Opinions

Aardige film, waar het sterke vooral zit in de uitwerking van de onderlinge relaties. Het gaat te ver om te zeggen dat we hier met een thriller te maken hebben, het is eerder een drama met elementen uit science fiction en rampenfilms, waarbij het script de typische stijl volgt van een doorsnee hollywood horrorfilm (ik bedoel: 1 voor 1 komen de hoofdrolspelers om het leven).

Het script gaat over een groep oude vrienden die een weekend in een afgelegen berghutje doorbrengt, opeens valt de stroom uit en is geen contact mogelijk met de buitenwereld. Nieuwsgierig naar wat er is gebeurd, besluiten de vrienden om naar het meest dichtbijzijnde dorp te gaan.

Het sterke van deze film zit dus in het dramadeel (de onderlinge relaties), en veel minder in het science fiction of rampendeel, die twee onderwerpen dienen meer als achtergrond. Met name het science fiction deel is in die zin nauwelijks uitgewerkt, en moet je (dus) voor lief nemen zoals het komt.

Erg leuke film. Ik lees hier en daar dat de film verouderd zou zijn, maar dat is onzin natuurlijk. Dit is juist een behoorlijk tijdloze film, het gaat over een vliegdegschip uit de jaren '80 die in de jaren '40 belandt, de tand des tijds kan daar niets aan veranderen. Bijzonder ook om de gevechtsvliegtuigen van eind jaren '70 te zien met die van de jaren '40, onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel voortgang de luchtvaart in die 30 jaar heeft geboekt. Eigenlijk is er weinig mis met deze film, voor scifi-liefhebbers is dit toch wel een minder bekend pareltje. Het deed me ook denken aan Battleship (2012) (3*), daarin moet juist een oude marineschip het tegen aliens opnemen. Beetje vergezocht maar ook wel aardig geslaagd, al is The Final Countdown wel beter. Ruime 3,5*, richting de 4*.

Heb hier toch wel van genoten, een film in een film, en een erg fijne combinatie tussen horror, komedie en drama. Mooi evenwicht ook tussen verhaal en actie. Voor mij geslaagd. De andere film die met een vergelijkbare mix slaagt is Warm Bodies (2013) (horror, komedie en romantiek). Als iemand tips heeft over vergelijkbare films hoor ik het graag

Weinig interessante film, met name omdat de focus m.i. verkeerd is. We volgen de vier vrienden van een door UFO's ontvoerde man, maar hun verhaal is niet bepaald interessant te noemen. Ook wanneer de ontvoerde 'terugkomt' wordt de film niet veel beter. Visueel is het fraai en lijkt het kwaliteit uit te stralen, maar het verhaal wat hier wordt verteld is niet zo sterk. Het kampt natuurlijk met een geloofwaardigheidsprobleem, een verhaal over UFO-ontvoeringen bloedserieus brengen kan na de jaren '60 en '70 eigenlijk niet meer, en deze film probeert het, ook nog door het meer lading te geven omdat het geïnspireerd is door een "waargebeurde" (kuch kuch) ontvoering. Lastig ook om de label scifi aan deze film te hangen, hoort wat mij betreft meer onder fantasy. 2*

Goede film die de typische man-vrouw patronen doorbreekt. In deze film uit 1943 is één vrouw de held. Over 'courage' gesproken, dat lijkt me een heel dapper uitgangspunt, zeker in die tijd. Een mannelijke figuur die de heldin uit benarde situaties helpt ontbreekt uiteraard niet, zo ook niet een liefdesverhaal tussen die twee. Maar deze oorlogsdrama heeft veel meer te bieden.

De film zit goed in elkaar en de acteerprestaties mogen er ook wezen. Vreemd eigenlijk dat het tegenwoordig zo weinig aandacht krijgt, het doet zeker niet onder voor andere films uit die tijd. Ruim 3,5 sterren, bijna 4 van mij.

Ondanks dat ik al wat negatieve berichten over deze film had gelezen is het toch op een enorme teleurstelling uitgekomen. Chazelle en Gosling zijn twee bekende en gerespecteerde namen uit de filmwereld waarbij ik nog steeds wacht op een film die dat verklaart. Gosling "acteert" ook hier weer met zijn uitdrukkingsloze gelaat wat van Armstrong net zo'n vlakke persoonlijkheid maakt. Chazelle gooit er een schepje bovenop door enige sentiment uit de film te verbannen, zelfs de dood van het dochtertje van Armstrong liet mij koud en dat is best knap. De (onrealistische en overdreven) openingsscene is het enige spannende van de film, daarna vervalt het in een warrige registratie van momenten van Armstrong als astronaut wat steeds afgewisseld wordt met momenten van zijn gezin, al dan niet in de vorm van flashbacks. Over de maanlanding en over Armstrong ben ik helaas niets wijzer geworden. Vermaakt heb ik me ook niet. Dit was niet best, net als het vervelende overdreven schokkende camerawerk. Indien je deze in 4D ziet kom je denk ik behoorlijk gaar uit je stoel.

Als je deze film naast The Right Stuff (1983) plaatst dan kun je keurig zien hoe het niet moet en hoe het wel had gekund, ondanks dat ik die film zeker niet perfect vind is het nog steeds vele malen beter dan dit. Hopelijk geldt dat ook voor Russische tegenhanger van First Man, First Time (2017), welke dus een jaar eerder uitkwam (toeval?).

Slecht, kleine 1,5*.

Het verhaal klonk wel aardig, maar de uitwerking heeft een nogal stuurloze film opgeleverd. Diverse thema's komen in de film eventjes voor 'omdat het moet', waardoor het nogal oppervlakkig en nep over komt. Een film die je snel weer vergeet. Een magere 2,5* Geef mij maar A Perfect Day (2015).

Luchtige misdaadkomedie die destijds heel populair was. De film kent een hoog tempo, veel humor en een fraai script met heel wat aardige wendingen. Kortom, prima vermaak en een fijn tussendoortje. Ruim 3*

Rommelig, langdradig, de explosies en beelden bij de aanval op het eiland waren van geweldige kwaliteit voor een computerspel, maar schoten tekort voor een bioscoopfilm. Vlakke film, niet overtuigend, niet boeiend.

Standaard teenhorror opgehangen aan het flatlinersverhaal. De combinatie werkt niet helemaal, dit type horrorfilm heeft weinig inhoud nodig dus hoeft het niet aan een verhaal te hangen a la flatliners. De filmische kwaliteit is niet best waardoor dat verhaal als slecht gebrachte introductie aanvoelt wat veel te lang sleept. Eenmaal in het tienerhorrordeel beland voldoet het keurig aan de verwachtingen en aan het genre, voor liefhebbers vermaakt het dan voldoende. Wat voorafgaat slaat nergens op en komt neer op volstrekte onzin wat serieus wordt gebracht met een enkele volstrekt mislukte puberale grap ertussen. Dat begin is net zo 'mooi en toepasselijk' als de poster. Een ruime 2* puur voor de vermaakwaarde van het tweede deel, wat aardig slaagt. Overigens heb ik geen idee wat Ellen Page in dit soort films te zoeken heeft.

Fraaie film, aan vergelijken met United 93 ontkom je natuurlijk niet. Waar ik na het zien van United met gemengde gevoelens achterbleef heb ik dat bij deze film niet. United vind ik duidelijk de commerciële variant, die er een spannende mooi uitziende film van probeert te maken. Flight 93 vind ik 'realistischer', met meer oog voor het menselijke aspect en de families. Eigenlijk vind ik Flight 93 meer een Europese stijl hebben. Het budgetverschil tussen Hollywoodfilm United en TV-film Flight is natuurlijk ook merkbaar, maar op de kwaliteit heeft dat in het geval van Flight geen enkele invloed.

De film is niet volmaakt maar wel erg genietbaar, en je wordt als kijker zo in het dramaverhaal meegesleurd. Als je dat ligt tenminste, als je minder drama wil dan is juist United 93 de betere optie. Flight laat juist veel meer de impact van zo'n ramp op de nabestaanden zien.

Flight en United hebben beiden vrijwel hetzelfde script, namelijk de officiële variant van het verhaal. 3.5*

Deze film zag ik destijds in de bioscoop en is me eigenlijk altijd bijgebleven, inmiddels ook wel een paar keer op TV voorbij zien komen. Vreemd genoeg hier nog geen recensie achtergelaten. Het is een thriller met vooral een hoge vermaakwaarde, waarbij het analyseren van het verhaal de geloofwaardigheid niet ten goede komt, dat is wel het zwakke punt ervan. Maar als je het gewoon over je heen laat komen is het prima genietbaar. Eerste indruk was 4* bij de herzieningen is dat 3,5* geworden. Onlangs zag ik Bunny Lake Is Missing (1965), een aanrader voor wie ook van Flightplan heeft genoten.

Live-action filmversies van animatieseries spreken me op een of andere manier niet zo aan. Het is niet zo eenvoudig om mensen van vlees en bloed personages uit de animatiewereld te laten vertolken en dit overtuigend over te brengen. Ook is het natuurlijk moeilijk dat zo´n film zo´n succesvolle en langlopende serie overtreft, of ook maar iets nieuws te bieden heeft, laat staan dat het de emotie die het toendertijd bij de kijkers opwekte weet te evenaren.

Teveel risico´s om tegen te vallen dus, en deze film vormt dan ook geen uitzondering daarin wat mij betreft. Doorsnee filmpje, misschien leuk voor de jongste kijkers, maar niets bijzonders als je die serie wel gezien hebt.

Een leuk verhaal en leuk bedacht. Ik hou het qua waardering op 3*, het verhaal is voor mijn smaak net iets te plat en qua onderwerpen te beperkt/eentonig om echt uit te schieten. Het zijverhaaltje met de gehandicapte oom was wel aardig, maar veel meer diepgang dan dat zat er niet in. Wel fijn om een keer gezien te hebben.

Aardig, maar wel moeilijk te beoordelen. Met het idee erachter is weinig mis, de film biedt tegenwicht aan de American Dream-gedachte. De poster gaat al op een subtiele cynische wijze aardig in die richting met een grote regenboog, een t-shirt waarop te lezen valt "Follow your dreams", en "Find your kingdom" als tagline. De setting waarin de film zich afspeelt, een goedkope weghotel in een verlaten verpauperde buurt op loopafstand van de commerciële droomverkopende reus Disney World is het kingdom van deze kinderen en maakt de bittere vergelijking compleet. De "American Dream" heeft niet iedereen in de hand en is niet voor iedereen weggelegd. De film lijkt ook aan te willen geven dat Disney World (oftewel materialisme) niet per se datgene is wat je gelukkig gaat maken in het leven. Het volgt een alleenstaande moeder, haar dochtertje en hun twee haast afzonderlijke werelden, de probleemwereld van de probleemmoeder, en de zorgenloze kinderwereld waarin haar dochtertje vertoeft.

De alleenstaande probleemmoeder/bitch acteert dermate goed dat ik me afvraag of het niet meer dan een actrice een persoon is die uit dat milieu afkomstig is. Willem Dafoe speelt een vrij karikaturale rol die hem wel op het lijf geschreven is, namelijk dat van bittere hotelmanager met een hart op de juiste plek. En de kinderen spelen eerlijk gezegd meer dan ze acteren, op de momenten dat ze echt moeten acteren kwam het ook minder natuurlijk over.

Wat minder werkt is dat je een flink deel van de tijd zit te staren naar spelende kinderen, zonder dat je daar enige binding mee hebt, en zonder dat het langdurig zien van hun spel een toegevoegde waarde heeft voor de film. En voor het andere deel zit je te kijken naar een nogal stekelige bitch met haar problemen. Oftewel, het is allemaal niet zo fijn om te zien, en je voelt je zoals hier al eerder is aangegeven, een voyeur. Ook vind ik het niet een film die de wereld door de ogen van de kinderen ziet, daarvoor wordt er teveel geswitchd tussen hun leven en dat van haar moeder, en zien we meer de kinderen en wat ze niet zien, dan dat we daadwerkelijk door hun ogen kijken. Op dat gebied is er wel een lange waslijst aan films die dat veel beter doen.

Tenslotte werkt het bij mij als Europeaan ook minder goed dan bedoeld aangezien de "American Dream"-gedachte hier (gelukkig) een ver van mijn bed-show is. Ik kan me voorstellen dat Amerikanen die elke dag met dat idee doodgegooid worden meer feeling hebben met de film. Al met al een film die wat lastig is om te beoordelen, kleine 3* dan maar. Heel Amerikaans, mooi op zijn eigen manier, maar ook wat overhyped.

Fijne film. Aanvankelijk dacht ik dat The Mist (2007) hetzelfde verhaal vertelt, maar dat blijken toch twee verschillende films te zijn. Het verhaal van The Fog is veel breder, kent meer diepgang en is ook (kwalitatief) beter uitgewerkt. Waar het scenario van The Mist zich beperkt tot een supermarkt, speelt The Fog zich in het hele dorp en omgeving af. De film is lekker sfeervol en de spanning wordt goed opgebouwd. Bovendien weet het de relatief korte speelduur goed te benutten. 3,5*

Met een waardering van 3,6 ster op MM had ik tamelijk hoge verwachtingen. Ik had beter moeten kijken, want met 3,6 is dit de op één na slechtst gewaardeerde film van Nolan. Alleen Insomnia (2002) scoort met 3,4 nog slechter, en dat is de enige film die ik van Nolan niet gezien heb. Wel zag ik het origineel, die ik 2* gaf, dus ga ik aan de Nolan-remake niet beginnen tenzij het ooit op TV voorbijkomt. Lijkt me overigens wel een verhaal dat prima in het rijtje van zijn eerste films past, toen hij nog geen blockbusters afleverde.

Als debuut was Following vast redelijk, maar tegenwoordig is dit toch heel erg aan de magere kant. Uiteraard is dit een low budgetfilm die (deels) als zodanig beoordeeld moet worden. Het verhaal is op zich wel interessant maar wordt voor mijn gevoel erg saai gebracht, met ontzettend monotoon sprekende personages en een grotendeels afwezige soundtrack waardoor deze korte film een hele zit wordt, de ontelbare twists werden op den duur vermoeiend. Opvallend dat ook Aronofsky met zijn eerste film Pi (1998) (door mij op 1* gewaardeerd) een soortgelijke stijl aanhoudt, kennelijk was dat destijds erg in onder de aanstormende regisseurs. Het is me duidelijk geworden dat deze stijl mij niet ligt.

Following is een herkenbaar voorproefje op Memento (2002) die ik destijds in de bioscoop zag en wel indruk op me wist te maken, maar dat geldt (helaas) niet voor deze film. 1,5*

Dit is geen 2001 (1968) of Solyaris (1972) maar met een beetje goede wil kan ik er 3* van maken. Vond het vrijwel de hele tijd best boeiend en interessant, tot de cliché ontknoping dat ook nog aardig voorspelbaar was. De regie kiest dan voor het indruk maken met special effects, en zoiets gaat natuurlijk niet lang mee. Het verhaal met de mooie dochter was leuk bedacht en kwam wel als een aangename verrassing. Aardig om het een keertje gezien te hebben.

Zweden en Iran zijn twee landen die bijzonder sterke films maken. Een Zweedse film met een Iraanse regisseur belooft dus wat. Före Stormen (Before the Storm) is een intense film geworden (hoofdzakelijk drama) waar twee verhalen naast elkaar lopen en in zekere zin elkaar weerspiegelen. Enerzijds vertelt het het verhaal van Leo, een jongetje dat wordt gepest op school, en op advies van Ali (de vader van een meisje uit zijn klas op wie hij verliefd is) een daad stelt, op zijn manier en heel anders dan Ali voor ogen had. Anderzijds is er het verhaal van Ali zelf, een man met een verleden die een oorlog ergens in het Midden-Oosten is ontvlucht en in Zweden een nieuw leven en gezin heeft opgebouwd. Op de achtergrond heerst er constant een soort van Butterfly Effect, waarbij elke kleine keuze elders grote onverwachte gevolgen kan hebben. Qua script zit de film heel sterk in elkaar. Het is een film waar niet alleen de verhalen van Leo en Ali elkaar kruisen, maar ook het heden en verleden, en het westen en het oosten.

In korte tijd komen veel onderwerpen langs; kalverliefde, pesten, familie, oorlog, terreur, enz. Naarmate de film vordert komen ook grote morele dilemma's naar voren waarvan een oplossing onmogelijk lijkt. Conflicten uit het Midden-Oosten hebben zo hun invloed op het dagelijkse leven van deze personages (en andersom), zoals dit bijvoorbeeld ook gebeurt in films als Hævnen (2010) en Dheepan (2015). Aanrader. 4*

Jeugdsentiment. Als kind had ik een boekje van Walt Disney over dit verhaal en vond ik het geweldig. Onlangs deze film opnieuw bekeken en aan de magie uit mijn herinneringen uit die tijd kon het (uiteraard eigenlijk) niet tippen maar het blijft een erg mooie en lieve kleine film. Als kind had ik het hele dikke 5* gegeven, nu hou ik het op een hele dikke 3,5*. Voor mijn gevoel was het kinderboekje over dit verhaal wel een stuk beter dan de film.

Helemaal niet slecht voor een griezelfilm. Ik hou van deze genre, maar heb al zoveel gezien dat je me echt moet verrassen wil het me boeien.

Frágiles is niet veel bijzonderder dan andere horrorfilms, het script is vrij eenvoudig, en toch is het een hele aardige. De spanning weet het heel goed vast te houden, en het mysterie blijft ook vrijwel tot het eind intact. Alleen de "dader" vond ik niet overtuigend genoeg overkomen, desondanks toch wel een goede film.

Ben benieuwd naar de nieuwste van Balagueró in deze genre, Mientras Duermes (letterlijk vertaald: Terwijl je slaapt) komt over twee weken uit in Spanje, met Luis Tosar (Celda 211) in de hoofdrol.

Deze vond ik wel een goede film toen ik het in de bioscoop zag. Eenmaal gezien zul je het niet snel vergeten. Sfeer is lekker creepy en evil kids doen het altijd goed. Het verhaal maakt het bijzonder, want qua verloop is het een doorsnee Hollywood-thriller, twist inbegrepen, met af en toe acteerwerk wat onder de maat is. Aardige thriller om een keertje te zien. Niet meer dan 3 sterretjes van mij.

Een mooie film die een beeld van de Spaanse emigratiegolf van de jaren '60 en '70 geeft die trouw is aan de feiten. De details zijn zeer verzorgd, de vertrekkende treinen, de eenzaamheid, het integreren, het achterlaten van familie, de afstand, de hereniging, het nergens bij horen, etc.

Saillant detail, deze film is gemaakt in 2006, aan de vooravond van de nieuwe emigratiegolf die in Spanje heeft toegeslagen. Net als in de film zijn veel gebouwen, ditmaal uit 2006, niet meer afgebouwd, en nemen mensen nu het vliegtuig i.p.v. de trein. De geschiedenis herhaalt zich.

Het verhaal van de film is sterk, al zijn er spannendere dingen te bedenken dan het kijken naar een film over het leven van emigranten. Dat is dan ook het enige minpunt, aan het begin ontbreekt de vaart een beetje. 4* voor het verhaal, en 3* voor de uitwerking ervan.

Carlos Iglesias, zelf zoon van een emigrant, debuteert met deze film als regisseur, en werkt momenteel aan het vervolg 2 Francos, 40 Pesetas, welke zich 6 jaar later afspeelt.

Fijne film, ontdekt door de horror-K.O. Erg jammer dat de censuur het mes erin heeft gezet en stukken ontbreken. Geen idee of het daardoor komt, maar het huwelijk was heel plots, net als de ondergang ervan. Ben het met Donkerwoud eens dat er een verwijzing naar Duitsland in de film zit, de personages hebben grote namen (Hercules, Cleopatra), behalve Hans en Frieda, de twee Duitse... dwergen. Misschien is het puur satire, Duitsland had WW I verloren en ze voelden zich immers gekleineerd. Maar de échte freaks in de film zijn natuurlijk Cleopatra en Hercules. Richting de 4*.

Op zich een aardige Disney, al is het wel een ontzettend verouderd en overdreven seventies, of misschien wel sixties. Het beeld van de vrouw wat hier wordt neergezet is nogal ouderwets, een vrouw die kookt, de was doet, werkt als secretaresse en typeles volgt is erg cliché, zelfs voor die tijd. Ik kende alleen de matige remake uit 2003 die ik compleet vergeten was (2,5*), en de nieuwste remake uit 2018 die best aardig is mits je van musicals houdt en de eigentijdse Disney-puberstijl kunt uithouden (3*). Kleine 3* voor het origineel.

Mits je van musicale puberfilms houdt is deze remake wel vermakelijk en een stuk beter dan de remake uit 2003. De liedjes zijn aardig, het verloop is vlot en er wordt niet slecht geacteerd. Maar het blijft een eigentijdse musicale Disney-TV-film voor pubers, en dat zal de lage score op IMDb wel verklaren. Verder weinig mis mee, zolang je maar niets tegen musicals of eigentijdse puberfilms hebt. 3*

Mooi drama waar ik eigenlijk niet eerder van gehoord had. Het (waargebeurd) verhaal is heel interessant al wordt het wel heel erg gedramatiseerd en worden de personages qua cliché's behoorlijk aangedikt. Ook is het weer typisch oversentimenteel op z'n Hollywoods. Ondanks die mindere puntjes vond ik deze film zeker het zien waard, de film heeft genoeg te bieden om die gebreken te compenseren.

Soms is het allemaal too much, was bijvoorbeeld die echtscheiding van de lerares echt nodig geweest voor dit verhaal, en waarom was één bijbaantje niet genoeg en moest ze twee bijbaantjes nemen om wat boeken te kopen? Zonder die overdreven en aangedikte situaties was de film denk ik nog beter gelukt, vandaar dat ik het hou op 3,5*.

De kritiek die hier door sommigen wordt geleverd op o.a. de rol van het verhaal van Anne Frank in deze film vind ik totaal misplaatst. Kennelijk heeft niet iedereen de les van deze juffrouw begrepen, die gaat over het voorkomen van segregatie en de vreselijke gevolgen die het heeft wanneer dat niet lukt.

Vervelende film. Ben geen fan van misdaadfilms, maar dit is daarnaast ook wel een befaamde actiethriller. Toch was ik niet berekend op een uur lang onsamenhangende achtervolgingen te voet. De faam heeft de film vermoed ik gekregen omdat het een van de eerste was met deze stijl van realistisch gefilmde achtervolgingen. Maar een uur lang schaduwen en volgen met haast geen uitleg wordt echt ontzettend vermoeiend en vervelend. Ik kan alleen maar aanraden om het eerste uur over te slaan, de achtervolgingen gaan daarna toch wel door maar dan heb je tenminste variatie, zoals achtervolgingen met de auto en in een trein. 1*

De film heeft hetzelfde beroerde niveau van de Disneyseries die ze tegenwoordig maken. Het eerste verhaal lijkt alleen geschikt voor tienermeisjes die graag een modepop willen worden en teveel met barbies hebben gespeeld. En voor hondenliefhebbers.

Het tweede verhaal wordt er niet veel beter op, al komt het moraal over vriendschap wel beter naar voren.

Het laatste verhaal zit net als de rest vol met clichés, maar baseert zich op het al zo vaak geziene verhaal waar tweelingen elkaars plaats innemen, en heeft iets meer humor. Alleen dit laatste verhaal heeft wat weg van een film en niet van een TV-serie zoals de andere twee, en zou ik nog nipt een voldoende kunnen geven.

Daarmee kom ik op 1,5 ster voor het geheel.

Leuke meevaller. Deze film beslaat een flink aantal genres, met name Animatie, Avontuur, Musical en Romantiek. Het resultaat is zeker niet slecht.

De originele liedjes, of je ervan houdt of niet, zijn best wel van een hoog musicalniveau. En de film kent een aantal leuke twists die het verloop verrassend houden.

Prima film voor jong en oud. Leuk, luchtig en vermakelijk. 3,5*

Helaas was dit niks voor mij, veel te hoog pubergehalte. De overdreven en aanhoudende domme drills van de eerste helft begonnen me snel te vervelen, en het tweede deel van de film (in de oorlog) was ook behoorlijk slecht. Verder bevat het best veel naar leedvermaak die bij mij onder de term wansmaak valt. 1*.

Wat een tegenvaller. Na andere goede en geweldige films van Haneke gezien te hebben had ik toch meer van deze verwacht.

Tot het moment dat het kind wordt gedood blijft de film goed, Haneke slaagt er ook in om de kijker een onbehaaglijk gevoel te geven. Op momenten is het kijken gewoon niet prettig (en dit bedoel ik in dit specifiek geval als compliment), zonder dat het voor mijn gevoel de grens overschrijdt dat kijken zo walgelijk wordt dat de film faalt (niemand gaat naar de bioscoop om walging te ervaren).

Maar dat moment vormt een keerpunt, waarna de film een doorsnee horrortje wordt met de nodige fouten waarom pakt hij geen mes? waarom pakt ze de andere telefoon niet uit de auto? en ga zo maar door. Vanaf dat moment verliest de film geloofwaardigheid.

Voor mij is het een van de mindere films van Haneke, en ook niet geschikt voor een breed publiek. Twee dunne sterretjes voor de eerste helft.

Lastig om een cijfer te geven aan een film die opzettelijk kiest om een dier (meerdere eigenlijk) voor het verkrijgen van het beeld te doden, en niet alleen dat, maar het dier ook nog eerst flink martelt. Het moest allemaal echt lijken, dus wat is nou beter dan echt een hondje/wolfje te martelen en te doden en dat mooi op beeld te zetten? Dat het echt moest lijken is trouwens een enorme smoes, want dan had hij een echte wolf genomen en niet een hondje die op een wolf lijkt. En wat zou de film zijn geweest zonder die scène met een toegevoegde waarde van... 0,0? Bovendien, als al het geweld tegen mensen wel buitenbeeld kon gebeuren, waarom niet ook het geweld tegen dieren buitenbeeld?

Verder heeft de regie ook de nodige moeite gedaan om met de camera de laatste adem van neergeschoten herten e.d. op beeld te krijgen, moet vast lastig zijn geweest, eerst doodschieten en dan snel met de camera erop zoomen hopende dat ie snel zijn laatste adem uitblaast. Een beetje regisseur weet zulke beelden te maken zonder dat de dieren echt worden gedood, maar wellicht was dat teveel werk en koos hij maar voor de makkelijkste weg. De scène waarin een hondje/wolfje lijdend in een klem zit, hulpeloos klappen met een schop krijgt, en vervolgens trekkend aan die klem jankend mee wordt gesleurd om vastgebonden weer met een schop geslagen te worden tot ie dood gaat is simpel gezegd not done.

Mijn gevoel zegt dat de regisseur vooral wou choqueren, tot die conclusie kun je ook komen door het vele geweld, de dik aangezette personages, de seks- en naaktscènes (erg choquerend in de tijd van Franco), de incestueuze moeder, e.d. Daarin past ook het verhaal dat deze regisseur het stoer opnam tegen de censuur van Franco om toch de film, toen de dictatuur al wankelde, in een festival (San Sebastián) uitgezonden te krijgen. Evenals dat de film door het filmfestival van Berlijn werd geweigerd.

Voeg daar ook aan toe dat er een zogenaamde kritiek op Franco en op het duistere Spanje uit zijn tijd in zit (de boze moeder is Franco, en het doodgeslagen hondje is het volk of zo?) en de hype is compleet. Eerlijk gezegd kun je zonder al teveel fantasie zelfs in de Amerikaanse superheldenfilms van tegenwoordig kritiek op Franco zien, het is maar hoe je de beelden interpreteren wil, en een goed-slecht verhaal zit wel in elke film.

Inhoudelijk begint de film vrij boeiend en lijkt inderdaad een beetje ons het Spanje van Franco te willen tonen, maar slaat daarin door, met neanderthalers die honden doodslaan, boze moeders die de piemels van hun zoons uitlachen, etc.. Zo barbaars was het volk onder Franco vast ook weer niet. Het acteerwerk, de beelden en de sfeer zijn vrij aardig. Er zit dus weldegelijk kwaliteit in, al stelt het script niet heel veel voor. Maar die overbodige doodmarteling van het hondje, alsmede de pretenties om te choqueren, halen de film toch wel onderuit. Furtivos is de bekendste film van deze verder weinig bijzondere regisseur.

Zonder de doodmarteling van het hondje zou ik er nog wel 2,5* voor kunnen geven, maar met die scène hou ik het op 0,5*.