Opinions

Veel bekende gezichten onder de cast van deze film. Het script heeft niet veel om het lijf: een vader raakt haar dochtertje kwijt en besluit om een ziekenhuis te bouwen. Zeer voorspelbaar en het helaas niet echt boeiend gebracht. Qua stijl heeft het veel weg van de typische TV-films met verlies verwerken als thema. Het probeert de gevoelige snaar te raken maar kwam daarvoor op mij te gemaakt over. Matig.

Minimalistische film, wat mij betreft een randgeval waarbij het de twee ster net niet haalt. Het verhaal, dat veel wegheeft van 400 Days (2015) (3*), is in deze film te klein om de hele duur van de film te vullen. Op den duur weet de regisseur ook niet meer hoe hij de band vol moet schieten en krijgen we wat beelden van een astronaut die zijn hand in sterrenstelsels steekt. Weg realisme (de zwaartekracht in de ruimte zie ik maar over het hoofd)... Overigens heeft 400 Days hetzelfde euvel maar het verhaal is wel stukken rijker dan hier.

Het levert visueel wel enkele mooie shots op maar daarvoor ga je niet deze film uitzitten. Het begint aardig, en het idee spreekt ook wel aan, maar de uitwerking is veel te karig, ook de boodschap ("love") is bij de haren gegrepen, zo simpel en gezocht dat het zelfs een dooddoener is. 1,5*

Artistiek, ja, een goede film, helaas niet. Ik zag pas achteraf dat dit van de regisseur is van The Signal (2014) (1*), Love is wel stukken beter (veel slechter dan The Signal is haast niet mogelijk) maar nog steeds een behoorlijke onvoldoende.

Een originele film met een pakkend verhaal waar je soms kippevel van krijgt. De manier van vertellen draagt bij aan de spanning, ondanks het relatief rustige verloop van de film blijft die constant voelbaar. Ook het acteerwerk en de beelden zijn over het algemeen dik in orde.

Een originele en bijzondere dramathriller die terecht genomineerd werd voor diverse filmprijzen.

Degelijk, maar ook heel braaf en heel conventioneel. Het vertelt het verhaal van de familie "Loving" die het gemengd huwelijk aanging, iets wat in hun staat verboden was. Van Nichols had ik iets minder conventioneels verwacht. Wellicht blijft de film trouw aan het waargebeurde verhaal en is er daardoor weinig speelruimte, maar filmisch ontstijgt dit niet het niveau van een klinische vastlegging van een van de vele verhalen uit de strijd tegen de rassenscheiding. De film heeft dat typisch Amerikaanse (oscar)kleurenfilter waardoor kleur niet realistisch maar warm ('sepia') over komt. Zelf vind ik dat inmiddels een achterhaalde truc die ze van mij mogen weglaten.

De Lovings worden als hardwerkende mensen neergezet die hun lot ondergaan en niet het leidend maar het lijdend voorwerp zijn van de film. Een organisatie die strijdt tegen de rassenscheiding hoort van hun situatie en besluit hen als testcase te gebruiken en twee nerds als advocaten aan te wijzen om een zaak te starten tegen de overheid. Die nerds zijn wellicht bedoeld als comic relief maar dat slaat als een tang op een varken gezien het serieuze karakter van de film en van het verhaal wat wordt verteld.

De nominatie van Ruth Negga voor de Oscar voor beste actrice lijkt me eerder een formaliteit. Zij speelt correct maar blinkt nergens uit (vind ik ook voor Emma Stone in La La Land gelden). Wat mij betreft blijven nog in de race Isabelle Huppert (Elle, gezien), Natalie Portman (Jackie), en Meryl Streep (Florence Foster Jenkins).

Loving is degelijk, conventioneel, braaf, klinisch, en als voor mij gezegd: ingetogen en sober. En daarmee niet heel erg memorabel. Een film als Hidden Figures (2016) (3,5*) vind ik veel beter geslaagd met het tonen van de strijd tegen de rassenscheiding, qua stijl en inhoud zijn het wel twee zeer verschillende films, ook al delen ze hetzelfde thema. Loving krijgt van mij een magere 2,5*

Zonder hoge verwachtingen had ik deze eerlijk gezegd stiekem toch iets beter verwacht. Het is een zeer clichématige verstand-op-nul actiefilm geworden en dat is best jammer. Zonder een bekende figuur als Scarlett Johansson zou deze film compleet geflopt zijn.

Limitless vond ik matig (2,5*), maar daar had men nog enige moeite gedaan om het onwaarschijnlijke verhaal enigszins inhoud te geven. Hier ontbreekt dat helemaal, het verhaal dient alleen maar om actiescènes op onzinnige wijze aan elkaar te knopen. Zelden zo'n slecht verhaal en script gezien.

Heel mager, 2* met kans op verdere afwaardering.

Rustig voortkabbelend drama waarbij de monologen van de hoofdrolspeler aan een soort van voice-over-aanpak doen denken. De naargeestige stemming en de monotone manier van spreken maakten de film voor mij nogal zwaarmoedig om naar te kijken. Veel interessante filosofie in de film, maar ik mis een vrolijke noot of optimistische kijk die het zwaarmoedige zou kunnen compenseren en het kijkplezier ten goede zou komen.

Het verhaal heeft de economische crisis in Argentinië als achtergrond. Grappig (tussen aanhalingstekens) om te zien hoe men in Argentinië in 2002 naar Spanje keek, als een welvarend land. Met de huidige crisis is daar bitter weinig van over en trekken o.a. de Argentijnen weer terug naar hun eigen land. Het is nu het wachten op dergelijke films, maar dan uit Griekenland. Dat is na Argentinië toch wel het volgende land dat het slachtoffer is geworden van corruptie en op hol geslagen kapitalisme. De geschiedenis herhaalt zich...

Veel filmische kwaliteit en een interessant verhaal, ook uit filosofisch en historisch oogpunt, maar wat mij betreft een tikkeltje te zwaarmoedig en monotoon dus. 3*.

Deze film kent een sterk begin, met een mooie nostalgische en sfeervole scene rondom de jaren dat een buurtvereniging hoogtij vierde. Het begon veelbelovend neigde al meteen richting de 4 sterren te gaan. Een drama met prima acteerwerk en een aardige humoristische noot.

Vervolgens wordt jammer genoeg het verenigingsverhaal alleen als kapstok gebruikt voor doodgewone oude en nieuwe liefdesrelaties en liefdesperikelen die de overhand nemen en op den duur langdradig worden, waardoor de film meer een romantisch drama wordt. Zonde!

Campanella weet hoe hij goede films moet maken waardoor de film op geen moment slecht is, maar een gemiste kans is het wel. Ik had gehoopt op een wow-gevoel zoals bij "El Secreto de sus Ojos", maar dat niveau is hier ver te zoeken. Er had zoveel meer ingezeten...

Rustig verlopend drama over het leven in een Spaans bergdorpje ruim honderd jaar geleden. Ook qua filmstijl staat het dichter bij de klassieke film dan bij de moderne film. Het tijdsbeeld wordt door middel van allerlei alledaagse details goed weergegeven. De prachtige beelden in kleur verraden dat de film echter niet zo oud is. De fotografie is een van de sterkste punten van deze film.

Wie geen problemen heeft met een gepauzeerd tempo staat een rustige maar tegelijk boeiende drama te wachten met oude gebruiken, politieke tegenstellingen, families die lijnrecht tegenover elkaar staan, liefde en haat, wraak en eerwraak.

De film is gebaseerd op een werk van Ramón Pérez de Ayala en vertelt het verhaal over een dorp met een sluwe en machtige burgemeester wiens vrijheid om te sjoemelen bedreigd wordt door de komst van een eerlijke gemeentesecretaris.

Beeld is voortreffelijk, en ook het geluid is uitstekend. Ook het acteerwerk van de hoofdpersonen is over het algemeen overtuigend, al kan dat niet over alle bijrollen gezegd worden.

De film liep de Goya's mis doordat het 'El Orfanato' en 'Las 13 Rosas' als concurrenten had.

3,5 a 4 sterren van mij.