Opinions

Pa Negre speelt zich af in een Catalaans bergdorpje, in de moeilijke jaren na de Spaanse burgeroorlog. De nasleep van die oorlog is speelt een grote rol in de levens van de dorpsbewoners en blijft slachtoffers eisen. De film bekijkt die gebeurtenissen vanuit de ogen van de hoofdrolspeler, Andreu, een puber wiens familie aan de kant van de verliezers van de oorlog stond. Langzaam neemt het besef van de oorlog, en de waanzin ervan, in hem toe.

De rode draad van de film is de mysterie rond een moord dat gaandeweg wordt ontrafeld.

De film geeft een objectief beeld van die naoorlogse periode, zonder partij te kiezen. In tegenstelling tot de meeste andere films bestempelt het niet een van de partijen als dader en de andere als held/slachtoffer. Het weet de tegenstellingen tussen beiden overtuigend neer te zetten. Mooi gefilmd met goed acteerwerk vind ik het zeker 3,5 sterren waard, ware het niet dat de film op het eind mij helaas niet wist te overtuigen, het einde kwam geforceerd en erg ongeloofwaardig over. Daarom hou ik het maar op 3 sterren.

Mega IronMan vs. GodzillAliens

Voor een film van Guillermo del Toro was dit wel een teleurstelling. Geen onverwachte teleurstelling want na deze rest mij nog maar één film van hem (Blade II, waar ik ook geen hoge verwachtingen van heb) om dan al zijn oeuvre te hebben gezien. Naar zijn nieuwste film, The Shape of Water (2017) - IMDb, kijk ik wel erg uit. Pacific Rim (2013) is een erg Amerikaanse blockbuster, vol met puberhumor en karikaturale personages die wel in zulke films passen, het zweeft ergens tussen het kitsch van Álex de la Iglesia en de over-de-topgehalte van Starship Troopers (1997). Dit is vooral een actiefilm over de gevechten tussen een reusachtige IronMan en robotachtige Godzilla's met Alien-uiterlijk. Het heeft verder wel wat aardige subplotjes, zoals de training van de Jaegers, maar het blijft vrijwel allemaal buiten mijn interessegebied, daardoor gaat de film voor mij slepen en wordt het een langdradig actiegedoe.

Qua Godzilla-achtige films kijk ik wel uit naar de scifi Colossal (2016), met Anne Hathaway, al is die film vermoed ik niet als een blockbuster zoals deze bedoeld. Guillermo del Toro laat met deze film zien dat hij een veelzijdige regisseur is, maar ik hoop toch dat hij snel weer naar de wat meer serieuze films met inhoud gaat. Wat mij betreft is Pacific Rim zijn minste film, maar ik behoor ook niet tot de doelgroep. 1,5*

Wel een fijne kinder/familiefilm, kijkt fijn weg en verveelt niet. Wel blijft het allemaal ontzettend braaf en je hoeft ook niets tussen de regels door te zoeken. Door de relatief hoge score had ik er wel meer van verwacht, ook omdat Paddington 2 opeens op een Rottentomatoeslijst verscheen als een van de beste films ooit. Maar ik zag daarna dat Rottentomatoes hetzelfde doet als IMDb en alle nieuwe commerciële grote films een tijdje in de toplijst plaatst... 3*

Interessante animatie die me soms deed denken dat we hier te maken hebben met de David Lynch onder de animatieregisseurs. Papurika (2006), mijn eerste kennismaking met Satoshi Kon, sprak me niet zo aan, maar misschien moet ik die film toch een tweede kans gunnen. Perfect Blue is me stukken beter bevallen, zonder dat ik kan zeggen dat alles meteen in een keer 100% helder is.

Maar het uitgangspunt is boeiend en interessant (het deed me wat aan de metamorfose van Hannah Montana in Miley Cirus denken), de dialogen zijn goed uitgewerkt, de film kent genoeg diepgang, het personage van Mima intrigeert, de animatie is van een prima kwaliteit, en het bijzondere verhaal is zeker op hoofdlijnen goed te volgen. Knap zelfs dat een geanimeerde in scene gezette verkrachting zo heftig over kan komen. Het enige wat ik totaal niet kan plaatsen is de titel, "Perfect Blue"? Iemand een idee waar dat verband mee houdt of naar verwijst?

3,5* bij deze eerste kijkbeurt.

Aardige meevaller. Door de relatief lage score had ik 'm veel slechter verwacht. Het is een leuke avontuurlijke film geworden met prachtige beelden, vooral daar ligt de kracht van deze film. Peter Pan als sprookje heeft me nooit aangesproken, ik begrijp dat de professionele critici de film afkraakten omdat het teveel afwijkt van het originele verhaal. Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje flauw, het is juist een originele variant op dat verhaal (zogenaamd een prequel) en dat is toch veel beter dan de zoveelste identieke verfilming. Pan is een prima avontuurlijke en vermakelijke jeugdfilm. Richting de 3,5*.

Een geslaagde film met een op zich eenvoudige en voorspelbaar script, die toch geen seconde verveelt en de spanning goed weet vast te houden. Bovendien eentje die zich een keertje opnieuw laat herkijken, ook al ken je het verhaal en de afloop.

Een goede combinatie tussen (milde) actie en spanning, met enkele zijverhaaltjes (zoals de behoefte aan medicijnen van de dochter) die aan die spanning verder bijdragen. Prima beelden, en uitstekende acteerwerk en regie, die van een relatief eenvoudige en eigenlijk nauwelijks origineel uitgangspunt wel een hele goede en spannende thriller weet te maken.

Een aanrader wat mij betreft.

Fijne lieve film, naast drama en komedie is dit ook een combinatie tussen misdaad en een road movie. Op basis van de plotomschrijving dacht ik dat dit een soort van Matchstick Men (2003) zou worden, deze steekt echter wel wat anders in elkaar maar is zeker niet minder leuk. Het bijdehand meisje (gespeeld door Tatum O'Neil) kwam soms wel veel te volwassen over voor haar leeftijd. Haar rol leverde haar wel een Oscar en een Golden Globe op. Een heel vermakelijk tussendoortje die uitstekend wegkijkt. Een ruime 3,5*.

Een film die nogal een ontwikkeling doormaakt. Het begint als een wat droge highschoolkomedie. Na wat onschuldige pubergrapjes belandt het even op het mysteryterrein wanneer een van de twee hoofdrolspelers verdwijnt. Dat wordt vervolgens voortgezet met een wat flauwe speurtocht die uitmondt in een hele aardige roadmovie. Pas dan vond ik de film echt interessant worden, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom. De aanloop had makkelijk korter, en beter, gekund.

Inderdaad incoherent en onvolwassen zoals JJ_D aangaf. En voor Rianneke_Dan: Zac Efron komt tot vermoeiens toe in zijn boxer voorbij.

Ik begrijp niet waarom men de openingsscene niet opnieuw geschoten heeft. Zelden iemand zo slecht zien acteren. De rest van de film is ontzettend traag en saai. Er gebeurt gewoonweg niet zoveel. Pas halverwege komt er ietsjes meer tempo in (het gaat zeg maar van stilstand over tot een slakkegangetje).

Ook komen vooral in het begin de nodige one liners voorbij waarmee je misschien jonge tieners nog een beetje aan het giechelen kunt krijgen, maar ja deze film is niet voor onder de 16, met als gevolg absolute stilte in de zaal.

De film heeft ambitie en probeert diverse stijlen om bijzonder te zijn (dat is het enige waardoor ik me kan voorstellen dat men op het bizarre idee kwam om deze film naar Cannes te sturen, nou ja, dat en dat het allerlei thema´s aanhaalt (rassenhaat, doodstraf, homosexualiteit) waar het vervolgens NIETS mee doet). Door die diverse stijlen en onderwerpen wordt de film alleen maar warrig en onsamenhangend.

Het script gaat in ieder geval niet over de moord op de sheriff waardoor de man in de dodencel terecht kwam. De film besteedt daar de nodige flashbacks aan om vervolgens totaal niets daarmee te doen. De film gaat ook niet over de (B-)journalisten die een stukje voor hun (B-)krant willen schrijven, zo begint het wel, maar ook dat laat de film vervolgens kompleet links liggen. Ook gaat het dus niet over rassenhaat, dit onderwerp wordt simpelweg met flauwe humor afgedaan (een racistische opmerking wordt afgedaan met "ik wil wél jou zwarte haren in mijn eten" ... ). En dus ook homosexualiteit wordt erbij gehaald, om er vervolgens totaal niets mee te doen.

Wat overblijft zijn vage oppervlakkige relaties tussen vage oppervlakkige figuren, en de nodige onsamenhangende scenes die daar tussenin zijn gezet.

De tweede helft, waar een beetje tempo in terug te vinden is, vond ik nog wel enigszins redelijk. Ik zou neigen om het een nipte voldoende te geven, maar daar is het als geheel volstrekt niet goed genoeg voor. Inhoudelijk slecht, in zijn geheel matig.

Deze film is in diverse filmfestivals te zien geweest, en dat komt met name vanwege het verhaal, dat veel ruimer is dan de plotomschrijving doet vermoeden.

De titel, die je kunt vertalen als: 'Zodat je me niet vergeet' raakt het hoofdthema aan: de herinnering, zowel de persoonlijke als de gemeenschappelijke. Over het laatste is er in Spanje veel te doen geweest, om de herinnering aan de Spaanse burgeroorlog objectief in stand te houden. Herinneringen zijn selectief, subjectief, voor iedereen anders, en men moet eerst iets willen zien om het te herinneren.

Irene ziet de dingen zoals ze graag wil, wat er niet past, zoals de liefde van de vriendin van haar zoon, die zij te min vindt, ziet ze niet. Haar vader, die door ouderdom met zijn geheugen begint te worstelen, ziet wat hij zich wil herinneren. Het nare van de burgeroorlog heeft hij al verwerkt. Het (niet) 'zien' van Irene wordt in de film o.a. met een personage (een blinde vrouw) weergegeven. Erg artistiek uitstapje, maar moeilijk in het verloop van het verhaal te plaatsen, net als de worsteling van de opa met zijn geheugen.

Ondanks de interessante poging vind ik de regie helaas wat falen in het overbrengen van het verhaal. Het lijkt wel of alles in deze film verteld moet worden, het zien, die twee soorten herinneringen, en daarnaast het plot die bovendien ook verrassingen in petto heeft. Iets teveel hooi op het vork wat mij betreft.

En dat gaat ten koste van al het andere. Camerawerk is, op een enkele uitzondering na, erg simpel. Ook wordt nauwelijks gebruik gemaakt van licht en schaduw. Daardoor ontstaat er geen sfeer die de kijker meetrekt. Muziek is matig, en de dialogen zijn soms geforceerd. Flink belicht en met de camera op de neus kun je het op momenten zwakke acteerwerk ook moeilijk 'niet zien'. En dat is verrassend, want de oudere acteurs zijn ouwe rotten in het vak, en Marta Etura weet ook wat acteren is. Toch komen hun kwaliteiten in deze film niet naar buiten.

Het verhaal lijdt daar ook onder en werd soms vermoeiend. Deze film vereist eigenlijk een tweede kijkbeurt, ik hou het voor deze keer op 2,5 a 3 sterren.

Aardige film met voldoende schrikmomenten om aan de genre horror te voldoen, al zijn ze kwalitatief niet zo bijzonder en worden ze wel keer op keer gevolgd door gegiechel in de zaal.

Heb de twee eerdere films niet gezien, maar deze was wel aardig.

Gelukkig niet zo slecht als het gedrocht The Marked Ones, maar deze zoveelste Paranormal Activity komt helaas niet verder dan een voorspelbare herhaling van zetten die me met een déjà vu-gevoel achterliet. Het kan er nipt mee door voor wie niet eerdere afleveringen gezien heeft, maar het heeft totaal niets nieuws te bieden. Een magere 2*. P.A. 3 vind ik vanwege de scares het meest vermakelijke.

Helaas kon ik hier niets mee. Filmisch ontbreekt werkelijk alle kwaliteit, zonder overdrijven, vind het zelfs als B-film slecht. Barslecht acteerwerk, geen soundtrack, niet eng, niet grappig, vreselijke stereotype Mexicanen, geen cinematografie, geen enkele argumentatie waarom een van die jongens steeds met een handycam alles moet filmen, en grotendeels is ook geen script te bekennen. Een film die de kijker totaal niet serieus neemt.

Tot nu toe heb ik alle films uit de reeks gezien, en deze is met afstand de slechtste. Voor mij onbegrijpelijk dat deze film zo hoog (2,6* gemiddeld) kan scoren, er is niets wat de film wel goed doet. diablostef omschreef het goed: "dit is zo slecht dat er geen woorden voor zijn". Duidelijk niet mijn ding. Ik kan niet anders dan de laagste score toekennen: 0,5*

Erg leuk. De remake, The Parent Trap (1998), had ik al gezien en vond het met 3* best aardig, maar dit origineel is echt stukken beter. Vooral wat de filmische kwaliteit betreft, ze hebben duidelijk meer hun best gedaan om serieus een goede film te maken, terwijl de remake meer op de automatische piloot is gegaan. Ook erg leuk is dat het begin jaren '60 is opgenomen waardoor je je even in die tijd waant, dat kun je zien aan de kapsels, badpakken, auto's, etc. Net als in de remake wordt de dubbelrol van de tweeling gespeeld door één actrice. Een leuke familiefilm met een leuke sfeer. 4*

Een boeiende en meeslepende film, sfeervol gebracht en met uitstekend beeld en acteerwerk. Het verhaal had me al vrij snel te pakken, en de intelligente draai die hier en daar gegeven werd maakte het allemaal nog boeiender. De titel zegt het al, dus niet vreemd als onder elke steen een verleden (en een klein drama) blijkt te liggen, al vond ik wel dat ze op den duur wel een beetje doorsloegen met elke keer op dezelfde wijze een nieuw element/draai(tje) aan het verhaal te geven, iets minder van die draaien waren niet erg geweest. Ondanks dat heb ik wel prima van genoten, al kost het de film wel een halve ster.

De film kwam ook vrijwel altijd erg authentiek over (jaloezie, wraakpogingkjes, verkeerde inschattingen/aannames, etc. zijn niet bepaald onrealistisch).

Gelukkig kent de film een soort van happy end, er is hoop op herstel, want zonder dat was dit wel een film die erg zwaar op de maag zou liggen.

4 ruime sterren.

Aardige film mits je voorbereid bent op een space opera, oftewel een romantische scifi. Niet zo geweldig als de trailer doet vermoeden, maar ook niet zo verschrikkelijk als sommige recensies van professionele critici voorspelden. Passengers zit daar tussenin. Het uitgangspunt is heel interessant voor liefhebbers van ruimtefilms: een schip maakt op de automatische piloot een reis van 120 jaar terwijl bemanning en passagiers zich in een 'hyperslaap' bevinden. Tot er iets misgaat en twee ontwaken. In het middendeel van de film verdwijnt scifi naar de achtergrond en wordt het vooral beheerst door de (romantische) relatie van die twee wakkere passagiers, een verhaal wat op zich niet verveelt maar die je niet snel als hoofdgerecht binnen een scifi-film zou verwachten.

Qua scifi heeft het zowel plus- als minpunten. Zo is het design van het schip relatief realistisch en wat afgekeken van de BBC-docu Space Odyssey: Voyage to the Planets (2004), het heeft net als in die docu een grote schild aan de voorkant en draaiende delen die daarmee zwaartekracht genereren, dat laatste was vermoedelijk het eerst te zien in 2001: A Space Odyssey (1968). Het schip maakt ook gebruik van de zwaartekracht van andere sterren om tijdens de reis te versnellen. Maar daar houdt het realisme wel op en daarmee kom ik op de minpunten uit (spoilers). Zo is het defect aan die "hypersleeppod" weinig geloofwaardig, een enorme botsing die net die ene pod uitschakelt heeft weinig overtuigingskracht. Ook dat ze pas na twee jaar gaan uitzoeken wat er is gebeurd is weinig overuitgend, net als dat ze niet bij de crew weten te komen vanwege die 'onvernietigbare' deur. En zo kan ik wel doorgaan... dat een van de spelers de blast overleeft, of het gemak waarmee hij het stervende schip weet te repareren. Ook bizar dat dit schip dan niemand van de crew uit hun slaap ontwaakt of dat het zichzelf niet kan repareren, al wordt dat in de film een beetje gerechtvaardigd omdat de reparatie de uitschakeling van de hoofdcomputer vereist. Al die plotfoutjes zijn wel nodig om het romantische lost-in-space-verhaal mogelijk te maken. Ik zag het zelf in 2D (prima beeld) en heb de 3D eerlijk gezegd totaal niet gemist. Een ruime 3*

Fraaie film die me op momenten met het verhaal goed mee wist te krijgen. Qua stijl en camerawerk zit het heel dicht bij de (goede) eigentijdse films. De slotscènes vond ik het sterkste en indrukwekkendste van de film, met name hoe de verbranding in beeld gebracht werd. Het verhaal over een schijnproces tegen iemand die voor haar idealen opkomt deed me heel erg denken aan een andere zeer goede film: Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005).

Bij films zonder geluid is expressie natuurlijk essentieel, sowieso is overacteren in de oudere films best gebruikelijk. Eerlijk gezegd vond ik dat bij de personage Jeanne d'Arc wel iets teveel van het goede. Zoals de poster eigenlijk al een beetje laat zien heeft ze de houding van een beeldje van een huilende heilige maagd, en die houding weet ze vrijwel de hele film vast te houden. Misschien is overacteren hier niet eens het juiste woord, maar ze werd voor mijn gevoel veel te vaak met exact dezelfde houding in beeld gebracht. Maar dat is dan ook het enige minpuntje aan deze film die ongetwijfeld zijn tijd ver vooruit was.

3,5*

Extreem rustig verlopende film met een laagje kurkdroge humor en fraaie anekdotes. De poëzie zit vooral in het verhaal en de beelden, de gedichten zelf vond ik minder. Waarschijnlijk met opzet gedaan aangezien het mooiste gedicht dat van een tienjarig meisje was. Wel leuk dat de regie ons steeds op het verkeerde been zet met situaties waarbij je denkt dat er nu iets te gebeuren staat. Ik had graag ook enkele betere gedichten gezien al had dat waarschijnlijk afbreuk gedaan aan de eenvoud. Klein maar fijn. 3,5*

Gezien de hoge score en de status als klassieker had ik best hoge verwachtingen van dit oorlogsdrama. Die zijn niet helemaal ingelost. De film komt wat moeizaam op gang en een beetje voorkennis kon (achteraf) eigenlijk geen kwaad. Het begin kwam bij mij weinig geloofwaardig over. De kwaliteit van de film wordt echt opgebouwd, het begint slecht en wordt daarna steeds beter. Pas tijdens de Franse aanval om een heuvel van de Duitsers in te nemen begint het interessant te worden. Als de film met die aanval was begonnen en de eerste minuten waren weggeknipt had het misschien wel 4* van mij gekregen. De film gaat immers niet over de aanval, maar over wat erna gebeurt. Daardoor is alles wat daaraan voorafgaat niet zo interessant. De manier waarop Kubrik de film begint heeft ook weinig of geen toegevoegde waarde.

Die aanval vormt het echte beginpunt van de film. De aanval flopt en er moeten zondebokken worden gezocht. Dan ontstaat een film waarin het verschil tussen de good guy en de bad guy vervaagt. De vijand is niet langer de echte vijand (sterker nog, er komt niet één Duitse soldaat voor in de film), en de vriend is ook niet meer de vriend. Dan krijg je een soort schaakspel met echte pionnen die worden opgeofferd en er wordt getoond dat het leven van een soldaat dezelfde waarde heeft als dat van een pion. Meer dan een leger leiden wordt het dan je eigen nek sparen door de schuld bij iemand anders te leggen, en zo over de hele hiërarchische keten tot de zondebok wordt bereikt die zich uiteraard in de onderste regionen bevindt en de schuld niet kan afschuiven omdat er niemand meer zich onder hem bevindt. Vrienden zijn geen vrienden, helden worden slachtoffers, en lafaards worden helden. Iets wat typisch is van elk autoritair systeem.

Het waargebeurde, en het uitgangspunt van de film, schijnt te liggen in het feit dat de Franse troepen met hun aanvallen geen meter vooruitkwamen tijdens W.O. I, de troepen sneuvelden daar alleen maar mee en soldaten gingen zich uiteindelijk tegen de leiding keren, waarop executies volgden. Daarna veranderde het Franse leger schijnbaar wel van tactiek en gingen ze over van vijandige posities aanvallen naar eigen posities verdedigen, het verzet werd duurbetaald maar had dus wel effect. De film werd in Frankrijk tot 1975 gecensureerd.

De slotscene met het zingende Duitse meisje (waar Kubrik later mee trouwde) verzorgt kippenvel en geeft alle onmenselijkheid van de oorlog weer. Daar bereikt wat mij betreft de film zijn hoogtepunt. 3,5*.

Aardige vrouwen(gevangenis)drama die groeit naarmate de tijd vordert, aan het begin ontbeekt het wat aan vaart. Het waargebeurd verhaal achter deze film is op zich interessant, en doet de film aanvankelijk op een documentaire lijken. Ook dat het plot wat afwezig lijkt geeft snel die indruk.

Wat minder geloofwaardig is, is dat het elke dag feest is in de gevangenis, het is daar zo gezellig dat menigeen daar graag zou willen komen meefeesten, en zo gezellig lijken me echte gevangenissen niet. Pas naar het einde toe wordt de sfeer wat rauwer.

Het acteerwerk is redelijk tot goed, met Echegui als echte uitschieter. Hier laat ze zien dat ze ook dit soort rollen met gemak aankan, al helpt de make-up vast ook mee om haar zo als junk neer te zetten.

Geen onaardige film, soms wat langdradig, maar mede door de relatief korte duur toch prima te doen. 3 ruime sterren.

Inmiddels ook gezien, ik begin met het positieve. De stijl vond ik wel fraai, als de gebroeders Dardenne in Argentinië waren geboren dan zouden ze waarschijnlijk dit soort films maken, want het had wel heel veel weg van hun stijl. Een sociaal misbruikdrama in een wat achtergesteld gebied (een thriller is het beslist niet, ook al wordt het zo verkocht). Cinematografisch was het correct. Het doel van de film lijkt me het aan de kaak stellen van de manier waarop (in Argentinië?) de justitie te werk gaat. Paulina is een wereldverbeteraar, heiliger dan de Paus, en niet uit op wraak.

De acteerprestaties, vooral van de vader van Paulina, die wisten me niet altijd te overtuigen. Hoe het verhaal zich ontwikkelt is wel wat problematischer. Op zich heb ik niet zo'n probleem met een film als daar wat (onbelangrijke) vragen onbeantwoord blijven. En zelfs ook niet met een personage die om onduidelijke redenen haar zorgeloos leven aan de kant zet om iets heel anders te doen.

Als je het positief wilt bekijken dan neem je als kijker de stoel van een psycholoog die in de ondoordringbare gedachtengang van Paulina probeert door te dringen. Wellicht was dat de bedoeling van de regisseur, al komt het niet echt goed uit de verf. In een film die de redenering van de hoofdpersoon uitpluist is het minder fijn als anderhalf uur later haar redenering nog steeds niet helder is. En ik kan dat moeilijk als iets irrelevants zien. Na het voorval doet Paulina alsof er een kwajongensstreek is uitgehaald, alsof het niet zoveel voorstelt. Het is niet realistisch dat iemand na zo'n voorval doorgaat met les geven aan die groep en hen probeert te behoeden van een mogelijke straf voor hun daden. Zoiets gedogen lijkt me minstens even immoreel als dat de justitie haar boekje te buiten gaat. De boodschap hapert. Ik was wel benieuwd naar dat gesprek wat ze met de dader wou hebben, wat ze tegen hem wou zeggen, maar de regie maakte een andere keuze waardoor we het wat en waarom nog steeds niet weten.

De film is een remake van La Patota (1961). Ik was benieuwd hoe die film het aanpakt en heb daar wat op het internet over gelezen. Daarmee is het wel wat meer te verklaren, al blijft het behoorlijk onbegrijpelijk. Die film schijnt meer de religieuze kant te kiezen, waarbij Paulina daar kennelijk meer om religieuze redenen voor boetedoening (waarvoor, voor het slachtoffer zijn van verkrachting, is dat een zonde?) en vergeving kiest, door voor een soort van zelfskastijding te kiezen. Het blijft maar raar, zelf als onschuldige slachtoffer extra lijden om de schuldige daders te ontzien (en hen hun gang te laten gaan). Heiliger dan de Paus en moreel gezien is dat beslist geen wenselijk gedrag die tot een betere samenleving zou leiden, integendeel. Het lijkt me ook meer een achtergestelde vrouwonvriendelijke redenering. Cinematografisch correct, inhoudelijk kan dit niet door de beugel, en dat levert strafpunten op. 1,5*

Wellicht leuk voor wie na een paar (of meer) biertjes graag een film gaat bekijken, want nuchter is deze alien road movie lastig door te komen. De puberale humor met 'grofgebekte' personages, alien inbegrepen, en de grapjes over tieten en gelovigen (vreemde combinatie) gaan op den duur vervelen. De humor ontstijgt het tietenniveau niet en qua verhaal gaat het script ook niet verder dan een duo "men in black" die achter de alien aanzitten. Flauw, al was dat een beetje te verwachten. 1,5*

Deze film heeft toch iets waardoor je geboeid blijft kijken, tenminste in mijn geval. Ik hou eigenlijk niet zo van puur dialooggedreven films, en ook niet als de romances zowat het enige onderwerp van gesprek zijn, maar deze was zeker aardig en biedt veel meer dan alleen wat praatjes over relaties. Ook de taal helpt, volgens mij zou deze in het Engels heel anders over komen dan in het Frans.

Mooi ook dat de film begint met het beeld van het hek waarmee het ook eindigt. Door de fraaie opnames op het rustige strand kreeg ik ook meteen zin in een strandvakantie (en liefst zo eentje uit de jaren '80). En naast het relatieverhaal komt er ook een mysterie in voor die opgelost moet worden omdat niet duidelijk is met wie die naakte vrouw was. Het acteerwerk van Amanda Langlet (Pauline) was heel naturel (in tegenstelling tot Arielle Dombasle (Marion), al kwamen haar teksten een enkele keer wat geforceerd over voor zo'n jong iemand.

Een film die schittert in zijn eenvoud. 3,5*

Deze is toch wel de minste uit deze TV-horrorfilmreeks die ik tot nu toe gezien heb (ik ben pas halverwege en heb alleen het betere Para Entrar a Vivir (Balagueró) en het veel betere La Habitación del Niño (Álex de la Iglesia) gezien). Het lage budget is hier duidelijk merkbaar, dit in tegenstelling tot in die andere twee films. Het idee is leuk, en de hoofdrolspelers spelen niet slecht (dat kan ik overigens niet van de monsters zeggen), maar de uitwerking is ondermaats, vooral het visuele (beeld, camerawerk, belichting, etc.)

Deze korte film heeft, in tegenstelling tot de andere twee films die ik hierboven noem, de korte tijdsduur ook niet goed kunnen gebruiken, het begon onduidelijk en kwam bovendien langdradig over.

Voor mij is dit ook de tweede film van Enrique Urbizu die ik zie, en meteen de tweede teleurstelling, al was de eerste film die ik van hem zag No Habrá Paz Para los Malvados (2011) voor mij persoonlijk een grotere teleurstelling dan deze.

Onvoldoende, jammer van het goede idee.

Aardig als luchtige eightiesparodie op horror-, slasher- en jeugdfilms. In die zin is het zeker leuk bedacht door Paco Plaza om zijn bijdrage aan de Films to Keep You Awake-reeks wat minder serieus te houden. De openingsscène (na het stukje met die foute eighties horror) met die fietsende kinderen is meteen een parodie op de succesvolle Spaanse jeugdserie uit de jaren '80 Verano Azul (1981-1982) | IMDb. Ook de namen van de kids en het scenario (een schoolvakantie) zijn een verwijzing daarnaar. Zo zitten er nog veel meer verwijzingen in naar de jaren '80.

Zeker binnen de context van de Films to Keep You Awake-reeks (waar zeker ook goede horrors tussen zitten) is dit een aangename draai aan die opzet, Paco Plaza probeert op deze manier om zoveel mogelijk uit het lage budget te halen, en dat levert een leuke film op.

Buiten die context blijft er een low budgetfilmpje over met charme. Verder ook leuk om Ivana Baquero (het meisje uit Pan's Labyrinth (2006) in een andere rol te zien. 3*

De laatste uit de TV-horrorreeks Films to Keep You Awake die ik nog te gaan had. De Spaanse titel betekent als je het juist naar het Engels vertaalt: "Guilt", en dat past beter bij deze film dan de officiële titel "The Room Upstairs". De film gaat over een verpleegster die uit geldnood bij een gynecologe gaat wonen voor wie ze parttime werkt en die haar en haar dochter onbaatzuchtig in huis haalt. Al snel merkt ze dat er iets niet pluis is, er zijn vreemde geluiden te horen en tot overmaat van ramp blijkt dat de gynecologe niet zo onbaatzuchtig was en iets meer zoekt dan een huisgenote.

De aanpak van de film is origineel, het mengt diverse subtiele horroraspecten en brengt ze anders dan gebruikelijk bijeen waardoor het op geen enkel moment voorspelbaar wordt. Tijdens de korte duur van de film gebeurt er best veel. De sfeer zit er ook goed in al is dit wel veel meer drama dan horror. Mede door de korte duur komt het einde helaas wel wat uit de lucht vallen, waardoor het de 3,5* niet haalt.

De regisseur is een doorgewinterde Spaanse TV-regisseur van subtiele horrors die in de jaren '60 bekend werd met de reeks Stories to Keep you Awake, waar deze reeks een vervolg op is. Zijn bekendste film is Who Would Kill a Child? (1976). Deze nieuwe reeks heeft uiterst aardige korte (low budget) TV-horrors geregisseerd door bekende regisseurs zoals Paco Plaza ([•REC]), Álex de la Iglesia en Jaume Balagueró. De reeks Films to Keep You Awake is een aanrader voor liefhebbers van de (subtiele) horror die geen problemen hebben met het low budget en TV-karakter ervan.

Leuk. Lekker benauwd sfeertje, en van de korte duur van deze film wordt wel zo ongeveer elke minuut benut. Uitstekend gedaan dus.

Een prima film en een bovengemiddelde horror. Met die camera deed het me even denken aan Paranormal Activity, maar dan anders. Àlex de la Iglesia laat hier zien dat ook met het hounted house-concept toch een originele en creatieve film gemaakt kan worden, en dat voor de televisie nog wel. Fijn dat Àlex de la Iglesia het hier net zo professioneel aanpakt alsof het voor de bioscoop zou zijn geweest (waar het overigens me prima geschikt voor lijkt). Erg goed.

3,5 dikke sterren.

Redelijke en bloederige horror, waarbij ondanks de korte duur het eenvoudige verhaal toch redelijk verzorgd lijkt. Ik vond het wel lang niet zo goed als La Habitación del Niño, de enige andere film die ik tot nu toe uit deze reeks TV-films heb gezien. Daar vond ik dat Álex de la Iglesia meer uit het lage budget heeft kunnen halen dan wat Balagueró hier laat zien.

Ondanks dat is het geen onaardige horror, maar ik vond het toch vrij doorsnee, al kan het ook met de relatief hoge verwachtingen die ik vooraf had te maken hebben.

Het voelt wel aan als een voorproefje op [•REC] en Mientras Duermes (beiden met afstand beter dan deze). Het lijkt wel alsof Balagueró met deze film veel ideeën heeft opgedaan voor die twee films. In beide films komen we zo'n traditioneel woonappartement uit Barcelona tegen, met diverse bewoners die geterroriseerd worden, en een grote creepy kale kerel zien we ook terug in Mientras Duermes, waar het niet de eigenaar maar de concierge is die de bewoners het leven zuur maakt.

Aardig om een keer gezien te hebben, helemaal als je vooral van bloederige horros houdt.

Mooie film die ik onlangs de lange duur geboeid bleef kijken. Mooi tussen aanhalingstekens, want ik moet wel zeggen dat het niet het type film is die ik fijn vind kijken. Dit soort verhalen moeten natuurlijk verteld worden, voor mij voelt het verhaal uit deze film een beetje aan als de Europese variant op de slavernij. BBarbie haalde al de Italiaanse variant L'Albero degli Zoccoli (1978) op deze film aan, en ik wil ook de Spaanse variant noemen: Los Santos Inocentes (1984) (De Heilige Onschuldigen), een titel die slaat op de arbeiders en men evengoed ook aan deze film (Pelle) had kunnen geven. Toevallig wonnen alledrie films ook prijzen in Cannes. De Spaanse film zit in de top 5 van films uit dat land die door het Spaanse publiek het best gewaardeerd worden.

De Italiaanse film heb ik niet gezien, maar wat voor mij het kijkplezier bij deze en bij de Spaanse film wat onderuithaalt is dat het allemaal zo uitzichtloos is, met geen of nauwelijks ruimte voor een vrolijke noot, dat komt op mij dan erg verstikkend over. Misschien daarom dat ze bij mij niet de juiste snaar weten te raken waardoor ik niet echt mee wil leven met de personages, het helpt ook dat dit soort situaties tegenwoordig (gelukkig) moeilijk voor te stellen zijn waardoor het ook niet echt herkenning oproept. Vond het wel verrassend om Zweden als land van arme emigranten te zien, die geschiedenis kende ik niet. 3,5*

De (Spaanse) DVD die ik zag was trouwens niet al te best, er stond geen originele geluidsband op en de dubs in het Zweeds, Engels en Spaans liepen niet synchroon, evenals de ondertiteling.

Mooie film. Aan het begin was ik bang dat het niets zou worden, dan zie je een stoere Amerikaanse hulpverlener die stoer landmijnen ontwijkt e.d. Maar dat is alleen maar de komische start van de film, want daarna wordt het snel een meeslepende genremix waarin drama en de misdaden uit de Balkanoorlog voorkomen. Ook krijgen de personages gaandeweg meer inhoud. De nieuwe en naïeve hulpverleenster Sophie (Mélanie Thierry) wordt dan geconfronteerd met de littekens van de oorlog.

Het is een film met een boeiend script, die heel luchtig begint maar je opeens helemaal in het verhaal meetrekt. Een mooie film van deze doorgewinterde regisseur. Het is wel zijn minst Spaanse film en heeft heel veel weg van Hollywood, al verandert die insteek wel op den duur. Prima film, ruim 3,5*