Opinions

Aardige en aparte film over een meisje die werkelijk alles zwaar tegenzit. Behoorlijk deprimerend en uitzichtloos eigenlijk, en dat had ik niet verwacht, misschien dat mede daardoor het voor mij ook naar het einde toe langdradig aanvoelde. Pluspunt is wel dat de film lekker onvoorspelbaar verloopt, ook de begeleidende muziek is hier goed uitgekozen, en het acteerwerk is prima. 3*

Interessante psychologische drama die een blik werpt op wat een (mogelijk) schizofreen iemand doormaakt als die ziekte zich opeens openbaart. Het is moeilijk te zeggen of er ook een bovennatuurlijk element in zit. Die is wel aanwezig als je het einde als werkelijkheid en niet als droom ziet. Wordt het einde als een droom ervaren dan blijft het een film over iemand met zo'n aandoening. En in die zin kan dat dus beide kanten op. Het kan echt zijn (een tornado die op zee een olieplatform opslokt en vervolgens regen besmeurd met olie laat vallen), waarbij zijn dochtertje het ziet, hij vertwijfeld naar zijn vrouw kijkt en bevestigd krijgt dat het echt is. Anderzijds kan dat alles een droom zijn. Ruim 3*

In de bioscoop vond ik deze erg goed, goed verhaal, goede actie. Taken 2 viel me echter zwaar tegen, vanwege de over de top zinloze en ongeloofwaardige acties. Nu ik Taken 1 terugkijk valt het me op dat het ook ontzettend over de top en ongeloofwaardig in elkaar zit, niet zo verschrikkelijk als Taken 2, maar toch.

Als pure actiefilm is het uitstekend, veel actie en hoog tempo met een dun maar redelijk verhaaltje, maar ik herinnerde me deze stukken beter. Sterretje eraf bij deze review.

Ik sluit me aan bij Prudh...

De film zit vol met domme ongeloofwaardige scenes midden in de eerste achtervolging neemt het koppel een break en gaat rustig praten in de auto, alvorens dat de vrouw de gangetjes in vlucht. Wel vriendelijk van de achtervolgers om ook even te wachten, en daarna pas de achtervolging voort te zetten. En onze hoofdrolspeler is onschendbaar, de kogels vliegen m om de oren en raken m niet, maar hij schiet ze wel allemaal dood of maakt ze dood op volstrekt ongeloofwaardige wijze (zoals hoe hij bijvoorbeeld de vader doodt na zijn vergevingsgezinde bui...) Om over de dochter niet te spreken die niet kan autorijden maar uitstekend tussen de massa en voor de treinen de auto weet te sturen en buiten bereik van de achtervolgers weet te houden... . Erg veel onzin bij elkaar dat prima in een komedie zou passen.

´t is een film waarvoor je je verstand op 0 moet zetten alvorens te kijken, en alles moet geloven wat je voorbij ziet komen. Dan is ie misschien wel aardig. Maar de kwaliteit van Taken 1 is ver te zoeken. Taken 2 is bedoeld om het succes van Taken 1 uit te melken. En Taken 3 kan misschien nog wel komen (de andere twee zonen van die man leven nog, dus kunnen ze nog wraak nemen).

Redelijke animatie, toch vooral gericht op kleine kinderen, al zijn niet alle scènes voor jonge kinderen geschikt. De animatiestijl is wel leuk, minpunt is dat het verhaal regelmatig van de hak op de tak springt, ook het afgeraffeld einde is knip en plakwerk. Jammer dat ze geen enkele aandacht hebben besteed aan goede overgangen, montage is zeer slecht.

De insteek van een dappere muis in een wereld waar van muizen wordt verwacht dat ze bang zijn is erg leuk bedacht en ook leuk uitgewerkt. Naar het einde toe vond ik het leuke wel omslaan in drammerig moralistisch gedoe over dapperheid, en dat is weer erg jammer. De agressie op het einde neemt ook serieuze vormen aan en vind ik niet bij de rest van deze verder agressieloze film passen: een vastgebonden lijdende prinses omringd door venijnig kijkende smachtende ratten die wachten tot ze haar mogen oppeuzelen lijkt me niet leuk voor kleine kinderen, puur nachtmerriemateriaal.

1,5*. Het originele uitgangspunt en de kijkwaardige animatiestijl levert 2,5* op, het rommelige, de drammerige heldenmoraal en de voor kleine kinderen te enge scène haalt de film onderuit, 1 ster aftrek daarvoor. Had veel beter gekund.

Niet geschikt voor kleine kinderen.

Deze dramathriller wordt redelijk goed gebracht, met mooie warme beelden en redelijk acteerwerk. Damon zet heel knap een ondoorgrondbare personage neer. De film heeft echter een groot minpunt die bij mij ervoor zorgt dat deze ruim 1 ster minder krijgt, namelijk de geloofwaardigheid.

Het begint heel vlot, onder de optieteling al worden diverse relevante stukken verteld die ook in de plotomschrijving staan. Even na die titels gaat de film alweer in Italië verder. In een paar minuten kunnen we zien hoe een wildvreemde man een andere wildvreemde man 1000 dollar aanbiedt om naar Italië af te reizen om de voor hem volstrekt onbekende zoon van de man over te halen om naar Amerika terug te komen. En hij zegt ja. Dit kwam op mij nogal nep over, puur als intro om de film meteen vanaf het begin in Italië af te laten spelen. Vanaf de eerste minuut zat ik daardoor tegen de ongeloofwaardigheid van het verhaal aan te hikken.

Daar blijft het helaas niet bij als nerd Damon de zoon eindelijk aantreft, een partyganger die hij totaal niet kent maar wel uitnodigt voor een lunch bij hem thuis, na die lucht biedt hij deze onbekende nerd, die haaks staat op zijn eigen persoonlijkheid, maar meteen aan om bij hem en zijn vriendin in te komen wonen. Voeg daaraan toe dat vrijwel alle mannen rondom Damon bisexueel zijn en het verhaal barst van nepheid uit haar voegen. De personage van Cate Blanchett gooit daar nog een schepje bovenop, die de film op het eind qua geloofwaardigheid fataal wordt.

Beeld en regie weten de ongeloofwaardigheid echter heel goed te verdoezelen, en voor wie daar minder belang aan hecht is dit een hele aardige film. Daardoor ben ik wel een beetje nieuwsgierig geworden naar die andere verfilming van het boek: Plein Soleil (1960).

2,5*

Deze film heeft mij niet overtuigd, onlangs de over het algemeen positieve berichten hier. Het begint heel fraai, sfeervol en met goede cinematografie, maar het verhaal...

Een goede intelligente plotwending is natuurlijk altijd mooi meegenomen, maar een plotwending op zich is geen garantie voor een goede film, laat staan per definitie intelligent, en de lading (vergezochte) plotwendingen die de kijker over zich heen krijgt nodigt mij niet uit om deze film hoog te waarderen. Het grote probleem is dat de plotwendingen volstrekt ongeloofwaardig zijn, en zelfs absurd overkomen, waarbij logica ver te zoeken is. Hier lijkt het wel of de plotwendingen mede bedoeld zijn om plotgaten te verbergen. Een dorp waar kinderen verdwijnen... ze worden weggehaald omdat ze het daar slecht hebben, en dat geldt voor zowat ALLE kinderen daar want ze worden allemaal ontvoerd (hebben ze het echt zo slecht dat ze bij hun familie weggehaald moeten worden? Waar blijkt dat uit? En alleen in dat dorp? Waarom?)... wij begrijpen er niets van, maar het meisje dat niet praat begrijpt precies hoe de vork in de steel steekt (geen idee waarom....) en ze smeekt om ook ontvoerd te worden (wederom geen idee waarom)... een van de ontvoerde kinderen wordt in tegenstelling tot de rest in hetzelfde dorp gehouden wat uiteraard vragen om problemen is... na jaren van onopgeloste ontvoeringen zien de mensen in het café opeens het licht en begrijpen ze alles... geen van de ontvoerde kinderen missen hun ouders en zijn dolblij in hun nieuwe omgeving waarin ze door ontvoerders verzorgd worden... moraal van het verhaal: ontvoerde kinderen hebben het beter?

De geheimzinnige dialogen zijn bedoeld om het mysterie gaande te houden, maar zijn achteraf gezien voor de situatie waarin de personages zich bevinden volstrekt onzinnig. Voor mij voelde dit aan als een aaneenschakeling van situaties die de kijker in de maling nemen, te beginnen met het uit commercieel oogpunt bestempelen van deze film als horror. Minpuntje voor de regisseur dat ie hieraan meedoet. 1*

De film vertelt het fictief verhaal over een filmploeg die onbedoeld verzeild raakt in de op waargebeurde feiten gebasseerde "wateroorlog" van Cochabamba (Bolivia). In het jaar 2000 kwam de bevolking in opstand tegen de privatisering van water, waarbij zoals de titel aangeeft "even the rain" werd geprivatiseerd.

Deze film stelt niet alleen dit onderwerp aan de kaak, maar ook wijze waarop met de inheemse bevolking werd omgegaan door de ontdekkingsreizigers. Ook voor de filmindustrie zelf is er een critische noot. De film weet een link te leggen tussen de uitbuiting van toen en de uitbuiting van nu, in een van de armste landen ter wereld.

Goede verhaallijn en goed acteerwerk.

Leuke meevaller, had toch een film verwacht die toch vooral op kinderen gericht zou zijn, maar het resultaat heeft duidelijk de basis van Disney met de kwaliteit van de Pixar.

Mooi verhaal, met als uitgangspunt het sprookje van Rapunzel, dat hier stukken spannender wordt gemaakt. Een goede film voor jong en oud, die niet onderdoet voor andere recente animatietoppers. Hopelijk blijft Disney deze weg bewandelen.

Dit jaar heb ik alle Goya-genomineerde thrillers links laten liggen, maar aangezien deze de Goya verrassend won ben ik het toch maar gaan bekijken. Helaas ben ik wel wat teleurgesteld. Ondanks dat de sfeer wat aan La Isla Mínima (2014) (3,5*) doet denken en de hoofdpersonages lekker rauw zijn zoals in Celda 211 (2009) (4,0*) haalt dit het niveau van beide films wat mij betreft niet.

Het grote probleem zit 'm wat mij betreft in het verhaal, die is zo rechtlijnig als wat. Daarnaast spreken wraakthrillers, waar deze onder valt, me niet zo aan en dus al helemaal niet wanneer het verhaal zo vlak en simpel is.

Tarde para la Ira, wat zich het beste vertaalt als "Afternoon of Rage" levert precies dat op: een middagje wraak zonder poespas. In die zin misleidt het niet en levert het dat wat het belooft, maar ik had stiekem op wat meer gehoopt, helemaal gezien de vele lovende recensies in de Spaanse pers. Een ruime 2,5*

Interessante film die is voortgekomen uit een documentaire die deze regisseur enkele jaren eerder maakte: Carboneros de Navarra (1981) - IMDb. De film gaat, net als de documentaire, over houtskoolmeilers uit Navarra. Dat is wellicht samen met het realisme uit de film wel het meest bijzondere en levert nogal wat fraaie beelden op. De film focust op het (fictieve) leven van Anastasio, een van de kolenmeilers uit de documentaire. Een vastlegging van een bijzonder en eeuwenoud beroep.

Het fictieve levensverhaal is heel bescheiden, net als de film, maar door de bijzondere beelden alsmede de nadruk op een realistische vastlegging van de gebruiken uit die tijd en regio neig ik naar een score richting de 3,5* voor dit debuut van de regisseur die jaren later met Secretos del Corazón (1997) een nominatie voor de Oscars in de categorie foreing language binnenhaalde.

Goede film die behoorlijk tijdloos overkomt, ondanks dat het qua technische aspecten wat verouderd is. Het acteerwerk en de sfeer is uitstekend. De Niro weet te overtuigen als taxichauffeur die vooral 's nachts werkt en niet altijd zijn medicijnen slikt. Ook de piepjonge Jodie Foster zet een fraaie rol neer.

Verder ook een goede spanningsopbouw in deze film. Ook fijn dat het geweld functioneel gebruikt en niet zoals andere films te pas en te onpas ermee strooit.

Drive (2011) is duidelijk door deze film geinspireerd, maar komt niet in de buurt van het niveau van Taxi Driver.

4*

Unieke en originele film. Het onderwerp (huiselijk geweld) heb ik nooit zo realistisch, en evenwichtig, in een film gezien. Het gaat altijd gepaard met thriller- of horrorelementen, wat hier niet het geval is. De film is boeiend en indringend en dat zonder gebruik te maken van noemenswaardige subplots.

Dat Pilar een onbetaald baantje als vrijwilligster in een klein museum vindt is niet vreemd, de film speelt zich af in Toledo, een stad met een rijke culturele geschiedenis die op toerisme draait, met de schilder El Greco als belangrijkste historische persoonlijkheid.

De muziek is ingetogen en daar hou ik van, geen emotioneel beladen luide melodieen die de kijker het commando geven om te voelen zoals in veel andere films, en geen overgedramatiseerd tranentrekkend gedoe. Acteerwerk is voortreffelijk, niet alleen van Tosar en Marull, maar ook van Candela Peña die de zus speelt, en fysiek ook erg op Laia Marull lijkt.

4 dikke sterren.

Ingetogen drama dat een kijkje biedt in de honger en armoede die bij veel Spaanse gezinnen heerst. De film volgt een alleenstaande moeder in haar dagelijkse strijd om rond te komen. De Spaanse realiteit, met ca. 25% werkloosheid en 1 op de 4 die onder de armoedegrens leven, is deprimerend en uitzichtloos, en de film verhult dat niet.

In Spanje staat de teller wat de kosten van corruptie betreft inmiddels op 87 miljard (9% van de huidige staatsschuld, en ca. een kwart van wat de staatsschuld 10 jaar geleden was), dat betreft uiteraard alleen de gevallen die naar buiten zijn gekomen nu justitie mondjesmaat begint te onderzoeken. 100 miljard (10% van de staatsschuld, of één derde van wat de staatsschuld vroeger was) zijn uitgegeven aan het redden van banken. De staatsschuld ten opzichte van het bruto binnenlands produkt is in 10 jaar tijd verdrievoudigd, volgens de EU is Spanje heel goed bezig om "uit de crisis te komen".

Qua stijl is deze film een beetje van de gebroeders Dardenne afgekeken. Buiten het indringende verhaal en het uitstekende acteerwerk mis ik in deze sobere en enigszins contemplatieve film iets wat de kijker meer in het verhaal betrekt, en ook zowel visueel als qua script had ik graag wat meer kwaliteit gezien. Het blijft nu bij een bescheiden registratie, welke echter prima te bekijken is. Ruim 3*.

Het eerste kwartier was lastig door te komen, maar na dat inleidend stukje komt deze film wel goed op gang. En hoe vreemd het ook klinkt, het is erg eigentijds. Niet dat de TV tegenwoordig zoveel angst oplevert (alhoewel... al die schietpartijen in de VS..., en over de aan TV verslaafde mensen zullen we het ook maar niet hebben), maar je kunt het zo doortrekken naar mensen die als zombie met hun smartphone over straat lopen, Japanners die zich met hun spelcomputer opsluiten, of tieners die het web opgaan en even later ergens in Syrië met een bomgordel rondlopen, of als ze vrouw zijn, in een hoerentent belanden. Genoeg voer voor een eigentijdse remake van deze horror dus. Die angst voor de technologie is dus niet op gebakken lucht gebaseerd, al is gelukkig 99,99% van de bevolking daar niet vatbaar voor (zombies met smartphones buiten beschouwing gelaten ).

Het knappe van deze regisseur is dat hij er steeds in slaagt om van een alledaagse situatie een beangstigende setting te maken. Het feit dat hij met een TV-film van de nationale omroep de TV als iets angstwekkends presenteert heeft natuurlijk ook wel wat. 3,5*.

De film komt uit de reeks Historias Para No Dormir, later verzorgde deze regisseur ook een aflevering voor de zeer geslaagde en meer recente reeks Películas Para No Dormir, die laatste reeks is overigens op MM te vinden. El Televisor is zijn best gewaardeerde film uit die oorspronkelijke reeks, maar ook El Asfalto (1966) (staat niet op MM omdat het slechts 30 minuten duurt) wordt erg gewaardeerd, al is dat een heel ander soort horror dan deze, en ook veel luchtiger. Deed me ook wat denken aan een andere film van 30 minuten, La Cabina (1972) waarin een man vast komt te zitten in een telefooncel en er niet meer uit kan, al is ook die weer in een andere stijl.

Aardig verhaal en een onderhoudende biopic. Het verhaal is interessant, vond het op de een of andere manier wel weinig geloofwaardig, maar het schijnt toch echt zo te zijn geweest, knuffelmachine inbegrepen. Door het waargetrouwe neig ik naar de 3*, wat me tegenviel waren de i.m.o. kitscherige visuele interpretaties van het autisme, al zie ik dat anderen die juist wel konden waarderen. Op zich is het onbedoeld ook interessante materie geworden over de werking van slachthuizen. Na het zien van de film hou ik wel mijn twijfels over of autisme hier echt realistisch is overgebracht, indien het zo is dan mist het wat mij betreft wat meer overtuigingskracht. Een magere 3* van mij.

Om deze film te zien is het wel erg handig als men eerst deel 1 (Tres Metros Sobre el Cielo) gezien heeft, want de film bouwt daar verder op voort, en veel zaken zullen anders aan de kijker voorbijgaan. De personages zijn in dit tweede deel (aldus de film) een stuk volwassener geworden, wat rechtvaardigt dat de uitwassen uit deel 1 hier in mindere mate voorkomen.

Het plot is in dit tweede deel wel een stuk dunner, er is geen ontwikkeling van de personages (die heeft zogenaamd tussen de twee delen in plaatsgevonden) en het ontbreekt een beetje aan richting, zonder dat dit overigens echt storend is. Het meisje uit deel 1 verdwijnt hier ook naar de achtergrond, waarbij de vrouwelijke hoofdrol in dit geval in handen is van Clara Lago met haar personage "Gin".

Wat mij betreft valt ook dit deel nog steeds onder de categorie "Spaanse jeugdsoap". Het is wel lekker onderhoudend en kijkt inderdaad prima weg. Daardoor kom ik ook voor dit deel op 3 a 3,5* sterretjes, waarbij ik het net ietsjes beter vind dan deel 1.

Een Ghibli die iets meer gericht is op actie dan gebruikelijk, zonder echter dat de emotie of de dromerige magische scenes verloren zijn gegaan. De meer aanwezige actie/avontuur vond ik het enige wat mij deed vermoeden dat het een van de eerste Ghibli's was, want verder is het nergens aan af te zien dat deze film inmiddels 30 jaar oud is. De actie deed me denken aan Rupan Sansei (1979), de eerste Miyazaki, en waar ik wel de magie van Ghibli nog miste. En het avontuurlijke en de piraten deed me heel in de verte ook aan The Goonies (1986) denken.

Op deze film had best een vervolg gemaakt mogen worden, daar leent het zich prima voor. 3,5*

Ondanks de hoge waarderingen en de korte speelduur kwam ik bij de eerste pogingen niet verder dan de eerste 10 minuten. Inmiddels afgekeken en dit is toch zeker geen volmaakte film. Wellicht dat de hoge waardering komt door de naam van de regisseur. De animatie is zeer eenvoudig en duister qua stijl, op zich is dat niet erg maar het 'verhaal', een soort van fabel, is ondanks de korte duur niet vooruit te branden en liet me ook na het vele klokkijken teleurgesteld achter. Het is een animatie dat weinig toegankelijk, karig, sloom, abstract en dromerig is. Tegen de tijd dat het was afgelopen interesseerde het me al lang niet meer wat er nou in dat ei zat, als regisseur doe je dan toch iets niet goed als op den duur het publiek de interesse verliest. Oshii liet duidelijk ziet dat ie wat in z'n mars had, de stijl toont ook schoonheid en kunstzinnigheid, maar een verhaal vertellen gaat hem nog niet zo goed af waardoor het op momenten tergend traag verloopt. Als short was dit vermoed ik beter geslaagd. 2*

Ooit gezien in de bioscoop en nu op TV. Derde deel die absoluut niet delen 1 en 2 kan overtreffen. Het sfeervolle en meeslepende dat die delen hadden is hier weg, ook is natuurlijk Linda Hamilton en haar personage Sarah Connor een groot gemis in dit derde deel. Daardoor blijft hier van Terminator alleen maar een magere blockbuster over. Ik handhaaf de 2,5* die ik bij de eerste kijkbeurt aan de film gaf.

Yuck... Er valt weinig goeds te zeggen over deze film. Belabberde CGI, die littekens van John, ugh, en dan die jongere photoshopversie van Schwarzenegger... een slecht script, volstrekt oninteressant, zeer slechte en lege dialogen, 3D-scenes die 10 jaar geleden wel grappig waren als je ze voor het eerst zag, een slecht gecaste Sarah Connor (puur geselecteerd op looks en borstomvang, zonder ook maar een grammetje van de uitstraling van Sarah, en ook weinig gelijkenis verder), clichés (die busscene...), en ga zo maar door. Zeer belabberd, een B-film met budget, veruit de slechtste Terminator. Heeft meer weg van een slechte superheldenfilm, Terminator onwaardig. Actie, explosies, vlammenzeeën, achterhaalde 3D-shots en een kitscherige CGI, dat is het enige wat deze film te bieden heeft. Slecht. In een straight line naar de 1*. Yuck.

De CGI is verschrikkelijk in deze B-televisiefilm, ik hoopte dat het lage gemiddelde alleen daar aan lag, maar nee. Ook plot en personages zijn behoorlijk slecht, de acteurs proberen er nog wat van te maken maar dat is een lastige opgave. Jammer dat ze het bescheiden budget zo slecht besteed hebben, dat hadden ze anders moeten inzetten (geen CGI en gevechtsvliegtuigen, maar zorg gewoon voor een degelijk script). 1*.

Zeer goede thriller/horror, die me af en toe aan Hitchcock deed denken, bijvoorbeeld tijdens de achtervolgingsscene door de gangen. Knappe debutfilm van de toen piepjonge Amenábar. Een enkele scene (vooral aan het begin) had best overgeschoten mogen worden vanwege de matige acteerprestatie, maar de film gaat daar niet aan onder.

Aanrader.

Tesis sobre un Homicidio (Proefschift over een Moord) is een interessante film die dankzij hoofdrolspeler en onderwerp (het onderzoek naar een moord op een jonge vrouw) in de verte doet denken aan de, overigens véél betere, El Secreto de Sus Ojos (The Secret of Her Eyes, 2009).

De hoofdrolspeler, een vroegere advocaat, geeft les in strafrecht. Zijn studenten dienen een proefschrift in te dienen over strafzaken, één van zijn studenten wil dat doen over de moord die recht voor het universiteitsgebouw heeft plaatsgevonden.

De film begint traag en vlak, werkt zich langzaam richting een climax, om vervolgens snel afgeraffeld te worden. En dat is jammer. Zowel het eentonig begin als het afgeraffeld einde kost deze film sterren.

Het script is op zich niet bijzonder, maar de uitwerking ervan had goed kunnen zijn geweest. De film laat zien dat er een vage scheidlijn bestaat tussen bewijzen voor een stelling, en een stelling bewijzen.

Kon zeker beter, maar desondanks een interessante film.

Interessant verhaal, interessante cultuur, inheems taaltje, een inheems volk, het heeft soms wat weg van een documentaire, maar de regie slaagt met al die elementen er niet in om een goede film te maken. Het verhaal alleen al zou emoties moeten oproepen, maar het wordt erg droog gebracht, het lukte me niet om met de personages mee te leven. Het gaat over zogenaamd zielloze mensen omdat ze uit een verkrachting zijn geboren, de film zet ze ook zo neer in plaats van als de gestigmatiseerde mensen die ze waarschijnlijk in werkelijkheid zijn. Een film dus die zo'n door de maatschappij opgelegde stigma bevestigt in plaats van dat het onderuitgehaald wordt.

Vreemd eigenlijk dat het de Gouden Beer heeft binnengesleept, misschien dat men wou kiezen voor een inheems aandoende film. Een andere genomineerde, About Elly (2009), had het makkelijk van deze kunnen winnen. Magere 2,5*.

Eentje uit mijn lijstje films waar ik ooit aan begonnen was maar vervolgens afgehaakt. Inmiddels wel afgekeken, met regelmatig gebruik van de fastforwardknop want ondanks het razendssnelle tempo en de relatief korte duur ging het mij niet snel genoeg. Dit was niks voor mij, ik lees dat sommigen na 20 minuten moeite met de film begonnen te krijgen, bij mij was dat binnen 5 minuten zo. Doodsaai. Een drukke experimentele film met zowel visuele als auditieve herrie. Alleen geschikt voor liefhebbers van geschifte "films" en onverbeterlijke cinefielen . 1*.

Degelijke Jordaanse 'oosterse western' over een gids die een Engelsman begeleidt bij zijn woestijntocht door een bergpas die vol zit met bandieten en ander ongedierte. Ze nemen wat vroeger een gebruikelijke route was maar tot verval kwam door de komst van de trein als transportmiddel. Het drietal gaat op pad maar wordt achtervolgd door Theeb, het jongere broertje van de gids. Het speelt zich af in het Ottomaanse rijk van begin vorige eeuw. Geen idee waarom het geen western mag heten, het enige verschil is dat de paarden in deze film plaats hebben gemaakt voor kamelen. Ik lees hier en daar dat de film wat 'traag' is, maar ik vind het tempo prima passen, en in vergelijking met een western als Meek's Cutoff (2010) die overigens prima is raast deze in sneltreinvaart voorbij. Ook Theeb heeft iets contemplatiefs. Goed script, overtuigend en authentiek acteerwerk, en een indrukwekkende setting. Richting de 4*.

Aardige film, beter dan verwacht eigenlijk. Deze wou ik in de bioscoop zien, maar uit angst voor een enorme hype heb ik maar gewacht tot ik het op DVD kon huren. Als film is deze prima te doen, het verhaal sleept je redelijk mee, beeld is prima en het acteerwerk is keurig. Eddie Redmayne overtuigt, mede door zijn gelijkenis. In de musical Les Misérables (2012) deed hij het ook wel aardig. Wat een verschil mijn zijn lachwekkende vertoning in het eveneens lachwekkende Jupiter Ascending (2015).

Een hype is het een beetje wel, maar dat vind ik van bijna alle films die voor de Oscars genomineerd worden. Deze film moet het hebben van acteerprestaties, setting en beeld, het verhaal stelt eerlijk gezegd niet veel voor, zeker niet als je de naam Stephen Hawking weglaat. Geen idee wat hij van deze film vindt, en of dat het allemaal klopt (sommige scènes kwamen erg geforceerd en ongeloofwaardig over, met name de rol van de priester in het geheel).

De kern van het verhaal is toch wel de driehoeksverhouding, en daarmee kom je op het terrein van typische TV-films die 's middags worden uitgezonden. Qua verhaal weet het dat niveau niet te ontstijgen, ware het niet dat de al genoemde acteer- en beeldkwaliteiten de film hoger tillen. Ik vind het daarom geen volwaardig biografisch werkje over Stephen Hawking maar meer een dramatisering van zijn liefdesleven. Net te oppervlakkig allemaal. Tijdens de 'wetenschappelijke momenten' (waarvan de film veel te weinig kent) lijkt de film te versnellen om daar zo snel mogelijk aan voorbij te gaan. "Het universum heeft een begin en een eind." Even later klinkt het "Stephen is nu van mening veranderd" en hup snel naar het volgende onderwerp... Alleen voor de artistieke interpretaties van de wetenschap lijkt de regie iets meer oog te hebben, zonder dat deze inhoudelijk veel toevoegen.

Als film kijkt het wel fijn weg ondanks de lange duur, en er zit genoeg kwaliteit in waardoor het het bekijken waard is, al zit de kracht zeker niet in het script, het verhaal of de diepgang. Wel aardig om een keer gezien te hebben. 3 a 3,5*

Op zich een mooie film die een aardig verhaal weet te vertellen. De film begint in het heden, waar een journalist in de Spaanse burgeroorlog aan het spitten is. Vervolgens worden we met een flashback in die burgeroorlog geworpen. Daar zien we hoe twee jeugdvrienden tijdens/door de oorlog langzaam uit elkaar worden gedreven en ieder hun eigen kant kiezen en hun eigen weg bewandelen.

Pluspunten: de eerste 30 minuten zijn prachtig verfilmd en trakteren ons op mooie en indrukwekkende decors en scenes, maar... (zie minpunten). De rest van de film biedt een spannend en onderhoudend verhaal met als scenario de Spaanse burgeroorlog.

Minpunten: de eerste 30 minuten verlopen zooo verschrikkelijk traag, mooi om te zien maar je geduld wordt op proef gesteld. In vijf minuten had het eerste half uur ook verteld kunnen worden. Verder moet je je niet door de titel laten misleiden, de "draken" zijn simbolisch bedoeld, in de hele film is geen draak te bekennen.

Twijfelpunt: de film is in opdracht gemaakt van de Opus Dei, en door hen gefinancierd. Doel was om een mooie film te maken over de oprichter van die organisatie (een van de twee vrienden van het verhaal). Het argument dat de film op "waargebeurde feiten" is gebasseerd overtuigt dus totaal niet. Overigens komt de Opus Dei verder niet echt aan bod in de film.

Dit twijfelpunt speelt overigens verder geen rol. Wat mij betreft hebben we te maken met een mooi en onderhoudend fictief verhaal dat het bezichtigen zeker de moeite waard is.

Onnodig lange film waarbij je je na een tijdje afvraagt wanneer het eindelijk gaat beginnen, met name de lange introductie vergt teveel tijd zonder dat daar een aanleiding voor is. Dat is jammer want voor de rest is het op zich wel genietbaar, afgezien dan van het ontspoorde einde. Aan de magere kant. 2,5*