Opinions

Slecht over de hele linie, script, acteerwerk, dialogen, gebrek aan originaliteit, het einde... noem maar op.

Duitsland doet met deze film een serieuze poging om de nummer 1 positie op de Flop 100 te bereiken.

Een correcte paranormale thriller. Had ik het destijds in de bioscoop gezien dan had ik het vast meer dan 3* gegeven. Maar tegenwoordig zijn de elementen waar deze film op gebouwd is niet echt origineel te noemen en misschien zelfs een tikkeltje cliché. Als paranormale thriller is het tegenwoordig wellicht iets te doorsnee, maar zeker niet minder onderhoudend. Ruim 2,5*.

Bovengemiddelde klassieker welke prima te bekijken. Wel is het niet vlekkenloos, zo merk je dat de situaties soms wel te geforceerd zijn, en dat geldt ook voor het acteerwerk van de jongen, vooral hij wist me niet te overtuigen. Met de rest, en met het acteerwerk van de volwassenen, zit het echter wel goed. Het is een genremix, met name drama, thriller en romantiek. De kern van het verhaal, over een butler die een relatie heeft met twee vrouwen, wordt vooral vanuit het perspectief van de jongen verteld. 3*

Twee sterretjes van mijn kant. De belangrijkste reden daarvan is de volstrekt oninteressante manier waarop de film het verhaal vertelt, vooral de eerste drie kwartier vond ik wat dat betreft een ramp. Als je daaraan toevoegt dat het acteerwerk niet echt overtuigend is en je kunt zien dat de meisjes acteren dat ze flauwvallen, iets wat op een gegeven moment zonder aanleiding om de haverklap lijkt te gebeuren, wordt het heel moeilijk om de film te blijven kijken. Na die drie kwartier heb ik het dan ook afgezet. Daarna wel afgekeken, het laatste uur is iets interessanter, maar dat tilt mijn waardering niet hoger vanwege de genoemde defecten. Wellicht een stuk genietbaarder als de film je weet te grijpen, maar met de vertelwijze, het camerawerk (de niet overtuigende manier waarop al dat flauwvallen in beeld wordt gebracht) en het acteerwerk lukte dat bij mij helaas niet. Of wellicht dat het beter was bevallen als ik het eerste half uur had overgeslagen, ik heb niet het gevoel dat ik dan iets gemist zou hebben.

Aparte film met een origineel en bizar script over het concept "familie". Over het script valt er weinig te vertellen zonder de clou te verklappen, en die clou is voor een belangrijk deel de reden van de hoge waardering van deze film. Qua acteerwerk werd ik op het verkeerde been gezet, aangezien ik meende dat de acteurs aan het begin nogal theatraal acteerden, maar hun geforceerd gedrag bleek achteraf een reden te hebben.

De film is eenvoudig van opzet en weet met het script en de dialogen te onderhouden en voor komische situaties te zorgen. De regisseur won met deze film de Goya voor beste debuterende regie. Het geeft een bijzondere kijk op zaken als familieverhoudingen en eenzaamheid, en geeft daarmee een bijzondere draai aan al die films die, net als deze, gaan over een familie dat vanwege een gebeurtenis, in dit geval een verjaardag, bijeenkomt. Bijzonder en onderhoudend. Richting 3,5*.

Sterke film. Ik verwachtte een vrij doorsnee komedie met een bijzonder onderwerp, maar deze film is toch meer dan dat. Meer dan een komedie is het ook een tragikomedie, met scherpe dialogen en veel leuke momenten. Het is een erg doordachte film, heel knap gebouwd rond een tweetal liedjes. Behoorlijk geslaagd ook hoe de dove mensen worden uitgebeeld, in hun gedragingen en de geluiden die ze onbewust maken. Het enige wat het niveau van de rest van de film niet haalt is het subplotje rondom de burgemeester en de verkiezingen, dat hing er maar een beetje bij.

De film zit vol geslaagde verrassingen en krachtige momenten die elkaar opvolgen, zit je net te wachten op het duet wat het hoogtepunt van de film lijkt te worden, volgt er een oorverdovende stilte, en krijg je een klap na als de muziekleraar achter het 'geheim' van Paula komt. Heel geslaagd vond ik ook de dubbele bodem wanneer de moeder van Paula zegt dat ze moest huilen toen ze erachter kwam dat haar pasgeboren dochtertje kon horen, en dan krijg je het laatste liedje als grote uitsmijter. Moet zeggen dat de Franse taal zich wel ideaal leent voor zulke emotionele nummers.

Een fijne warme film, met een geslaagde realistische benadering van de wereld van de dove mensen, en van hun 'mantelzorgers'. 4*

Leuke familiefilm, niks mis mee. En stukken beter dan al die Hallmark-films.

Leuke film, beetje cliché, maar genietbaar. Het heeft wat weg van Mr. Nobody, met het typische verhaal van wat er zou zijn gebeurd met je leven als je niet die ene beslissing had genomen. Een onmogelijk maar interessant gegeven dat hier ook nog leuk wordt gebracht. Ruim 3*.

Vermakelijke en luchtige misdaadkomedie die doet wat wat je van zulke films mag verwachten. Het is een mix tussen maffia-, familie- en high schoolfilms. Wie hoopt een The Godfather aan te treffen kan deze maar beter overslaan. Leuk en simpathiek tussendoortje met een prima cast en regie. Richting de 3,5*

Een lange film die niet heel erg aan mijn verwachtingen voldeed. Lastig ook om de genre aan te duiden. Tot de dood van Oscar is het een soort rustig verlopende romantisch costuumdrama, tragicomedy-achtig, met prachtige decors in een bourgondische setting. Met diens dood komt er een abrupt einde daaraan en komt de film in een soort mistery/fantasy/horror setting terecht. Misschien dat dit laatste stuk, en de overgang, in de miniserie beter is gedaan, want in de film miste ik toch wel goede overgangen en introducties. Soms lijkt het wel of de film de draad kwijt is.

De plaatjes zijn prachtig, het soms (opzettelijk) overacteren van de theatermensen past wel bij hen en stoorde niet.

Ook vind ik de rol van Fanny en Alexander vaak afwezig, hoofdpersonen zijn ze niet, hun rol komt niet verder dan dat van lijdend voorwerp. De relatie tussen die twee komt ook niet of nauwelijks naar voren. Dat is gezien de titel en de omschrijving een beetje vreemd.

Het resultaat is niet onaardig, maar te langdradig om echt te kunnen aanbevelen. Wellicht is zoals velen hier zeggen de miniserieversie een stuk beter, mijn mening beperkt zich tot de film, de serie heb ik niet gezien.

Van deze overbekende Disneyklassieker had ik toch veel meer verwacht. Ik stapte er blanco in en wist dus niet dat het een soort van verzameling van korte Disneyfilmpjes is die gemaakt zijn als beelden voor klassieke muziekstukken. Een leuk idee, dat wel, maar ik kan me voorstellen dat dit in 1940 veel meer indruk maakte dan tegenwoordig, helemaal omdat het geloof ik destijds ook in kleur werd vertoond. Sommige stukken waren erg knap, zoals over het ontstaan van het leven op aarde, en ik vraag me af of de oude screensavers e.d. niet deels op het "personage" van de "soundtrack" uit deze film zijn geïnspireerd. Aardig om een keer gezien te hebben, puur omdat het een stukje uit de filmgeschiedenis is. 2,5*

Leuk. Ik wist niet wat ik van deze film moest verwachten maar het is een hele aangename fantasy / jeugdfilm geworden die met deze prequel de wereld van Harry Potter voortzet. Vooral aan de CGI is erg veel aandacht besteed, de beesten zien er zeer overtuigend uit. De cast speelt sterk en het verhaal wordt boeiend gebracht. De film kent ook een gesloten einde, wat best fijn is. Fijne wegkijker. Ruim 3,5*.

Stop-motion-films worden altijd behoorlijk opgehemeld vind ik, maar bij deze valt naast de animatietechniek ook inhoudelijk best wat leuks te beleven. De animatie is mooi en de personages zijn, hoewel niet bepaald aaibaar, interessant en boeiend genoeg om te volgen en om mee te leven. Een leuk verhaal, leuk gebracht, met een fijn tempo en op zich wel geschikt voor zowel kinderen als volwassenen. Een van de betere stop-motions. De persoonlijke stijl van Wes Anderson is in de film herkenbaar. Ruime 3,5*

Deze kan niet op tegen de helaas niet meer verkrijgbare The Canterville Ghost (1986). Le Fantôme de Canterville is vooral komisch bedoeld, waarbij de simpele humor je wel moet liggen. Voor mij voelde het te flauw en kinderlijk aan. Het volgt Eleanor de Canterville in plaats van Sir Simon de Canterville, ook zijn er andere personages aan toegevoegd (zoals het spokenjagende vriendje van Virginia Otis) en is het gemoderniseerd (er komen tablets in voor) maar dat maakt het beslist niet beter. Visueel wel aardig vanwege de costuums en decors, maar inhoudelijk zwak, flauw en aan de saaie kant. 2,0*

Goede film met een degelijk en boeiend plot en lekkere droge humor. Vooral het acteerwerk van McDormand met haar altijd ontspannen houding wist me te overtuigen, de meeste andere personages werden allemaal ietwat overdreven neergezet. Als de film eenmaal op gang is gekomen gebeurt er wel een hoop en zitten er een flink aantal noemenswaardige scenes in. Prima film.

Prima politiethriller. Het begin vond ik wel wat rommelig, misschien dat de film weinig tijd neemt om de personages te introduceren aangezien dit de tweede film uit de reeks is. Het was toch even zoeken naar wie wie is. Het duurt ook even voor het op gang komt, maar als het eenmaal zover is dan wordt het alleen maar met de minuut beter. Op het einde zit de film wat mij betreft tegen de 4* aan.

Qua sfeer en setting vond ik het wat minder verzorgd dan andere thrillers, misschien komt het door een beperkt budget, maar ik kreeg af en toe de indruk dat ik naar een TV-film zat te kijken. Daarom vind ik dat deze niet het niveau haalt van thrillers als Memories of Murder (2003) en The Secret in Their Eyes (2009). Geen Deens meesterwerk, maar wel heel degelijk. 3,5*

Staat nergens als TV-film geregistreerd, maar dit is het wel lijkt me. Ongeloofwaardig en voorspelbaar verhaal over een vrouw die om zich te kunnen verdedigen besluit om zelfverdedigingslessen te volgen. Matig acteerwerk. 2*

Op zich geen onaardige comedy voor het hele gezin. De film wordt wel volledig onderuitgehaald door een slecht script dat af en toe tot onzinnige en volstrekt ongeloofwaardige scenes leidt. Jammer.

Prima vader-dochterdrama, wel heel sentimenteel allemaal, dus je moet wel zin hebben in zoiets als je dit gaat opzetten. Amanda Seyfried speelt overtuigend haar rol van jonge vrouw met een moeilijke jeugd, veroorzaakt door de dood van haar moeder. Enerzijds is ze gevoelig en willend om anderen te helpen die ook een moeilijke jeugd hebben, anderzijds kampt ze met haar eigen moeilijkheden om die gebeurtenissen te verwerken en achter zich te laten.

De film wisselt steeds tussen heden, waar de dochter volwassen is, en het verleden toen ze als 6-jarig meisje haar moeder verloor. Haar vader, een schrijver, zit ook met zijn eigen drama's: de verwerking van het verlies van zijn vrouw tijdens het auto-ongeluk waarbij hij achter het stuur zat, fysieke problemen (veroorzaakt door het ongeluk neem ik aan), zijn zorg voor zijn dochter, en het financieel rondkomen. Alsof dat niet genoeg is wordt hij door zijn schoonzus niet capabel geacht voor de opvoeding van zijn dochter en zit zij achter de voogdij aan.

Vooral Amanda Seyfried maakt indruk met haar rol als volwassen Katie, zelfverzekerd van buiten en onzeker van binnen. Een ruime 3*, richting de 3,5* ware het niet dat ik vermoed dat deze film niet beklijft.

Het deed me qua verhaal denken aan het indrukwekkende After Lucía (2012), een arthousefilm met dezelfde problematiek (het verwerken van de dood van de moeder/echtgenote) die echter niet sentimenteel is en een hele andere kant opgaat.

Mooie film die vooral bij de doelgroep als een bom inslaat. Ik zat in een zaal vol met puber-/tienermeisjes en de zakdoekjes waren op een gegeven moment werkelijk niet aan te slepen. Qua impact is het in zekere zin met Amour (2012) te vergelijken, waarbij de films duidelijk elk een eigen doelgroep hebben waar qua leeftijd een hele generatie tussen zit. Wat de kwaliteit betreft kan het zeker niet tippen aan Amour, maar qua effect dat het bij de doelgroep heeft wel. Leuk dat Amsterdam en (het) Anne Frank(huis) een rol spelen in de film, met behoorlijk toepasselijke teksten uit haar dagboek.

De film windt er geen doekjes om, kanker is k*t, alleen wordt het op subtiele wijze voorzichtig geromantiseerd en met alleen de noodzakelijke details gebracht, wat op zich wel past gezien doelgroep en genre. Ook mooi om te zien hoe het heel subtiel, en zonder te moraliseren, een direct verband legt tussen roken, kanker en sterven, een prima en authentieke boodschap die hopelijk goed aanslaat en bijblijft bij de jonge kijkers.

Jammer genoeg zwicht de film uiteindelijk voor een onnodige uitbuiting van oversentimentalisme op z'n Hollywoods waar je u tegen zegt, de film houdt vol en blijft richting de kijker uithalen, net zo lang tot het de allerlaatste traan bij de jonge kijker uit heeft weten te wringen. Dat was niet nodig geweest en scheelt minstens een halve ster.

Overall score: 3,5 a 4 sterretjes wat mij betreft, een must see voor het jonge volk.

Bekende klassieker die ik nog te gaan had. In de film zitten heel wat genres verwerkt, naast horror zijn dat o.a. drama, fantasy en romantiek. Het is weer een hele degelijke film van Murnau, groot aangepakt, met erg fraaie cinematografie en mooie effecten. Het verhaal - de duivel sluit een weddenschap af dat hij zal slagen om de ziel van Faust, een goed mens, te winnen - levert meteen een duistere spanning en strijd op. De eerste helft is ijzersterk, daarna belandt het horrorelement wat meer op de achtergrond en wordt het meer een (romantisch) drama. 3,5*

Best fraai en voor Lanthimos wel een heel conventionele film. Ongetwijfeld heeft dat te maken met het uitgangspunt van de film, de drie hoofdpersonen hebben immers echt bestaan dus veel kan de regisseur niet afwijken van de geschiedenis, al dramatiseert hij het uiteraard wel flink op zijn manier. Acteerwerk van de drie dames is uitstekend, zelf vond ik juist Rachel Weisz het meest in het oog springen. Vooral het camerawerk, voor een flink deel gefilmd met groothoeklenzen, maakt het samen met de fraaie decors en costuums erg fijn om naar te kijken. Ook hoe de drie erg pittige dames met elkaar omgaan en "hoffelijk" elkaar het leven zuur maken maakt het erg onderhoudend. 3,5*

Wie Lanthimos nog niet kent kan denk ik het beste met deze film beginnen, gevolgd door The Killing of a Sacred Deer, vervolgens The Lobster en tot slot Kynodontas. Zo loopt het qua weirdness wel op.

Lange zit voor zo'n korte film. Het begint wat mysterieus maar op den duur gaat dat door matige editing over op vaag en saai. Het is een hele tijd lastig om de drie verhalen van de drie meisjes te volgen. Het ergste is toch wel de opdringerige en monotone soundtrack waar continu zonder enige reden dreiging van uitgaat. Het is eng omdat de soundtrack het 90 minuten lang ons zo laat weten, dat werkt bij mij averechts en maakt het erg saai. 1,5*

Prettig bekijkbare film met een rustig tempo en die zich afspeelt in een verlaten, haast postapocalyptische Boedapest, waar honden de straten hebben overgenomen en vrijwel niemand zich de straat op durft te begeven. Dit levert ontzettend veel fraaie en soms surrealistische beelden op. Het lijkt op een gegeven moment bijna een soort van zombiefilm waarbij de zombies door honden zijn vervangen die wraak willen nemen op de mens. Het uitgangspunt van de film is echter een duidelijke verwijzing naar hoe Hongarije met de vluchtelingencrisis is omgegaan. Met dank aan de recente MovieMeter Contest van Ferdydurke waardoor ik deze film heb ontdekt. 4*

Voor de korte duur van de film vond ik deze toch best langdradig. De genre is 100% romatiek, het draait rondom de one night stand tussen de hoofdpersoon en het kamermeisje, waarbij alles minstens tweemaal verteld wordt. Dit maakt dat vooral het eerste uur ontzettend traag verloopt. De beelden zijn fraai en het acteerwerk is uitstekend, maar het verhaal is helaas bijna tot op het eind nogal eentonig. 2,5*

Aan het begin dacht ik dat dit niks ging worden, met het lomp geschreeuw en al die zwaar overdreven situaties die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het duurde dan ook even maar na een half uurtje zat ik wel in de film. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, daarvoor is het allemaal teveel ellende die met het voorbijgaan van elke minuut boven komt drijven (overdrijven is ook een vak, en alsof er niet genoeg ellende in zat moest er ook een zoon zijn die vreemdging met een serveerster, die uiteraard zwanger raakte, abortus pleegde, en door die zoon even in elkaar werd geslagen, maar niets aan de hand natuurlijk. Plus het racistische element waar ook de geloofwaardigheid ver te zoeken was en bovendien nogal misplaatst aanvoelde, net als de rol van de kok. En dit is nog maar het topje van de ijsberg. O ja, die kerel die ze in de wijnkelder hadden opgesloten zijn ze vergeten vrij te laten...). Vreemd eigenlijk dat je geloofwaardigheid moet laten varen in een film die "realistisch" wordt gefilmd, maar goed. Als dat eenmaal lukt dan is de film zeker genietbaar. Lukt dat niet dan is het positieve wat de film te bieden heeft een stuk lastiger te herkennen en kom je denk ik snel uit op een onvoldoende voor deze film.

Met de (verziekte) sfeer zit het wel goed, eenmaal dat het "feest" begint wordt dat wel erg goed opgebouwd en worden al die onderlinge spanningen goed voelbaar. Het script zit ook knap in elkaar in de zin dat het het ongeloofwaardige logisch aan elkaar weet te rijmen (al blijft het ongeloofwaardig).

Het is een bijzondere film geworden, mede dankzij die Dogma-regels die in ieder geval in deze film een toegevoegde waarde hebben. Het zit vol met zwaar geforceerde situaties, maar als je daar doorheenkijkt dan is het zeker te genieten. 3 a 3,5*

Aardige film die bij mij niet helemaal de juiste snaar wist te raken. Dit soort themas (jonge activisten / idealisten) spreken me wel aan, en ondanks de sterke cast (Daniel Brühl en Julia Jentsch), was het voor mijn smaak te conventioneel. In die zin prefereer ik dus bijvoorbeeld een film als The East (2013). 3*

Een wat mindere Black Mirror die zich uitsluitend in de (in dit geval afgesloten) wereld van de talent shows afspeelt. Echt sterk is het verhaal niet, zo scoren de deelnemers credits door de hele dag te fitnessen, maar waarom wordt niet uitgelegd waardoor de setting niet weet te overtuigen. Waar die credits goed voor zijn wordt ook niet echt helder. Hierdoor is het lastig om in het verhaal te komen, laat staan met de personages mee te leven. Als short had dit beter gewerkt, voor 60 minuten is het veel te leeg. 2,5*

Onderhoudende SF. Bruce Willis is in dit soort films op zijn best, en Milla Jovovich maakt keurig gebruik van haar 'charme'. Het verhaal is verder op een fijne manier onzinnig en komisch. Hoewel de film twee uur duurt zit de vaart er goed in. Het is een film geworden die fijn wegkijkt, redelijk origineel is, en de hele tijd onderhoudend blijft. Leuk. 3,5*

Na al die heisa over deze film heb ik het ook maar bekeken, op een gehuurde DVD. Die heisa was slightly overrated zullen we maar zeggen. Vind het wel een wereld van verschil zoals de film begint en zoals het eindigt. De eerste 30 minuten zijn echt niet best, en pas na een minuut of 45 begint het enige vorm en inhoud te krijgen.

In dat begin had ik de indruk dat ik een boek zat te lezen. Film en literatuur zijn niet hetzelfde medium maar het lijkt wel alsof het verhaal zo wordt verteld zoals het in een boek zou staan. Dat levert een verhaal op die maar doorgaat zonder dat een basis van geloofwaardigheid of overtuigingskracht is gelegd. Het SM-gehalte, wat in die eerste 45 minuten niet verder gaat dan een bezoek aan een doe-het-zelfzaak, voelt nogal nep aan. Een geforceerd begin met een bizarre nadruk op een "contract".

Daarna verandert de zaak wel, de film krijgt meer inhoud, de relatie tussen de twee hoofdrolspelers krijgt meer gestalte, en ook het contractgedoe valt eindelijk op zijn plaats. De relatie wordt interessanter om te volgen, en Anastasia komt meer geloofwaardig over. Ook het SM-wereldje komt beter en geloofwaardiger over dan in het begin. De ontknoping vond ik geslaagd in de zin dat het niet te voorspellen is, maar teleurstellend in de zin dat het veel vragen open laat. Die vragen spelen dan vooral rondom het personage van Mr. Grey. Wat was dat nou wat er gebeurde op zijn werk dat zo zijn aandacht trok? En hoe zit het nou met zijn geschiedenis? Wat is er in zijn verleden gebeurd? Veel aandacht ervoor maar de film is voorbij en we weten het nog steeds niet. Inhoudelijk nogal een teleurstellend einde dus.

Het acteren van beide personages vond ik niet best. Grey blijft een beetje een grijs en ondoorzichtig figuur, en Anastasia komt aanvankelijk ongeloofwaardig over, en ook tijdens de vrij gekuiste seksscènes acteert ze nep en zwaar overdreven. Dat verwijt ik overigens eerder de regie dan de acteurs zelf.

Kortom, een film dat op veel vlakken hapert, en alleen door de karakterontwikkeling van Anastasia van een onvoldoende wordt gered. 2,5*