Opinions

Inmiddels ook gezien. Het begin van de film vond ik visueel sterk, met de karig verlichte straatjes van Madrid midden in de nacht. Deze film laat ons ruim 100 jaar terug in de tijd reizen. Naar het Madrid van de paardenkoetsen en de hoge hoeden, maar ook van de appartementen met inwonende portiers, en van nachtwakers die, als je met je handen klapt, midden in de nacht met de sleutel aan komen lopen om je in je huis binnen te laten.

Dat vond ik toch wel de kracht van de (low budget) film, de blik die het op het verleden werpt, samen met de indrukwekkende beelden van de toren. De essentie van het plot is weinig origineel (man moet ontvoerde vrouw uit de klauwen van de slechterikken redden), toch wordt de uitwerking ervan best boeiend gebracht met mysteries en allerlei subplotjes en zijverhalen, al is het acteerwerk erg theatraal. De (classieke) horror uit deze film is voor huidige maatstaven inderdaad slappe hap, maar toch leuk om een keer te zien.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Emilio Carrere, nou ja... van Jesús de Aragón Soldado, want Emilio Carrere leverde een groot pak blanco vellen aan de uitgever, netjes verstopt tussen enkele pagina's met een kort verhaaltje die hij zelf echt geschreven had, en ging er met het geld vandoor. Toen mocht de zowat beginnend schrijver Jesús de Aragón Soldado van de uitgever de lege pagina's vullen, met als resultaat het boek dat Neville hier verfilmd heeft. De film werd destijds hoog gewaardeerd door de critici, maar door het publiek (onterecht) links gelaten.

3 a 3,5*

Mijn eerste Torrente. Dit is niet bepaald het type humor waar ik gek op ben, maar deze kwam onlangs op TV (in Spanje, waar ze nu de hele reeks aan het uitzenden zijn) en heb het toch maar uit nieuwsgierigheid bekeken. De eerste 30 minuten vond ik wel gaan, redelijk grappig (binnen dit type humor) en onderhoudend, maar daarna wordt het snel een voorspelbaar geheel met een eindeloze herhaling van grappen die daarmee ook meteen heel flauw worden. Daarmee kom ik niet verder dan 1,5*.

Torrente 5 is overigens deze week in de Spaanse bioscopen uitgekomen. Alleen die film, en de eerste Torrente, wil ik misschien ooit nog zien.

Bekende Spaanse 'foute' film die een groot kassucces werd en inmiddels toch wel een icoon is onder de Spaanse films. Niet vanwege de kwaliteit, maar vanwege de politiek incorrecte humor. Torrente is een mislukking als politieagent, een racistische macho en ook nog alcoholist. De film zit vol met ongecensureerde foute humor. Ik vond het wel leuk om het een keer gezien te hebben, en de charme ervan zie ik ook wel in, met soms geniale scènes, maar het is niet de megatopper waar ik gezien het imago van deze film op gehoopt had.

Santiago Segura debuteerde hiermee als regisseur en kreeg er een Goya voor. De film werd zo'n kassucces dat Segura als regisseur (helaas?) nooit wat anders is gaan doen en inmiddels al 5 Torrentes achter zijn naam heeft staan. Ruim 3*.

Beetje teleurgesteld. Ik keek al zowat een jaar uit naar deze film, eindelijk in de bios kunnen aanschouwen. De beelden, met name de achtergronden geven wel dat Ghibli-gevoel, de kreeftjes passen op zich daar ook prima in, al zijn ze wel de typische comic relief. Maar de magie onbreekt, een rode schildpad is niet genoeg daarvoor. Het minimalistische verhaal is aardig maar al zovaak gedaan (spoiler: het zoveelste verhaal over de cycle of life), buiten het vastzitten op een eiland of in het leven zoals Flat Eric zo mooi zegt heeft het weinig toegevoegde waarde. Ik mis de aandoelijke Ghibli-personages, of de tot de verbeelding sprekende elementen. Een verwesterde Ghibli die me de oude Ghibli's nog meer doet missen. De soundtrack (soms geheel afwezig en soms te nadrukkelijk aanwezig) en het design van de figuren stelden me ook wat teleur. Aan mijn hoge verwachtingen werd niet voldaan. Een kleine 3*.

Slechte B-horror met soms lachwekkend slecht acteerwerk waarbij men het plot voor dit type B-horror onnodig uit heeft gewerkt en ook nog serieus brengt. Het is een te grote opgave om ook maar iets uit de film serieus te nemen, al helemaal door het slechte acteerwerk, dus snap ik de poging daartoe niet. 1,5*

Heb weinig aan toe te voegen wat niet hier is verteld, maar toch. Inderdaad is de film niet zo goed als het origineel, het magere en slordige script vond ik zelfs teveel afwijken van dat origineel om nog dezelfde naam te kunnen dragen.

Verder inderdaad weer een afgeraffeld eind wat mij totaal niet kon boeien, het lijkt werkelijk erop dat filmmakers van deze tijd totaal geen waarde hechten aan de afloop van een film. Misschien wil men zich haasten om de kassa snel te kunnen vullen, maar ik begin de matige en afgeraffelde eindes in de meeste nieuwe films wel echt beu te worden.

Best een vermakelijke en frisse film, met een behoorlijk originele en rake kijk op 'God' die in deze film niet als helper van de mensheid wordt getoond, maar juist uit verveling het leven van de mensen zuur maakt door hen ellende te bezorgen en door het opstellen van allerlei regels zoals dat een mens nooit de ware liefde zal vinden, een ongeluk nooit alleen komt, e.d. Jezus' zus Ea is dat een beetje beu en besluit om de mensheid te helpen met zes nieuwe apostelen en een nieuwe nieuwe testament. Het verhaal wordt op een onderhoudende en leuke manier gebracht. 3,5*

We hebben al zoveel bankrooffilms gezien de afgelopen jaren dat ze mij in ieder geval begonnen te vervelen. Deze vond ik echter verfrissend, de film kijkt wat verder dan het typische plan-uitvoer-en-vlucht-verhaal waar de vele andere bankrooffilms om draaien. Ik vind het daarom tussen de 3,5 en 4 sterren waard.

Een mooie film, en origineel natuurlijk. Zonder deze hadden we ook nooit van nr. 2 en 3 kunnen genieten. Die twee vond ik iets beter dan deze, wat op zich al veel zegt over de kwaliteit van de hele reeks. Zelden zijn vervolgfilms even goed of zelfs beter. Er zit naar mijn mening meer verhaal, meer personages, en (vanzelfsprekend) betere animaties in de vervolgfilms. Van deze vond ik dat het iets teveel rondom Andy en Buzz bleef hangen waardoor ik het ietsjes minder goed vind dan 2 en 3.

Maar hoe dan ook erg goed en verplichte kost voor iedereen die van goede animaties houdt.

Een van de weinige filmreeksen die met vervolgfilms de kwaliteit weet te handhaven of zelfs te verbeteren. Toy Story 2 kent meer humor dan zijn voorganger, meer detail bij de animaties, en wordt verrijkt met nieuwe personages. Net als in 1 draait ook hier het verhaal om een reddingsactie, maar terwijl deel 1 vooral over Woody en Buzz ging hebben hier de andere figuren een grotere rol. Ook de bloopers bij de aftiteling zijn geweldig. Prima vervolg.

Erg geslaagde vervolgfilm, waarbij het jeugdsentiment nog meer wordt opgewekt dan bij de eerdere twee. Wederom weten de makers het kwaliteitsniveau te evenaren of zelfs te verbeteren ten opzichte van de eerdere films.

Dit is de eerste uit de reeks met een leeftijdsindicatie van 6+, ongetwijfeld de schuld van die enge babypop, die wel rechtstreeks uit een horrorfilm lijkt te komen. Ik denk dat kleuters na het zien van deze film een stuk slechter zouden slapen als ze zo'n babypop in hun kamer hebben . Leuk ook hoe Ken en Barbie worden neergezet, bijna als een parodie.

Aanrader.

Heftige en spannende film over de handel in vrouwen en meisjes in Amerika. Het deed me denken aan Maria Full of Grace (2004), ook over uitbuiting van illegale emigranten, maar dan als drugskoerriers, en in zekere zin ook Bordertown (2006), over de uitbuiting van vrouwen in Mexico. Het script is niet helemaal vlekkeloos maar het heftige verhaal en het overtuigende acteerwerk weten dat wel goed te maken. 3,5*

Fraaie film met een sterk plot. Het script leverde een terechte Oscarnominatie op. De beelden en het camerawerk zijn erg fraai. De zwartwitbeelden doen het authentiek overkomen, ook dat bij de treinbotsing echte treinen zijn gebruikt draagt daaraan bij. Het acteerwerk kon op momenten beter, maar het is nu eenmaal de manier waarop toen geacteerd werd.

De film kent een goede spanningsopbouw en blijft de hele tijd boeiend. Het is geinspireerd door het boek "Le front de l'Art". Rose Valland, de schrijfster van het boek, werkte in het Jeu de Paume Museum, dat door de nazi's als verzamelplaats voor de geroofde kunst werd gebruikt, en speelde daar informatie over de kunsttransporten door aan het verzet.

De film vertelt over de strijd tussen een kunstliefhebbende Duitse kolonel die de buitgemaakte kunstschatten niet achter wil laten en een spoorwegman uit het verzet die alles aan doet om de kunsttrein binnen de Franse grenzen te houden. Beiden hebben beperkte middelen en moeten hun inventiviteit gebruiken om hun doel te bereiken. 3,5 dikke sterren.

Een film die van meer naar minder gaat. Het kost even om erin te komen, maar eenmaal je erin zit is het hoogtepunt van de film helaas ook meteen bereikt. Het verhaal belooft dan veel, maar maakt het niet waar. Het concept van een levende computer is interessant maar het verzandt heel snel in flauwe clichés (de goede Dr. Will wordt de evil bad guy in de film, zijn vriendin (die hier niet verder komt dan een jaren '60 huisvrouwenrolletje) raakt natuurlijk verblind door haar liefde voor Will, hulpeloze overheid schakelt terroristen in om de wereld van haar ondergang te redden, zucht....).

Van karakterontwikkeling kun je helaas ook niet spreken, de personen veranderen wel, en wel spontaan om precies te zijn, maar waarom ze dat doen? Geen idee... Zo zie je hoe de vriend van Will wordt ontvoerd en de terroristen niet wil helpen om vervolgens... de terroristen wel te helpen. En de goede Dr. Will die veranderd is in een computermonster die geen Will meer is blijkt uiteindelijk wel een goeie te zijn die wel Will is..., hij deed het allemaal voor zijn vriendin... die ondanks dat ze door liefde verblind was uiteraard niet doorhad dat hij het wel uit liefde deed zoals ze aanvankelijk dacht, maar daar kwam ze weer veel te laat achter... pfff. Wat moet je daarmee...

Een film met een goed idee en een slechte uitwerking, vooral plot en regie laten veel te wensen over. Met verstand op 0 is er nog enige popcornvermaak uit te halen, waarmee ik nog net op 2* uitkom. Een van de minste AI-films die ik ooit gezien heb. Geef mij maar een film als Eva (2011), al is dat wel een AI-drama en geen AI-thriller.

Deze stond al jaren in de planning bij mij. Het verhaal klonk spannend en sprak me wel aan, maar de wat matte reacties weerhielden me ervan om deze snel te bekijken. Ik vond het helaas een vrij doorsnee en clichématige thriller met zowel qua script als acteerwerk weinig overtuigingskracht. De spanning werd zo geforceerd dat het bij mij helemaal niet werkte en de film alleen oninteressant maakte. Wel leuk om de kleine Dakota Fanning (I Am Sam) in een kleine bijrol voorbij te zien komen, maar zoals hier al vaker is gezegd was die rol te klein om de film te redden. 2*

Behoorlijk zieke film waarmee deze goede regisseur debuteerde. Filmisch is het erg sterk, maar het lugubere en sadistische verhaal is wel erg weerzinwekkend. Het is niet een film die je even opzet, nietsvermoedend begon ik eraan maar na een half uurtje afgehaakt omdat ik hier geen zin in had. Inmiddels wel afgekeken. Tegenover dat verhaal staat dus wel de zeer geslaagde wijze waarop de regisseur een buitengewoon naar en letterlijk en figuurlijk verstikkende sfeer neerzet. Dit is een echte horror die niets bovennatuurlijks nodig heeft om angst aan te jagen. Met het meest duistere kant van de mens weet het de kijker van binnen te roeren en met een naar gevoel achter te laten.

Een jaar geleden zag ik een Argentijnse film die ik ook erg naar vond en erg veel raakvlakken met deze heeft, maar Tras el Cristal (letterlijk vertaald: achter het glas) gaat toch wel wat stappen verder. Die andere film is El Niño de Barro - The Mudboy (2007), een verfilming van een waargebeurd verhaal over een kinderseriemoordenaar die in 1912 in Buenos Aires actief was. Beide films kunnen wel als psychologische horror omschreven worden, maar Tras el Cristal heeft een sadistisch element die bij The Mudboy veel minder aanwezig is.

Toch een kleine 3* vanwege de sterke filmische aspecten, maar beslist geen fijne film om even voor je plezier te bekijken.

Aardige film over enkele jongetjes uit een Braziliaanse favela die opeens een tas vinden die het beginpunt vormt van een spannende speurtocht naar de geheimen die het bevat. Vrij luchtig, meer sprookjesachtig dan realistisch, en met een behoorlijke portie Hollywoodgehalte (soms te sentimenteel, een opvallend aanwezige soundtrack, etc.). Niet bepaald Brits en ook niet Braziiaans qua stijl.

Dat vond ik wel jammer want juist die Hollywoodstijl levert een enkele misplaatste dialoog op die de Braziliaanse sfeer wat teniet doet. Verder was de montage, met de jongens die het verhaal d.m.v. een video-opname begeleiden, even wennen. De setting is ook typisch westers, met twee Amerikanen die daar even de jongens van de favela Engels komen bijbrengen (wat heb je aan Engels in een favela??). Ik begrijp dat het voor de speurtocht binnen de film relevant is, maar in de realiteit is het een ander verhaal. Wat ook opvalt is de nadruk op religie, dat speelt weliswaar in Brazilië een grote en belangrijke rol, maar het is opvallend dat de regie op dit punt veel meer oog voor detail heeft dan op andere onderdelen uit de film.

Een onderhoudende film, maar het kan absoluut niet tippen aan toppers uit Brazilië zoals Cidade de Deus (2002), Tropa de Elite (2007), ook deel twee ervan en Central do Brasil (1998), al kent deze laatste wel een heel ander type verhaal. Trash is aardig om een keer gezien te hebben maar het blijft toch een light-versie van die films die duidelijk voor de westerse markt is bedoeld, en voegt ten opzichte van die films ook niets toe. Blijft over een heel vermakelijke (jeugd)film die zich in de favela's afspeelt, al was er met deze setting wel meer van te maken. Een magere 3*. Voor wie nog geen andere films over favela's heeft gezien lijkt het me wel een hele aardige introductie.

Deze zag ik destijds in de bioscoop. Zeker niet onaardig, maar het heeft niets nieuws te bieden. Een redelijk uitgewerkte mix van clichés en van scènes die zo uit andere films lijken te zijn geplukt, o.a. uit The Hand that Rocks the Cradle (1992). Kan er net mee door. 2*

Soort van experimentele film van dik twee uur, niet voor iedereen weggelegd. Het begin vat ik samen als een documentaire, vrijwel uitsluitend verteld door middel van beelden, over het ontstaan van het heelal en het leven. Begeleid door klassieke/kerkmuziek en losse kreten van voice-overs, en overgoten met een prekerig Christelijk sausje. Het middenstuk, als soort van coming-of-age-filmpje, staat daar toch wel los van, dat gemis aan aansluiting is jammer. Ook het einde staat weer los en, laten we het als kunstzinnig omschrijven.

De beelden zijn mooi, al is een deel ervan het resultaat van cgi. Het is daardoor lastig om te zien wat echt is en wat gephotoshopped is. Een film om aan je muur op te hangen en af te spelen, wel terwijl je wat anders doet. Tempo en inhoud vereisen een lage concentratie waardoor dat prima kan. Dit vind ik een zwakte van de film, het prikkelt me eigenlijk niet of nauwelijks, niet qua verstand, niet filosofisch, en ook niet qua religie/spiritualiteit (ook vanwege het prekerige, dat laat geen ruimte over voor eigen inzicht). Ook trekt het de kijker niet mee de film in.

Gedurfd, helemaal voor Amerikaanse begrippen, vond ik wel hoe de film poogt om de evolutieleer en het Bijbels creationisme samen te voegen, waarbij de grote afwezige uit de Bijbel niet geschuwd wordt: de dinosaurus. Alleen het tonen van een aapje zou waarschijnlijk vloeken in de kerk zijn geweest.

Arthouse made in Hollywood, die ik in het rijtje schaar van films als Life of Pi (2012), The Secret Life of Walter Mitty (2013), en Moonrise Kingdom (2012). Daarmee verschilt het van de "echte" arthouse, die vaak wel filosofisch de diepte in gaat, complex in elkaar steekt, de kijker prikkelt en uitdaagt, religie op de proef stelt, met montage weet te verrassen, en zelden gebruik maakt van CGI. Deze film is een (w)aardige poging in die richting. Goed op weg, blijven oefenen. 2,5*

Een veelbelovend verhaal met veel potentieel dat hier jammer genoeg tot een wat mat resultaat leidt. Oversentimenteel hoeft het zeker niet te zijn, maar iets meer sfeer, emotie en (onderhuids) sentiment had best wel opgewekt mogen worden.

De link tussen de vader en de boom werd heel snel verteld en even snel ging de film weer verder, waardoor zo'n cruciaal moment toch aan overtuigingskracht mist.

Verder vond ik de verhoudingen binnen het gezin een beetje vreemd, het kleine meisje was gewoon de baas en mocht alles zeggen en doen zonder ook maar een waarschuwende vinger te zien van haar moeder, zoals rijdend uitstappen uit de auto, recht voor een aanstormende vrachtwagen, en dan mamma even dwingen een telefoontje te plegen en een voicemail in te spreken, want anders gaat kindlief niet terug de auto in... en mamma gehoorzaamt. Dat het meisje stoom moest uitblazen geloof ik best, maar ze kreeg daar wel heel veel ruimte voor van de eeuwig geduldige moeder. Aan de andere kant kan zoiets ook zich zo in het echt voordoen, maar ik blijf het vreemd vinden. In de relatie tussen de moeder en de loodgieter wordt de moeder ook niet zo zwak en passief weergegeven als dat ze zich met haar kinderen gedraagt. Ook het einde overtuigt niet, ze rijden vrolijk weg zonder bestemming of onderkomen? Uhh...

Goed idee, erg matig uitgewerkt. Hoger dan 3 flinterdunne sterretjes kom ik niet.

Interessante film zonder dialoog die ons eerst originele familie-opnames van rond 1930 laat zien en vervolgens het heden (1997) in diezelfde locaties toont. Voor mij gingen daarmee die locaties, foto's en leegtes leven, ze krijgen meer inhoud en zo ook het verstrijken van de tijd. De film staat stil bij wat ooit is geweest en er nu niet meer is, het deed me wat denken aan het concept van A Ghost Story (2017). Fraai geëdit waardoor het de hele tijd boeiend blijft ondanks dat het niet voor iedereen is weggelegd. Alleen het slot met acteurs die een scene uit de originele film over doen had van mij niet zo gehoeven. 3,5*

Mario Casas is niet bepaald mijn lievelingsacteur, vele anderen met mij hebben toch wel enige aversie richting dit Spaanse tienermeisjesidool. Ik zie dan ook zelden films van hem, en al helemaal geen films die duidelijk op zijn fans gericht zijn. Deze film valt daaronder.

Toch is het me zeer meegevallen, ik moet toegeven dat Mario Casas wel een goede rol weet neer te zetten. Er valt weinig aan te merken, op het vrij slechte acteerwerk na van de jonge filmzusje van de hoofdrolspeelster. In Spanje werd deze film, buiten de doelgroep om, neergesabeld vanwege de kwalitatief povere inhoud in vergelijking met Spaanse cinema, en omdat men het deels als het verheerlijken van ontverantwoord tienergedrag ziet. Daar heb ik me echter niet zo aan gestoord. Het tieneridoolimago van Casas heeft vast ook een rol gespeeld in de (buiten de doelgroep om) slechte ontvangst in Spanje.

De stoere tienerstijl deed me denken aan Yo Soy la Juani (2006), wat wel een stapje verder dan deze gaat, en met auto's i.p.v. motoren. In vergelijking daarmee is 3 metros ook braver (mede door de brave hoofdrolspeelster). Het liefdesverhaal, en de nadruk die de film erop legt, deed me qua stijl ook denken aan de Twilight Saga (maar dan zonder vampieren).

Deze Spaanse 'tienersoap' is me al met al zeer meegevallen en is zeker niet onaardig. 3 ruime sterretjes.

De film begint met een heel erg cliché verhaal over een groepje die een boottochtje maken. Het duurt dan ook lang voordat de film zich daarvan weet te onderscheiden. Is het eenmaal zover dan houdt het verbazingselement ook niet lang stand, je weet dan eenmaal wat er gaat komen (een herhaling van de gebeurtenissen vanuit een ander perspectief) wat dat stuk nogal langdradig doet overkomen, en het duurt dan ook even voor de film weer interessant en onvoorspelbaar wordt.

Misschien aardig om te bekijken als je op je pad komt, maar verder niets bijzonders. 2.5*

Redelijk vermakelijk tussendoortje, zeker om het tijdens Halloween te bekijken, al had ik wel wat meer van verwacht. Op basis van de plotomschrijving zat ik te denken aan een film met vier korte horrorverhaaltjes, maar de (ik telde ook 5) verhalen zitten wel aan elkaar vast, waarbij ik die over de schoolbus het meest geslaagd vond, gevolgd door "roodkapje". Begin en einde konden beter. 2,5*

Apart. De kracht van de film zit natuurlijk in de animatie, lekker ouderwets en tegelijkertijd fris ogend en karikaturaal. Er zitten enkele opvallend mooie scènes in, zoals wanneer je de stad door de jaren heen ziet veranderen, of de dromen van de hond. Ik vond het ook wat contemplatiefs hebben. Ook muziek en geluid dragen bij aan deze film. Niet alles is perfect, zo valt men teveel in herhaling met het geblaf van de hond en had van mij ook wel een vrolijke noot in de film gemogen, de blikken van de personages zijn zo wel heel deprimerend. Doet me in de verte een beetje denken aan Le Magasin des Suicides (2012).

Het is weer eens wat anders, 3*, vooral voor de animatie en het geluid.

Mijn derde Buñuel, na Los Olvidados en Viridiana, maar nog steeds wil het me niet lukken om meer dan 3* uit te delen. Het acteerwerk en de sfeer zijn keurig, en de oude ridderstad Toledo (die er nog steeds zo uitziet) geeft het ook de nodige charme. Ook het verhaal lijkt op zich boeiend, maar het mist toch iets en daarmee doel ik niet op het grotendeels afwezige surrealisme.

De film is een verfilming van het gelijknamige boek uit 1892 van Benito Pérez Galdós, een van de bekendere Spaanse schrijvers naast Cervantes. Buñuel verplaatst het verhaal met enkele decennia naar de jaren '20 van de vorige eeuw (hoewel opgenomen ten tijde van Franco speelt het zich dus niet in die periode af). Het werd geschreven in een tijd dat de Spaanse vrouw zich in alle opzichten (wettelijk, financieel, emotioneel) probeerde te emanciperen van de man, en daar gaat het verhaal dan ook voor een flink deel over. Het boek (dat minder preuts is dan de film) wordt gestut door drie pijlers: Lope, Tristana, en de schilder, en is in zekere zin een aanklacht tegen de samenleving van destijds en de ondergeschikte, afhankelijke, rol van de vrouw daarin. Die achtergrond gaat een beetje verloren in de film, omdat die samenleving met de vrouw als ondergeschikte (een vanzelfsprekendheid ten tijde dat het boek uitkwam) in de film niet zo vanzelfsprekend of helder naar voren komt.

Een ander probleem is dat de derde pijler uit het boek, de schilder, in deze film bijna tot een figurant wordt teruggebracht, waardoor de soort van driehoeksverhouding niet zo goed uit de verf komt. Tot slot is dit een film waar je moeilijk blanco in kunt stappen wil je alles eruithalen wat Buñuel probeert over te brengen, en dat is wel jammer, het mist als het ware een inleiding.

Een magere 3*

Na Bleu had ik even minder zin in de trilogie (Rouge had ik als eerste gezien en beviel erg goed). Het gebruik van kleur en muziek vond ik bij Bleu overdreven, hier is het subtieler en passender bij het verhaal. De link met de waarden van Frankrijk ("liberté, egalité, fraternité") blijft wel erg losjes. Deze film gaat over egalité (gelijkheid) maar houdt daar wel een hele aparte kijk op na.

Deze film begon ijzersterk, het boeide me vrijwel vanaf de eerste minuut. In korte tijd kreeg ik een grote hekel aan Dominique, wat een kreng. De overgang van geloofwaardig drama naar minder geloofwaardige komedie vond ik wel heel snel gaan, (op het moment van de 'dood' van Karol).

Aardige drama/komedie.

Via Rouge ben ik op deze film uitgekomen. Ik moet eerlijk zeggen dat als ik eerst Bleu had gezien dat ik dan misschien geen interesse in de rest van de trilogie had gehad, want deze vond ik stukken minder dan Rouge. Het heeft mooie beelden, prima camerawerk en ook uitstekende acteerprestaties.

De film maakt hoe dan ook indruk, en ook het verhaal is op zich boeiend, al wordt het voor mijn gevoel te sloom en onevenwichtig gebracht. Het rouwproces van Julie komt wel op subtiele wijze duidelijk naar voren, alles achterlatend, haar (depressieve?) drang naar 'niets', en haar afwezige blik op oneindig.

De muziek vond ik echter opdringerig, te luid, en dan bedoel ik met name die korte deuntjes tussen de scenes in. Het kwam voor mijn gevoel het creëren van sfeer niet ten goede. Bij Rouge is muziek en ook kleurgebruik subtieler en meer in de film verweven, al leent rood zich daar wel beter voor dan blauw, maar bij Bleu vond ik ook dat kleurgebruik niet bepaald subtiel, zonder dat het storend is overigens.

Ook het einde vond ik niet bevredigend, al helemaal niet als deze film "vrijheid" moet weergeven. In Rouge vond ik "broederschap" wel duidelijk herkenbaar. Ik vraag me af of de maker in Bleu vrijheid uit, het is geen zoektocht ernaar en het is ook niet iets verlossends. Ik interpreteer het eigenlijk andersom, Julie komt niet vrij van haar verleden. Of zoals de filmomschrijving het al vermeldt: "Julie zal moeten accepteren dat de absolute vrijheid een loos streven is." Maar dat is een taaie conclusie als je een film rondom de grondvesten van Frankrijk maakt ("liberté, egalité, fraternité").

Op naar Blanc...

Na Trintignant in Amour (2012) ontdekt te hebben kwam ik toevallig op deze film uit, zonder te weten dat het een trilogie was.

Rouge is prima te doen, al heb je zoals ik de andere delen (nog) niet gezien. Acteerwerk en sfeer is uitstekend, en het script blijft lekker boeiend. De ouwe rechter en diens hobby geeft de film ook een mysterieus tintje. Ook vond ik de film overtuigend, ik hou niet van films met vergezochte ongeloofwaardige verhalen, met de geloofwaardigheid van deze film is wat mij betreft niets mis mee.

Prima film. Nu op naar Bleu.

Fijne film met fraaie dromerige beelden in besneeuwde bergen. Waar de film over gaat wordt heel precies in de plotomschrijving beschreven, de kern is dat een meisje uit een dorp wordt weggejaagd om te voorkomen dat ze met de pest wordt besmet en ze dus vervolgens in haar eentje in de wilde winterse natuur moet overleven. Dat levert dus hele fraaie beelden op. Bizar dat de film haast niet te zien is, ik zag het door puur toeval, toen ik zappend bij een kleine locale omroep uitkwam. De middeleeuwse setting en dromerige winterse en mistige natuurbeelden met enorme bergen op de achtergrond, begeleid door eveneens dromerige muziek, wisten me snel te grijpen. 3,5*