Opinions

Prima film die wat mij betreft eigenlijk bij één scene echt het niveau van de 5* weet te halen, namelijk tijdens de officieuze rechtzaak. Daar bereikt de film een vrijwel uniek hoogtepunt die voor mij de klassiekerstatus van deze film geheel rechtvaardigt, met een als 'M' meesterlijk spelende Peter Lorre. Verder kent het een heel degelijk, maar ietwat vergezocht verhaal, waarin met de rol van de bedelaars als slimme vondst uitblinkt. 3,5*.

Medem trakteert ons op zo'n film waar je achteraf in je stoel naar de aftiteling blijft staren. Een lach, een traan, een kippevelmoment, het zit er allemaal wel in, zonder dat het een sentimenteel gedoe wordt. Het thema is vrij conventioneel en biedt weinig ruimte voor de mystieke/poëthische beelden die Medem graag in zijn films stopt, maar de ruimte die er is weet Medem wel te gebruiken. Hij slaagt er ook in om aan het conventionele een fraaie draai te geven en wist me als kijker zo nu en dan te verrassen.

Door de Spaanse filmcritici is de film vrij kil ontvangen, geen idee waarom, want de recensies die ik heb gelezen kan ik niet delen. De film zou "een tranentrekker", "zonder excentrieke personages", "geforceerd" en "onlogisch" zijn (knap als je vooral logica zoekt in de films van Medem, of eist dat het met zo'n thema excentrieke personages bevat...). Zoals gezegd kan ik die kritiek niet delen, de intentie van Medem is om een soort ode aan het leven en aan vrouwen/moeders te maken ("mama" betekent zowel moeder als borst in het Spaans), en daar is hij met dit drama in geslaagd.

Penélope kruipt in de huid van Magda en laat zien dat ze ook moeilijke rollen onder de knie heeft, de film draait om haar personage en staat of valt dus met haar prestatie. Een Goya-nominatie zit er wel in, want op een gegeven moment zit je naar een onherkenbare Penélope te kijken, ver weg van de typetjes uit romantische komedies die ze vaak speelt.

Medem heeft gezegd dat je je door de film onbevooroordeeld mee moet laten voeren, en dat is een goede tip (jammer dat de professionele filmcritici zijn advies niet volgden). Het duurt even voor de film op gang komt, en het blijft lang in de conventionele hoek hangen, maar weet daar uiteindelijk uit te ontsnappen.

Vlekkeloos is de film niet, zelf vond ik de scenario's (het ziekenhuis, haar appartement) véél te luxe en te volmaakt, niet één vlekje, niet één kreukel... Dat komt onnatuurlijk over, en ook in de rol van haar arts ontbreekt het aan geloofwaardigheid. Het is niet Medem's meesterwerk, daarvoor is de opzet veel te bescheiden, maar een 3,5* zit er wel in.

Mooi gemaakt en een lief filmpje, over een groep kinderen uit beschadigde gezinnen die in een opvanghuis wonen. Fijn om gezien te hebben, het is fraai en sympathiek maar het mist wat om een topper te zijn, en dat gevoel heb ik eigenlijk altijd bij animaties / stop motion uit Frankrijk. 3*

Geen onaardige scifithriller over androids. Het bekende verhaal, waarbij men in dit geval wel een militaire android als wapen wil creëren (wat overigens inmiddels ook werkelijkheid is, behalve het artificial intelligence-element dan), het vermaakt en is best boeiend. 3*

Mooie film die met de minuut beter wordt, en dat gaat zo door tot aan de aftiteling. Zonder te weten waar de film precies over ging begon ik eraan, het begin was dus even zoeken voor mij en de kracht van de film ontging mij op dat moment, maar uiteindelijk sleepte het me helemaal in het verhaal.

Het is een soort van coming of age film-die zich afspeelt op de vooravond van de machtsgreep in Chili. Over het acteerwerk van de drie tieners valt niets te klagen, hun relaties, verschillen en overeenkomsten maken de film juist zo boeiend. Een hele ruime 3,5*, richting 4*.

Onderhoudende film voor de jeugd, en een film die je niet al te serieus moet nemen. Deze hadden ze wel Indiana Jones beyond Thunderdome moeten noemen, want met Mad Max heeft het weinig te maken. Een vermakelijke jeugdfilm is het wel geworden. Als zodanig krijgt het van me een ruime 2,5*

Actiefilm met veel explosies en zonder script. Van de originele Mad Max was ik niet onder de indruk (2*) dus hier had ik weinig verwachtingen bij, kon alleen maar meevallen dacht ik, maar zo erg had ik het ook weer niet verwacht. Er wordt zichtbaar slecht geacteerd, als er gevochten wordt is het zelfs lachwekkend, met dat niveau snap ik niet dat deze film genomineerd werd, ook al was het vanwege andere 'kwaliteiten'. Fury Road is een film geworden met veel actie, ontploffingen en vooral heel veel onzin die buiten dat niets te bieden heeft, het gaat kortom nergens over. Het pakte me totaal niet, o.a. omdat ik zowat elke minuut erop gewezen werd hoe slecht dit is, zijn het niet de kitscherige designs dan waren het wel het slechte acteerwerk of de 'dialogen' wat mij uit de film haalde. De film heeft geen emotie, geen spanning, geen basis en geen richting, het is twee uur lang staren naar onzinnige achtervolgingen door de woestijn met onzinnige gebeurtenissen en explosies, zo zwaar over de top dat het voor mij kitsch is. Niks voor mij. 1*

Geen slechte film, maar ik kreeg toch de indruk dat deze toch vooral op kinderen is gericht, die zullen meer van het concept van pratende dieren kunnen genieten dan volwassenen. Het wordt leuker wanneer ze op een eiland terechtkomen, maar even later zakt het niveau wel weer.

Een goede film voor kinderen, maar verder niet bijzonder. Geldt ook voor deel 2, al vond ik die net ietsjes beter.

Aardig, maar het is toch vooral een kinderfilm. Ik miste toch de humor die animaties als Ice Age en Shrek wel hebben.

Indrukwekkende film die vóór de aanslagen van Parijs werd gemaakt. We zien een journalist die infiltreert in een terreurcel die van plan is om in Parijs aanslagen te plegen. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd richting de ontknoping. Het geeft een idee van hoe het in zo'n terreurcel aan toe zou kunnen gaan en hoe mensen tot zoiets gedreven worden. Na deze film ben ik nu benieuwd naar de eveneens Franse film Nocturama (2016) die over hetzelfde thema handelt maar na de aanslagen is gemaakt. De relatief lage score op MM en IMDb begrijp ik niet helemaal, tenzij men hier een actiefilm had verwacht of zo, maar dan moet je denk ik bij het Engelstalige Bastille Day (2016) zijn. 4*

Erg hoge verwachtingen had ik van deze, maar daar is helaas niet aan voldaan. De regisseur laat het concept van genre en de standaardstructuur van een film opnieuw helemaal los en komt ook hier af en toe met wat op het eerste gezicht absurde beelden en situaties lijken die pas later op hun plaats vallen. Ook hier vertelt hij weer niet iedere keer aan de kijker wat hij laat zien, maar moet je het zelf uitzoeken (en dat vind ik een van de sterke punten in zijn films, dat hij niet met alles voorgekauwd aan komt zetten en je als kijker dus je hoofd erbij moet houden).

Ditmaal vond ik het wel net teveel van het goede, het voelde meer aan als een gimmick dan dat het perfect in de film past. Het begint nogal als een gekke komedie (verbaast me trouwens dat als genre hier geen komedie bij staat) en blijft daar ook (te) lang in hangen, daarna pas gaat het in drama en thriller over. De genres zitten deze keer niet echt in elkaar verweven waardoor het i.i.g. bij mij wat minder goed werkt dan zijn andere films. In Gwoemul | The Host (2006) slaagt hij er veel beter in om de genres door elkaar te gooien. Bij die film zien we een scifi-horror met komische en dramatische elementen, wat ik opvallend goed vond werken.

Het was vooral het eerste stuk van deze film waar ik niet zoveel mee kon, de tweede helft van de film vond ik stukken beter, dat komt meer in de buurt van het niveau van Salinui Chueok | Memories of Murder (2003) (aanrader) met als verschil dat die film wel de gebruikelijke filmstructuren hanteert (een of twee genres (in dit geval een misdaaddrama), een meer rechtlijnig plot en geen gekke dingen).

4* voor de tweede helft en 3* voor het begin, kom ik op 3,5* uit.

Origineel en bizar. Echt lastig om deze bijzondere film goed te omschrijven, het laat zich niet in een hokje plaatsen. Een soort van psychologische misdaaddrama/thriller met veel oog voor camerawerk en cinematografie. Het verhaal gaat over een of andere lowlife die met zijn verwaarloosde vriendin in een kraakpand leeft en er niet voor schuwt om met bruut geweld in zijn bestaan te voorzien. Tijdens een inbraak schiet hij een vrouw dood, maar haar zesjarige dochter neerschieten lukt hem niet. Jaren later, inmiddels is ze krankzinnig geworden, ziet hij haar bij toeval in de tuinen van een gesticht en besluit om haar te ontvoeren met het doel om haar alsnog te doden.

De film kent soms heftig geweld die haaks lijkt te staan op de prachtige cinematografie. Veel beelden met warme kleuren, licht, schaduw, enz. Soms zijn de beelden schilderachtig, bijna poëtisch. Achter het verhaal gaat een psychologische strijd schuil tussen goed (het zwakzinnig meisje vol onschuld) en kwaad (de lowlife crimineel).

Zo goed als de cinematografie is verzorgd, zo verkwanseld lijkt het script wel. Daar zijn genoeg onlogische situaties in te vinden, vreemd genoeg haalden ze me niet uit het verhaal waardoor het toch boeiend bleef. Qua acteerwerk spelen zowel Ana Alvarez (het zwakzinnig meisje) als Karra Elejalde (de lowlife crimineel) zeer goed.

3,5* voor deze moeilijk te plaatsen film, als de plotgaatjes waren gedicht dan was deze een stuk verder gekomen. De film viel in de prijzen bij de Goya's (beste special effects) en in Montreal (beste regie).

Een opeenhoping van uit het hoofd ca. 25 mini-documentaires die elk op hun eigen manier tegen de gevolgen van de aanslagen van 11 Maart aankijken. De meesten zijn als het ware momentopnames over hoe die aanslagen de periode direct erna (uren,dagen) mensen hebben beïnvloedt.

Het is alweer lang geleden dat ik deze documentaire zag, maar ik herinner me twee van de filmpjes die erg indruk op me maakten, al is dat natuurlijk iets persoonlijks. Eentje heet 'Verjaardag' en vertelt het verhaal van een jongere die op 11 maart zijn verjaardag ging vieren, daar erg op verheugd was, en hem zijn verjaardag na het horen over de aanslag totaal niets meer uitmaakte.

De titel van de andere documentaire ken ik niet meer, maar ik vond het indrukwekkend hoe er over het geluid na die aanslag werd verteld: eerst die explosie, dan de stilte, dan de sirenes, en tot slot overal rondom de treinen verloren mobieltjes die maar niet ophielden met rinkelen.

En weer een andere documentaire benadert het vanuit de kant van de hulpverleners, een andere vanuit de kant van een blinde, etc. etc. etc. De documentaires zijn van wisselende kwaliteit, soms indrukwekkend, maar vaak ook erg matig.

Ik hou mijn stem voor het geheel maar 'neutraal' op 3*.

Bijzonder filmpje waar je wel van moet houden. Het is een mix van animatie, zwarte komedie, en musical. Pluspuntje voor het originele concept, minpuntje omdat het nogal vaak en net teveel in herhaling valt, zoals het meisje op de kruk die telkens de lucht in vliegt, en telkens zo´n beetje dezelfde scene met elke klant die het winkeltje binnenloopt.

Leuk om te zien voor filmliefhebbers, leuk als je zonder verwachtingen erop af gaat, en minder leuk als je niet van musicals houdt of geen Frans verstaat.

Een tikkeltje langdradig dramafilm over een vader wiens dochter een dodelijke en slopende ziekte heeft. Nou ja, ziekte... ze heeft een virus opgelopen die haar lichaam aftakelt en waardoor ze langzaam in een zombie verandert. Maar voor de rest wordt alles precies in de stijl van medische drama's gebracht: vader en dochter die geconfronteerd worden met de diagnose, hun lot tegoemoet moeten gaan, anderen die angstig reageren tegenover haar ziekte en haar liever mijden, een ethisch dilemma over levensbeëindiging, e.d. Een pure medische drama overgoten met een zombiesaus en beiden uiteraard in Hollywoodstijl.

Origineel is het wel, maar zowel als drama en natuurlijk als horror schiet het tekort. De scènes die erin slagen om emotie op de kijker over te brengen zijn veel te schaars, wat de film tegen heeft is dat medische drama's het van realisme moeten hebben om de kijker te raken, en dat is nogal lastig als je dochter in een zombie verandert. Extinction (2015) bijvoorbeeld vind ik een (iets) betere post-apocalyptische zombiedrama waar de personages beter uitgediept worden, maar wie Maggie al niks vindt heeft daar ook weinig te zoeken want het is dezelfde rustige stijl, al is de insteek van Extinction wel anders en is het geen medisch drama, Extinction doet wat aan I Am Legend (2007) denken. Ook vind ik daar de sfeer beter verzorgd.

Pluspunt voor deze film is dat Schwarzenegger een bescheiden kans krijgt om te laten zien dat hij meer dan spierballen is, dat heb ik altijd het voordeel gevonden van hem bijvoorbeeld t.o.v. een Van Damme of Stallone, hij is toch wel een stuk(je) veelzijdiger. Maar wel een bescheiden kans dus, want door de schaarse dialogen en het rustige tempo wordt het wel lastig om zijn personage goed neer te zetten.

Aardig om het een keer gezien te hebben. 2,5*

Aardig filmpje, doch niet heel bijzonder. De film is over de hele linie correct, mooie beelden, warme tinten, keurig acteerwerk, en een luchtig verhaaltje. Het begint vrij aardig met een illusionist die een mysterieuze dame die als medium werkt wil ontmaskeren. Dat verhaal weet de interesse te wekken en ook aardig vast te houden, jammer genoeg is daarmee wel het hoogst haalbare niveau in deze film bereikt. Telkens als de film dreigt te verzanden wordt er op het nippertje een keurige draai aan gegeven waardoor het door kan blijven gaan. Hoe eenvoudig de sceptische illusionist zich laat inpakken is niet erg overtuigend, maar dat is voor het verhaal in de visie van Woody ongetwijfeld irrelevant. Het laatste kwartier is wel overbodig, de afloop is dan al beslist en wordt onnodig uitgesmeerd.

Een vrij typische Woody Allen-film. Filmisch vlekkenloos, niet onprettig om naar te kijken, maar wel heel oppervlakkig. Fijn in ieder geval dat Woody Allen over zijn stadspamflettenperiode heen lijkt te zijn. De nadruk ligt op het verhaal en niet op de betalende stad die als achtergrond gepromoot wordt (denk aan Midnight in Paris, Vicky Cristina Barcelona, To Rome with Love... gelukkig maar dat Amsterdam niet wou betalen, anders hadden we ook een (dure) Woody Allen in Amsterdam gehad). 3*

Deze film werd dit jaar in San Sebastián uitgekozen als beste film, en niet zonder reden. Inventief, origineel, vreemd, verrassend, ongemakkelijk... lastig om het in woorden uit te drukken. Het is een film die zich niet in een hokje laat plaatsen. Zo zit je naar een komedie te kijken en slaat het om in een thriller, drama, misdaad-, zwarte, of erotische film. Van de verwachtingen o.b.v. de titel of het plot over een kadeautje voor een ziek meisje blijft er na vijf minuten al niets over.

Steeds weet de film uit een verrassende hoek te komen, het verhaal wordt in stukken en zonder uitleg op de kijker afgeworpen. Geen voice-over die uitlegt wat je ziet. Je geniet van de prachtige fotografie, de scènes, de humor, de dialogen, maar je weet aanvankelijk niet waar het heen gaat. Dat wil niet zeggen dat het rommelig is, integendeel, de verschillende verhalen komen uiteindelijk bijeen, en alle puzzelstukjes sluiten naadloos op elkaar aan. Nou ja, op ééntje na.

Maar zeker aan het begin ben je als kijker constant bezig met het verwerken, begrijpen en plaatsen van was je ziet. Je ondergaat als het ware een leerproces waarna je een raamwerk en een rode draad kunt ontsluieren.

De regisseur zegt af te wijken van het gebruikelijke raamwerk van een film, en dat kun je merken. In een interview gaf hij aan dat de personages en plot onafscheidelijk zijn, zoals gebeurt in moderne Koreaanse films zoals Oldboy, Mother en The Host. Hij geeft aan dat de film een reeks van chantages gebruikt om te praten over liefde, verlangen, obsessie en de donkere kant van de mens.

4*

Fantasy over een oorlog tussen Elfen en Leprechauns, met liefdesverhaal inbegrepen. Het script van deze televisiefilm zit aardig in elkaar, en de bijna drie uur dat het duurt worden goed benut. Toch had met een uurtje minder ook een minstens even goede resultaat behaald kunnen worden.

Acteerwerk is matig tot aardig, met Orla Brady als positieve uitschieter en Randy Quaid als tegenvaller. De special effects zijn erg pover en goedkoop. Het zijn die minpunten (lange duur, special effects, en matig acteerwerk) die de score van deze film onderuit halen. Daarmee kom ik op 2,5 sterretjes uit, vooral te danken aan het toch aardige verhaal van deze film.

Voorlopig geef ik vier sterren voor deze mooie en boeiende film. Alleen... het einde kwam wel heel erg uit de lucht vallen. Ik vond dat weinig passen in de film, opeens nam het een hele vreemde wending die me helemaal uit het verhaal wist te halen. Een meer realistisch einde had ik beter gevonden.

De film had trouwens wel wat korter gemogen (en gekund). Desondanks toch wel een interessante film.

Een weinig bekende film zo te zien, zowel op MovieMeter als op IMDb, en dat is volstrekt onterecht, evenals de vrij lage waardering op IMDb.

De joods/Franse regisseur voorkomt met deze film (zijn laatste, hij overleed vlak erna) dat een belangrijke en positieve pagina uit de Franse geschiedenis in de vergetelheid raakt. Na de inktzwarte pagina met de Franse jodenvervolgingen, waar films als Elle S'appelait Sarah (2010) (aanrader!) en La Rafle (2010) (moet ik nog zien) over gaan, volgt namelijk ook iets positiefs, wat deze film naar voren brengt. Namelijk de Franse opvanghuizen voor joodse (wees)kinderen die direct na de oorlog uit de grond gestampt werden.

Deze film (gebaseerd op waargebeurde feiten) gaat over zo'n opvanghuis, die door Nina gerund wordt. Aanvankelijk worden in zulke huizen kinderen opgevangen die in Frankrijk tijdens de oorlog ondergedoken waren en in het opvanghuis (vaak tevergeefs) wachten tot hun ouders hen komen ophalen. In het huis van Nina heerst er een gemoedelijke en vrolijke sfeer, de kinderen die er wonen zijn redelijk afgeschermd geweest en hebben de ergste gruwelen niet meegekregen.

Daar komt echter verandering in wanneer de concentratiekampen bevrijd worden en weeskinderen uit die kampen naar Frankrijk worden gestuurd. Naar het huis van Nina wordt een groep gestuurd die Buchenwald heeft overleefd, door gebrek aan kinderkleding in het concentratiekamp komen ze in Hitlerjugend-tenue aanzetten. De kinderen hebben diverse nationaliteiten wat voor de nodige taalproblemen zorgt, maar het grootste probleem komt doordat de kinderen getekend zijn door de gruwelen van het kamp.

De komst van de groep getraumatiseerde uitgemergelde en streng religieuze kinderen en tieners leidt tot de nodige problemen, woede-uitbarstingen en gevechten in het huis waardoor het met de rust gedaan is.

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Nina, de hoofdpersoon, om wie de film draait. Hoewel het wellicht geen cinematografisch hoogstandje is verdient deze film het niet om in de vergetelheid te raken, al is het alleen maar vanwege het op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal dat wordt verteld. Het komt rustig op gang, en pas halverwege werd ik helemaal de film ingezogen. En al is het geen meesterwerk, het is als film op alle onderdelen correct, acteerprestaties weten te overtuigen, en de beelden zijn zeer fraai en sfeervol.

3,5 hele dikke sterren.

Leuke film, maar niet zo leuk als ik gehoopt had. Na The Secret World of Arrietty (2010) hoopte ik met deze film iets vergelijkbaars aan te treffen, toch sprak deze mijn fantasie minder aan. Kiki blijft als kinderheks voor mijn gevoel teveel binnen de bekende paden van kinderfilms hangen. Voor kinderen lijkt het me echter een prima film. 3*

Een bovennatuurlijk drama met erg vreemde regiekeuzes. Het script (spoiler: een man krijgt een gave wat uiteindelijk een vloek wordt) lijkt wel uit een horror gegrepen maar wordt hier op een drama losgelaten. Het subplot met Belén Rueda past ook niet lekker in de film. Kwalitatief hapert het nogal, o.a. qua script, regie, montage en geluid. Het heeft inhoudelijk wat weg van Amerikaanse en Duitse TV-drama's. De bijrollen zijn nauwelijks uitgewerkt en overtuigen weinig, zoals de arts in opleiding die met de hoofdrolspeler meeloopt en steeds overal met open mond naar moet staren.

Ook het verhaal over genezing via handoplegging weet niet te overtuigen. Hoe kun je in een film de kijker proberen te overtuigen met iets wat een oplichtingspraktijk is? De regie slaagt er in ieder geval niet in waardoor de film flink aan overtuigingskracht inlevert. Verder lijkt de film aanvankelijk een boodschap te willen meegeven maar wordt die poging gaandeweg opgegeven waardoor je uiteindelijk met een bizar verhaal achterblijft. Het lijkt wel alsof de regie op goed geluk van alles in het verhaal wou proppen in de hoop dat iets werkte.

Als we het subplot met Belén Rueda buiten beschouwing laten dan in het een film die qua opbouw uitnodigt om te blijven kijken, maar het stelde me uiteindelijk teleur. Een vreemde film. 1,5*

Een erg mooi variant op het sprookje en een film die veel genres aandoet, het is niet alleen fantasy en avontuur, maar ook een volwaardig en meeslepend drama. Hoewel je steeds naar een sprookje zit te kijken komt het allemaal behoorlijk echt over, alleen de koning vond ik wel behoorlijk karikaturaal. Men heeft verder goed op de details gelet, en de beelden zijn echt prachtig. Typisch een film om voor naar de bioscoop te gaan, diezelfde kijkervaring kun je thuis voor de buis niet evenaren.

Het verhaal is interessant, en hoewel het een bekend verhaal is, wordt er dusdanig een draai aan gegeven dat het telkens redelijk onvoorspelbaar blijft. Enig minpunt voor mij was dat in 3D het niet prettig was om naar de snelle beelden te kijken die er heel af en toe in zitten, in 2D draaide het niet op het uur dat ik het wou zien dus viel er voor me ook niets te kiezen. Met Avatar of Gravity raakte ik binnen enkele minuten gewend om naar 3D te kijken, op een gegeven moment vergeet je dat je door een bril naar 3D zit te kijken. Bij deze film was dat helaas niet het geval, je kon steeds merken dat het 3D-effect 'gemaakt' is, de 3D-kwaliteit had dus wat mij betreft wel beter gekund (dit laat ik verder buiten beschouwing).

3,5 dikke sterren, richting 4* van mij.

Een film die fijn begint en je zo meeneemt, snel zat ik aan de 4* te denken. Maar daarna zakte het in als een pudding, en het hield maar niet op. Begint spannend en mysterieus, maar snel gaat dat over in druk en vervelend. Er zitten zoveel 'twists' in dat ik het vermoeiend vond, het verhaal blijft ook maar draaien en draaien zonder dat het vooruit lijkt te komen. De film heeft duidelijk een tempo-probleem, ik hou er niet van als een film traag is zonder iets te vertellen, maar ik hou er ook niet van als de film snel is en ook weer niets te vertellen heeft, en dat laatste lijkt hier te gebeuren. Het thema, een kostbaar beeldje, vond ik niet boeiend genoeg, het interesseert me niet of Mr. X of Mevr. Y er 50.000 of 500.000$ ervoor over heeft, en daar leek het allemaal over te gaan. Vervelend tempo en het onderwerp interesseert me niet, helaas. 1,5* a 2,5*.

Mamá is een film die datgene biedt wat het belooft. Lekkere horror met geslaagde schrikmomenten en een schimmige sfeer. De film neemt ook de moeite om een verhaallijn op te zetten, iets wat in veel horrors te wensen over laat. Al met al geen slechte film binnen deze categorie. Op enkele originele stukken na, zitten er verder weinig verfrissende elementen in. Toch wel de moeite waard als je van dit type film houdt.

Deze opgezet omdat ik zin had in een SF-film, is toch geen beste keuze geweest. De film is op zich aardig, en het uitgangspunt is zeker interessant, maar op een gegeven moment slaan ze wel erg door. En dan bedoel ik natuurlijk het moment van de openbaring. Daar verliest het dat beetje geloofwaardigheid (binnen de context) wat het tot dat moment nog had, en dat kost punten, evenals het cliché einde.

Wie deze sf-praatfilm goed is bevallen en niet vies is van quantumwetenschappen moet zich zeker een keer wagen aan de veel betere Coherence (2013), met een veel geloofwaardiger (op quantumwetenschappen) gebaseerd sf-verhaal dat overigens pas na een kwartier echt op gang komt.

Leuke en vermakelijke thriller dat aan James Bond doet denken, maar met een wat minder serieuze en meer humoristische aanpak. Het verhaal is erg vergezocht en cliché (Russen, atoombommen... het speelt zich niet voor niets in de jaren 60 af), maar het acteerwerk en de frisse en originele stijl compenseren dat wel. Cavill en Hammer spelen goed, en dat geldt ook voor Alicia Vikander, die (bijna) evenveel in beeld komt als de twee heren. Met z'n drieën zijn ze de hoofdrolspelers in de film en ze zijn duidelijk goed op elkaar ingespeeld, al zijn het wel Cavill en Hammer die de film dragen. Lekker vermakelijke thriller. 3,5*

Aan het origineel had ik eigenlijk wel genoeg, al die vervolgfilms, remakes en reboots waren niet nodig geweest. Man of Steel kwam toevallig langs op TV, anders had ik deze nooit gezien. Maar zó slecht en oninteressant had ik het eerlijk gezegd niet verwacht. Het begint met een onzinnige Star Wars/LOTR setting en daarna wordt het niet veel beter. Dialogen zijn slecht en de slechte acteerscènes worden duidelijk niet overgedaan, Russell Crowe werd zo te zien per minuut betaald waardoor overschieten te duur werd. Ook qua CGI voldoet deze film niet en is onder de maat, dat geldt zeker wanneer we het hebben over de toegevoegde CGI aan echte scènes (die laserstraalogen... ugh). De scènes waar de CGI overheerst gingen nog wel. De muziek was verder een ware marteling, overdreven emotieve tonen die tranen uit je oren proberen te trekken.

Hoe triest het in Hollywood is gesteld met de inspiratie en originaliteit kunnen we zien aan de volgende film van deze regisseur: Batman vs. Superman (2016) . Ook die zal ik maar overslaan, ik wacht wel op meer originaliteit, zoiets als een Karate Kid vs. Tsunami of een Spiderman tegen Maya de Bij...

Man of Steel biedt puur actievermaak die het best genietbaar is als je het zonder geluid bekijkt zodat je geen last hebt van het verhaal, de dialogen of de muziek. Slecht. 1* a 1,5*

Na enkele min of meer recente en geprezen drama's uit het noorden te hebben gezien verloor ik de interesse in deze, met de verwachting dat het weer zoiets zou zijn. Maar ik zat daarmee dus behoorlijk naast, A Man Called Ove vond ik een geslaagde en tamelijk frisse tragikomedie / feelgoodfilm met een fijne lichtzwarte humor.

De film geeft inhoud aan een in Spanje bekende filosofische zin welke daarbuiten niet zo bekend is, namelijk "ik ben ik en mijn omstandigheid", wat aangeeft dat wie jij nu bent in belangrijke mate wordt bepaald door je omstandigheden. Zo zien we in de film hoe Ove door gebeurtenissen in zijn leven telkens wat verandert tot de uiteindelijke knorrepot die hij is met de doelstelling die hij heeft. Zo was hij bijvoorbeeld toen zijn vrouw nog leefde een heel ander persoon met een hele andere doelstelling, en voor het ongeluk waren hij en zijn vrouw ook hele andere mensen met hele andere doelen. Die zin gaat verder met "en als ik mijn omstandigheid niet overkom, dan overkom ik mij niet" (klik).

Een vermakelijk tussendoortje met luchtige diepgang en met gevoel. 3,5*

Erg zwak, het ontbreekt vooral aan creativiteit. De film vertelt op oppervlakkige wijze over Dickens toen hij A Chrismas Carol schreef. Het voelt erg goedkoop aan, iedereen in zijn omgeving lijkt zinnetjes aan te dragen ("humbug", "reduce the surplus population", etc.) die hij steeds opschrijft. In feite is het een geforceerde mix van het verhaal van A Christmas Carol met een fictief personage van Dickens wat hier wordt voorgeschoteld. Voor mij werkte het niet, weinig doordacht. Het is een variant op A Christmas Carol geworden waar Dickens deel van uit maakt. 1,5*