Opinions

Vermakelijke film waarbij je wel alles al mijlenver ziet aankomen, je plukt zo de bad guy eruit wanneer hij voor het eerst in beeld verschijnt, en ook de situaties die in scene zijn gezet (zoals de schietpartij in het café, de wapens in het voertuig van de zwarte jongens die men beschuldigt, en hun onschuld) voel je al vrijwel direct aankomen. Enige verrassing voor mij was dat na het ontmaskeren van de schuldige de film nog wel doorgaat, vandaar ook de relatief lange duur. Het behoort volgens mij tot de films die het zo goed doen omdat de kijker zichzelf een schouderklopje geeft omdat ie alles zag aankomen, terwijl ze juist met die opzet zijn gemaakt.

Weinig subtiliteit dus en je hoeft je verstand er niet bij te houden. Maar het script bevat wel een rijk, vrij breed en onderhoudend verhaal wat de film ten goede komt, waardoor het vermakelijk en genietbaar blijft. 3,5*.

Misschien door de hype waarin de film zich bevindt dat ik met hele hoge verwachtingen ben gaan kijken. Ongelukkig is ook in die zin dat ik een paar dagen geleden Singin' in the Rain (1952) (4,0*) heb gezien. Al met al vind ik La La Land erg mager. Visueel mooi en kleurrijk (lijkt me de ideale film voor Pedro Almodóvar om met Penélope Cruz te remaken, als je dit ziet is het bizar eigenlijk dat hij zich nog niet aan een musical heeft gewaagd) maar het heeft heel wat minpunten, of anders gezegd, punten waar het niet aan andere films kan tippen.

Het lijkt wel een ode aan de jaren '50 en ook bevat het wat knipogen naar Singin' in the Rain, net als die film gaat ook deze over (o.a.) acteurs. Wel lastig om dat jaren '50-gevoel te rijmen met het eigentijdse waarin het zich afspeelt, misschien was het dan beter geweest om de hele film in de jaren '50 te laten afspelen. Ook veel linkjes met Whiplash, de jazz en de opvallende camerafocus op het instrumentale gebeuren (wellicht een noodzaak vanwege het gebrek aan zangtalent van Gosling). Gelukkig heeft Chazelle deze keer wel door dat je in een musicale film niet zo ongegeneerd met playbacks moet aan komen zetten als in Whiplash.

Wat de minpuntjes betreft, ik zag geen Sebastian en Mia maar een Ryan en Emma. Gosling heeft hier steeds dezelfde emotie- en uitstralingsloze vrolijk glimlachende look. Emma Stone doet haar best om Mia te zijn, maar van Gosling kan ik dat niet zeggen, de chemie vloeit ook voor geen meter. Onlangs zag ik een interview waarin Emma behoorlijk geërgerd over kwam toen hen gevraagd werd of de vonk tussen hen van het scherm naar het echte leven was overgesprongen. Ryan antwoorde met humor en Emma kwam behoorlijk beledigd over (vanwege de vraag). Weinig chemie tussen die twee.

Wat het zingen betreft, de schaarse liedjes waarin Stone en Gosling zingen zijn duidelijk gekozen op hun technische eenvoud, of althans de uitvoering doet dat wel vermoeden. Gosling is, laten we eerlijk zijn, niet om aan te horen, Stone doet het beter maar het is geen Anne Hathaway in Les Misérables (2012) (5,0*). In die zin een juiste keus van de regie om hun zingkansen beperkt te houden. Ook hun danstalent is voor een musical erg bescheiden, hier geen prachtige nummers en choreografieën zoals in Singin' in the Rain, ook liedjes die bijblijven ontbreken, dat geldt tenminste voor mij. Ter illustratie, als deze choreografieën voor de Olympische Spelen waren bedoeld dan gingen bij Singin' in the Rain de borden met 10.0 en 9.9 bij de juryleden in de lucht en bij deze blijft het bij borden met 4.0, 5.0, 2.0, e.d. In die zin krijg ik het gevoel dat ik Singin' in the Rain met 4,0* te laag heb gewaardeerd. Het gebrek aan technisch sterke choreografieën (en zang van de hoofdrolspelers) valt de regie te verwijten. De soundtrack (buiten de musicale acts die zich op de voorgrond afspelen) was wel erg aangenaam.

Daarmee is dit dus zeker géén Singin' in the Rain, hooguit een imitatie of een ode eraan. Een ruime 2,5* en ik betwijfel dat deze de oscars gaat winnen. Veel technische prijzen (costume design, make-up, sound mixing, score, etc.) lijken me een zekerheidje maar de hoofdprijs gaat vermoed ik aan ze voorbij.

Adembenemende film waar je stil van wordt, met mooie scenes en landschappen, uitstekend acteerwerk, en een originele, zeldzaam sterke en diepe verhaallijn.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Spaanse burgeroorlog. Ofelia, een 12-jarig meisje, creërt haar eigen fantasiewereld om met die harde realiteit om te kunnen gaan.

Realiteit en fantasie lopen in de gedachten van het kind, en in de film, bijna ongemerkt in elkaar over, en geven je een kijk door haar ogen. Aan de echte wereld en wat zich daarin voltrekt kan Ofelia niet ontsnappen, maar zij geeft die wrange werkelijkheid een plaats in haar eigen fantasiewereld.

Zo creërt Ofelia een fantastisch verhaal om daarin te ontsnappen aan de beangstigende elementen uit de realiteit, die echter stuk voor stuk het verloop van haar fantasieverhaal beïnvloeden en domineren.

Indrukwekkende, mooie film. Topper.

De film verdient een uitleg, want als je het met de verkeerde verwachtingen bekijkt gaat dat ten koste van het kijkplezier. Ik waag een poging:

Om te beginnen: de film is een drama, géén thriller. Het heeft elementen uit een thriller, maar nóg meer elementen uit een (liefdes)drama. Wel even verwachtingen daarop afstellen dus.

Verder: de film begint 100% ongeloofwaardig, wat zeg ik, 200%,en houdt ook een hoge ongeloofwaardigheidsfactor, al blijft dat gelukkig niet de hele tijd op 100% staan. Eis je geloofwaardigheid, dan ga je je vanaf de derde minuut mateloos ergeren.

Ik denk dat dit de redenen zijn waarom het de Nederlandse en Belgische bioscopen niet gehaald heeft. Ook ik stel geloofwaardigheid op prijs, maar ik zag dat ik daar snel van af moest stappen wou ik nog van de film kunnen genieten.

Stap je daar eenmaal van af, en heb je niets tegen drama's over relaties e.d., dan wordt dit een hele aardige film om te bekijken. Het verhaal, dat op ongeloofwaardige gebeurtenissen is gebouwd, is als drama rijk en sterk.

Het is ook een film die van de bekende paden afstapt en telkens anders verloopt dan je verwacht. Mensen die een standaard Hollywoodplot willen zullen het met deze film zwaar hebben omdat het niet aan die patronen voldoet, ze zullen teleurgesteld zijn dat het verhaal telkens anders verloopt dan ze hadden voorspeld. Ikzelf waardeer het juist als het geen 13 in een dozijn produkt wordt. De film kent een opgaande lijn en wordt gaandeweg consequent beter.

Genoeg valkuilen om je kijkplezier te verpesten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik heb die valkuilen omzeild en dan krijgt het een dikke 3,5* van mij.

Aardige film, met prima beelden en acteerwerk, die gaandeweg beter wordt. De film heeft in een arbeiderswijk het tijdsbeeld weten vast leggen, daar ligt vooral de kracht van de film.

Het vrij eenvoudige verhaal komt traag op gang en blijft aan het begin erg lang bij de zoektocht naar de fiets hangen. Op het moment dat een potentiele dief in beeld komt wordt het qua plot iets interessanter, met als absoluut hoogtepunt de slotscene. Voor mijn smaak bereikte het dan pas op alle aspecten een hoog niveau, en dat had ik graag veel eerder gezien.

De film A Better Life (2011) is losjes op deze film gebaseerd en vond ik qua plot veel aantrekkelijker dan deze.

Oscarfilms zijn niks voor mij, daar was ik al achter, al had ik dit jaar door Three Billboards (3,5*) wel enige hoop. Ook The Post (4*) was aangenaam, I, Tonya (3,0*) en The Florida Project (3*) waren ook wel te doen. Van Lady Bird had ik helaas geen al te goede verwachtingen en die zijn ook uitgekomen. Meer dan een Lady Bird is het een dooie mus geworden. Het begon voor mij al verkeerd met een ongeloofwaardig filmcliché die niet in realistisch bedoelde biografieën thuishoort, namelijk de bijrijder die uit een rijdende auto stapt, ik ken niemand die zoiets doet, maar misschien komt het doordat de overlevingskansen vrij nihil zijn.

De film kent een ontzettend saaie, haast slaapverwekkende, aanloop naar een ontzettend bescheiden coming of age-verhaaltje die al talloze malen beter is gedaan. Het feit alleen al dat de hoofdpersoon volledig wordt weggespeeld door haar veel interessantere moeder geeft wat te denken. Saoirse Ronan speelt een erg eenvoudige personage waarmee ze moeilijk kan uitblinken, maar ze doet dat ook helaas niet. Oninteresante autobiografie waarvan ik vermoed dat het zonder de nominatie niet al te veel kijkers had getrokken. 1,5*

Knappe film die ondanks dat het 75 jaar geleden gefilmd werd de tand der tijd opmerkelijk goed doorstaan heeft. Een boeiende film waar in elke scene aandacht is voor de kleinste details en die de film daarmee wel groot maken.

Het hoofdonderwerp, een verdwijnende vrouw, is misschien wel het minst bijzondere aan deze film. Alles wat daaromheen gebeurt daarentegen wordt leuk gebracht en is mooi om te zien. Ook bijzonder hoe de dialogen, vooral van de twee Engelsen, het tijdsbeeld van toen hebben vastgelegd.

Interessante, zeer spoilergevoelige film, waar je gewoon voor moet zitten als het plot je aanspreekt. Het voelt echt aan als een Amerikaanse auteursfilm, eentje waar weinig aan de kijker wordt voorgekauwd. Het gaat over een veertiger die na de dood van zijn vader door een moeilijke persoonlijke situatie heengaat en een kind tegenkomt die zich ook in een lastige situatie bevindt. Samen besluiten ze om hun problemen tijdelijk te ontvluchten door een week op reis te gaan. Qua acteerwerk zit het goed, en ook qua sfeer weet de regie de nodige onderhuidse spanning te creëren. Ruim 3,5*.

Wat de kritiek op het einde betreft, die deel ik zeker niet, je kunt als kijker zelf uitmaken hoe het afloopt zonder dat het je met de paplepel wordt ingegeven, dan kun je dus twee kanten op en je mag zelf uitmaken welke het wordt. Een ding wat de film niet doet is alles voorkauwen, en zo'n einde past daar prima bij.

Een echte animatie voor kinderen. Een film van "Platvoet" heb ik volgens mij nooit gezien, daar heb ik dus weinig mee en het jeugdsentiment die anderen hiermee misschien wel hebben gaat aan mij voorbij. Blijft over een lieve en mooie animatie over vijf leuke dinosaurisjes, een soort van jaren '80-voorloper op de Ice Age-films. Vooral gericht op de kleintjes. 3*

Aardige film over het begin van de Spaanse burgeroorlog tijdens de zomer van 1936. Een welgestelde familie brengt de zomer door aan de Catalaanse kust als de oorlog uitbreekt en besluit om het daar uit te zitten, waardoor een vakantie van enkele weken uiteindelijk 3 jaar duurt.

De oorlog wordt in deze film bekeken vanuit het standpunt van een groep tieners en vanuit het standpunt van de bevolking uit een willekeurige kustdorp. De film laat goed zien in wat voor lastige positie velen terecht komen, enerzijds wordt door de strijdende partijen van ze verwacht dat ze partij kiezen, anderzijds zijn er misschien wel in de meeste families sympathisanten van beide groepen te vinden.

De regisseur van deze film maakt vrijwel uitsluitend films en documentaires rondom de Spaanse burgeroorlog. In deze film is het eigenlijk irrelevant welke partij wordt gekozen, de film draait vooral rondom de moeilijkheden om te overleven tijdens een burgeroorlog, het gebrek aan middelen en voeding, en hoe de burgers uit beide partijen noodgedwongen elke dag met elkaar moeten omgaan.

In zekere zin is het geen eenvoudige film om te bekijken omdat de maker vooral aan het begin geen enkele moeite doet om de kijker uit te leggen wie bij wie hoort, al is dit wellicht wel heel realistisch omdat de meeste mensen uit overlevingsdrang zich zo min mogelijk voor de ene of de andere groep uit wilden spreken. Voor wie weinig of niets afweet van de Spaanse burgeroorlog gaat dit wellicht ten koste van het kijkgenot.

De film staat als bijzonder bekend omdat het tijdens de Franco-dictatuur is gemaakt terwijl het vooral de kant van de verliezers laat zien, in plaats van het heldhaftige van de winnaars te tonen, iets wat in geautoriseerde films uit die tijd gebruikelijk was. Het won destijds diverse prijzen tijdens het Berlijnse filmfestival.

Zestien jaar later maakte deze regisseur een vervolg: El Largo Invierno / The Long Winter (1992) | IMDb

Een hele mooie film. Er zijn zoveel raakvlakken met Her (2013) dat het wel haast een zekerheid lijkt dat die film van deze op hoofdlijnen is afgekeken. Niet alleen inhoudelijk, maar ook fysiek en qua karakter lijken de twee hoofdpersonages wel heel erg op elkaar. Lars and the Real Girl is een mooie, warme, maar ook wel behoorlijk naïeve film. Deze romantische tragikomedie heeft genoeg kwaliteit te bieden en is bovendien een fijne wegkijker. Ruim 3,5*

Een zombiefilm dat nogal traag op gang komt, redelijk cliché en voorspelbaar, maar op zich ook redelijk vermakelijk. Grootste manco is wel het enorme gebrek aan originaliteit en het magere en doorsnee verhaal. Qua beelden had ik deze film wel 10 jaar ouder ingeschat, ook wat dat betreft is het niet bijzonder. Wel aardig, maar erg doorsnee. 2,5*

Onderhoudende roadmovie. Drie oude vrienden (oorlogsveteranen) die elkaar lang niet hebben gezien komen bijeen om in een militair vliegveld het lichaam op te wachten van de zoon van een van de drie, omgekomen tijdens de oorlog in Irak, om hem vervolgens te begeleiden naar zijn laatste rustplaats. Een lange reis waarbij ze alle tijd hebben om het / hun leven te overdenken.

Geen uniek plot, maar de uitwerking is zeker onderhoudend, waarbij dit wel meer drama dan komedie is. Ondanks de lange duur verveelt het niet en zakt het ook niet in, al moet Linklater daar wel de nodige kunstgrepen voor uithalen. Zo'n lichaam wordt in werkelijkheid uiteraard door het leger per vliegtuig naar de rustplaats gebracht, maar dan had je geen film, dus gaan de mannen er stiekem met de lijkkist vandoor en beginnen aan een reis van meerdere dagen over weg en, voor de afwisseling, spoor. Dat vergt dus nogal wat kunstgrepen die Linklater wel fraai in het verhaal verwerkt, al probeert hij die te veel goed te praten terwijl iedereen wel snapt waarom het zo is gedaan. Om de rit spannend te houden moet hier en daar een voertuig gestolen worden en mist men een trein, met het leger op de hielen. Hoewel dat haast een slapstickplot lijkt is het dat totaal niet en blijft dit dankzij de serieuze conversaties van de drie vrienden vooral een drama met zwartkomische noten. Vanwege het verhaal moest ik wel aan Little Miss Sunshine (2006) denken, al is dit een heel ander soort film.

Ik lees dat in deze film veel patriotisme zit, maar dat is zeker niet het geval. Voor patriotisme is meer nodig dan een eervol ontvangst/afscheid of de nationale vlag over de lijkkist van een omgekomen soldaat, zoiets hoort er eenmaal bij (in Amerika en in elk land). De gesprekken en overdenkingen van de vrienden ("waarom moest hij dood?") zijn eerder anti-oorlog zoals in werkelijkheid ook wel te verwachten valt in zo'n situatie. Patriotisme heb ik niet kunnen bespeuren, wel respect voor de beslissingen die mensen in hun leven nemen. In de gesprekken van de vrienden krijgen ze de ruimte voor hun verschillende meningen. De personages zijn doordacht en uitgewerkt en hebben elk een duidelijke eigen karakter, identiteit, houding, en ontwikkeling (getekend door hun Vietnam-achtergrond waarmee ze elk op een verschillende manier zijn omgegaan).

Later in de film voegt een vierde personage, een soldaat in dienst, zich bij het gezelschap en krijg je een verdere verbreding van de verschillende standpunten en visies op o.a. de Irak-oorlog. De film draait onopgemerkt op die dialogen zonder dat ze het onderhoudende verhaal wegdrukken. In die zin heeft Linklater een hele luchtige film gemaakt met ingrediënten die normaal gesproken wel zwaarder aanvoelen.

Kortom een onderhoudende en fijne wegkijker met goed uitgewerkte dialogen. Ruime 3*, richting 3,5*.

Hele aardige science fiction voor kinderen, die verrassend genoeg ook spanning weet op te bouwen. Ook redelijk veelzijdig wat de science fiction betreft. Luchtig filmpje met prima vermaak, vooral voor kinderen. Ruim 3 sterren.

Een kinderfilm, met de special effects die bij zo'n film uit de jaren '80 horen. In de categorie kinderscifi kies ik dan toch voor Zathura: A Space Adventure (2005). Het verhaal van The Last Starfighter is te rechtlijnig om tot het einde te kunnen boeien. Ruime 2*.

Goede en originele film (gebaseerd op een roman), die de sfeer geweldig weet neer te zetten. De film begint vrijwel zonder enige introductie, gaandeweg komen we meer te weten over het wereldje van Oskar en die van haar buurmeisje. Het acteerwerk en de beelden maken de film overtuigend. Ook de ontknoping met de zwembadscene is noemenswaardig en lekker gore.

Een van de betere (subtiele) horrorfilms van de laatste jaren.

Als film mooi gemaakt en redelijk compleet, acteerwerk is voldoende, en ook levert het aardige beelden op.

Grootste minpunt is dat het script, vanaf het begin, van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. Aanvankelijk is het nog wel te accepteren dat een zware crimineel vrij rond loopt, zonder reden een huis binnenvalt, deze keer wel wordt gepakt, dat vervolgens het overweldigend bewijs zonder overtuigende reden aan de kant wordt gedaan en dat hij bijna vrijuit gaat terwijl zijn maatje, waar al helemaal geen bewijs tegen is, de doodstraf krijgt. Voor de filmbeleving kan ik dat allemaal door de vingers zien. Maar naarmate de film vordert moet je de fantasie de vrije loop laten wil je het nog kunnen volgen. De film begint sterk en misterieus, maar zodra duidelijk wordt hoe de hoofdpersoon te werk ging, met welk doel, en welke middelen hij daarvoor inzet, neemt de ongeloofwaardigheid alleen maar toe.

Een film die met een intelligent plot lijkt te komen, maar waarbij je al snel je verstand op 0 moet zetten.

Goede film, met een herkenbare typisch Engelse dramastijl, waar op (aanvankelijk) speelse/luchtige wijze de contrasten tussen een "gegoede buurt" en de "onderlaag" van de samenleving worden getoond. In de hoofdrol een meisje uit die gegoede buurt die zich niet door stereotypes laat leiden en een vriendschap ontwikkelt met hun tuinman, afkomstig uit die onderlaag, iets wat in zo'n samenleving niet mag, met alle gevolgen van dien.

Het deed me erg aan Broken (2012) denken, met een soortgelijke stijl en verhaal. Die film kreeg van mij de hoogste score, en misschien daarom dat ik deze film lager inschaal.

Lawn Dogs heeft behoorlijk wat diepgang, verborgen boodschappen ("niet alles is zoals het lijkt"), wendingen, enz. die het verhaal verrijken, zo ook het mythologisch sprookje over Baba Yaga die in de film de werkelijkheid weerspiegelt, danwel daarmee wordt verweven. Dat sprookje en hoe het meisje het beleeft deed me ook denken aan mijn grote favoriet, El laberinto del Fauno (2006), al wordt in die film het sprookjesachtige veel verder uitgewerkt dan hier.

Al met al neig ik richting de 4* voor deze film, die ik wel nog een keer wil bekijken en zich daar ook prima voor leent.

Aparte stijl met zeer droge subtiele humor. Dat is volgens mij wat deze film anders maakt en waardoor het een ruime voldoende van mij krijgt, het zijn o.a. de verstilde momenten dat de camera de blikken van de soms apathisch kijkende personages vastlegt wat de film sterk maakt.

Een bescheiden artistiek, theatraal en karikaturaal (allen in positieve zin) werkje. Het eenvoudige verhaal was hier bijna ondergeschikt aan de stijl. 3 a 3,5*

Beetje dubbel, zowel qua gevoel als qua waar de film naartoe wilt. Wel een aardige en vooral heel rustige film, die pas na een uur een beetje op gang komt. We volgen een getraumatiseerde veteraan en zijn dochter die samen een gelukkig bestaan hebben in de natuur.

Maar ik kan de bedoeling van de film niet doorgronden, even lijkt er wat maatschappijkritiek in te zitten, met mensen die vrijwillig voor afzondering van de maatschappij kiezen en gelukkig zijn. Maar het is wel een getraumatiseerde veteraan die dat doet, waardoor de boodschap toch is dat zelf je eigen weg bepalen niet echt mag en ook niet goed is, zelfs al ben je daardoor gelukkig. Je moet immers volgens het instructieboekje van de maatschappij leven, wie zich niet braaf laat beteugelen door de maatschappij en niet doet wat van hem/haar verwacht wordt heeft schijnbaar een trauma of een stoornis, wat ook nog eens onderzocht moet worden. Ik lees het ook in de reacties hier op de film, we zijn echt geïndoctrineerd om te vinden dat zoiets niet kan.

Bij deze film moest ik denken aan een Venezolaanse vrouw die ik onlangs ontmoette, gevlucht van de dictatuur kwam ze in het zo georganiseerde Europa terecht, en wat was haar verbazing? Hoe weinig vrijheid wij hier hebben, want dat had ze niet verwacht... Zoals dat we een boete krijgen als we een kilometer te hard rijden, zoiets was voor haar niet te bevatten. Dat geeft wel te denken...

3*

Matig filmpje. Typische kinderfilm, maar ook behoorlijk kinderlijk. Het begin deed me erg denken aan het begin van een van de Toy Story-films (weet even niet precies welke), waar kinderen met het speelgoed spelen, dat gevoel had ik al vanaf het begin gezien het niveau van het verhaal en de manier van praten, alsof het spelende kinderen waren, en dat bleek later ook zo te zijn. Bij Toy Story was dat enkele minuten lang prima te doen, hier is de hele film zo, en dat vond ik toch minder. Overigens vond ik het bij Toy Story beter gelukt, hier had ik steeds de indruk dat ik naar volwassenen zat te kijken die spelende kinderen imiteerden, wacht echt natuurlijk waren de dialogen zeker niet, erg geforceerd allemaal.

Het beeld is op enkele uitzonderingen na vrij standaard, waarbij het duidelijk voor 3D is gemaakt. Het 3D-effect (meer dan het verhaal) leek hetgene te zijn wat de doorslag gaf of een scène wel of niet in de film kwam. Het voelt ook erg game-achtig aan, steeds snel van het ene naar het andere scenario gaan, e.d. Qua geluid is vond ik het niet best, merkbaar ingesproken stemmen zonder achtergrondgeluiden, net alsof je naar een dub zit te luisteren, met af en toe alleen wat achtergrondmuziek.

Het verhaal is vrij plat, en weer wordt er gegrepen naar het cliché van een simpele figuur zonder al te veel vrienden die opeens de held wordt, al zo vaak (en veel beter) gezien... Ook het moralistische is flinterdun, maar wordt bij de kijker erin gehamerd, deed me aan Batman Begins denken, waar ook steeds, tot vermoeiens toe, gehamerd werd op het moraal(tje) van het verhaal.

Matige poging die me Toy Story nog meer doet waarderen, qua achtergrond zijn ze gelijk (kinderen die met speelgoed spelen dat tot leven komt) maar qua uitwerking is er een groot kwaliteitsverschil tussen die twee. 2 magere sterretjes.

Aardige film die wel de tijd neemt om op gang te komen. Het begin was een weergave van het leven destijds in de democratische republiek Spanje, aan de vooravond van de dictatuur. In dat begin wordt de nadruk gelegd op de alledaagse kleine dingen uit het leven van toen, wat tot enkele fraaie scenes leidt.

Dat begin is jammer genoeg niet vlekkeloos, want het kost even moeite om te begrijpen waar de film naar toe wil. De manier waarop de film vervolgens de intrede van de burgeroorlog in de vele kleine Spaanse dorpen toont vind ik wel heel geslaagd. Buiten de gevechten om werd de Spaanse burgeroorlog vooral zo uitgevochten, door buren die elkaar verraden. De gemoedelijke vooroorlogse sfeer is dan voorbij en maakt plaats voor overleven en partij kiezen.

Door die rustige geleidelijke opbouw komt de climax extra hard aan. Het einde vond ik het beste van deze film en is een enorm contrast met alles wat we ervoor zagen.

Een stijlvolle film, met uitstekend acteerwerk van het jongetje en de leraar, en prima muziek. 3 a 3,5 sterretjes.

Wel aardig. De titel maakt in dit geval gebruik van de dubbele betekenis ervan, enerzijds het letterlijke (leeuwenkooi) en anderzijds het figuurlijke (puinzooi/gekkenhuis). Moet zeggen dat de eerste helft op den duur helaas wel mijn geduld op de proef stelde. Voor wie dit een eerste filmkennismaking is met Latijns-Amerikaanse gevangenissen zal het wellicht interessant zijn, voor wie daarover docu's of iets anders heeft gezien wordt die eerste helft op den duur een lange zit, waarin de slechte omstandigheden e.d. voorbij komen. Het enige nieuwe voor mij was wel waar die eerste helft om draait, met name vanwege het niveau van detail waarmee het gebracht wordt, namelijk de afdeling waar moeders van kleine kinderen met hun kroost worden opgesloten. Interessant, maar 1 uur daarnaar kijken vond ik wel teveel van het goede.

Daarna, te laat eigenlijk, neemt de film wel een wending die het kijken weer een stuk aangenamer maakt. Wat vooraf aan de opsluiting gebeurd is, en wat hier en daar met flashbacks wordt getoond, vond ik weinig toevoegen, en bovendien ook rommelig overkomen. Het minst realistische vond ik de softe wijze waarop de bewakers de opstand de kop indrukten, zelfs bij de ME gaat het in Nederland op straat niet eens zo soft aan toe, laat staan in een Latijns-Amerikaanse gevangenis. Waar aanvankelijk ook zijdelings op het corrupte systeem wordt gewezen, laat men vervolgens ook een softe gevangenisdirecteur zien die met veel compassie zich door een oproer laat chanteren. Dat waren behoorlijk ongeloofwaardige momenten. Dat het kindje op den duur afgenomen ging worden kon je ook mijlenver zien aankomen. Aan de andere kant was het gemak waarmee de vrouw als schuldige werd aangewezen heel tekenend voor de onderdrukking die vrouwen in Latijns-Amerika nog steeds veelvuldig ondergaan. 3*

Standaard 13 in een dozijn-kerstfilm voor de televisie zoals er honderden van zijn gemaakt. Vreselijk voorspelbaar, ook behoorlijk saai, met totaal niets vernieuwends en qua kerstgevoel weet het de gevoelige snaar vakkundig te missen. Het is nipt bekijkbaar maar daarmee is meteen alles gezegd, nergens weet het in positieve zin uit te springen. Geen idee waar de hoge score op IMDb vandaan komt. Geen aanrader, 2*.

Goede remake, omdat het klakkeloos het origineel (Låt den Rätte Komma In (2008)) kopieert, en daardoor bijna even zo hoog scoort. Het moeilijkste om na te maken is duidelijk de sfeer geweest, want die komt niet in de buurt van het origineel. Het blijft jatwerk/namaak.

Desondanks als vrijwel exacte kopie is het natuurlijk niet slecht, Moretz speelt goed, maar kan als inmiddels bekende actrice niet de overtuigingskracht van het meisje uit het origineel evenaren. Duidelijk een Amerikaanse Hollywood-variant van het origineel.

Interessante film, al ben ik niet weggeblazen. De natuurbeelden zijn prachtig, de omgeving is uitstekend gekozen. Ook het acteerwerk weet te overtuigen en de sombere sfeer komt fijn over. Maar de diepgang gaat niet veel verder dan het glaasje, het cliché van de Vodkadrinkende Rus wordt tot in den treure uitgebuit. Personages en dialogen hebben niet heel veel om het lijf. Volgens mij moet je niet teveel achter de film zoeken, en dat is wat mij betreft ook het manco aan deze film, what you see is what you get. De link met Job die in de film wordt gelegd is er uiteraard, Job is een Bijbelse figuur die alles heeft verloren, en de hoofdrolspeler heeft ook alles verloren. Maar veel meer dan dat valt uit dit verband niet te halen.

Alleen de symboliek gaat wel iets dieper, met de rottende scheepswrakken, de beschadigde auto's en de bedorven mensen, die allen het slachtoffer zijn van de Leviathan uit deze film; de corruptie. Dat laatste maakt de film natuurlijk erg actueel, en dan heb ik het niet over Rusland. Wie denkt dat deze Leviathan alleen daar huishoudt leeft in een wolk. Geld en macht trekt corruptie aan, dus waar geld en macht is zul je ook corruptie vinden. Die corruptie wordt alleen pas een Leviathan wanneer het ook het rechtsysteem aantast, zoals in de film, dan gaat iedereen daaraan ten onder, wat je ook doet. Maar zolang dat niet het geval is dan wordt met die gladde politici, voetbalbondvoorzitters, WK-kopende ambtenaren (en hun bazen), etc. allemaal vroeg of laat wel afgerekend. Uitroeien lukt denk ik niet want dat zit toch in de aard van het beestje (of in een deel ervan tenminste).

Niets nieuws, maar wel heel aardig gebracht. Doordat het allemaal relatief gezien aan de oppervlak blijft krijg je wel een tamelijk voorspelbare film, de preciese ontwikkelingen kun je weliswaar niet raden, maar je zit wel heel snel op het goede spoor. Iets meer diepgang en minder Vodka had volgens mij een betere film opgeleverd. De duur van de film is nu net te lang voor wat het inhoudelijk te bieden heeft. De uitzichtloze kijk die deze film heeft laat ook een wrange smaak achter. 3* voor de (eenvoudige) boodschap, het goede acteerwerk, de prachtige beelden en de manier waarop het de sfeer weet over te brengen.

Een hele kleine 3* voor deze kloon van Alien die helaas kwalitatief minder wordt naarmate het vordert. Het begint met een rustig tempo maar het verhaal zit dan nog redelijk in elkaar en houdt de aandacht vast. Op den duur kun je het einde wel aanvoelen en daarmee begint ook het klokkijken. Logica wordt volledig losgelaten om het script nog gaande te kunnen houden, de slimme alien wordt dan dom, en uiteraard mag de onzinnige twist die de weg naar deel 2 vrij maakt niet ontbreken. De film wordt nog gered door redelijk verzorgde decors, CGI en visuals, maar op een kleine scherm zal dat vrees ik de film niet staande houden.

Intelligente drama rondom een schietpartij op een school, met een fraaie montage, prima acteerprestaties, constant prachtige beelden en camerawerk, en een prima en verrassende script. Wat mij betreft behoorlijk ondergewaardeerd hier.

Tsja, een soort Disneyfilm, maar dan van Fox. Met religie als rode draad, waarbij in de zoektocht van Pi uiteindelijk het Christendom hem het meest overtuigt. Niet verwonderlijk aangezien het van Fox afkomt. De film probeert iets te veel dat op te dringen voor mijn smaak. En het laat ook kansen liggen, zoals de relatie tussen Pi en de tijger.

Prima docu over planned obsolescence. Wat mij betreft vertelt het niets nieuws, al is het wel erg actueel in de huidige wereld waar het nastreven van "economische groei" ver boven al het andere staat. En wie heeft tegenwoordig een mobieltje die niet binnen 2 jaar begint te haperen?

Zo vertelt de film over hoe gloeilampen die lang meegingen door de producenten verboden werden, over kousen die uit de markt werden gehaald omdat ze maar niet kapot gingen, en over de wegwerpprinters van tegenwoordig en hoe een ingebouwde chip hen vertelt wanneer ze 'kapot' moeten gaan.

Het zal weinig veranderen aan deze consumptiemaatschappij, maar wel interessant om te zien hoe het zover is gekomen en hoe het er aan toe gaat. 3,5*