Opinions

De film speelt zich af op een verlaten bouwplaats waar het ene na het andere personage een gruwelijke dood sterft. Een ongecompliceerd verhaal met creatief moordwerk. Met een viezige sfeer. Behalve de uitgekiende pracht en omineuze veelzeggendheid van sommige shots is er op esthetisch en psychologisch vlak weinig te beleven. De personages hebben het in ieder geval niet in zich. Die zijn plat ontwikkeld en hebben amper een persoonlijkheid. Geen drama daar dus. 't Is allemaal nogal kaal.

Wel fijn moordwerk, maar helaas ontbreekt voorafgaande aan de moorden de spannende opbouw. Dreiging is er niet. Er wordt gemoord. Punt. Het script voorziet in kille moorden in een kille entourage en verder niet. Leuke kills hoor. Daar niet van. En veel ook. Ze vallen als vliegen. En ze vallen ook zonder veel poespas. Zonder veel emotie op te roepen. Ik genoot van de opsmuk, maar het deed me verder weinig.

Het vrouwelijke hoofdpersonage is er in ieder geval zeer van onder de indruk en zij klampt zich in grote ontzetting vast aan een eigenaardige vreemdeling die plotseling opduikt. Voor de kijker is het niet heel verrassend welke identiteit de vreemdeling heeft. Voor onze heldin wel. Die is blij met elk gezelschap en een zoektocht naar de verdwenen personages wordt samen ingezet. Dat had allemaal heel spannend en beklemmend kunnen werken, maar dat doet het niet. Wild heen en weer geloop met een paniekerige gelaatsuitdrukking oogt miscchien heel spannend, maar is het niet. Zelden zo’n langdradige wandeling mogen aanschouwen.

Gelukkig wordt er tussen het wandelen door, flink gemoord. De kills zijn zeker ok. Daar zit duidelijk een creatieve geest achter die van gore houdt. Mooi in beeld gebracht. Ze zorgen voor aangenaam vertier.

Het acteerwerk is opvallend slecht. Nu las ik dat de actrices eigenlijk alleen maar in pornofilms acteren en dat toont zich. Erg over the top.

Nee, veel meer dan aangename en heftige momenten van gory kills heeft de film niet te bieden.

De filmtitel klinkt niet heel uitnodigend, want die doet vermoeden dat we hier te maken heben met een platte college-komedie. Zo‘n komedie is Shithouse niet. Hoewel de film niet helemaal ontkomt aan een appèl op de dierlijke instincten van de kijker, biedt de tragikomedie vooral een verrassend tedere inkijk in het leven van een aantal studenten, die allen veel minder zelfvertrouwen bezitten en minder gelukkig zijn dan door de personages wordt gepretendeerd.

De regie is van Cooper Raiff. Hij is tevens verantwoordelijk voor het script en speelt ook nog eens de hoofdrol. Zijn personage is beschermd opgevoed en wordt los gelaten in een wereld die niet op hem zit te wachten. Een bittere ervaring voor het moederskindje dat zwelgt in zelfmedelijden, maar voldoende zelfkennis bezit om te onderkennen dat hij in feite niets anders heeft gedaan dan zwelgen. Uiteraard wordt hij uitgedaagd uit zijn lijdzaamheid los te breken.

Het gevaar is dan dat kitsch en tegeltjeswijsheden zich in de film gaan invreten, maar dat gebeurt gelukkig niet of nauwelijks. In plaats daarvan ontwikkelt de film zich tot een ingetogen coming of age met een afwisselend dromerige en pijnlijk realistische toonzetting.

In de film wordt veel gepraat. Voornamelijk aangename smalltalk die vaak opzettelijke verwarring opwekt tussen de gesprekspartners en een ongemakkelijk gevoel bij de kijker oproept. Dat ongemakkelijke gevoel wordt in de film ook opgeroepen door plots opduikende merkwaardige shots en door abrupt geplaatste cuts. Het zijn filmische trucs die een bijzonder vervreemdend effect hebben.

En dat komt mooi uit want Shithouse gaat over eenzaamheid, vervreemding en sociale druk. Het passeert allemaal in deze onderhoudende zoektocht naar troost en eigenwaarde. Shithouse doet het grappig, charmant en ontroerend.

Een hele leuke film over de worstelingen van de Joodse studente Danielle, die de weg naar haar toekomst nog niet helder in kaart heeft gebracht. De verwachtingen van haar omgevng zijn hoog. De vele mogelijkheden en de hoge verwachtingen lijken haar te hebben lam geslagen. Verloren strompelt zij door de wereld. Het overkomt meer jongeren. Het overkomt hoofdpersonage Danielle alleen wat extremer.

In de film Shiva Baby wordt haar penibele situatie genadeloos overdreven en worden haar omstandigheden heel geslaagd voor humoristische doeleinden ingezet. Naast allerhande absurde en humoristische gebeurtenisssen die tijdens een rouwbijeenkomst plaatsvinden, heeft de film eveneens plaats ingeruimd voor onderliggend drama, maar wel bescheiden. De humor voert de boventoon en dat werkt uitstekend.

Emma Seligmann is de schrijver en regisseur. Met Shiva Baby maakt zij een verlenging van haar gelijknamige korte film. Shiva is een Hebreeuws woord dat “zeven” betekent en verwijst naar een periode direct na de begrafenis. Een periode van zeven dagen van formele rouw door de naaste familie van de overledene. Seligmann verwerkt in haar film persoonlijke ervaringen opgedaan tijdens shivas en schroomt daarnaast niet om haar ervaringen als biseksuele vrouw in de film te verwerken. Seksualiteit speelt dan ook een grote rol in de film. Vooral een rol die tot grappige en pijnlijke situaties leidt.

De humor is leuk. Een deel van de humor bestaat eruit dat Danielles pogingen om zin te ontdekken, steeds worden gedwarsboomd door goedbedoelde maar opdringerige adviezen van de familie. Terughoudendheid wordt in deze Joodse familie niet betracht. Bemoeizucht wel. Enigszins clichématig is het wel maar ook erg grappig.

Shiva Baby is een uitputtende film. In de goede zin van het woord. Het verhaal ontvouwt zich in realtime en dat zorgt voor een hoog tempo. De film speelt zich voornamelijk binnenshuis af. In een paar kamers gevuld met mensen die steeds in beweging zijn en om elkaar heen draaien. De beperkte ruimte zorgt voor hectiek en soms zelfs voor een gevoel van lichte beklemming. Daarbovenop nog eens al die inmenging in het leven van Danielle en de voortdurende dreiging dat de boel heftig gaat escaleren. De kijker wordt amper rust gegund.

Shiva Baby is heerlijk uitputtend, lekker spannend, prettig ongemakkelijk en uitermate amusant.

Wat een onzinnige film van Wes Craven. Een mislukte poging om van het seriemoordende hoofdpersonage Horace Pinker, een nieuwe melkkoe te maken. Met sequels en merchandising. Naar het voorbeeld van Nightmare on Elmstreet. Succes gegarandeerd.
Dus werd ‘Shocker’ een slasher met schreeuwerige humor. Met wat zelfreflectie en relativering. Met wat actie en geweld. Met een markante moordenaar. En natuurlijk met een opdringerige score. Matige heavy metal in dit geval. Nou, een horrorhit in spe, zou je zeggen.
Nee dus. Een melkkoe bleek Shocker niet te zijn. Logisch. Shocker bestaat uit zelfgenoegzame nonsens. Neem alleen al de killer. Niet markant genoeg. Een nachtmerrieachtige verschijning in iemand’s droom is vele malen mysterieuzer en enger dan een killer die teert op elektriciteit.
Zijn performance is steeds dezelfde. Geen greintje geraffineerde ontwikkeling in zijn acties en in zijn platte karakter. Wel met een behoorlijke dosis overacting en met komisch bedoelde oneliners die niet aanslaan. Tegenover de killer staat een sportieve college boy die zonder uitzondering in de onveranderlijke trucs van de killer trapt. De wegen van de twee kruisen zich een film lang op allerlei actierijke en gewelddadige manieren zonder dat het verhaal veel vooruitgang boekt. Het duurt maar en het duurt maar.
Het toppunt zit ‘m in de slotakkoorden die maar liefst 20 minuten duren. College boy en killer vermaken zich kostelijk door zich in en uit tv’s te werpen en dientengevolge in allerhande tv-programma's te verschijnen. Hoe humoristisch en spannend. Nee dus. Poeh, wat een verschrikkelijk langdradige en visueel oninteressante reeks scènes levert die ultieme achtervolging op, zeg. Op de achtergrond klinkt ondertussen ook nog een zwakke uitvoering van Alice Cooper’s ‘No More Mr. Nice Guy’. Megadeth heet het bandje dat er verantwoordelijk voor is.
Ok. Geen goede film. Een stotterend verhaal en een oninteressante killer. Toch is niet alles brandhout. Positieve randjes zijn er ook. Zo heerst af en toe het juiste creepy sfeertje. De opbouw naar de kills zijn soms heel sfeervol gedaan. De kills zijn ook wel ok. Wes Craven kan natuurlijk wel iets.
In het verhaal vallen (tussen de actie en het geweld door) elementen van een romantisch sprookje te ontdekken. Wel leuk en verrassend. Fantasy met potentie. Helaas raakt dit onderdeel ruimhartig ondergesneeuwd door de actie en het geweld die duidelijk voorrang krijgen. Het romantische sprookje had meer aandacht verdiend en had voor meer subtiliteit, afwisseling en sfeer in het langdradige verhaal kunnen zorgen.
Geen goede film. Een misser van Wes Craven.

Vlak voor openingstijd verzamelen de medewerkers van een kleine winkel in Boedapest zich voor de ingang in afwachting van hun chef Matuschek, die elke morgen de deur van de winkel opent en daarmee de arbeidsdag. Tot dat moment praten ze onderling over koetjes en kalfjes, discussiëren enigszins verhit of maken ruzie. Ze werken graag voor Matuschek en vormen, ondanks hun verscheidenheid, een hechte groep. De winkel van Matuschek verbeeldt de samenleving in een notendop, zou je kunnen zeggen.
De medewerkers zijn net als de burgers in de gewone samenleving voorzien van allerhande ondeugden. Ze zijn vervelend. Ze liggen dwars. Ze zijn jaloers. Noem maar op. Aan de andere kant beschikken ze eveneens over de compassie en empathie die nodig is om een ander lid van de gemeenschap bij te staan als dat nodig is. Zoals dat echter gaat in een hechte gemeenschap ontstaan er scheurtjes. De eerste duidelijke scheurtjes ontstaan als een nieuwe medewerkster wordt aangenomen. Verdere scheurtjes ontwikkelen zich als Matuschek erachter komt dat een personeelslid een verhouding met zijn vrouw heeft. We beleven de dynamiek van de samenleving in het klein.
Er is voldoende voer voor grootse melodramatische ontwikkelingen. Genoeg voer ook voor een kritische, spottende, cynische kijk op de samenleving. Maar dat gebeurt in deze film dus niet. De film ontspoort nooit met groots drama en wordt nooit cynisch of spottend in de toonzetting, maar blijft het klein en menselijk houden. De film straalt een bepaalde kneuterige charme uit, die steevast behouden blijft ondanks de commoties die zich voordoen. Ik was er blij om. Je gunt de personages ook helemaal geen ongelukkig leven. Stuk voor stuk wens je dat ze hun problemen te boven komen en dat het hun goed gaat. Ja ja, de teneur van de film kreeg vat op me.
De boodschap die de film uitdraagt is de kneuterigheid zelve en moet uiteraard in het licht van de tijdsgeest worden bekene. De boodschap luidt dat de weg naar het geluk dichtbij ligt. Je moet het alleen willen zien. Geluk ligt niet altijd verborgen in absurde en grootse voorstellingen, maar bevindt zich simpelweg om de hoek. Tja, dat klinkt allemaal erg banaal en naïef. Maar toch. Na het bekijken van The Shop around the Corner, vergaat de neiging om spottend of cynisch te reageren over zoveel simpele wijsheid je wel. Nou ja, althans voor even dan.

De film vertelt van het leven van alledag en doet dat door het leven van 22 personages in Los Angeles door te lichten. Een episodenfilm. Een film over liefde, dood en de strijd om te overleven. Veel personages. Veel verhalen. Over relatieproblemen. Over een autoongeluk. Over de treurnis van telefoonseks. Over een overspelige politieagent. Over een lijk in het water. Over van alles. Al die verhaallijnen zijn losjes met elkaar verbonden in een complex vlechtwerk van personages en gebeurtenissen.
Veel personages in een film. Dat is wel iets dat typisch is voor Robert Altman. Multi Character Form noemt hij het. Short Cuts heeft talloze verhaallijntjes die parallel lopen of elkaar soms kruisen. Het vergt soms enige inspanning om het zicht op al die draadjes niet te verliezen, maar het lukte. De film geeft een inkijk in een doorsnee leven van doorsnee personages. Het levert een hoop verhalen op, die tragisch, wonderbaarlijk of melancholisch zijn maar ook altijd een realiteitszin bezitten. De personages met al hun idiote neurosen en problemen, worden zo vertrouwd ingekleurd dat ik mij onvermijdelijk af ging vragen wat er bij mijn buren wel niet te zien zou zijn als je er een camera op zou zetten.
Een beetje deprimerend is de film wel met al die personages die gevangen zitten in hun doorsnee leven zonder veel hoop om te ontsnappen. Het zijn echte mensen die te kampen krijgen met een gigantische tegenslag, een teleurstelling moeten verwerken of hun dromen zien vervliegen. Short Cuts toont het leven. Vol paradoxen. Gemakkelijk om naar te kijken maar moeilijk om te ondergaan. Short Cuts is een geslaagde verhandeling over het moderne stadse leven zonder te romantiseren. Heerlijk. De drie uren die de film daarvoor reserveerde, vlogen om.

Racisme in combinatie met politiegeweld. Een actueel thema dat vooral wordt gevoed door Amerikaanse uitwassen op dat vlak. De Deense film Shorta brengt het thema dichter bij huis in een herkenbaar Europees decor. De sfeer op straat is gespannen als een Islamitische verdachte door de politie bij zijn arrestatie zwaar wordt mishandeld en in een coma belandt.

Het politieapparaat houdt de gelederen gesloten en wist geen schuldigen aan. Daarmee verhindert zij een oplossing en wekt de schijn een partijdige lijn te volgen. Het politieapparaat is er immers voor de burger Het apparaat is de toezichthouder op de openbare orde en veiligheid en speurt wetsovertreder op. Het vertrouwen in de politie is geschonden. De vraag wie nu eigenlijk wie beschermt dringt zich op.

De film volgt twee agenten op patrouille die tegen die gespannen achtergrond hun werk verrichten. Twee diverse karakters. De één trekt zich niets aan van de heikele situatie en provoceert en schoffeert onbekommerd de leden van de minderheden die hij op straat tegenkomt. De ander stelt zich rustig en afwachtend op, is niet vooringenomen en handelt weloverwogen vanuit zijn menselijke gevoel.

Het regiedebuut van Frederik Louis Hviid en Anders Ølholm is geen subtiele film. De film zit vol stereotypen en clichés. Neem bijvoorbeeld de provocatieve helft van het politieduo. Eij bestaat uit een verzameling van de gebruikelijke clichés die horen bij de alfaman. Zijn personage wordt indrukwekkend verachtelijk vorm gegeven en heeft totaal geen laag. Hij is gewoon onsympathiek en verder totaal niet boeiend. De film doet geen pogingen om een beetje achter de façade te kijken door zich af te vragen hoe het komt dat iemand zich zo gedraagt. Shorta is geen film die tot veel nadenken of discussie uitnodigt.

Dan is zijn partner een interessantere figuur. Met zijn rustige en bedachtzame manier van doen, is hij het contrast van zijn partner. Een echte held is hij echter niet. Ook bij hem is weinig laag te ontdekken. Een enkele poging daartoe blijft oppervlakkig hangen en wordt snel afgekapt door één van de vele actiescènes die de film rijk is. Zo heeft elk personage wel een paar stiltemomentjes, die niet meer lijken te willen doen dan empathie opwekken. De film is vooral een actiethriller en biedt weinig ruimte voor psychologische en sociologische beschouwingen.

Het sociale brandpunt wordt als een explosieve situatie uitgebuit om twee agenten in het midden van vijandig gebied te deponeren waaruit zij moeten ontsnappen. De film biedt actie, sensatie en sentimentele momenten. Zet vooral andere verwachtingen opzij en geniet simpelweg van een spannende actiefilm.

Het zwaartepunt ligt in Shotgun Wedding op de humor. Humor is bijvoorbeeld dat de personages onderling kissebissen en ruziën over oud zeer. Humor is ook dat de personages overdreven zijn getypeerd. Aan nuancering doet men niet. De belangrijkste personages hebben simpelweg één prominente karaktereigenschap die tot het einde toe komisch wordt uitgebuit. De minder belangrijke personages hebben niet eens een karaktereigenschap. En van die personages zijn er velen.

Over het komische gehalte was ik niet te spreken. Het is dat de prominentere personages de illusie wekken (of misschien is het wel echt) dat ze veel plezier hebben bij het vertolken van hun nietszeggende rol. Plezier of niet, ik vond de meeste personages niet erg grappig. Jennifer Coolidge is niet leuk. Cheech Marin was ooit leuk, maar is het hier niet. Josh Duhamel is niet leuk. Jennifer Lopez is een beetje leuk. De overige personages zijn het vermelden niet eens waard.

Het uitgekauwde maar niet onaardige uitgangspunt van een trouwerij waar van alles misgaat wordt op geen enkel moment verrassend of zelfs grappig ingevuld. Een enkele actiescène is het aanzien nog wel waard. De paradijselijke setting kijkt ook lekker weg. Ach, een enkel humoristisch bedoeld moment is inderdaad wel een beetje grappig. Maar al met al is het weinig. Een beetje investering in de personages, het verhaal en in de komedie had de film goed gedaan.

Voor Showing Up begeeft regisseur en schrijver Kelly Reichardt zich naar Oregon om zich aldaar in het kunstacademische milieu van Portland en in het leven van beeldhouwster Lizzie te verdiepen. De door Michelle Williams geportretteerde Lizzie is een rustige en teruggetrokken protagoniste. Haar collega-kunstenaar en buurvrouw Jo (Hong Chau) is een tegenpool en zorgt met haar frisse energie voor levendigheid. Reichardt maakt met Showing Up een film met een verhaal dat behoorlijk traag verloopt, redelijk luchtig is en gespeend is van melancholie.

Met de traagheid heb ik niet veel moeite. De luchtigheid beviel me minder goed. De luchtige inbreng van personage Jo en haar botsinkjes met Lizzie vond ik niet erg humoristisch. Ook de scènes die later in de film opduiken en een absurd tintje hebben en soms neigen naar situatiekomedie deden me weinig. De melancholische sfeer en de onderhuidse spanning die in First Cow (2019) en in Wendy and Lucy (2008) zo prominent worden geëtaleerd, ontbreken in Growing Up tot mijn grote spijt.

De film bevat kritiek op de kunstacademie en het kunstwereldje. Geen opzichtige kritiek. Reichardt gaat niet heel offensief tekeer tegen verschillende inzichten en problemen. De film is er niet heel uitgesproken over maar doet het op een subtielere en zinspelende manier. Vooral door het pure observeren van de personages en hun gedrag komen vragen bovendrijven. Zo komt bijvoorbeeld al snel de kwestie naar voren dat het moeilijk is om zich de tijd en het geld te kunnen veroorloven om volbloed kunstenaar te kunnen zijn. Naast het kunstenaarschap hebben de meeste kunstenaars een baan. Van enkel de merites van het kunstenaarschap kunnen maar weinigen leven. In de film komen diverse kunstprojecten langs, waarover vooral de schepper vol lof is. De geringe vreugde die de kunstzinnige objecten mij brachten, deed mij inzien dat het vrij logisch is dat veel kunstenaars geen bestaan als autonoom kunstenaar kunnen leiden. Om aansprekende kunst te kunnen maken, moet nu eenmaal geleden worden.

Reichardt presenteert scènes uit het dagelijkse leven van de personages en het staat de kijker vrij daarbij zijn eigen interpretaties te bepalen. Een aardige scène is in dit opzicht een scène waarin Lizzie en een collega naar een groep dansende mensen kijken. Een of andere cursus blijkbaar. Terwijl de collega de vertoning licht spottend observeert, gaat Lizzie niet mee in de spotternij. Zij neemt het blijkbaar wel serieus. Twee verschillende visies. Reichardt legt mij hier geen mening op maar gunt mij grootmoedig mijn eigen mening. En dat laat ik mij niet twee keer zeggen. Wat een sneue, onzinnige en belachelijke vertoning, dacht ik en voelde me daarna erg opgelucht en blij.

Naast het tonen van Lizzie's dagelijkse activiteiten heeft de film aandacht voor de kunstobjecten die zij vervaardigt. Reichardt geeft Lizzie erg veel tijd en ruimte om de kijker te plezieren met het aanschouwen van het productieproces dat moet leiden tot de geboorte van kunstzinnige objecten. Lizzie maakt kleine sculpturen in diverse kleuren. Sculpturen van vrouwen die in beweging zijn en fungeren als spiegels van haar eigen gevoelige persoonlijkheid, vermoed ik. Lizzie neemt het in ieder geval erg serieus. Als een figuurtje niet helemaal lekker uit de oven komt, is Lizzie erg gefrustreerd. Meer gefrustreerd dan gerechtvaardigd is. Alsof het om meer gaat dan om een beschadiging aan het object.

De diepzinnigheid en de emotionele lading zijn in Showing Up van een mindere orde dan in de films die ik eerder noemde. In plaats daarvan is er weinig relativering bij de personages en is er luchtigheid. De accentuering van beide dingen leidt niet tot een kennismaking met interessante personages of tot een fijne onderdompeling in een emotioneel geladen verhaal. Showing Up is een goed kijkbaar werkje maar de film raakte me verder niet heel erg.

Behalve een incidentele scène en een aardig slotstuk, is het met de spanning in deze film maar karig gesteld. Veel film bestaat uit een oninteressante aanloop naar spannende gebeurtenissen, die dus eigenlijk niet heel spannend zijn. Zeker als blijkt dat veel van de opwinding bestaat uit geren en gedraaf van de personages. Al die lichamelijke beweging oogt heel dynamisch, maar roept amper een spannend gevoel op.

Een paar momenten springen er uit. Een scène met mist en standbeeld is heerlijk creepy en heeft die sfeervolle dreigende naargeestigheid die de rest van de film ontbeert. Zo zijn er nog een of twee momentjes die een vergelijkbaar gevoel oproepen. Beetje weinig. Te weinig.

Het einde is ok als grime en graphics hun intrede doen en het bloediger wordt. En ook ietsjes spannender en levendiger. Het levert een boeiend visueel spektakel op en brengt eindelijk wat opwinding.

Eigenlijk vond ik film en verhaal nogal gemakzuchtig. Het opwerpen van een mysterie is natuurlijk altijd ok. Het strooien met wat clues, zonder dat het mysterie helemaal wordt ontrafeld, is ook altijd ok. Echter, in deze film wordt erg veel aan de fantasie overgelaten en zijn de clues gewoonweg te schaars. Hier wordt een oud geheim domweg geplempt zonder de kijker veel middelen te geven om het mysterie te interpreteren. Wel erg gemakzuchtig en met inachtneming van het gebrek aan sfeer in de film, zelfs irritant.

Aardige film waarin een koppel niet alleen met een duistere dreiging maar ook met een groep provocerende jongeren te maken krijgt. Het verhaal is opgeknipt in kleine episoden die steeds een confrontatie met het paartje centraal stellen. Het eerste deel van de film legt vooral daar de focus op. In dit stadium is de film vooral een psychologisch stalkingsdrama. Later in de film wordt de duistere dreiging meer en meer in het verhaal ingebed..

Best leuk hoe de personages zijn vormgegeven. Met name Oliver Reed in zijn rol als onverzorgde en wazige aanvoerder van de groep jongeren, is goed op dreef. De film heeft een fijne setting. Een rotsachtig eiland met mooie locaties (gefilmd werd in Cornwall) waarvan een oude verwaarloosde houtmolen wel de mooiste is. De sfeer is vol onbehagen. Onheilspellend. Voelt lekker.

Het plotje met de duistere dreiging is niet heel geslaagd. Het plotje hangt er wat bij en roept bovendien niet erg veel onbehagen op. Een tikje suspense dat met perspectiefwerking wordt opgewekt, is het hoogst haalbare. De plastische dreiging roept geen spanning op. Mij bekroop veeleer een gevoel van medelijden.

The Shuttered Room is een wat vreemde eend in de bijt. In de Britse jaren 60 horrorfilms zijn we duisternis, mistflarden en verweerde kastelen gewend. Deze film is minder pompeus, maar bewerkstelligt toch een prima onheilspellende atmosfeer, heeft intrigerende personages en beschikt bovendien over een prettige jazzy score, die de film van wat extra dreiging voorziet. Prima film dus.

De film van Justine Triets is opgebouwd uit een aantal elementen, die een hele fijne film op kunnen leveren. Een ménage à trois bijvoorbeeld. En een psychiater die het niet zo nauw neemt met haar professionele protocol. En er is ook nog een film in een film. Niet gering. er gebeurt dan ook veel. Veel plotlijntjes. Veel komma's. Het waren er waarschiijnlijk te veel, dacht ik na het kijken.

Veel draait om hoofdpersonage Sibyl en haar zieleroerselen. Sibyl is een moderne vrouw met een succesvolle carrière, die veel moeite doet om geestelijke verwarring te voorkomen. Je weet wel, zo‘n vrouw die veel hoedanigheden moet bezitten, om zich geslaagd te voelen en geslaagd gevonden te worden. Sibyl moet in haar leven (als psychiater en als getrouwde vrouw met kinderen) heel veel dingen zijn. Professioneel, ingetogen, aantrekkelijk, gepassioneerd, praktisch, betrouwbaar, liefdevol, attent etc. Een onmogelijke opgave. En dat gaat natuurlijk ook niet goed.

Het acteerwerk op de reis naar de ondergang is prima. Virginie Efira laat in haar rol van Sibyl alle emotionele stadia die je je maar kunt voorstellen passeren. Dat doet zij erg overtuigend. Erg goed. En dat zeg ik zonder enige vorm van spot.

Een andere opvallende verschijning is Sandra Hüller (Waar ken ik haar ook weer van? Oh ja van Toni Erdmann). Goeie actrice. Ook hier weer. Fijne performance als gefrustreerde, eerzuchtige en misleide regisseuse van de film in de film.

Ik vond het personage van Sandra Hüller eigenlijk interessanter dan het personage Sibyl. Zij is veel enigmatischer. Veel gelaagder. Sybil is veel meer een open boek. Minder uitdagend. Haar verhaal wordt ontzettend uitgerekt en in detail weergegeven. Die uitgebreide aandacht had ik veel liever aan Hüller‘s personage besteed zien worden.

Maar goed. De film kiest voor Sybil. Sibyl‘s strijd met de demonen uit haar verleden omhelst vele facetten. In de film keren die facetten terug in vele plotlijntjes of komen te voorschijn in talloze bijzinnen in het verhaal. Het verhaal raakt er erg uitgerekt door. Heel edelmoedig om alles met aandacht te willen tonen, maar het werkt een gevoel van verveling in de hand. Het verhaal is meer gebaat bij minder wijdlopigheid om langdradigheid en ernstige symptomen van vermoeidheid te voorkomen. Het verhaal boeit eigenlijk maar matig.

En dat is jammer in een film vol potentie. De wijdlopigheid gaat ten koste van scènes waarin de regisseuse op lichtzinnige of humoristische wijze een harde noot wenst te kraken. Die scènes slaan dood op de breedte van het verhaal.

Datzelfde geldt voor dingen als melancholie en droefenis. Altijd fijne sensaties om in een film te beleven. In deze film lukt dat niet. Sensaties verzinken in de breedvoerigheid. Ze verdwijnen onopgemerkt in het netwerk van plotlijntjes en komma's dat de film zo beheerst.

De film was voor mij een lichtelijk frustrerende en lange zit.

Zoals veel genrefilms uit Hongkong vertegenwoordigt “A Chinese Ghost Story” niet een enkel genre maar een wilde mix van genres. Martial Arts, Horror, Splatter, Komedie. Ze zijn allemaal in deze film vertegenwoordigd. Het is veel. Naast dynamisch gechoreografeerde vechtscènes en stop-motion die allerhande creaturen tot leven wekt is er zelfs ruimte voor een stukje musical met dans en zwaardvechtacrobatiek.

Ook de romantiek wordt niet vergeten. Tussen alle hectiek door valt de film soms zelfs even stil om ruimte te geven aan poëtisch getinte scènes die de opbloeiende liefde tussen de twee belangrijkste personages gestalte geven. Scènes die subtiel worden bijgelicht met dromerige beelden van een zwart-blauwige avondhemel. Met beelden van bladeren die zachtjes van bomen vallen en worden weggedragen door een zwoele herfstwind. Ook beelden van gordijnen die afwisselend sfeervol stillekens en luidruchtig turbulent bewegen, ontbreken niet.

Een verlaten tempel in een naargeestig bos. Het is een decor waar een betoverend schone vrouwelijke geestverschijning de kijker pleziert met haar aanwezigheid. Een verschijning waar de jonge tollenaar Ling Choi San die belastingen komt innen in een klein plattelandsdorp en noodgedwongen in de tempel moet overnachten, als een blok voor valt. Het is het begin van een leuk, veelzijdig en hectisch sprookje. A Chinese Ghost Story vertelt van een liefde, maar is wel een liefdesgeschiedenis die is doordrenkt met actiescènes, komische intervallen en angstaanjagende verschijningen. A Chinese Ghost Story is een fijne levendige film.

Tot slot nog interessant/frappant om te vermelden: Leslie Cheung die de jonge belastinginner speelt, pleegde in 2003 op 46-jarige leeftijd zelfmoord door van het Mandarin Oriental Hotel in Hongkong te springen. Hij leed aan klinische depressies. Als je hem in de film ziet opereren, is dat absoluut niet een gedachte die opkomt. Joey Wang die de bekoorlijke geestverschijning speelt, werd jarenlang getypcast met rollen van een getormenteerde geest op zoek naar de ware liefde met een sterke wens om als mens te reïncarneren. Ze hield het acteren op den duur voor gezien. Best jammer.

Niet best. Een film à la Cyrano de Bergerac maar dan met highschool tieners. En met in plaats van een kansloze man een kansloos meisje in de hoofdrol. Hoe origineel. De film doet alle dramaturgische clichés aan en volgt het bekende lijntje met wat strubbelingetjes die heel gewoon naar een happy end leiden. Een eigen identiteit heeft de film niet en heel boeiend is de film dan ook niet.

Ach, in het begin is het allemaal nog wel aandoenlijk. Het nerdy hoofdpersonage Sierra slaagt erin om met opgewekt acteerwerk sympathie op te wekken en is eigenlijk best een leuk personage met een zekere finesse. Haar entourage is dan weer erg stereotiep ingevuld en een stuk minder boeiend. Haar beste vriend is zwart en homoseksueel, dekt daarmee heel geëngageerd meteen twee minderheden af en is de amusante oppervlakkigheid zelve. Verder figureren de gebruikelijke verwende cheerleadende krengetjes en is er natuurlijk de prince charming waar Sierra haar zinnen op heeft gezet. Oppervlakkig geschetste figuren die weinig interessant zijn.

Sierra Burgess is a Loser is een film met sympathieke momenten in een fantasieloos verhaal met fantasieloze karakters. Daarmee is alles wel gezegd.

In deze film krijgt de mensheid weer eens te maken met een gevaar van apocalyptische omvang. Vliegende monsters zonder zicht maar met een scherp gehoor verspreiden zich over de wereld, doden mensen en creëren chaos.

Wie de film A Quiet Place (2018) heeft gezien, zal het basisverhaal herkennen. Een gezin met een dove dochter bevindt zich in een dreigend einde-der-tijden scenario en moet waken voor geluid. Het lijkt een rip off. Toch is het dat niet. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Tim Lebbon en is in die zin origineel en heeft met die andere film niets te maken.

Toch zal John R. Leonetti bij de totstandkoming van zijn creatie wel eens over de schutting hebben gekeken. De parallellen zijn in ieder geval onmiskenbaar. Ik vermoed dat de gebeurtenissen in de roman (die ik niet heb gelezen en dat ook niet ga doen) zijn verrijkt met visuele inspiratie die uit A Quiet Place tot de regisseur kwam. De vergelijking tussen beide films valt overigens in het nadeel van the Silence uit.

Nee, het is bepaald niet geweldig wat de film ons voorschotelt. Het verhaal zit nogal krakkemikkig in elkaar. Met ongerijmdheden en onlogische keuzes. Met een paar onnozele zijplotjes die als losse onderdelen aan de film hangen en geen emotionele of spannende meerwaarde bieden.

Ook voegt de film nergens bijzondere elementen aan het basisverhaal toe. De handelingen, acties en dialogen zijn in geen opzicht anders dan paniekerig en doortastend gedoe uit andere apocalyptische thrillers. Heel vergelijkbaar dus, maar dan wel opvallend tam in de uitvoering. Er zit maar weinig vuur in de acteurs.

De CGI kan er mee door. Hier en daar wekken de monsters de indruk dat ze nog niet helemaal klaar zijn voor hun optreden. Alsof nog enkele details die bij de kijker voor dreiging en afschrikking hadden moeten zorgen, nog niet aan hun uiterlijk zijn toegevoegd. Ik vond de monsters nogal grof geboetseerd. Best aardig gedaan, maar niet heel indrukwekkend.

Iets over het einde tenslotte. Het slot is erg lusteloos en haastig in elkaar geflanst. Precies volgens verwachting en zelfs zonder een voorspelbare twist. Daar waar je toch nog een knallertje verwacht, gebeurt ook al niets noemenswaardigs.

Als de film een juiste afspiegeling is van het boek, dan vrees ik voor de carrière van meneer Lebbon. Ik vrees ook voor de carrière van meneer Leonetti die de kijker wederom teleurstelt met iets matigs.

Silent Movie vertelt het verhaal van Mel Funn, een regisseur van stomme films die het lumineuze idee opvat om in een tijd dat de hoogtijdagen van de stomme film al meer dan 40 jaar geleden waren, een stomme film te produceren. „Slapstick is dead!“, bijt men hem toe. Pas als hij belooft dat de sterren uit de jaren 70 in zijn nieuwe project zullen spelen, krijgt hij groen licht van de studio.

Bovenstaand tekstje is ironisch genoeg nog op waarheid gebaseerd ook. Mel Brooks heeft echt lopen leuren bij Twentieth Century Fox om een hommage aan Harold Lloyd en Buster Keaton te mogen maken. Hem werd de deur gewezen. Een veel te riskante investering. Pas toen hij beloofde bekende acteurs in zijn film te laten spelen, mocht hij zijn gang gaan. Silent Movie werd geboren en werd een gigantische kaskraker.

Silent Movie is een erg grappige film. De film laat een leuke stille tocht langs memory lane zien. (Gezien door de ogen van nu natuurlijk. Bij het uitkomen van de film in 1976 waren de gezichten actueel). Vele bekende acteurs uit de jaren 70 passeren. Eén van hen is Marcel Marceau die heel paradoxaal en heel humoristisch het enige woord in de film uitspreekt. Dat feit bezorgde de film Silent Movie een plaats in het Guiness recordboek als de geluidsfilm met de minste hardop uitgesproken tekst.

Silent Movie vergezelt Mell Funn op zijn queeste om de sterren te strikken voor zijn film. Mel Brooks leeft zich in deze film helemaal uit met slapstick en absurde humor. Acteurs als Burt Reynolds, James Caan en Paul Newman spelen met verve zichzelf en koketteren op grandioze wijze met de clichés waarmee ze door de media zijn behangen.

Reynolds is hilarisch als extreem narcistische machoster. Anne Bancroft komt niet los van haar eeuwige liaison met Mrs. Robinson. Bij Paul Newman wordt zijn liefde voor de autosport geridiculiseerd. De film zit vol absurde karikaturen van acteurs die heel overdreven, heel herkenbaar en heel komisch zichzelf spelen.

Silent Movie is een tijdloze film. Even afgezien van de hedentendage niet meer zo bekende filmsterren, die je een beetje moet kennen om bepaalde specifieke humor op te kunnen pikken, is de film vooral een film vol tijdloze slapstick. De film is een heerlijke parodie vol absurditeiten en ook een met fijne details omhangen ode aan de stomme film.

Geweldig.

Silent Night van regisseur Camille Griffins neemt het aanstaande einde van de mensheid als aanleiding voor een bijeenkomst van een bevoorrechte familie in een groot landhuis en hun hopeloze afscheid van elkaar. Een afscheid getekend door valse gezelligheid en een merkwaardige wereldvreemdheid die de personages karakteriseert.
De film hanteert daarbij een fenomenale vorm van haatdragendheid en schreeuwerigheid die in elke scène overheerst en geen ruimte biedt voor nuances. De oppervlakkigheid, de hoge eigendunk en het egocentrisme van de personages werken verstikkend en voorkomen dat dingen als humor of ontroering hun weg in de film vinden. Mij zijn ze in ieder geval niet opgevallen.
De thema’s komen plastisch voorbij. De mens heeft het op deze planeet verbruid en zal niet overleven. Mensen die in grote auto’s rijden, in een groot landhuis wonen en een decadent feestmaal aanrichten, zijn de vermoedelijke hoofdschuldigen. De jongere generatie is boos omdat de oudere generatie zich laconiek bij het einde van de wereld neerlegt en de schuldvraag naast zich neerlegt. Als de champagne maar gekoeld is en het familiediner maar gezellig verloopt.
De personages zijn vervelend. Zelfs de spannende momenten die zich op elke familiebijeenkomst voordoen, worden niet scherpzinnig of humoristisch uitgespeeld, maar verdwijnen in de irritante laag ongeïnteresseerdheid die de schematisch vormgegeven personages bezitten. Het is vermoeiend om te aanschouwen.
Omdat het concept van de film blijft volharden in het weergeven van de onbuigzaamheid van de personages en er geen andere richtingen worden ingeslagen, is de zit vooral vervelend en zonder betekenis.

Objectief gezien is de film niet heel goed. Er is niet veel dat enthousiast maakt. Eerder het tegendeel is waar. Toch zijn er vreemd genoeg ook in een matige film als deze altijd wel dingetjes te vinden die de film nog redelijk kijkbaar maken.

Het verhaal deugt op zich wel. Het begin is zelfs gewoon leuk. Het begint tamelijk veilig maar dat verandert snel als de volgende zinsnede voorbij komt: You scared, ain't ya? You should be! Christmas Eve is the scariest damn night of the year! You see Santa Claus tonight you better run boy, you better run for ya life! En het gaat los. Een foute kerstman gaat vervolgens flink tekeer. Het is een alleraardigst begin.

Daarna stort de amusementswaarde met het inbrengen van wat traumaverwerking en sfeerwerking op een kostschool behoorlijk in. Een sadistische moeder overste die van de clichés aaneen hangt, verandert daar weinig aan. Het boeit matig.

Om nu te zeggen dat de film na de schitterende opening compleet inzakt, zou onwaar zijn. De film suddert inderdaad zonder veel opwinding voort maar heeft in het vervolg nog wel enkele spectaculaire kills in het verschiet, die echt de moeite waard zijn. Om de kills heen is de amusementswaarde echter niet hoog en is de zit lang.

De killer wordt erg gemakzuchtig gestalte gegeven. De psychologische motivering voor zijn gruweldaden speelt een belangrijke rol, maar wordt erg oppervlakkig behandeld. De woorden naughty en punish kwamen in dit opzicht vaak langs. Ook hier weinig uitstraling. Het werkte allemaal erg op mijn lachspieren. Funest voor de beleving.

Het acteerwerk is hopeloos. De setting ziet er goedkoop uit en heeft geen aandeel in het creëren van een horrorsfeer. De aankleding deed erg denken aan die van een brave jaren 70 tv serie waarvan ik ooit eens een aflevering bekeek. The Brady Bunch heette dat. Vertaal die serie naar deze film en je hebt een aardig beeld van sfeer, setting en personages.

Bij elke slecht uitgewerkte film die met charme en enthousiasme en liefde in elkaar is gedraaid (zoals deze), heb ik altijd de neiging om de mantel der liefde tevoorschijn te halen. Helemaal als het om slasherfilms uit de jaren 80 gaat. Toch wel een favoriet genre van me. Ik gebruik de mantel af en toe, maar zeker niet altijd. Dat laatste zou immers betekenen dat alles maar kritiekloos door mijn strot gedouwd kan worden en de objectieve waarneming als gevolg daarvan vertroebelt. Ik probeer dat altijd te voorkomen. Met wisselend succes. Dat wel. Aan deze film kwam geen mantel te pas. De film biedt simpelweg te weinig.

Silent Night is gewoon een matige film.

The Silent Partner is zo'n heerlijke film die de kijker weer eens duidelijk maakt dat een spannende thriller niet altijd aaneen hoeft te hangen van grote hoeveelheden actie, van talloze plot twists (met natuurlijk een overdonderende last minute plot twist als afmaker) of allerlei andere adrenaline opwekkende gimmicks om vermakelijk te zijn. Een goede thriller kan ook goed vermaken zonder opgeklopte middelen, namelijk met een intelligent verhaal.

Scenarioschrijver Curtis Hanson (in jaren daarna ook verantwoordelijk voor nog meer mooi werk waaronder L.A. Confidential (1997)) neemt een intrigerende basissituatie en bouwt daar heel consequent op voort. Hij voegt toe, maakt het een graadje erger, laat het beheerst escaleren. Beheerst, want de film verliest nooit zijn rustige, bedachtzame ritme. De situatie escaleert met een nuchtere koelheid die een ongelooflijk spannende uitwerking heeft. Enkele korte geweldsexplosies binnen die ijzige verteltrant zijn nodig voor de karaktertekening van de antagonist. Ze gebeuren vrij onverwacht en doen je even schrikken. Vervolgens vervalt de film weer in zijn rustige cadans die zo heerlijk onheilspellend aanvoelt.

Met Elliot Gould en Christopher Plummer. Gould is ijzersterk als bankbediende die zijn werk op de scheidslijn liggend tussen routine en verveling uitvoert. Hij is de schijnbaar deugdzame variant van een lamlendige buitenbeen. Plummer verrast als metroseksuele misdadiger en enge gentleman psychopaat. Beide vertolken dubieuze karakters die met uitstekend acteerwerk indringend tot leven komen. De vrouwelijke inbreng dient voornamelijk om een romantisch subplotje te vullen. Beetje cliché en misschien niet echt nodig, maar (omdat het understatement in deze scènes overheerst) goed te doen.

The Silent Partner is een ijzersterke film.

Aan Silent Running bewaarde ik hele vage herinneringen. Ooit eens voorbij gekomen op een Duitse tv-zender, vermoed ik. Ik herinnerde mij een groot ruimteschip, een koepel met planten en schattig waggelende robotjes. En dat klopte allemaal. In die zin een leuke herziening.

De regisseur heet Douglas Turnbull. Geen grote naam in het regisseur vak. Wel een grote naam als het aankomt op special effects. En dat aspect van film maken beheerst hij goed. Hij deed de effecten bij 2001: A Space Odyssey (1968) en Blade Runner (1982). Om maar wat te noemen. Het regisseren van films is duidelijk andere koek. Ik vond de film tegenvallen.

De boodschap van de film is nog steeds actueel en verdient het om gehoord te worden. De film stamt uit de jaren 70. De tijd waarin vervuilende industrieën groot werden en de tijd waarin kant-en-klaar producten in opmars kwamen. De film brengt een logische tegenreactie en pleit voor gezond eten en het behoud van het groen op deze planeet. Heel lovenswaardig, maar voor het kijkplezier zijn een ideële boodschap en wonderschone entourages niet voldoende.

Als Bruce Dern in zijn monnikspij door de kassen struint en zijn plantjes bewatert met een gietertje en onderwijl nog een eekhoorntje aait en voert, terwijl op de achtergrond de verschrikkelijke kitsch van Joan Baez uit de speakers knalt, komt dat wel heel erg opgelegd emotioneel en manipulatief over. Het pastorale plaatje sorteert ontegenzeggelijk een effect. De één zal ongetwijfeld kirrend van genoegen en met tranen in de ogen toekijken. Op mij werkt zoiets averechts. Het ligt er veel te dik op. En aan Joan Baez heb ik een verschrikkelijke pesthekel.

Bruce Dern is de man in monnikspij. Het grootste deel van de film is hij solo bezig. Een prima acteur en als acteur geen vervelende verschijning. Het is alleen dat zijn personage niet heel veel te doen heeft en dat de dingen die hij wel doet niet heel constructief zijn voor het behoud van het groen. Klunzig en enigszins geraakt door de waanzin sleept zijn personage zich door de film. Het deed me niet veel. Wel moet ik toegeven dat de afloop bij mij zowaar een opgeluchte glimlach tevoorschijn toverde. Blijkbaar onbewust toch een beetje geroerd geraakt.

Silent Running heeft een magnifieke setdesign. Echt prachtig. De film vertelt een belangrijke boodschap en heeft een prettige hoofdrol. Ondanks die ingrediënten werkte de film op momenten langdradig en meanderde vooral tamelijk wijdlopig voort. Hij pakte me niet echt.

Tot slot nog iets opmerkelijks. Iets dat ik pas na afloop ontdekte. Iets dat merkwaardig genoeg is om te delen. In de film komen drie schattige waggelende robotjes voor (formaat R2-D2). In de robotkostuumpjes bevinden zich mensen zonder benen, die zich omgedraaid in de kostuums op hun handen voortbewegen. Tijdens het kijken bracht ik de robotjes nergens in verband met mensen in pakken. Ik dacht echt aan mechanische constructies. Ik was verbaasd toen ik dit las.

Een herziening van (nog steeds) een hele leuke film. Een verhaal zonder veel franje dat (à la Spielberg) vanuit het perspectief van een beginnende tiener wordt verteld. In deze film ligt het perspectief bij de jonge gehandicapte Corey Haim. Door zijn ogen beziet de film de opschudding die een weerwolf in een kleine gemeenschap veroorzaakt.

Het verhaal ligt met zijn setting in een ons-kent-ons-stadje op een bedje van behaaglijkheid. Zelfs als de horror toeslaat, verdwijnt dat vreemde behaaglijke sfeertje nooit helemaal. De momenten van suspense en horror lijden er gelukkig niet onder. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die momenten na vele jaren nog steeds behoorlijk spannend vond.

Het is zo’n film die een beetje als een eng sprookje aanvoelt. Dat wordt vooral veroorzaakt doordat het vertelperspectief bij Haim ligt. Zijn wereld is een avontuurlijke wereld waarin kattenkwaad, strips, zusje pesten en dergelijke centraal staan. Toch levert die verteltrant geen onschuldige en kindvriendelijke film op. De horror is wel degelijk volwassen. Neem alleen al de transformaties van de weerwolf. Die zijn met behulp van prachtige speciale effecten angstaanjagend genoeg. Toegegeven, met een hele kritische blik, zie je het beperkte budget er soms wel een beetje aan af en oogt het soms wat kunstmatig, maar met een nostalgische inborst kijk je daar gemakkelijk en graag overheen.

De film mengt horrorelementen met die van een whodunnit. De vraag wie de weerwolf is, houdt de jonge Haim erg bezig. De acties die hij onderneemt om de wolf te ontmaskeren leiden tot benauwende momenten van suspense en spanning. De film deed me op die momenten erg denken aan Summer of 84 (2018), hoewel die film natuurlijk van een veel latere datum is.

Leuke rol van Gary Busey als goedaardige maar drankzuchtige oom, die tegen zijn wil betrokken wordt bij het oplossen van het weerwolf mysterie. Zijn aanwezigheid zorgt voor wat leven in de brouwerij en bewerkstelligt een dramatisch en een voorzichtig komisch laagje. Busey zet zijn personage wel wat vet aangezet neer, maar dat kon ik goed hebben.

Bekeken met een zwak voor horror uit de jaren 80 en een nostalgisch gemoed is de film zeer genietbaar. Als je de film puur met een zakelijke hedendaagse blik bekijkt, zal hij waarschijnlijk tegenvallen.

Voor een bovengemiddelde waardering is een ruime dosis aan nostalgische gevoelens nodig. Nou, die bezat ik dus.

Silver Haze van de Nederlandse regisseur Sacha Polak drijft op het hoofdpersonage Franky dat met geweldig acteerwerk van Vicky Knight tot leven wordt gebracht. Ze speelt een vrouw die door fysieke en psychische littekens is getekend. Het personage ligt dichtbij de werkelijke persoon die Vicky Knight is. In Polak’s film Dirty God (2019) speelde Vicky Knight een dergelijk personage overigens ook al eens.

Knight was als achtjarig meisje slachtoffer bij een brand in een pub in 2003. Zij raakte ernstig verbrand en verminkt. Twee neefjes overleefden de brand niet. Knight werd gered door een man die later overleed aan zijn verwondingen. Ze was dan wel gered maar het fysieke en geestelijke lijden was bepaald niet voorbij. Ze probeerde haar littekens te verbergen omdat ze op school ernstig werd gepest. Ze werd monster genoemd en geestelijk en fysiek mishandeld.  "I got lighters in my face, fags waved around near me. I got beaten up. I’ve been called Freddy Krueger I don't know how many times"

Veel overeenkomsten met het personage Franky dat samen met haar jongere zus bij haar geestelijk labiele moeder inwoont die vervelend treiterend aanwezig is. Het zijn drukkende leefomstandigheden voor Franky die niet profijtelijk zijn voor de gemoedsrust, haar niets leren over normale intermenselijke relaties en geen bijdrage leveren aan het opbouwen van een normaal leven. Als Franky verliefd wordt op een vrouw die evenals zij hevig getroebleerd is, blijkt dan ook dat ze geen idee heeft hoe een relatie werkt, laat staan dat ze weet hoe ze die kan opbouwen.

Twee vrouwen met trauma’s in een destructieve verhouding. Het zou zelfs voor een geoefend relatietherapeute een enorme uitdaging zijn. De relatie wordt door Polak trouwens niet erg diepzinnig uitgeplozen. Momentjes van geluk worden overschaduwd door onvoorspelbaar gedrag en verbeten geruzie waar Franky geen raad mee weet. Mooie melancholieke beelden zorgen voor een brokje emotie maar brengen de kijker geen toenadering. Er is afstand en weinig inleving. De sociale, mentale en fysieke ellende die over de kijker wordt uitgestort wordt gepresenteerd in een mengelmoes aan indrukken die geen coherent en aangrijpbaar geheel vormen.

Silver Haze is stilistisch goed en heeft een uitstekende actrice in de hoofdrol. Inhoudelijk was ik niet erg onder de indruk. Emotioneel betrokken raakte ik nooit. De vloek van Polak. Bij ander werk van Sacha Polak overkwam me hetzelfde.

Fijne western van Lawrence Kasdan die samen met broer Mark ook verantwoordelijk is voor het script. Hij maakt een vermakelijke western die weliswaar thematisch geen nieuwe wegen inslaat maar de oude paden wel heel aangenaam bewandelt. De pioniers trekken op. De nieuwe tijd lonkt. Silverado verhaalt van de zwanenzang van de laatste revolverhelden en doet dat met een aangenaam ensemble.

De film vertelt twee verhalen. In de eerste helft vertelt de film over vier helden die elkaar tegenkomen, gaan samenwerken en een aantal beproevingen doorstaan. De tweede helft van de film staat in het teken van hun strijd tegen een corrupte wetsdienaar en een wreedaardige veebaron. Het is een aangenaam groepje revolverhelden dat samen een grote verscheidenheid aan thema’s vertegenwoordigt. Racisme, uitbuiting, vrijheidsdrang, rebellie, zelfbehoud. Om maar wat te noemen. Mooie beelden en mooie filmmuziek onderstrepen de nostalgie die onvermijdelijk komt bovendrijven bij het zien van de weidsheid van de prairie, de huifkarren van de pioniers, de saloons, de revolverhelden, de gevechten en natuurlijk het slotduel.

Een prima ensemble ook. De personages van Scott Glenn, Kevin Kline, Kevin Costner en Danny Glover vormen het centrum van de film. Mij beviel vooral Kevin Kline erg goed. Jammer dat hij zich verder amper in westerns heeft laten zien. Volgens mij alleen in Wild Wild West (1999), maar die film staat niet hoog aangeschreven en heb ik op moment van schrijven nog niet bekeken. Fijne bijrollen ook. Jeff Goldblume, Rosanne Arguette, John Cleese en Brian Dennehy zorgen met hun inbreng voor een paar leuke momenten. En in het geval van Cleese zelfs voor een paar komische momenten.

Silverado is een heerlijke western met mooie beelden, goede actie, een goede score en aangename personages. Ik heb me goed vermaakt.

Zoals de titel al prijsgeeft gaat in de film Simón de la Montaña over Simon. Simón is een aparte jongen. Een jongen die geen geestelijke handicap heeft maar net doet alsof hij die wel heeft. Waarom hij dat doet is niet direct duidelijk en wordt eigenlijk ook niet duidelijk. Wat wel duidelijk merkbaar is aan Simón is dat hij zich zichtbaar op zijn gemak voelt in de omgang met leeftijdsgenotem met een geestelijke handicap. Hij voelt zich er meer thuis dan in zijn eigen huis, waar de relatie met zijn moeder niet erg goed is. Ook met gezonde leeftijdgenoten heeft hij geen connectie.

De oorzaak van zijn merkwaardige voorkeur en navenante gedrag blijft vaag. Erg uitgebreid uitgesponnen worden de dingen in de film niet. Veel blijft giswerk. Simón is dan ook een ongrijpbaar personage. Heel geleidelijk geeft de film trouwens wel meer inzicht in de gedachtewereld van Simon, maar dat gebeurt mondjesmaat en in kleine brokken. Aan het einde van de film is er nog veel aan het wezen van Simón dat ongeopend is gebleven. Duidelijk is in ieder geval dat hij zijn heil bij een groep mensen zoekt waarmee hij geen enkele zichtbare connectie heeft. De film slaagt er in zijn verloop trouwens wel in om op het gevoelsmatige vlak de kijker over te halen om Simón's keuzes met steeds minder scepsis te bekijken. Knap om dat gevoel zonder veel intellectuele uitleg op te kunnen wekken.

Simón de la Montaña is een ongewoon drama dat mensen met een geestelijke beperking als volwaardige mensen neerzet. De jonge mensen waarmee Simón omgaat zijn echte pubers. Ze zijn baldadig, zoeken de grens op, hebben lekkere lol en laten de hormoontjes opspelen. Simón wordt uitstekend gespeeld door Lorenzo Ferro die zowel in agressieve scènes als in gevoelige scènes overtuigt en daarnaast zijn personage een grote stoot levensvreugde laat uitstralen. Het is vooral dankzij het optreden van Ferro dat de film bleef intrigeren.

Het uitleven van de levensvreugde levert een aantal leuke scenes op. Het zijn scènes die je nader tot de personages brengen. Op de meeste momenten houdt de film echter een bepaalde afstand in acht en kijkt de film naar de wereld zoals Simón dat waarschijnlijk doet. Hij doe dat met een oppervlakkige investering in hetgeen hem overkomt. Hij doet dat zonder van veel emotie blijk te geven. Hij doet dat op een rusteloze, onverantwoordelijke en terughoudende manier. Het is vooral daarom dat Simón’s zoektocht naar saamhorigheid me nooit echt raakte.

Een verdwenen femme fatale (sexy Blake Lively) maakt dat een overenthousiaste Anna Kendrick als een selfmade Miss Marple een zoektocht begint om haar te vinden. Zie hier de intrigerende opzet van de film die in het verloop langs twists en intriges flitst en zo gedurende lange tijd een aardig kat- en muisspel te voorschijn tovert.

Grappig, een beetje spannend en gevangen in een leuke Franse score oogt en voelt de enthousiaste zoektocht fris en verveelt geen moment. Het is zelfs zo dat met wat goede wil de film genoeg raakvlakken met de realiteit heeft, om geloofwaardig te zijn zodat je aan inleving kunt doen en er iets van spanning ontstaat.

Dat werkt prima. De film kijkt op die manier lekker weg. Tot een bepaald moment. Tot het moment dat de film ten onder gaat aan een groteske escalatie van spitsvondige toevalstreffers en er zelfs met veel goede wil geen raakvlakken met enige vorm van realiteit meer kunnen worden bewerkstelligd. De inleving is meteen weg. De spanning en de lol in de film volgen daarna snel.

In het laatste stuk film verdwijnen alle serieuze thriller- en mysterie elementen definitief in een lachwekkende ontknoping. Alle onzinnige remmen gaan los en de thriller met een snedige ondertoon is opeens een persiflage van een thriller met een snedige ondertoon geworden.

Het subtiele van de snedige laag is weg. De dubbele bodems werken op de lachspieren. De intriges voelen wanhopig en vergezocht. Van spanning en inleving is geen sprake meer. Het is over.

De weg naar het einde van de film is daarna nog lang en onrustig. Anna Kendrick en Blake Lively maken de weg minder vervelend. Beide zijn prettige actrices. Ook onder deze omstandigheden.

Gevangenissen zijn interessante oorden. In gevangenissen heerst een strenge discipline waaraan niemand uit vrije wil onderhevig wil zijn. De gevangene wordt altijd geobserveerd en is gedwongen om steeds dezelfde strikte rituelen uit te voeren. Het is een dankbare setting om een verhaal te vertellen dat groepsgedrag thematiseert en een enkele figuur uit de groep nader belicht.

Het verhaal draait om een theatergroep. De film is op waarheid gebaseerd. In hoeverre dat klopt, weet je natuurlijk niet, maar feit is wel dat er in de Sing Sing Correctional Facility in de staat New York een programma is opgezet met de naam “ Rehabilitation Through The Arts”. Het doel van dat programma is dat gevangenen zichzelf door middel van kunstzinnige workshops beter gaan leren kennen. Kunstzinnige ontplooiing schijnt hen te helpen om beter voorbereid de wereld buiten de gevangenis weer in te stappen.

De protagonist is een fictief karakter. Andere elementen zijn dat niet. De authenticiteit is er bij gebaat. Zo werd de film in diverse voormalige gevangenissen opgenomen. Ook worden de meeste rollen vertolkt door echte gevangenen. Het is daarnaast opmerkelijk en verfrissend dat de film niet met de gebruikelijke clichés komt aanzetten. Geen geweldsscènes. Geen opschudding op de binnenplaats of in de eetzaal. Regisseur en schrijver Greg Kwedar kijkt achter de clichés.

Hij legt de nadruk op de gevangene als mens. Niet dat dit een diepzinnige portrettering van de karakters oplevert. Nee, helemaal niet. Kwedan knaagt slechts aan de oppervlakte van de personages. Die insteek zal met pragmatisme te maken hebben. Het aantal karakters dat een belangrijke positie in het verhaal inneemt, is gewoon te hoog om op individuele basis dieper onderzoek uit te kunnen voeren. En de protagonist? Voor hem geldt dat hij in de loop van de film steeds minder als protagonist herkenbaar is. In beginsel is hij de drijvende kracht achter de theatergroep. In de loop verdwijnt dat beeld meer en meer en wordt hij deel van het geheel en even zichtbaar als de andere personages.

Sing Sing is een krachtig gevoelsdrama dat zonder kitscherige pretenties emotie oproept en de kijker weet te overtuigen dat achter iedere gevangene een mens schuilt. Sing Sing is een boeiende film die weet te prikkelen en te ontroeren. Goeie film.

Wauw, wat een verrukkelijke lekkere heerlijke film.

Allereerst de score. Die is mooi. Goeie muziek. Fijn. Fijn.

Dan de rest. Ook fijn. Het verhaal speelt in de jaren '80. De setting en de sfeer uit die jaren zijn herkenbaar weergegeven. Vooral door de muziek natuurlijk. Maar ook door de kleding en het straatbeeld. Het ziet er allemaal vreemd herkenbaar uit. Je vindt het ook terug in de sfeer. De sfeer van uitzichtloosheid en depressiviteit, die goed is getroffen. Leuk hoor. Niet leuk leuk, maar op een herkenbare manier leuk, bedoel ik dan.

Het acteerwerk is goed. De hoofdpersonages zijn geloofwaardig en net interessant genoeg uitgediept. De overige personages zijn tamelijk wacko, lichtzinnig en vrolijkmakend. Ze geven de film een fijne en luchtige inkleuring, waardoor het algehele filmsfeertje redelijk luchtig kan blijven.

In het verhaal komt wel wat serieuze thematiek voorbij, maar die vreet niet al te diep in. Werkloosheid, armoe en (echt)scheiding passeren meer als een gegeven dat simpelweg deel uitmaakt van het leven van de personages. Er wordt niet heel emotioeel of lang bij stil gestaan. Het is er gewoon en heeft weinig impact op de toon van de film. Die blijft overheersend blij en vrolijk.

“Sing Street” is een prettige feelgood met gekke en innemende personages. Werd er blij en vrolijk van.

De eerste paar minuten lijkt de film op een detective uit de jaren 40. Sfeervolle zwart-wit beelden. Stemmige orkestrale muziek. Een mannelijke voice-over die verklarende taal spreekt. Een mysterie is aanstaande. En dat klopt ook, maar het brave film noir sfeertje waar de opening heel eventjes aan refereert, moeten we maar snel vergeten. Braaf is de film allesbehalve.

De film grossiert in vele schokkende beelden. De focus ligt op een driehoeksverhouding tussen een detective en twee zwakzinnige vrouwen. Binnen die verhouding gebeuren de dingen op uitvergrote wijze. Van normaal gedrag is geen sprake. De personages zijn getraind in het uitvoeren van extremen. Het gaat over marteling, kotsen, vraatzucht, incest, shocktherapie en meer van die dingen. Perversiteiten zogezegd. Gefilmd in veilig zwart-wit, denk je dan. Nee hoor. Op een of andere manier is het aanzien van perversiteiten daardoor juist confronterender. Ik zie liever iemand in kleur kotsen, denk ik.

Behalve verwondering over de vele perverse scènes die voorbijkomen, maakt de film weinig los. De personages acteren op overdreven wijze. Heel theatraal in een heel theatraal decor. Denk hierbij aan het acteren in een silent. Het stoorde me.

Van enig verhaal is amper sprake. De film bestaat vooral uit een opeenvolging van shockerende scènes. En ik moet eerlijk zeggen dat een zoveelste schokkende scène halverwege de film al een stuk minder shockeffect sorteert dan in den beginne. Als het verhaal dan verder weinig ontwikkeling heeft en niet heel boeiend is, duurt het maar lang tot het einde.

Een paar momenten helpen dan. Zo spreekt één van de vrouwelijke personages met een Frans accent. Als zij af en toe in de camera tot de kijker spreekt, is de associatie met een komische serie treffend. 'Allo 'Allo! Vloeken in de kerk natuurlijk, want niet komisch bedoeld, maar zo klinkt het wel. Hoe dan ook, zo'n ongewild leuk moment helpt erg goed bij het beter verteren van de film, die met zijn speelduur van twee uur veel van het concentratievermogen vraagt.

Het is weer december en dan stikt het weer van de luchtige romantische komedies in een kerstsetting. Inwisselbare films die gemakkelijk zijn te voorspellen. Single All the Way (die titel alleen al) is van hetzelfde laken een pak. Het enige bijzondere aan de film is dat het stel dat voor elkaar bestemd is, maar eerst allerlei hobbeltjes moet nemen om tot dat inzicht te komen, homoseksueel is. Die afwijking van de standaard maakt de film niet beter. Single All the Way is een matige film.

Ik doe het mezelf altijd weer aan. In december kijk ik één of twee kerstfilms. Hou het maar op een traditie. Ze vallen meestal tegen. Vaak druipt de zoetsappigheid eraf. Vaak is de humor ver te zoeken. Vaak staan de personages veraf van realistische karakters. Vaak wordt met goedkope trucs gepoogd om gevoelens van ontroering en gelukzaligheid op te roepen. Al die zaken herken ik in deze film. Soms ben ik er vatbaar voor. Meestal erger ik me verschrikkelijk.

Bij het kijken naar deze film wilden de gesuikerde sentimenten niet echt binnen komen. Het verhaal stelt niets voor en verloopt op de automatische piloot. Elk greintje creativiteit ontbreekt. Kennelijk vond de maker het wel voldoende creatief om zijn film te centreren rondom een mannelijk stel en het verhaal verder maar gemakkelijk in te vullen. Erg saai. Erg gemakkelijk. Erg nietszeggend. Erg standaard..

Misschien is Single All the Way wel het begin van een reeks wegwerp-komedies voor de LGBT gemeenschap. Prima. Dan horen ze er helemaal bij. Ik denk niet dat het een stap vooruit is.

Tegenvallend vervolg op Sinister. De ingrediënten zijn dezelfde gebleven, maar veel minder sterk uitgewerkt.

Het verhaaltje heeft met een spookhuis, een oud geheim en een gezinstrauma wel potentie. Het verhaal is echter heel toonloos en oppervlakkig uitgewerkt. Van enige intensiteit is geen sprake. Het dramatische element ontbreekt daardoor eigenlijk volledig.

De hoofdengerd blijft ditmaal jammer genoeg op afstand. We moeten het vooral doen met eng bedoelde kindertjes en met gevonden amateurfilmpjes die worden afgespeeld. Niet eng.

Behoudens een beetje duistere sfeer brengt de film geen enkele beklemming of spanning. Met een mager schrikeffectje hier en daar houdt het wel op. Het is veel te weinig.