een lekkere genrefilm. Of beter gezegd. Kunnen dat zijn. Zoals in deze film van de Ierse regisseur Ivan Kavanagh bijvoorbeeld.

De film gaat over een conflict tussen twee levensstijlen die beide om de heerschappij strijden. Harmonieuze beelden die gemeenschapszin en veiligheid uitstralen strijden met beelden die bloeddorst, vraatzucht en eigenbelang uitstralen. De film doet denken aan een neo-noir. In de film ondernemen moeder en zoon een reis naar het verleden. Een reis die langs steeds diepere afgronden voert. Een reis die in een immer voortschrijdende duistere atmosfeer plaatsvindt. Een reis waarin persoonlijke fundamenten zoals de liefde voor elkaar, op de proef worden gesteld

De film baadt in een onheilspellende en treurigstemmende sfeer, die wordt bereikt door heerlijk somber en donker camerawerk alsmede door de naargeestige score die bevreemdend werkt. Het acteerwerk is belangrijk in deze filmische constellatie. En dat is gelukkig goed. Zowel Andi Matichak in de moederrol, Luke David Blumm als het zoontje en Emile Hirsch als inspecteur, overtuigen. De bijrollen doen dat eveneens.

Son is een mengeling van horror en thriller, maar raakt ook aan het genre van het familiedrama. Een geslaagde mix. Regisseur Kavanagh ensceneert een atmosferisch benauwende en visueel spannende film.

Betonnen woonkolossen bepalen het aanzien van Gropiusstadt. Een woonwijk in Berlijn die in de jaren 60 als een sociaal project uit de grond werd gestampt. Een optimistisch prestigeproject met flatwoningen bestemd voor de lagere sociaal-economische klasse. Het project pakte niet erg zonnig uit want reeds in de jaren 70 gleed de wijk af naar een achterstandswijk. De film is gesitueerd in het jaar 2003. Gropiusstadt is dan een culturele smeltkroes en een afschuwelijk woonoord.

De film zet protagonist Lukas en zijn vrienden centraal. Vier tieners die opgroeien in een stressvolle omgeving. Gezinsproblemen, problemen op school en problemen met rivaliserende Arabische jongeren die het groepje en met name Lukas behoorlijk onder druk zetten. Het zijn extra zorgen die bovenop de dagelijkse malheur worden geplempt. Het ontbreekt hun aan alles. Aan geld, aan perspectief, aan een liefdevolle omgeving. Hun wereld heet Gropiusstadt.

Het opvallende aan de film is dat de personages nooit simpelweg zwart of wit zijn gekleurd. Slechts een enkeling kan als puur slecht worden getypeerd. Puur goed bestaat niet. De film toont mensen met een geschiedenis. Mensen met dromen. Mensen met zorgen. Mensen die proberen met alle middelen die voorhanden zijn, het hoofd boven water te houden in een wereld waarin niemand zich voor hen interesseert. Sonne und Beton schetst een portret van een laag die aan de zijlijn van de samenleving bivakkeert en verbindt dat portret met Coming-of-age elementen.

Dat klinkt erg deprimerend en dat is het ook. Gelukkig weet regisseur en coauteur David Wnendt de depressie af en toe te verdrijven met momenten van opklaring. Sonne und Beton is ook een film waarin vriendschap en onderlinge verbondenheid uitgelaten momenten opleveren. Ze zijn weliswaar breekbaar, maar die momenten zijn er. En als op die momenten de zon daadwerkelijk even opdoemt boven het hoge beton van Gropiusstadt, dan lijkt de wereld opeens groter dan dat knellende leefgebied. Dan lijkt er zowaar perspectief te bestaan. Dan lijkt een ander en beter leven op een andere en betere plek opeens mogelijk. Sonne und Beton is een harde, ontroerende en bij vlagen optimistische film. Fijne film!

Sorcerer laat de existentiële reis zien van vier mannen op weg naar hun ondergang. Voordat de reis begint besteedt regisseur William Friedkin ruimschoots de tijd aan de introductie van de personages. Hij brengt daarnaast de personages in een positie waarin een uitweg hopeloos lijkt. Helden kent de film niet.

De vier hoofdpersonages worden in vier korte episoden geïntroduceerd. Vier mannen met een twijfelachtige verleden. Vier mannen die noodgedwongen hun land moeten ontvluchten en zich in een afgrijselijk oord in het oerwoud ophouden. Een soort vagevuur dat als een terechte straf voor hun criminele gedrag beschouwd kan worden. Ze zijn gevlucht voor de consequenties van hun daden en vrij van vervolging, maar hun vrijheid heeft een prijs. Ze leven in een oord waar de hitte ondraaglijk is, de straten smerig zijn, tropische ziektes welig tieren, armoede hun metgezel is en de plaatselijke politie corrupt en vijandig is. Hun toevluchtsoord is zonder perspectief en lijkt tevens hun eindstation.

De film is strak gestructureerd. Na de episodische introductie volgt een even lange sfeertekening van het vagevuur. Daarna glijdt de film zijn tweede helft binnen die aan een gevaarlijke tocht door het oerwoud is gewijd. Een levensgevaarlijke tocht over hobbelige paden in twee vrachtwagens gevuld met nitroglycerine. Een tocht vol ontberingen die het viertal een hoog geldbedrag en uitzicht op vrijheid in de beschaafde wereld oplevert. Als ze het overleven, natuurlijk.

Dat tweede deel kun je weer opdelen in vier indrukwekkende episoden, waarvan een oversteek met de vrachtwagen over een gammele brug in de helse stortregen op mij de meeste indruk maakte.

Het gewicht van het noodlot hangt over de film. De weg die de vier protagonisten gaan, lijkt voorbestemd en de acties die ze ondernemen om het noodlottige pad dat ze volgen te manipuleren, lijken steeds hopelozer te worden. De hoofdprijs lijkt verder en verder weg te glippen. De lege en wanhopige blikken van de vier zeggen veel.

De inspanningen en de wilskracht waarmee de mannen elke uitdaging op hun pad aangaan, zou in een andere film op dramatische wijze gevierd worden met nieuwe inzichten en een krachtige stoot levenslust gevuld met nieuwe hoop en energie. Als je echter met een vrachtwagen vol explosieven in de stromende regen een halfvergane hangbrug moet passeren en je leven sowieso elk moment op het spel staat, dan werkt dat anders. Elke hoop op perspectief wordt meedogenloos de bodem in geslagen door het opdoemen van steeds weer een nieuw obstakel. Elke bocht in de onvoorspelbare weg betekent een nieuwe uitdaging, waarop een nieuwe uitputtingsslag volgt. Het houdt niet op.

De treurigheid, de somberheid en de valse hoop waarmee de film is doordrongen komt vooral in één scène goed tot uiting. In die scène durven twee protagonisten die eventjes door een vleug optimisme worden geraakt, hardop te dromen over een blije toekomst. Er lijkt zelfs iets van een vriendschap te ontstaan. Maar ja, dat ellendige noodlot hè. Dat speelt weer op en laat zien dat geluk niet is weggelegd voor sommige mensen. Immense opoffering en afschuwelijk lijden zijn soms niet genoeg om het wrede lot van gedachten te doen veranderen. Een heuglijk moment dat tot een afwending van het noodlot lijkt te leiden, wordt immer weer onderbroken door een klapband, een explosie, een hangbrug of een ander obstakel dat alle hoop genadeloos de nek omdraait.

Dood en leven liggen dicht bij elkaar en zijn ontstellend banale entiteiten. Op de invulling van het leven heb je geen invloed. En de dood? Ach, die lijkt niet zo erg meer als je uitgeput bent.

Friedkin maakt met Sorcerer een drukkende film. Een spannende avonturenfilm gedrenkt in somberheid, uitzichtloosheid en bedrieglijk toekomstperspectief. Prachtige film.

Sorority Row van regisseur Stewart Hendler is een bonte mengeling van bekende slasher elementen die niet verrassen. Eén daarvan is dat de film niet schroomt om het clichématig verhaal op te sieren met veel halfnaakte vrouwelijke tieners. Tja. Need I say more. Eigenlijk zeggen deze zinnetjes al voldoende. Sorority Row is de zoveelste slechte horror rip-off van een jaren 80 film. Het zou filmmakers geen kwaad doen om (ook al gaat het om een rip-off) eens creatief te investeren in een goed draaiboek of (nog beter)eens de tijd te nemen om een geheel fris idee te bedenken en dat volwaardig uit te werken.

Sorority Row is dus een film vol clichés. En is niet bijzonder goed. Gelukkig heeft de film net voldoende gore, net voldoende schokeffecten en voldoende blote lijven die de zinnen nog iets weten te verzetten. Verder is het maar een vlak en fantasieloos werkje.

De kills zijn overigens best in orde. Enige creativiteit valt daarbij niet te ontkennen. Ook de dialoogjes kennen amusante momentjes met aardige scherpe uithalen. Maar ja. Het zijn slechts leuke bijzaken. Zelfs de coolste kill met één of ander curieus moordwerktuig kan niet wegnemen dat het onderliggende verhaal nog steeds voorspelbaar en absoluut niet spannend is. En ook de lange reeks feest- en bikinibeelden die in het middengedeelte van de film veelvuldig getoond worden, kunnen in al hun vermakelijkheid niet verhullen dat het middengedeelte eigenlijk maar een saai stuk film is.

Sorority Row is een leuke film voor de horrorstarter. De film presenteert gemakkelijke horror. Horror van de lopende band. Horror zonder een spannend verhaal met slechte actrices, wier enige kwaliteit is dat ze er appetijtelijk uitzien. Het is horror die de doorgewinterde horrorkijker amper iets opmerkelijks heeft te bieden.

Sorry, Baby is een film die heen en weer golft tussen een tragedie en een komedie en zijn verhaal in een non-lineaire structuur heeft gegoten. Het derde hoofdstuk van de film die is onderverdeeld in vijf segmenten wordt door schrijver en regisseur Eva Victor als “The Year of the Bad Thing” betiteld. Op zich klinkt dat niet per se heel ernstig. Het klinkt als iets dat je per ongeluk is overkomen en waar je je een beetje voor schaamt. Protagoniste Agnes (gespeeld door Eva Victor) doet dan ook alsof The Bad Thing niet ernstig is. Koppig en standvastig volhardt ze in die houding. Ze wil er niet aan denken en het zeker niet als ernstig betitelen. In werkelijkheid is The Bad Thing dat echter wel. In werkelijkheid heeft Agnes een traumatische ervaring gehad.
In de film ontmoeten we Agnes drie jaar na het gebeuren. Agnes is dan nog bezig haar ervaring verstandelijk aan te pakken en op te lossen. Daarin wordt zij amper gesterkt door de lauwe en kwezelende reacties van de leiding van de universiteit waar zij studeert. Reacties waaruit zij opmaakt dat er van die kant geen hulp valt te verwachten. De universiteit schuift elke verantwoording terzijde. Begrip en steun ervaart zij van haar vriendin Lydie die zich direct na het voorval om haar bekommert en haar de woorden "Don’t Die" toefluistert. Woorden die duidelijk maken dat zij Agnes heel goed kent. De dood schemert steeds op de achtergrond als een subtiele mogelijkheid voor Agnes om de gevoelens van woede en machteloosheid kwijt te raken. Gevoelens die zij het liefste relativeert maar die haar verteren. Het zelfde geldt voor een merkwaardig schuldgevoel waaronder zij gebukt gaat terwijl zij geen schuld heeft.
Met een fijnzinnig oog legt de film de dubbele moraal, het seksisme en de algehele lafhartigheid bloot die Agnes ontmoet op haar weg naar verwerking. ‘Forgive and forget’ lijkt het motto van de buitenwacht te zijn. Een laakbare houding die onmiskenbare sporen nalaat op de onzekere, enthousiaste en getalenteerde persoon die Agnes eens was. Agnes’ voelbare ongemak om het woord ‘verkrachting’ uit te spreken als zij verwijst naar The Bad Thing en haar terughoudendheid om er op die manier aan terug te denken, zijn schrijnende tekens aan de wand. Agnes geeft hiermee blijk van onderdrukte gevoelens en een pervers schuldgevoel. Dingen die de film met bijtende humor en empathie tijdens haar proces van verwerking en heling ontleedt.
Sorry, Baby is een film vol pijn en treurnis. Koele donkere kleuren benadrukken de somberheid. Goed acteerwerk zorgt voor levendige dynamiek tussen de personages alsmede voor een gevoel van realisme en inleving. De film vertelt een treurig verhaal dat gelukkig is doorsneden met bijtende humor opdat de kijker niet helemaal door somberheid wordt verstikt. Sorry, Baby is een fijne tragikomedie. Met de nadruk op tragi. Dat wel.

Het enige dat de bedlegerige en neurotische Leona Stevenson (Barbara Stanwyck) die alleen thuis is, wil weten is waar haar man Henry (Burt Lancaster) blijft die al uren thuis had moeten zijn. Als de telefoniste haar wil doorverbinden met Henry, valt ze midden in een conversatie tussen twee mannen. De mannen bespreken de moord op een vrouw. Een moord die dezelfde avond nog zal plaatsvinden.

In de huidige tijd waarin iedereen met elkaar verbonden is, werkt het plot wellicht enigszins merkwaardig. Alleen al het idee dat je een tussenpersoon nodig hebt om je telefonisch te verbinden met degene die je wilt spreken, is curieus. Wellicht is het ook curieus om je voor te stellen dat Leona in een isolement kan verkeren terwijl ze midden in New York woont. In huidige films wordt dat geïsoleerde effect met kunstgrepen bereikt. Door iemand naar een buitengebied zonder bereik te sturen of door iemand met een lege telefoon op te zadelen. In die tijd was het gewoonweg voorstelbaar zonder kunstgrepen. Wat ik wil aangeven met dit stukje tekst is dat het enige inleving van de kijker vergt om plezier te kunnen beleven aan deze film die wordt gedomineerd door oude techniek.

Een groot deel van de film speelt zich af in de slaapkamer van de aan haar bed gekluisterde Leona. Die setting roept wanhoop en beklemming op. Zij probeert hulptroepen in te schakelen om zo een moord te voorkomen. En dat valt niet mee. Af en toe brengt regisseur Anatole Litvak de gesprekspartner en zijn locatie in beeld waarmee hij de film van iets meer dynamiek voorziet. Dat gebeurt heel natuurlijk en heeft geen effect op de benauwende sfeer. De flashbacks die in het script zijn ingebouwd, hebben dat effect wel.

Behalve een spannende thriller is Sorry Wrong Number een schets van een huwelijk tussen twee mensen die elkaar niet kennen. De flashbacks tonen twee eerzuchtige, inhalige, jaloerse en egocentrische personages die ooit om volledig verschillende redenen een relatie begonnen. Twee interessante hoofdrollen voor Barbara Stanwyck en Burt Lancaster in deze film noir die visueel heel genietbaar is. Het camerawerk dat schaduwrijke en dreigende beelden produceert, is indrukwekkend. De muziek van routinier Franz Waxman die de beelden van een extra sfeervolle laag voorziet, is wellicht wat dramatisch maar is effectief ondersteunend.

De film is gebaseerd op een hoorspel met een lengte van 30 minuten. De schrijfster daarvan is Lucille Fletcher. Zij draagt tevens zorg voor het filmscript en zag zich genoodzaakt haar verhaal met een uur te verlengen. Dat doet zij door flashbacks in te voegen. Op die manier ontstaat meer diepgang in de personages. Altijd goed. De keerzijde is echter dat de flashbacks afleiden van de zorgelijke toestand waarin Leona verkeert. De kijker wordt van de beklemmende locatie weggerukt en belandt in een ander type spanningsveld dat ook intrigeert, maar op een andere manier. Door de vele wisselingen was het in beginsel enigszins lastig om meegesleept te worden in het totale plaatje. Uiteindelijk lukte dat gelukkig.

Souad is een film die is op te splitsen in twee delen met ieder een eigen sfeer, focus en tempo. De eerste helft geeft een inkijk in het leven van Saoud die in een identiteitscrisis terecht komt als ze moet laveren tussen de verplichte verwachtingen die haar door de ultra repressieve maatschappij worden opgelegd en de vrijheidsbelofte die de sociale media zo verleidelijk en verraderlijk propage-ren.

Het eerste deel geeft fragmentarisch de leefwereld van Egyptische tienermeisjes weer. We zien in hoog tempo documentaire-achtige flitsen voorbijkomen van meisjes die steeds met hun telefoon in de weer zijn en praten over familie, religie, school, uiterlijk en jongens natuurlijk. Het gebeurt wat heimelijker en de sfeer is wat verstikkender, maar verder is er weinig verschil met tienermeisjes die in andere delen van de wereld met hun telefoon in de weer zijn. Het is vrij oppervlakkig en je komt eigenlijk maar weinig te weten over de omgang met het conflict tussen vrijheid en gevangenschap en hoe de meisjes daarmee in psychologische zin worstelen.

In de tweede helft staat Rabab in het middelpint. Zij is het zusje van Souad en heeft een lang ge-sprek met Ahmed die de oudere vriend van Souad is. De opnames te midden van het drukke stads-gewoel waar beide personages zich te voet en per openbaar vervoer doorheen werken, zijn indruk-wekkend en stralen een bepaalde onderdrukte energie uit. Inhoudelijk levert het allemaal niet veel op. Verheldering en verduidelijking over de personages Souad, Ahmed en Rabab vind je in dit deel eveneens niet. Het gesprek kabbelt wat voort en is eigenlijk niet zo interessant.

Ondanks veelbelovende aanzetjes zijn beide verhalen slechts oppervlakkige vertellingen over het leven van twee jeugdige personages die in bezit van moderne middelen en een modern gedachten-goed in een verstikkend patriarchaal systeem worstelen met ouderwetse normen en waarden. De culturele inkijk is interessant. Indringend is het amper.

Een ongeluk komt nooit alleen. Dat geldt zeker boor Zino. Zijn Hamburgse restaurant loopt niet goed. Zijn vriendin vertrekt naar Sjanghai. Hij heeft chronische rugpijn en geen ziektekostenverzekering. Zijn criminele broer heeft een baantje in het restaurant nodig om zijn voorwaardelijke vrijlating uit de gevangenis te kunnen voortzetten. Dino’s schuldenlast is groot en de belastingdienst staat op het punt de boel te vorderen. De film heeft vele verhaallijntjes die heen en weer springend worden behandeld. Soul Kitchen is een hectische film.

Je hebt wat tijd nodig om in de film te komen. Als dat eenmaal is gelukt, raak je prettig verstrikt in lichtzinnigheid, lawaai, chaos en ongepolijste personages en is de beleving leuk. De toonzetting is geheel anders dan in andere films van regisseur en schrijver Fatih Akin. Films als Im Juli. (2000), Gegen die Wand (2004) en Der Goldene Handschuh (2019) bijvoorbeeld. In Soul Kitchen geen diepzinnige karakterschetsen en diepgaande emotionele verwikkelingen. Soul Kitchen biedt licht amusement met een humoristisch verhaal, een fijne score, ruw taalgebruik en gemakkelijk te lezen personages. Leuk.

Een erg leuk eerste half uur. Een komische De Funès die lekker driftig en met veel misbaar te keer gaat. Grappige intermezzo's met de alien. En ja, schetenhumor. Dat klinkt gemakkelijk (is het ook wel) en is bovendien ook ongewoon als vorm van humor in een film van De Funès. Maar goed. Het zij zo. Ik heb er wel om moeten lachen.

Na alle grappige hectiek stort de film met nog een vol uur voor de boeg echter volkomen in. Niet meer leuk. Alle toevoegingen en plotwendingen falen vanaf dat moment op het humoristische vlak alsook op het dramatische vlak.

Het ergerniswekkende getreiter op de synthesizer dat bijna elke minuut in dat laatste uur de oren tergt, vormde trouwens een belangrijke factor bij de bepaling van de mate van waardering voor de film.

De film lijkt vanaf het begin af te stevenen op het predicaat “eco-thriller”. Een film die de schadelijke invloed van de mens op flora en fauna aan de kaak wil stellen. Al te veel moet je je daarbij verder niet voorstellen. Daarvoor is de film teveel gericht op spektakel en is het verhaal over een haai die als gevolg van menselijk ingrijpen in de natuur in zoet (en sterk vervuild) rivierwater kan leven en een kille moordenaar is geworden, te belachelijk.

Natuurlijk verwacht je bij de zoveelste film over een moordzuchtige haai ook geen intelligent verhaal. Maar Sous la Seine is wel erg stompzinnig. Daarnaast zijn de personages dermate karikaturaal ingevuld dat ik me herhaaldelijk afvroeg of de film toch niet gewoon een parodie was. Ik was daar op een bepaald moment vrij zeker van, maar kon daarvoor echter geen bewijs vinden en moest uiteindelijk constateren dat de film niet als een komedie bekeken dient te worden. Wat een verschrikkelijke constatering. Mij restte niets anders dan de haai aan te moedigen zoveel mogelijk van die karikaturale etters op te vreten. Het was de enige manier om nog enig plezier aan de film te ontlenen.

Ok. Ik overdrijf een beetje, maar slecht was het in zijn algemeenheid zeker. Geen heuse spanning. Geen suspensevolle beelden. Barslechte CGI. Niet alles was slecht. Er zijn mooie beelden van de stad langs de Seine en de finale is best leuk. Het is erg weinig. Ik vind een vervuilde Seine enger.

Southbound is een anthologiefilm die een aantal macabere verhaaltjes vertelt over reizigers die zich op een verlaten weg in de Amerikaanse Mojavewoestijn geconfronteerd zien met duistere gebeurtenissen.

De segmenten zijn gevuld met bovennatuurlijke verschijnselen, allerhande onappetijtelijke handelingen, veel bloed, ambachtelijke effecten en veel zwarte humor. De noemer horror is niet overdreven. De verhaaltjes zijn erg gevarieerd en een mengeling van subgenres. Mysterie, occultisme, slashing, home invasion en nog wel meer komen voorbij. Uiteraard bevat de film ook elementen van het genre ‘roadmovie’.

De segmenten zijn kort, concentreren zich op de essentiële actie en hebben een verrassende wending aan het einde. Een zwart komische onderlaag ontbreekt niet. De episode getiteld The Accident heeft zelfs een komische bovenlaag. In dit verhaaltje wordt een slachtoffer van een auto ongeluk door de dader op gruwelijke en hilarische wijze onder handen genomen, Met goede bedoelingen, maar de hoeveelheid gore en bloed die daar het gevolg van zijn spreken boekdelen. Zwarte komedie van hoog niveau. Eveneens de leukste episode, wat mij betreft.

Ondanks de verschillende regiestijlen en de verscheidenheid aan subgenres, vormen de verhaaltjes wel een geheel. De segmenten glijden naadloos in elkaar over en zijn onderling verbonden. Alle personages delen een lotsbestemming. Thema’s als schuld en vergelding staan in het middelpunt.

De buitengewoon goed neergezette droefgeestige en desolate setting van de woestijn geeft aan de film een fantastisch naargeestige sfeer. Daarbinnen scherp gemonteerde filmpjes vol afwisseling en vaart. De film biedt 90 minuten duivels vermaak, is pakkend en vooral erg leuk.

Een voorspelbare feelgood film, waarin gebokst wordt. Niet meer, niet minder. Niet heel boeiend.

Op dramatisch niveau wordt erg veel van de kijker gevraagd. De film grossiert in heel veel ongeluk en obligaat sentiment. Er is zoveel van, dat het na verloop van tijd onecht en gezocht aanvoelt. Mijn gevoel van inleving ging in ieder geval regelmatig 'on hold'. Te veel is te veel.

Het karakter van Gyllenhaal is tamelijk simpel en oppervlakkig. Zijn personage ontwikkelt zich niet zichtbaar. De scriptschrijver had best wat meer verdieping en verrassing in dit karikaturale hoofdpersonage mogen aanbrengen. Slecht werk.

De boksscenes zijn dik in orde. Spannend en heftig.

Fantastisch acteerwerk van Whitaker. Zijn aanwezigheid levert een paar aangename scenes op.

Tegenvaller.

In het jaar 2022 is de aarde hopeloos overbevolkt. De natuur is verwoest. Flora en fauna bestaan nog amper. Organisch voedsel is voorbestemd voor een elite. De rest van de bevolking is afhankelijk van synthetisch gefabriceerd voedsel van de firma Soylent. De film draait om een moord op een lid van de elite. Een moord die Charlton Heston moet oplossen. En hup, open gaat de beerput.

Over het plaatsen van spoilers hoef ik me tijdens het schrijven van dit tekstje niet veel zorgen te maken. De openbaringen die op de moord volgen, openbaren amper. Het verhaal dat oneerlijke praktijken blootlegt is geen regelrechte eyeopener. De film wordt gezien als een klassieker. Ik vraag me eigenlijk af waarom dat zo is.

Ik vond het niet heel spannend. De achtergrond van overbevolking en milieuvervuiling wordt weinig visueel uitgebuit. Veel film speelt zich binnenshuis af. De weinige glimpen straatleven dienen vooral als sfeermakers. Prima sfeermakers. Dat wel. Viezig en deprimerend schemeren ze door de film, maar zoals gezegd geen plaatsen waar veel handelingen plaatsvinden.

De film geeft een deprimerend beeld van de waarde die aan de mens wordt gehecht in tijden van crisis. Die waarde bevindt zich op een afglijdende schaal. Geen revolutionaire gedachte. De manier waarop die devaluatie visueel wordt gemaakt is echter wel indrukwekkend. Daklozen liggen dik opeengepakt op de straten. Als protagonist Charlton Heston zijn appartementje verlaat om naar zijn werk te gaan moet hij moeite doen niet op iemand te trappen.

Om mensen met graafmachines te zien worden opgeveegd of mooie vrouwen als een stuk inboedel bij een woning mee verhuurd te zien worden, zegt veel over de waarde die men een mensenleven toedicht. Mensen zijn dingen.

Met de sfeertekening is niets mis. De beelden drukken beklemming, hardvochtigheid en fatalisme uit. Jammer dus dat de meeste handelingen zich binnenshuis afspelen.

Een belangrijk breekpunt in de sfeer is een scène waarin Edward G. Robinson de dagen zat is en de mistroostige wereld wil verlaten. Onder begeleiding van Beethovens Pastorale verschijnen schitterende beelden van een wereld die niet meer bestaat. Het beeld van Edward G. Robinson omhuld door een oranje gloed en geroerd opkijkend naar overweldigende taferelen van flora en fauna, deed mij geen goed. Pure kitsch

Het verhaaltje waarin Charlton Heston zijn speurwerk verricht is niet interessant. Een amoureus zijsprongetje is overbodig. En dan die Heston. Altijd zo bestudeerd acterend. Geen fijne acteur. Aan het eind nogmaals de Pastorale. Ik hield het met gemak droog.

In de film gaat het om een jonge vrouw (Emma Roberts) die haar droom wil waarmaken en tijdens haar pogingen daartoe ook nog eens haar droomman leert kennen. Anders dan de titel wellicht doet vermoeden is Space Cadet een romantische komedie, hoewel regisseur en schrijver Liz W. Garret het romantische aspect pas later in de film laat floreren. Voor die tijd richt de film zich prominent op hoofdpersonage Rex en haar belevenissen bij het doorlopen van het astronautenprogramma. Hier en daar krijgt de kijker enig inzicht in onderliggende emotionele issues die bij Rex spelen, maar heel veel aandacht krijgen die vervolgens niet. Garcia zoekt het meer in het lichtzinnige dan in het emotionele.

Luchtig en humoristisch dus. Een prima uitgangspunt. De film is er geschikt voor. Erg vervelend derhalve dat er gedurende het verloop niets voorbij komt dat grappig is. Uit het basisverhaal over een persoon in een vreemde omgeving, valt toch wel iets grappigs te destilleren, zou je zeggen. Het is soms net of de film de omslag naar de humor met opzet niet volledig wil maken. Blijkbaar is het de bedoeling om het personage Rex serieus te nemen. Het kan ook zijn dat Garcia een andere kijk heeft op humor dan ik. Of misschien is ze wel gewoon humorloos. Of misschien ben ik dat wel. Feit is dat ik nergens om kon lachen.

De personages zijn volkomen oninteressant. Iedereen is een wandelend cliché. Niemand valt op door enige mate van originaliteit. Van enige inleving in een personage is geen sprake. De romantische verwikkelingen wekken ook al geen emotie op. Space Cadet is een saaie film. Een film die wil verhalen van grote dromen maar dat inhoudelijk totaal niet gepassioneerd, humoristisch of spannend weet te brengen.

Het fantastische type van de zwijgzame koele wreker is in deze film definitief aan zijn eind gekomen. In Tightrope ging Eastwood al ver met de belichting van de schaduwkanten van zijn archetype. In Unforgiven bleef van het archetype al bijna niets meer over. Op de fundamenten van de uitgestorven zwijgzame wreker, ontstaat in Space Cowboys een ironische modificatie van de eenzame wreker naar een portret van een onvermoeibare strijder die als man op leeftijd een woordje mee wil blijven spreken.

Al in voorgaande films liet Eastwood zien dat hij goed in staat is zich vrolijk te maken over zijn leeftijd en het ongerief dat daar bij hoort. In Space Cowboys verzamelt hij een stel gepensioneerden om zich heen die een reddingsmissie in de ruimte moeten volbrengen. De groep vormt een groot contrast met de snelle wereld vol jong talent dat het hedendaagse NASA bevolkt. Met slechte ogen, slecht zittende kunstgebitten, slappe spieren en een erbarmelijke conditie vormen Eastwood, James Garner, Donald Sutherland en Tommy Lee Jones een belachelijk stel astronauten in opleiding. Het slaat allemaal nergens op, maar de vier acteurs doen het fantastisch. Ze wisten al snel mijn sympathie op te wekken en deden mij het lachwekkende en onrealistische van de situatie snel vergeten.

In een gematigd tempo trekken de voorbereidingen van de vlucht, doorsneden met wat intriges, aan het oog voorbij. En dat is helemaal niet vervelend. Het sudderende tempo voelt juist prettig. De reddingsmissie is vervolgens andere koek. Het tempo gaat omhoog en Eastwood pakt zijn bekende ontoegankelijke heldenrol toch nog even weer op. En zo wordt Space Cowboys in zijn ruimtelijke setting uiteindelijk een ode aan eigenzinnigheid, aan dromen, aan heldendom en natuurlijk aan (mannen)vriendschap. Met vier sympathieke hoofdrolspelers en een verhaal dat continu is voorzien van een ironische ondertoon levert dat vooral aangenaam vermaak op.

Een parodie die zich met name op de eerste Star Wars films baseert. Het plot bestaat uit een onzinnig sprookje dat een boosaardig individu, een boosaardige organisatie en een groepje goedaardige schelmen flink bezig houdt. Een film vol humor over Nazis, de popcultuur, de media, het draaien van een film en over Star Wars natuurlijk.

De komische referenties naar Star Wars overheersen. Zonder kennis van deze film-reeks is de meeste humor in Spaceballs moeilijk te vatten. Gelukkig heb ik de Star Wars reeks grotendeels gezien. Ondanks die kennis, beviel de humor mij maar matig. Ik vond de meeste grappen nogal goedkoop en gemakzuchtig. Ik heb bepaald niet krom gelegen van het lachen.

De film begint met een inleidende tekst die net als in Star Wars over het scherm rolt en langzaam in de ruimte verdwijnt. Een situatieschets met als slottekst: If you can read this, you don't need glasses. Van die humor dus. Fijnzinnige humor is in deze film amper te vinden. Niet dat alle humor nu meteen geëngageerd en hoogstaand moet zijn. Helemaal niet. Er zijn genoeg onzin-films die ik wel leuk vind. Spaceballs beviel me gewoon niet.

De film heeft trouwens wel een paar leuke scènes. Het is niet allemaal ellende. Het uitkammen van de woestijn is bijvoorbeeld grappig. John Hurt in de reprise is dat ook. En zo zijn er nog wel wat momentjes.

Rick Moranis speelt een hoofdrol. Ik heb die man nooit goed kunnen verteren. Vind hem niet grappig. Moranis is in Spaceballs de spil van veel humor. Infantiele humor wel te verstaan. Als Moranis met Bill Pullman een gevecht met laserzwaarden aangaat waarin hevig gestrooid wordt met referenties naar het mannelijke geslacht en de omvang daarvan, wilde ik daar graag om lachen, maar lukte dat gewoonweg niet.

Brook’s ruimteparodie is een mislukt feest van platte en banale humor en is niet aan mij be-steed. Parodische tijdgenoten als The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988)l of Airplane! (1980) bevielen een stuk be-ter. Veel creatiever. Veel inventiever. Veel absurder. Veel leuker.