Opinions

Een magere 3* voor wat over is van deze film van Neville waarin hij een deel van het script overliet aan zijn vriendin en actrice Conchita Montes. De film is een verfilming van een gelijknamig boek van Carmen Laforet. Aanvankelijk is er veel aandacht voor de opbouw, waarna de film in een stroomversnelling geraakt waarin het verhaal wat wordt afgeraffeld. Wat ook niet helpt is dat de censuur een kwart uit de film heeft geknipt, waardoor sommige personages (zoals die van Rafael Bardem) helemaal niet in de film voorkomen. Ook vrijwel alle buitenscènes in het Barcelona van 1947 zijn weggeknipt. De censuur heeft vermoed ik de hele diepgang uit de film verwijderd, oftewel de film verpest. Zonde.

Daarmee is Nada een wat rommelige montage geworden van een niet zo bijzonder verhaal, namelijk dat van een plattelandsmeisje die in de stad een beter leven gaat zoeken, een thema dat vaker is verfilmd en hier met uitzondering van het begin erg oppervlakkig overkomt. Wellicht dat de ongecensureerde versie beter is. Hetzelfde boek is ook in Argentinië verfilmd: Graciela (1956) - IMDb.

Iraanse oscar-inzending (niet geselecteerd). Een film met een eigen identiteit, al herinnert het ergens in de verte aan Pan's Labyrinth en The Florida Project. Ook heeft het wat weg van Persepolis, maar ditmaal verteld door een achterblijfster in plaats van door iemand die het land is ontvlucht. De film volgt een jong meisje met een kinderlijke onschuld, een rijke fantasie en een onuitputtelijke interesse in boeken. Bij gebrek aan kinderboeken zijn dat boeken die niet voor haar leeftijd zijn bedoeld maar waar ze met haar fantasie haar eigen interpretatie aan geeft. Zo leest ze een boek over een vrouw die wordt ontvoerd, geprostitueerd en uiteindelijk gered, en gaat het in haar ogen over een ontvoerde prinses.

Aanvankelijk lijkt het wel een kinderfilm te zijn, tot je dus merkt dat de fantasieverhalen een volwassen lading hebben. Ik moest aan het begin erg wennen, de film bevat veel monologen (waarmee het meisje de verhalen vertelt die we als animatie van eenvoudige tekeningen te zien krijgen), daarnaast heeft het aanvankelijk ook een wat kinderlijke humor. Het meisje leeft met haar strenge ouderwetse oma die bij het minste of geringste kattekwaad de stok erbij pakt, en haar milde, meer moderne en begripvolle vader.

Na het wat kinderlijke begin, die aan The Florida Project doet denken vanwege de vele schermtijd die spelende kinderen opeisen, krijgt het daarna een meer serieuze ondertoon die het dichter bij Pan's Labyrinth brengt. Voor een deel is het ook een coming-of-age, waarbij het meisje bijvoorbeeld opeens een hoofddoek moet dragen, niet meer met jongens mag spelen, en koranles moet volgen. Aan de hand van het meisje geeft de regiesseuse (die haar eigen boek verfilmt) aan de kijker een bescheiden (geschiedenis)les over Iran, met name dat van de overgang (eind jaren '70) van een dynastie, via een revolutie, naar de islamitische republiek (begin jaren '80), kort waarna Irak het land invadeerde en de oorlog uitbrak. Dit alles speelt zich op de achtergrond af zonder dat het meisje er echt erg in heeft, zoals in The Florida Project, maar af en toe ontkomt ze ook niet aan de gevolgen, zoals wanneer bijvoorbeeld haar vader naar het front moet vertrekken. Geen Disney World ditmaal om de realiteit te ontvluchten, maar een toiletje waar ze zich regelmatig opsluit om ongestoord in haar boeken en fantasie op te gaan.

Het geeft een blik op zowel opgroeien in Iran, als op de beleving van oorlog bij jonge kinderen, en hoewel het zich in Iran jaren '70-'80 afspeelt had het zich evengoed in het Syrië van nu kunnen afspelen. De volwassen boodschap maakt de film interessant, persoonlijk vind ik het jammer van de wat kinderlijke aanpak in het begin, en de wat kinderlijke invulling van de personage van haar vader, en in zekere zin ook van haar oma. Met wat meer budget en zonder die kinderlijke aanpak had hier een goede concurrent voor Pan's Labyrinth ingezeten.

Filmisch laat de kwaliteit wat te wensen over, daar moet de film het niet van hebben, camerawerk is zeer wisselend (soms uitzonderlijk goed, maar vaak ook gebrekkig), het tempo van de monologen ligt hoog, zeker als je zoals ik de taal niet beheerst en de cultuur/geschiedenis van Iran niet goed kent, en het acteerwerk houdt niet over (al komt dat ook door de wat simpele invulling van de personages van haar vader en oma). Daartegenover staan wel enkele uiterst fraai gefilmde scenes, zoals dat van het Iraanse equivalent van een dorpsprocessie, en een onschuldige blik op een oorlog waar je stil van wordt en die je aan het denken zet.

De titel (Breath) heeft minstens een dubbele betekenis, op de voorgrond duidt dat op haar vader die astma heeft, een van de redenen is waarom zij boeken leest zodat ze hem later kan genezen, en op de achtergrond gaat het over ademen in tijden van oorlog en onderdrukking. Niet volmaakt, wel erg bijzonder. 3,5*

Fraaie coming of age over twee meisjes die met hun eerste seksuele gevoelens en relaties worstelen. Ook mij deed deze denken aan (spoiler) Fucking Åmål (1998), vanwege de lesbische relatie, al is het wel heel lang geleden dat ik die film zag. De film is zowel visueel als qua verhaal best sterk, het kent vele fraaie, soms kunstzinnige scenes, waaronder de onderwateropnames. Het deed me aanvankelijk ook denken aan Black Swan (2010), al gaat de film dus als coming of age een hele andere kant uit en niet de competitieve kant (in dit geval van synchroonzwemmen) zoals Black Swan met ballet wel doet.

De titel Naissance des Pieuvres betekent letterlijk De geboorte van Pieuvres, dat laatste woord (letterlijk: inktvissen) staat figuurlijk voor onsympatieke personen die (van de ander) alles opeisen, en deze film zit vol met zulke figuren die op die wijze hun tienerjaren doorbrengen. Geen personages die lovable zijn dus.

Het is de tweede film die ik van deze regisseuse zie, de eerste was Tomboy (2011) (2,5*), en haar laatste film, Bande de Filles - Girlhood (2014) zal ik ook aan mijn kijklijst toevoegen. Deze regisseuse focust zich zo te zien duidelijk op coming of age films over meiden. Naissance des Pieuvres is een fraaie debuutfilm die bij mij tussen de 3* en 3,5* ligt. Inhoudelijk verschilt deze niet veel van andere coming of age-films, visueel levert het synchroonzwemmen wel enkele hele fraaie plaatjes op. Een ruime 3*.

Prima (Engelstalige) film, zeker qua sfeer, acteerwerk en cinematografie. Voor een thriller is het, hoewel onvoorspelbaar, wel net te rechtlijnig. Ik mis toch wel de verrassingselementen (of i.i.g. méér verrassingselementen) die het niveau van het script hoger konden tillen. Het is een heel degelijk produkt geworden, beslist kijkwaardig en genietbaar, maar ik heb denk ik teveel films gezien om het meer dan 3* te geven, al zijn het wel 3 hele solide sterren.

Vrij doorsnee jeugd-/tienerfilm. Qua inhoud moest ik gelijk aan Spy Kids (2001) denken. Het lijkt een variant erop maar met een tiener in de hoofdrol en iets minder actie. Niet onaardig, maar wat mij betreft ook geen hoogvlieger.

Aardige kinderfilm. Een leuke en onderhoudende komedie, waar het een en ander is afgekeken van Mary Poppins, met veel geslaagde humor en een lekkere luchtige sfeer. Echt origineel is het allemaal niet, er wordt regelmatig naar bekende clichés gegrepen.

Voor kinderen zeer geslaagd, en ook te doen voor meekijkende volwassenen.

Degelijke en sfeervolle horrorthriller, die met een luchtig verhaal begint dat wel gaandeweg uit de hand loopt, en uiteindelijk in een ware whodunnit uitmondt. Vlekkeloos is het allemaal niet, er zitten genoeg weinig geloofwaardige elementen in, maar de sfeer en de spanning maken veel goed. Richting 3,5*

Een ongeromantiseerde herfstreis.

Woody Grant (Bruce Dern) heeft het beste deel van zijn leven achter zich, als hij opeens een brief krijgt waarin staat dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen. Hij twijfelt geen seconde en vertrekt richting Nebraska om de prijs op te halen. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Zo begint hij, samen met zijn zoon David (Will Forte), aan een rustige maar boeiende reis door het land waar hij is opgegroeid, door zijn herinneringen, en door zijn leven. En ook dat verloopt natuurlijk niet op rolletjes, wat voor allerlei mooie situaties leidt. Zowel bij Woody als bij zijn zoon valt geen greintje egoisme te bekennen, en springen ze natuurlijk in het oog van allerlei aasgieren.

Een fraaie en eerlijke drama (daarmee doel ik o.a. op de hoofdpersoon als aftakelende oude man en zijn emoties/wensen om iets voor zijn kinderen achter te laten) met lekkere kurkdroge humor. Bruce Dern speelt voortreffelijk, de rol van Will Forte laat niet veel ruimte over voor de inbreng van de acteur en is daarmee vrij doorsnee.

Alleen de keus voor zwartwit heeft me niet weten te overtuigen. Er zijn genoeg films waar het een aanwinst is, het focust bijvoorbeeld de aandacht op het verhaal, of het versterkt het (tijds)beeld. In deze film begrijp ik de associatie ervan met het verleden wel, maar dat is niet genoeg reden. Het heeft geen toegevoegde waarde, integendeel.

Het is een gemiste kans om fraaie plaatjes van het dorre Nebraska te tonen. Die beelden van Nebraska zijn er wel, maar die beelden zijn te simpel, te gewoontjes, en om ze dan maar in zwartwit te tonen is de makkelijke weg om te proberen om indruk te maken. Een grijze dorre indruk kun je ook prima wekken zonder de kleur weg te doen... een gemiste kans. Het tonen van bijvoorbeeld een eigentijdse huiskamer, met een prominente plaats voor een breedbeeld flatscreen, wringt in het zwartwit, het past er niet bij. Het zwartwit romantiseert wellicht de film ook, en dat lijkt me hier juist niet nodig.

Ondanks dat went het natuurlijk wel, en de kracht van het verhaal overwint het met verve van het gemis aan kleur. Maar dat is het wel, een gemis.

3,5 dikke sterren, tegen de 4 aan.

Bijzondere film vanwege de stijl. Het is een soort van artistieke en vrije interpretatie van Alice in Wonderland met een menselijke Alice en stop-motion poppen. De film heeft nauwelijks dialogen en begint heel interessant, maar gaandeweg werd het wel lastig om de concentratie vast te houden, daarvoor ligt het tempo net te laag waardoor sommige scenes wel heel lang duren, zeker wanneer je het verhaal al kent, zoals bijvoorbeeld het openen van de kleine deur die toegang geeft tot "wonderland". Een film die je dus vooral moet zien als creatieve kunstuiting en niet zozeer vanwege het verhaal wat wordt verteld. 3,5* voor de creativiteit en kunstzinnigheid en 2* voor het wat traag verlopende verhaal. Daarmee kom ik op een ruime 2,5* voor het geheel.

Zeer degelijke film over een waargebeurde vliegtuigkaping die ik me heel vaag en zonder details herinnerde, uit een tijd dat vliegtuigkapingen wel vaker voorkwamen. Achteraf heb ik gelezen dat de film behoorlijk trouw is aan de gebeurtenissen, dat verklaart waarom het zo realistisch aanvoelt. Het zit erg goed in elkaar en we leven helemaal mee met de personages. Het einde was daarom een flinke klap. 4*

Een actie/misdraadthriller uit Hollywood, iets wat ik vroeger wel zag zitten maar tegenwoordig op uitgekeken ben aangezien dit soort films op dezelfde manier verlopen en dus enorm voorspelbaar zijn. Zonder de film te zien weet je al hoe het afloopt. Bij The Negotiator is dat niet veel anders. Een politieonderhandelaar wordt zelf gijzelnemer wanneer corrupte agenten hem proberen in te luizen voor de dood van zijn partner. Best degelijk en prima voor wie niet zoals ik uitgekeken is op dit soort verhalen. Van mij krijgt dit clichéwerkje 3* voor de degelijkheid, maar ook niet meer dan dat omdat het lopendebandwerk is dat op de automatische piloot is gemaakt.

Voor een Gibli vond ik deze opvallend meer op kinderen gericht dan gebruikelijk. De animatie zelf is mooi en het verhaal over een meisje dat in de kattenwereld belandt is wel aardig maar ook wel eenvoudig en rechtlijnig. De magie ontbreekt een beetje, zowel in de film zelf als in wat het uitstraalt. Ook de personages hebben wat minder uitstraling, met de kattenkoning (de "slechterik" van het verhaal) als minst interessante figuur. Misschien worden we teveel verwend door Gibli (en vooral door Miyazaki) waardoor de verwachtingen hoog komen te liggen.

Leuk om een keer gezien te hebben, zeker voor kinderen denk ik, maar zeker niet van het hoge niveau als de meeste andere Giblis. 3,0*

Een film die mijn aandacht trok toen het in de bios ging draaien, echter de eerste berichten maakten duidelijk dat dit toch wel een style over substance-geval is, en die liggen mij niet bepaald. Helaas is daar ondertussen niets in veranderd want jammer genoeg kan ik deze ook niet waarderen. Qua style zit het wel goed, maar waarom zo weinig aandacht voor de substance? Dat vind ik toch wel jammer, prima cast, prachtige decors, fraaie verlichting en beelden, maar een wazig en nietszeggend verhaal. Doet me wat denken aan La Grande Bellezza, een film die ook leeg is en daarmee leegte probeert uit te beelden (dik 2 uur lang), maar ook dat deed me niets. Het laat me emotioneel helemaal koud, van meeleven is al helemaal geen sprake. Net als in die film komt het inhoudelijk niet verder dan het vluchtig intrappen van enkele open deuren (in dit geval in de zin van "wat is de modewereld toch slecht"). The Neon Demon kan gerust een abstract kunstwerk genoemd worden, maar het raakt me helaas niet.

Voeg er een beetje script aan toe en dit had een hele fraaie film kunnen zijn geweest. Tussen mij en Nicolas Winding Refn wil het zo te zien nog niet vlotten want hoger dan 2,5* voor Drive ben ik niet gekomen. The Neon Demon krijgt helaas maar 2* van mij.

Aparte film. Met dank aan Baggermans Top 100 Tsjechoslowakije. Eerst dacht ik een drama te zien dat iets weg had van Jagten, maar vervolgens vonden er wel een aantal genrewissels plaats, losgemaakt door de beschuldiging van misbruik van een meisje richting haar fysiotherapeut. De film toont ook het leven van een zedenagent, die toevallig de ex is van de vrouw wiens huidige echtgenoot van misbruik wordt beschuldigd, waardoor de grens tussen privé en zakelijk voor de agent in het gedrang komt. Niet vlekkeloos, wel een veelzijdige en aparte film die zoals hier al eerder is gezegd prima wegkijkt. 3*

Op zich een aardige horror, die helaas enkele grote blunders begaat die sterren kosten. Zo werd bijvoorbeeld helemaal niet uitgelegd waarom de vader opeens denkt dat de veranderingen van zijn dochter door het huis komen.

Maar het ergste zijn toch wel de laatste twee seconden, 0,5 ster eraf daarvoor. Hadden ze beter uit kunnen knippen.

Aparte en rustige film over de onmogelijke en platonische liefde tussen een 60-jarige man (Héctor Alterio Sr.) en een 13-jarig meisje, gespeeld door Ana Torrent, die in Montreal hiermee de prijs voor beste actrice in de wacht sleepte. De film werd ook voor de Oscars genomineerd. Het maakt samen met ''El Amor del Capitán Brando'' en ''Nunca es Tarde'' deel uit van een trilogie van deze regisseur over onmogelijke liefdes.

De jonge Ana Torrent heeft een loodzware rol te spelen, en ondanks haar krachtig spel vond ik het toch maar lastig om me in te leven. Zij speelt een vroegrijp, eigenwijs en dominant meisje, een rol waarin ik haar nooit eerder heb zien spelen, een klein meisje die het voor het zeggen heeft in haar platonische liefdesrelatie met een eenzame en wat excentrieke zestiger, waarin hij om haar niet te verliezen zowat alles doet wat ze vraagt. Dat vergde voor mij, ondanks het sterke acteerwerk, teveel aan inbeeldingsvermogen.

De kracht van de film had ik verwacht in de impact van die relatie op hun omgeving, een klein dorpje waar iedereen elkaar kent, en omgekeerd. Aan die impact wordt veel aandacht besteed, maar het is allemaal wat te zijdelings. Wel weet de film zo'n afgelegen dorpje met veel detail neer te zetten. Het slot vormt bij deze film het puntje op de i. Ruim 3*, en wellicht kom ik bij een tweede kijkbeurt hoger uit.

Voor het eerst compleet vanaf het begin gezien, had al vaker bij het zappen losse stukjes gezien en niet afgekeken omdat het me niets leek. Niet bijzonder maar wel een leuke komedie, al zal het vermoed ik vooral op kinderen zijn gericht. Het kijkt fijn weg en is lekker onderhoudend. Met nul verwachtingen is het prima te doen, zeker als familiefilm. Ruim 2,5*

Interessante film over een priester die niet zo heilig is, sterker nog, hij is de bad guy. In de gevangenis ontmoet hij een ter dood veroordeelde die na een diefstal de buit heeft verborgen, de priester besluit om achter zijn gezin aan te gaan om het geld te vinden. Zoals de titel verklapt levert dit een spannende 'jacht' op die het overgrote deel van de film vult. De film noir-aspecten zijn in deze film overigens behoorlijk light, in enkele scenes is het overduidelijk maar over de hele linie valt het nauwelijks op.

Het verhaal is wel interessant en de onderhuidse spanning is voelbaar, enig minpunt wat me van de 3,5* afhoudt is dat Robert Mitchum , die als de priester de hoofdrol speelt, qua acteerwerk het hier niet zo sterk doet, en dat valt ook absoluut aan de regie te verwijten. Met name de momenten waarop hij de kinderen achtervolgt leveren onbedoeld bijna lachwekkende situaties op waarbij hij er niet in slaagt om een 5-jarige die twee meter voor hem rent in te halen. Jammer dus van die slordigheden, anders had deze zeker de 3,5* gehaald.

Zeer degelijke en spannende verfilming van het verhaal van de Titanic die ik vermoed de versie uit 1997 met Kate Winslet en DiCaprio overtreft. Hoewel de afloop wel bij iedereen bekend is weet de regie een ware spanning te creëren door naast de Titanic ook te focussen op drie nabijgelegen schepen van wie de hulp wordt ingeroepen en hun bemanningen. Voorzover bekend is dit, op enkele verwaarloosbare details na, een realistische verfilming van de ramp. Het wijkt af van de typische stijl van rampenfilms van tegenwoordig, die ervoor kiezen om aan de hand van bepaalde personages het als een heldenverhaal te brengen (zoals bijvoorbeeld de romantische versie uit 1997, met de focus op het persoonlijk verhaal van de twee hoofdrolspelers). Hier staat het verhaal zelf centraal, de bescheiden heldenrol is (terecht) weggelegd voor de kapitein en de crew, die professioneel hun werk deden en daarmee hun leven op het spel hebben gezet of zelfs verloren. Hier zou de kapitein van de Costa Concordia nog veel van kunnen leren. De film won een Golden Globe en heeft een 100%-score op Rotten Tomatoes. Aanrader. Ruim 4*.

Tegenvaller. Op zich ziet de film er prima uit en zitten de acteurs goed in hun rol. Wat tegenzit is dat het erg moeizaam verteld wordt, een ontzettend traag middenstuk inbegrepen. Een thriller kun je dit niet noemen.

De op zich aantrekkelijke titel is misleidend en heeft niets met de film te maken, dit geldt ook voor de poster, die wel op de titel aansluit, maar totaal niet op de film.

De film gaat over een liefdesverhaal met de Portugese dictatuur als achtergrond. Ik vond het ook jammer dat de dictatuur hier snel bijzaak wordt en dat het vooral om het liefdesverhaal draait, een gemiste kans. Er zitten enkele aardige filosofische teksten in, maar ook die verdwijnen meteen naar de achtergrond.

Ook is het inderdaad niet geloofwaardig hoe makkelijk iedereen voor de hoofpersoon de deuren opent en hun levens met hem deelt, puur en alleen maar om de nieuwsgierigheid van deze willekeurige buitenstaander te stillen. Ook de vertelwijze (onderzoeker/journalist spit in het (oorlogs)verleden, in dit geval is het een leraar) is al heel vaak gedaan en pakt hier niet zo goed uit.

Behoorlijke tegenvaller.

Met enige goede wil kan ik hier 2 sterretjes uit persen maar meer kan ik het niet geven. Gelukkig hebben ze Ryan Gosling niet gecast want het eerste wat in me opkwam was dat ik naar een spinoff van Drive zat te kijken, maar dat was toch niet helemaal zo (al is er wel flink afgekeken). Het eerste uur vond ik eerlijk gezegd behoorlijk saai, het werd ook vrijwel meteen vanaf het begin erg voorspelbaar. Daardoor kwam het wat mij betreft nooit boven de middelmaat uit. Pas na een uur valt een beetje spanning te ontdekken en komt de film wat meer op gang al blijft het voorspelbaarheidsgehalte erg hoog, zeker wat de hoofdlijnen betreft. Jammer genoeg hapert het script wel meer tijdens de tweede helft.

Gyllenhaal speelt een personage die qua gedrag erg vlak en ongrijpbaar is en ook erg monotoon, hij wist me met die rol niet echt te overtuigen. Zijn acteerprestatie beperkte zich teveel tot uitsluitend kill kijken en vooruitstaren. Het lijkt me geen makkelijke personage om te spelen, maar voor mijn gevoel verkijkt Gyllenhaal zich daar een beetje op.

De film kreeg een hoop nominaties maar vrijwel geen prijzen, en dat laatste is heel terecht wat mij betreft. Qua waardering zat ik steeds aan 2,5* te denken, totdat de film dat tegen het einde wist te verpesten met ontzettend domme dialogen, namelijk de laatste dialoog tussen de hoofdpersoon en zijn assistent, en de laatste dialoog tussen de hoofdpersoon en de presentatrice. Puur effectbejag, en daarmee sloeg de film compleet de plank mis, ik zat aan een halfje aftrek per dialoog te denken maar zal het maar op een halfje voor beide houden. Een magere 2* dus.

Een found footage low budget B-horror/slasher(tje) die ik al een hele tijd hier had liggen, dus was de horrorchallenge wel de ideale smoes om het van mijn kijklijst af te halen . Verhaal gaat over een groep tieners/jongeren die besluiten om 's nachts in het bos verstoppertje te spelen met zaklampen, en dat spelletje noemen ze Nightlight. Ze pakken niet zomaar een bos, maar eentje waar jongeren heengaan om zelfmoord te plegen. En een van de jongeren besluit om stiekem een camera in een van de zaklantaarns te stoppen, waaruit de hele film dus wordt opgenomen. Kills gebeuren overigens vrijwel allemaal buitenbeeld. Voor de doorgewinterde horrorkijker is dit geen aanrader. Kwalitatief is het niet best (erg slechte make-up en dialogen) waardoor het bij mij een plaatsje krijgt tussen mijn 1*-films.

Deze musical in animatievorm sprak me toch wat minder aan. Mijn oog viel erop vanwege de hoge score, maar het voldeed geheel niet aan mijn verwachting.

De hand van Burton is duidelijk herkenbaar, deze film deed me denken aan het veel latere Corpse Bride (2005) die ik stukken beter vind.

De enige personage die me een beetje aansprak was Sally, alleen zij en Jack waren redelijk goed uitgewerkt. Het verhaal en het verloop ervan was behoorlijk eenvoudig, braaf (zeker voor een donkere animatie) en rechtlijnig, kortom te flauw en te saai voor mijn gevoel, niet echt boeiend of meeslepend.

De animaties zijn mooi gemaakt, het idee achter het verhaal is ook origineel, en ook de muziek past goed bij de film, maar dat was niet voldoende voor mij om ervan te kunnen genieten.

Hoge verwachtingen had ik van deze film. De TV-serie Nikita (2010-...) beviel me erg goed, maar al het goede uit die serie ontbreekt hier wel. De opbouw in de film is slordig en volstrekt ongeloofwaardig. Niet alleen het verhaal, maar ook de persoonsontwikkeling die Nikita doormaakt mist overtuigingskracht. Van de ene op de andere dag is ze zonder enige aanleiding veranderd van een meedogenloze killer tot zowat een huilende huisvrouw, en dat terwijl ze de baas is geworden van een eenheid moordenaars... De personage Nikita uit de serie vind ik een stuk beter uitgewerkt en meer overtuigend dan hier. Alleen als Jean Reno zijn intrede doet komen de komische noten uit de film ook werkelijk over, de rest van de film werkt het niet echt. Hier duurt zijn rol veel te kort, maar in Léon (1994) zie we hem als hoofdrolspeler goed schitteren. Ook Besson's The Fifth Element (1997) vond ik prima te doen, en daar werkt de humor wel.

Uit deze film is vermoed ik veel goeds uitgekomen (de serie, de samenwerking met Reno), aardig om een keer gezien te hebben maar voor mij is het niet de topfilm geworden waar ik op hoopte. 2,5*

Na het zien van Kreuzweg (2014) en Camino (2008) raakte ik in deze geïnteresseerd, vanwege de titel, in de hoop dat het in datzelfde straatje te plaatsen was. Uiteindelijk is dat niet het geval en is dit een heel ander soort film, met hier een seksuele aantrekkingskracht als onderliggende drijfveer. Bij de derde poging in maanden ben ik erin geslaagd om door het eerste kwartier heen te komen. Tweede kwartier gaat wel, derde kwartier was weer moeizaam, en daarna ging het gelukkig wel. Maar ik ben dus niet te spreken over het verhaal en de montage, verder is het qua beeld en camerawerk vrij doorsnee. Over acteerwerk valt er weinig te klagen, vooral de meisjes spelen heel sterk in hun lastige rollen.

In feite heb ik drie plotjes herkend, dat van de meisjes, van de ouder(s), en over religie. Dat ze als los zand aan elkaar hangen wil ik niet zeggen, maar een beetje komt het wel in de buurt. Religie krijgt onevenredig veel aandacht aangezien het slechts als achtergrond dient v.w.b. de normen en waarden die de meisjes wel of niet volgen. Het plot m.b.t. de meisjes is het meest interessant en het meest uitgewerkt, met een subplotje over een weinig relevant ongeluk inbegrepen. Het plot m.b.t. de ouder(s) hapert, is oninteressant en warrig. Pas op het eind krijgt dat meer inhoud en juist dan besluit de regie dat de film is afgelopen. Het meest interessante moment uit dat plot krijgen we dus niet meer te zien, een vreemde/slappe keuze.

Wat wel werkt is de 'chemie' tussen de meisjes onderling en met de dokter die jonge meisjes wel ziet zitten, wel wordt de dokter neergezet conform het stereotype engerd. Die chemie maakt veel goed. Overigens heb ik weinig gemerkt van het laatste zinnetje uit het plot hierboven. Dat van "de keurig katholiek opgevoede Amalia reageert anders dan verwacht en meent als roeping te hebben Dr. Jano's ziel te redden" heb ik er niet uit kunnen halen. Als meerdere mensen datzelfde probleem hebben dan mag het wat mij betreft uit de plotomschrijving worden verwijderd. Volgens mij handelt ze uit andere motieven, evenals in haar andere (liefdes)relatie, ook daar merk ik niet dat ze uit is op het redden van de ander terwijl ook daar alle katholieke normen met handen en voeten worden getreden.

Dit was voor mij de eerste kennismaking met Lucrecia Martel. Ben helaas niet dusdanig overtuigd dat ik snel achter haar andere films zal aangaan. Een magere 2,5*

De film is op zich wel aardig, en cinematografisch is het ook prima en bijzonder. Qua genre is het best moeilijk indelen, horror, psychologische en bovennatuurlijke thiller past er wel bij, misschien wel meer dan drama.

Het is wel erg luguber, en wat mij betreft onnodig expliciet m.b.t. de kindermoorden, waardoor het kijken naar deze film op momenten niet echt prettig is. Dat is wel het grootste manco aan deze film, kijkplezier biedt het zeker niet.

Aparte film. 2,5 a 3*

Aardige drama/thriller die niet helemaal aan mijn (hoge) verwachtingen wist te voldoen. Het interessante en weinig verfilmde gegeven van drugshandel tussen Europa en Afrika wordt eigenlijk gebruikt als opstap naar een doorsnee drugshandel/misdaadfilm met scènes uit de internationale georganiseerde misdaad die we al vaker (en beter) gezien hebben. Zonde, want juist het Europa-Afrika verhaal was het interessante en vernieuwende gegeven uit deze film dat veel beter benut had kunnen worden. Het blijft natuurlijk nog steeds wel een van de weinige films met die Europa-Afrika drugshandel als rode draad.

Wat ik tegen vond vallen is dat de trailer wel vol spanning en actie zit en daarmee zoiets belooft, maar na het zien ervan blijkt dat de enige spanning en actie uit de film juist al in de trailer verwerkt zit. De overgang in de film van spanning naar drama kon ook beter, het haalt de vaart er volledig uit en het drama-verhaaltje (een doorsnee en clichématig romantisch liefdesverhaaltje die we al veel vaker en beter hebben gezien) past ook niet zo goed bij de rest van de stijl van de film.

De film is op zich prima, maar blijft redelijk oppervlakkig. Er had meer in gezeten. Het komt helaas niet in de buurt van het niveau van de vorige productie van deze regisseur, met eveneens Tosar in de hoofdrol: Celda 211 (2009).

Aardige prent, met achtervolgingen die je niet vaak in films uit Spanje ziet, maar die niets nieuws biedt in vergelijking met wat we van Hollywood gewend zijn en qua auto-achtervolging daar zelfs een beetje op achter blijft. De film levert wat aan Spaanse stijl en kwaliteit in, in ruil voor doorsnee Hollywoodwerk. Het is daarmee een hybride film geworden, met ten dele de Spaanse stijl en voor het andere deel de Hollywoodstijl, zonder dat deze combinatie tot een toegevoegde waarde weet te leiden.

3*

Ondanks de vele clichés weet de film een goede sfeer op te bouwen en die ook lange tijd vast te houden. Met een low budget is dat uiterst geslaagd, maar jammer dat men met datzelfde low budget besluit om te eindigen met een show aan no budget special effects waardoor de film om zeep geholpen wordt. Erg jammer, want als je met een laag budget er zo in slaagt om een sfeer te creëren heb je helemaal geen spetterende uitsmijter nodig, en al helemaal niet wanneer je het niet kunt betalen. Was het gewoon trouw gebleven aan het verhaal zonder met magere en goedkope gore en effecten te komen dan had deze film het stukken verder kunnen schoppen. 3* voor driekwart van de film, 2* voor het geheel.

Wie overigens wel van dit sfeertje houdt en niet al te allergisch is voor B-effecten kan terecht bij het onbekende Queen of Spades: The Dark Rite (2015). Ook veel clichés, maar wel met meer oog voor cinematografie. En die film verdient wel meer dan de twee stemmen die het tot nu toe heeft.

Een door alcoholproblemen (aanname) in verval geraakte onderscheiden politie-inspecteur gaat stomdronken op zoek naar een drankje na sluitingstijd. Hij loopt een nachtclub binnen, en ook daar krijgt hij aanvankelijk geen drank. Maar het tonen van zijn politiebadge doet wonderen, en het drankje komt eraan. Hij krijgt zelfs een schouderklopje van de eigenaar, waarop hij hem, de serveerster en de bewaker doodschiet. Een andere aanwezige weet te vluchten.

Met dit geniaal, origineel en geloofwaardig verhaal (niet dus) begint de film. Het vervolg is een doodsaaie, slaapverwekkende en erg trage poging van de beste man om die getuige alsnog te vinden en uit te schakelen. Geen actie, geen explosies, geen spanning, geen (vlotte) achtervolgingen, geen goed acteerwerk en geen (goede) dialogen. Hij is wel minutenlang in beeld bezig met zoeken naar die getuige (de script was niet lang genoeg voor 104 minuten en de band moest vol), en ook slechte humor en de nodige clichés komen voorbij. En het vermist meisje? Zelfs tussen de aftiteling is die niet te bekennen.

Maar goed, bij zijn zoektocht naar de getuige komt hij een gevaarlijke bende op het spoor, namelijk moslimterroristen (een plotwending, wat er ook niet in slaagt om spanning in de film te krijgen).

Kortom, standaardverhaal zonder pluspunten en met heel veel minpunten.

Ik moet wel erbij vertellen dat ik de film ben gaan kijken na het lezen van de lovende berichten van filmcritici. In San Sebastian schijnt de film zelfs een prijs te hebben gewonnen. Maar ik vrees dat zelfs als je zonder verwachtingen naar de film gaat deze ook dan gaat tegenvallen. Door de titel en de trailer lijkt het ook heel goed en veelbelovend, misschien dat de filmcritici hun stukjes alleen daarop hebben gebasseerd in plaats van de film te bekijken. Of misschien zijn ze omgekocht.

In Spanje wordt als commercieel trekpleister gezegd dat de film geïnspireerd is op de aanslagen van Madrid, maar die inspiratie is erg ver te zoeken, en gelukkig maar! Een "knipoog" is er helaas wel (een auto die afslaat richting het Atocha-station, waar honderden omkwamen), en dat is al verwerpelijk genoeg. Deze film doet dat onderwerp geen eer aan.

Slechtste rol: Rechter Chacon (gespeeld door Helena Miquel), zo slecht om van te huilen.
Beste rol: het vermiste meisje (gespeeld door niemand), erg overtuigend hoe vermist ze is.

Als je zoals ik o.a. van Spaanse meesterwerken houdt als El Laberinto del Fauno, Biutiful, El Secreto de sus Ojos, The Others, etc. dan moet je deze film gewoon overslaan.

Mooie zoetzure film over de burgeroorlog in wat ooit Joegoslavië genoemd werd. Een lading elementen komen op een slimme manier voorbij, waaonder het onzinnige van een oorlog, het vernietigende van mijnen, de rol van de media, en de rol van de VN. Bovendien is het ook een van de weinige films die ik ken waarin de VN een rol speelt dat verdergaat dan achtergrondvulling bij de plaatjes. (ook al wordt juist in deze film de rol van de VN in een oorlog als een soort achtergrondvulling neergezet)

Het zure van de oorlog wordt zoet gebracht met de nodige humor (in ik meen een Frans/Belgische stijl), zonder dat de film ons laat vergeten dat een oorlog echt zuur is. In die zin vind ik dat het een realistischer en completer beeld biedt dan menig oorlogsfilm uit Hollywood. Verassende film.