Opinions

Les 400 Coups is vooral een sympathieke film over een jongetje die zoals de titel al aangeeft nogal wat te verduren krijgt, die 400 klappen gaan van hele onschuldige zaken zoals betrapt worden in de klas met een pin-upplaatje tot het belanden in een jeugdinrichting. Wat heel onschuldig begint neemt gaandeweg serieuzere vormen aan. Het is mijn eerste Truffaut ( ), een film met veel degelijkheid en een verhaal dat zich prima laat wegkijken, al vind ik het tegenwoordig als "sociaal jeugddrama" niet tot de absolute top van dat genre horen. Een degelijke 3,5* zit er wel in, mede vanwege het authentieke acteerwerk.

Na La Isla Mínima (2014) (3,5*) lijken politiethrillers in Spanje populair te zijn geworden. Het was dit jaar een van de kandidaten voor de Goya, samen met een andere Spaanse misdaadthriller Tarde para la Ira (2016) die de hoofdprijs kreeg maar ook mij niet wist te overtuigen (2,5*). Que Dios Nos Perdone, te vertalen als "May God Forgive Us", gaat over twee agenten die achter een serieverkrachter/-moordenaar aanzitten die het op oude dametjes gemunt heeft. Het verhaal is en wordt erg conventioneel gebracht waardoor het niet uitschiet in vergelijking met andere thrillers, al zal het thrillerliefhebbers niet teleurstellen. Ooit was dat mijn favoriete genre, maar daar heb ik tegenwoordig al zoveel van gezien dat weinig nieuwe thrillers uit weten te schieten, deze ook niet. Geef mij maar films als El Secreto de Sus Ojos (2009) (5*) met veel meer oog voor detail en een uitgebreid verhaal met goed uitgewerkte personages, in vergelijking daarmee valt deze May God Forgive Us in de categorie fastfood. 2,5*

Mooie film. Het begint heel rustig en ik was even bang dat het niets zou worden, maar zodra de dochter van Val in het huis komt wonen wordt het meteen een levendige boel en komt de film goed op gang. Fijne tragikomedie over de liefde en het geduld van moeders. 3,5*

Niet onaardig, met name vanwege de historische waarde. De gespannen sfeer is goed voelbaar, ook de dilemma's waar het koninklijk huis en Tony Blair met de dood van Diana voor staan komen goed over. Subtiele en bescheiden humor zorgt voor het evenwicht en voorkomt dat de film te droog wordt. Al eerder op DVD gezien en 3,5 ster aan toegekend, dat laat ik zo bij deze tweede kijkbeurt, al is dat wellicht een tikkeltje aan de ruime kant.

Vreemd dat deze film op zo weinig plaatsen te zien is geweest, en ook niet al te eenvoudig verkrijgbaar is. In Frankrijk is het op DVD uitgebracht, maar dan kiezen de distributeurs voor een minder mooie en expressieloze hoes, vreemde keuze als zo'n mooie poster als hierboven voorhanden is. De marketingafdeling heeft wat deze film betreft echt liggen slapen. Zonde.

Dit is een prachtige film die volgens mij in elk filmhuis het goed zou doen en ook een plekje verdient. Twee tieners die opgroeien zonder vader en met een doodzieke moeder wiens zorg ze op zich moeten nemen, waarbij de oudere zus in zekere zin naast de rol van verpleegster ook liefdevol de moederrol op zich neemt, zonder te weten hoe dat eigenlijk moet. Ze ontpopt zich door die moeilijke omstandigheden als een taaie tante die zich bazig gedraagt, onder andere richting haar artistiek onderlegde jongere broer. Die verpleegstersrol zorgt ervoor dat ze ook vrijwel nooit de deur uit komt, en misschien daardoor gaandeweg verliefd is geworden op de enige man in de buurt: haar broer. En laat hij nou net op jongens vallen...

Een ingewikkelde situatie die deze film heel naturel brengt, zonder ook maar een moment een oordeel te vellen over de personages. Het is een film over opgroeien, coming of age, de nest verlaten, en zoals de mooie titel zegt ook over het breken met het verleden, iets waar niet alleen de hoofdpersonages mee worstelen maar ook de achtergrondfiguren (de huishoudster, de zoon van de barman, de vriend van de moeder, etc.), . Acteerwerk is uitstekend, met vooral een voortreffelijke prestatie, zeker wat expressie betreft, van de hoofdrolspeelster Irene Azuela. Ook de soundtrack en de cinematografie is uitstekend.

In de bioscoop wil het wel eens gebeuren dat ik (samen met de rest van de zaal) blijf zitten bij de aftiteling, voor mij wat dit de eerste keer dat ik bij het bekijken van de DVD zo'n gevoel had en na afloop naar de aftiteling bleef staren. Indrukwekkend.

Wellicht is 4* net iets te hoog voor deze film, misschien ook niet, maar met 3,5* doe ik het eigenlijk tekort, dus voorlopig hou ik het op 4*. Erg mooie drama.

Aardige, weinig bekende, film over een man wiens leven op z'n kop wordt gezet door de plotselinge komst van zijn kleindochter. Op zoek naar haar moeder komt hij diverse personages tegen.

Prima film in zijn genre, zonder echt uit te schieten, die het vooral moet hebben van het trekken van emoties. Kijkt uitstekend weg, zeker als je van dit soort films houdt.

Alternatieve filmposter (Filmaffinity.com)

Iets te quiet voor mijn smaak, wist niet dat ik de titel zo letterlijk moest nemen. De film moet het teveel van dat concept hebben zonder veel aandacht te schenken aan andere zaken, waaronder het script. De gebeurtenissen in de film bevatten teveel grote fouten, jammer dat ze moedwillig zo'n slordige film hebben afgeleverd. Het gebrek aan geluid is geen excuus als je ziet hoe inventief de vele silent movies daarmee destijds zijn omgegaan. Hele magere 2,5*.