Opinions

Ik keek erg uit naar deze film, toch heeft het me wel teleurgesteld. Allereerst het ontzettend slome begin, pas na een half uur begint er een beetje tempo in de film te komen, zo krijg je natuurlijk een band van twee uur wel vol.

De filmstijl leek wel afgekeken (van Avatar), de personages waren erg vlak (al hoort dat een beetje bij het verhaal), en ook het script was niet bepaald uitgewerkt. Daartegenover staan de netjes uitgewerkte spacecrafts zullen we maar zeggen. Toch kan dat alleen de film niet dragen.

Aardig om te zien, maar mij stelde het teleur. Ik twijfelde tussen 2,5 a 3,5 sterren, maar kan het toch geen voldoende geven.

Aardige komedie die het niveau van zijn voorganger Ocho Apellidos Vascos (2014) nergens weet te bereiken. Op zich vermakelijk, maar inhoudelijk minder interessant. De film speelt zich voornamelijk af in een Catalaans dorpje waar Amaia ditmaal met een Catalaan gaat trouwen (meer van hetzelfde) en ze een oma wijsmaken dat Catalonië een onafhankelijk land is geworden (een soort Goodbye Lenin, maar dan omgekeerd, al gaat de vergelijking verder nauwelijks op). Soms leuk, soms flauw. Voor mijn smaak mist het originalitiet. 2,5*

Aardige komedie voor een breed publiek en met een wel heel luchtig en brave humor. Het bijzondere zit in de grapjes over de cultuurverschillen tussen Basken en Andalusiërs, wat ook qua cultuurverschilthematiek een beetje aan de Franse film Bienvenue chez les Ch'tis (2008) doet denken.

Het is van de makers van het Baskische succesvolle komisch programma Vaya Semanita en ik had dan ook de wat scherpere humor uit die reeks verwacht. De makers kozen echter duidelijk ervoor om een zo breed mogelijk publiek aan te spreken, ook gezien de bekende cast, waardoor het voor mijn smaak juist heel braaf en onschuldig is geworden, echter niet minder vermakelijk.

Na het grote kassucces in Spanje krijgt deze film volgend jaar een vervolg. Leuk tussendoortje.

Deze film verpest het voor mij al in de eerste minuten en het wordt er daarna helaas niet beter op. Aan het begin viel me meteen het hoge TV-filmgehalte op. Karige cinematografie, matige cast en vrij slecht acteerwerk. Alleen de kindacteurs nemen hun werk serieus, jammer voor ze dat de rest van de cast daarin niet meegaat. En dan het verhaal... Meisje verliest haar gezin en geeft een spiegel de schuld, na 10 jaar bouwt ze een nieuw gezinnetje op (vriendje, broertje) dus haalt ze diezelfde spiegel in huis om te bewijzen dat haar vorige gezin daaraan ten onder is gegaan. Ze is daarvan overtuigd, want ze beweert dat iedereen die dat ding in huis heeft gehaald is omgekomen, dus haalt ze het zelf ook maar in huis. Logisch.

Ook qua montage laat het grote steken vallen waardoor de film rommelig en slordig verloopt. De film vertelt als het ware twee verhalen, die uit het heden en die uit het verleden. Hoe het verleden afliep is helder, dus dat verhaal is erg voorspelbaar en daardoor minder boeiend. Had liever gezien dat ze het verhaal chronologisch hadden verteld, dan was het ten minste gedurende de helft van de film minder voorspelbaar geweest, en ook mysterieuzer omdat je dan niet (zeker) weet of het door de spiegel komt.

Door dat voorspelbare verleden te mengen met het heden laat ook het heden zich wel raden, dus wordt dat vanzelf ook een voorspelbaar geheel. De logica ontbreekt verder als zij "maatregelen" neemt om zichzelf te beschermen, zoals wekkers en een vlijmscherpe hamer waarvan je mijlenver kunt zien aankomen dat zij of haar broer daar de slachtoffer van zullen worden. Helemaal aangezien ze nog even voorkauwt dat het niemand is gelukt om de spiegel te breken en al die pogingen een dodelijke afloop hadden, dus probeert ze zelf ook om er niet in te slagen en daarbij om te komen. Tuurlijk.

Eén scène vond ik wel sterk, als je de "spoken" met de lakens in de spiegel ziet. De enige scène die indruk op me wist te maken, al is het nog zo cliché. Geen hoogvlieger onder de horrors, een hele dunne 2*.

Trouwe verfilming van de aanslag op Carrero Blanco, het boek dat een van de helpers van de terroristen schreef vormt de basis voor het script. Dat het in 1979 is opgenomen, slechts 6 jaar na de aanslag, geeft het ook iets authentieks. Mooie beelden trouwens van de bouwkoorts in Madrid waar in de tijd dat deze film werd opgenomen hele wijken uit de grond gestampt werden. De film Deprisa, Deprisa (1981) van twee jaar later toont ook zulke inmiddels wel afgebouwde en bewoonde wijken waarvan de straten nog niet zijn aangelegd. Alleen de stijl van Pontecorvo en de muziek van Morricone geven de film wel een opvallend Italiaanse stijl die nogal botst met het Spaans-Baskisch verhaal wat hier wordt verteld, waardoor de film qua stijl wat aan authenticiteit inlevert.

De geslaagde special effects waren het werk van Emilio Ruiz del Río, hij maakte van de hele straat een schaalmodel waar de aanslag in miniatuur werd gerecreëerd en gefilmd: foto. Emilio Ruiz del Río verzorgde later ook enkele effecten voor Conan The Barbarian (1982) en Dune (1984).

Opvallend de aanwezigheid van Ana Torrent, want jaren later kroop ze in de huid van een mythische ETA-lid: Yoyes (2000). Die film dekt de 12 jaar die op deze aanslag volgden en gaat veel dieper in op de scheiding die zich hier al begon af te tekenen tussen de ETA-leden die voorstander waren van militaire actie/aanslagen en de ETA-leden die voor dialoog kozen.

3 ruime sterretjes voor Operación Ogro.

Thriller die sterk begint, maar in een toch wel teleurstellend en ongeloofwaardig afloop uitmondt. Tot het moment dat Julia blind wordt lijkt het van hoog niveau, maar vanaf dat punt wordt het allemaal behoorlijk ongeloofwaardig en vergezocht. Ook gaat de film weinig subtiel te werk met de hints over het mysterie.

Aardige poging, maar geen hoogstandje wat mij betreft.

Aparte (wraak)film. Het concept waar deze film op bouwt heb ik al te vaak gezien: ergens wakker worden en niet weten wat er is gebeurd om vervolgens uit te pluizen hoe men daar terecht is gekomen. Doet ook wat denken aan Memento. Het behoort moet ik zeggen niet tot de concepten die ik tegenwoordig het meest interessant vind binnen de filmwereld, en ik heb het ook beter uitgewerkt gezien. Ook de misdaadstijl uit deze film zit tegen aangezien mij dat niet zo ligt.

Voor mijn gevoel duurde het erg lang voor de film op gang kwam. Ik vind het een beetje zonde dat het eenvoudige begin (man zit opgesloten) zo uitgerekt wordt. Daarna pas begon het interessant voor me te worden en trekt de film wel bij, al moet het zoals zovaak binnen dit subgenre hebben van de twists, door de ontknoping werd ik ook niet weggeblazen, vond het eerlijk gezegd nogal slap (al die moeite om iemand in bed te krijgen met zijn dochter ).

Aardig om een keer gezien te hebben, maar geen meesterwerk. Van de Amerikaanse remake heb ik zojuist even de trailer bekeken, die sla ik maar over 3*

Aardige film, wel naiïf en het verhaal is, hoewel sluitend, niet helemaal volmaakt, maar wel treffend. Qua acteerwerk wil het aan het begin niet overtuigen maar de acteurs groeien uiteindelijk wel in hun rollen. Het thema past duidelijk binnen de andere films van Bollaín, die allemaal een sociaal onderwerp als uitgangspunt hebben. In El Olivo staat een 2000-jaar oude olijfboom centraal, de scriptschrijver Paul Laverty kwam schijnbaar op het idee toen hij zag hoe zulke eeuwenoude olijfbomen in Spanje tot versieringselement van verkeersrotondes worden teruggebracht. Daarmee heeft hij natuurlijk wel een punt, als je erbij bedenkt dat zo'n boom door vele landbouwers eeuwenlang is verzorgd en geoogst is het nogal cru als zijn eindbestemming een rotonde op een drukke verkeersweg is geworden.

Bollaín grijpt de kans om de economische crisis en ook corruptie erbij te halen, waardoor de olijfboom uit deze film niet op een Spaanse rotonde maar bij een Duitse energiefirma belandt. Dat verhaal voelt een beetje geforceerd aan, maar de andere verhaallijn, over familie, en een soort van bijna blinde doorzettingsvermogen wat daaruit voortvloeit, sprak mij wel aan. Wat de economische crisis in Spanje betreft gaat mijn voorkeur uit naar een film als Food & Shelter (2015) die dat thema beter aanpakt.

Naiïf, maar bijzonder. Ruim 3*.

Mijn eerste lange film van Buñuel. Ik hoopte op originele surrealistische scenes, maar daarvoor heb ik net de verkeerde film uitgekozen. Deze film is behoorlijk realistisch, met straatkinderen in de hoofdrol, die zowat iedereen het leven net zo zuur proberen te maken als hun eigen leven is. Ik heb gelezen dat de acteurs voor een flink deel van de straat geplukt zijn waardoor het nog authentieker oogt, verklaart ook dat de acteerprestaties niet altijd even uitmuntend zijn.

Ook de toekijkende kijker wordt niet gespaard, en krijgt een woedeuitbarsting over zich heen in de vorm van een ei die naar ons hoofd gegooid wordt. Wat hebben wij gedaan? Niks toch?

Een goede film, die een aanklacht is tegen de armoede waar niemand wat tegen doet en ertoe lijdt dat arme kinderen arme kinderen krijgen en in armoede en ellende leven, generatie op generatie. Ik vond de film niet eens zo zwart, ik kan me goed voorstellen dat zulke taferelen in de 'ghetto's' van Mexico zich voordeden in die tijd, en de hardheid in de omgang eerder norm dan uitzondering was. In de ghetto's van Brazilie anno nu is het niet veel anders.

Ik hoopte op een bijzondere film en kreeg een gewone goede film te zien. Deze film is in zijn tijd ongetwijfeld vernieuwend en gedurfd geweest, voor mij is ie dat op dit moment niet zo. Ik miste ook elementen die de score hoger tillen. Vandaar dat ik het, lichtelijk teleurgesteld vanwege mijn hoge verwachtingen, hou op 3 sterretjes. Het lukte me ook niet echt om mee te leven, terwijl Buñuel de kijker met deze film juist wil raken, dat speelt ook een rol in mijn (te) magere waardering.

Typische actiefilm stijl jaren '80, en met Amerikaans patriotisme ten top. Zo erg dat ze na de afloop vergeten zijn om de zevende vloot weer richting Zuid Korea te sturen. Maar ach, de president is gered. Het moment dat de secretary of defense werd weggesleurd en daarbij nog even haar patriotisme met allerlei kreten benadrukte was toch even een moment om een teiltje bij de hand te houden.

De film begint redelijk goed maar naarmate het vordert neemt de ongeloofwaardigheid, de voorspelbaarheid, en het Amerikaans patriotisme exponentieel toe.

Het script dient puur als waslijn om daaraan actiescenes, gevechten, schietpartijen en explosies op te hangen. De sterren die ik deze film toeken zijn dan ook alleen voor de actie en explosies bedoeld, de rest was beeldvulling.

Indrukwekkende en eerlijke film over de gevolgen van een bomaanslag. De opbouw is subliem en de gebeurtenissen en emoties komen door het scherm heen. Ben het eens dat de film helaas wat inzakt wanneer het op het politieke terrein belandt. Schrijnend om de onmacht en frustratie bij de nabestaanden te zien die de politieke bemoeienis veroorzaakt door de zoektocht naar 'gerechtigheid' te dwarsbomen. Jammer genoeg iets dat realistisch is en dat we wel bij elk omvangrijk (internationaal) incident zien, gerechtigheid is dan ver te zoeken. 4*

Doorsnee televisiefilm voor SBS of RTL om 's middags uit te zenden. Het verhaal klinkt aardig, en zo ook de titel, maar de regie slaagt er niet in om een coherente lijn in het plot te handhaven. Op den duur wordt de kijker getrakteerd op een dozijn plottwists. Het verveelt om elke 4 minuten een nieuwe plotwending te moeten verwerken, iets teveel van het goede. Een overbeladen plot die daarmee ongeloofwaardig wordt en de interesse verliest.

De dialogen zijn matig, maar de deuntjes zijn verschrikkelijk, constante onheilspellende muziek die op den duur gaat irriteren.

Typisch gevalletje van "net niet".Zonde, verspeeld potentieel. Alleen bekijken als je echt niets beters te doen hebt.

Werkelijk prachtige animaties weer, maar wat is daarover niet gezegd als het om Ghibli. Na Arietti levert deze regisseur opnieuw een prachtige film af. In deze animatie zit wel meer emotie dan in de gemiddelde Ghibli, een Ghibli die zo duidelijk voor het ontroeren gaat zie je niet vaak, meestal zijn de emotionele scènes bij hen juist ingetogen, maar hier gaan ze er duidelijk voor. Het is juist de magie wat hier iets meer ingetogen is, maar ook dat is hier wel aanwezig. Het verhaal is prima en boeit vanaf de eerste minuut. Zoals 90% van de Ghibli's scoort ook deze ver boven de 3,5* bij mij.

Een film wat geroemd wordt om diverse (niet inhoudelijke) redenen. Dat maakt me altijd een beetje huiverig over wat ik kan verwachten, met name omdat ik juist vooral naar de inhoud kijk. Op dat gebied liet de film me niet in de steek, al had ik op (veel) meer gehoopt. De (acteer)kwaliteit is er zeker, het plot is interessant, maar niet meer dan dat, en de tijd wordt uitstekend benut, zodanig zelfs dat het na de 'ontknoping' nog doorgaat.

Alleen is het voor mijn smaak veel te uitgesproken, te oppervlakkig, er wordt niets aan interpretatie overgelaten, zelfs emoties niet, waardoor ik steeds op zekere afstand als toeschouwer naar de film bleef kijken. Het lukt niet om met de personages mee te leven. Het verhaal, de actie, en de emoties van de personages zijn overduidelijk, maar komen niet door het scherm. De film is heel rechtlijnig waarbij je zo door de personages heen kijkt, nergens weten ze te verrassen, nergens hoef je na te denken. Kleine 3,5*.

Redelijke en kleine muziekfilm. Het fijne eraan is dat je de sfeer proeft van het leven van amateur-musikanten (zoals ze zich in deze film voordoen). In Once draait het vooral om de liedjes, het plot leidt ze in en dient verder als bindmiddel. Vooral aan het begin is dat aardig, maar daarna verdwijnt het dus naar de achtergrond. Dat de twee hoofdrolspelers een echt muziekkoppel zijn (geweest) maakt hun acteerwerk wel heel naturel, op het moment dat ze als musikanten spelen acteren ze ook niet en krijgt dit meer trekjes van een muziekdocumentaire. Leuk om het een keer gezien te hebben, maar niet heel bijzonder. 3*

Aardige film die ik destijds in de bioscoop wou zien maar helaas uit het oog verloor, tot ik een fragment ervan zag in het MovieMeter Contest van mijn bovenbuurman.

De beelden, acteerwerk en de sfeer zijn prachtig, en leveren een geslaagde sprookjesachtige setting op die wel dicht bij de realiteit blijft (en daarmee bedoel ik dat er geen feeën, animaties, etc. in dit sprookje zitten). Minpuntjes zijn er helaas ook, zo wordt het verloop soms erg sloom en zie je sommige dingen al aankomen waardoor het verrassingselement vaak ontbreekt. Het verhaal had met gemak boeiender gebracht kunnen worden. Ook het (Iers) Engels uit de film is niet altijd even goed verstaanbaar, wat soms lastig is als je het zonder ondertiteling ziet, articulatie had iets beter gemogen.

Door dit soort minpuntjes blijft het tussen de middenmoot hangen, wat niet nodig was geweest als men meer op de details had gelet. 3*

Aardige oscarfilm met de gebruikelijke lange duur en vrij overtuigende acteerprestaties, maar op een of andere manier leverde het bij mij ondanks de enorm hoge score geen wowgevoel op. Wellicht omdat het verhaal, op een enkele uitzondering na, te rechtlijnig en eenvoudig is. Meeleven met de personage van Jack Nicholson lukte me ook niet echt, daarvoor bevatten zijn gedragingen te weinig realisme. De grote indiaan deed me overigens denken aan de grote man met de muis uit The Green Mile. Jammer vond ik dat zodra ze de suïcidale bewoner introduceren je meteen kunt aanvoelen dat het met hem niet goed gaat komen.

Mooie film met veel degelijkheid waarbij ik mijn waardering wel op 3,5* hou.

Aardige en luchtige komedie over een vrouw die als premiejager achter haar vriendje aan zit. Onderhoudend filmpje, niets mis mee voor een komedie. Zit wat mij betreft heel dicht tegen de 3* aan.

Best een naar familie-kerstfilmpje eigenlijk die beslist niet aan te raden is voor kinderen. Op het eerste gezicht lijkt het de typische zoetsappige kerstfilm waar iemand een mindere tijd meemaakt en waar dankzij het kerstgevoel alles goed komt. Maar in dit geval gaat het over een normaal gezinnetje die niet in kerst gelooft en daarom een lieve engel achter ze aan krijgt die onder hen heel onschuldig dood en verderf lijkt te komen zaaien om ze alsnog te bekeren. En dat alles in de typische zoetsappige warme kerststijl. Wie niet in kerst gelooft moet maar lijden, en niet een klein beetje ook. Een film die volwassenen met een naar "kerstgevoel" achterlaat en kinderen met nachtmerries en een erg foute moraal. Want stel dat je papa is overleden, dan kan moeder die wel terugbrengen mits ze in kerst gelooft, het is dus de schuld van mama als papa niet tussen de doden verrijst. Of het zou maar geloven dat je heel hard in kerst moet geloven om je overleden geliefden weer tot leven te wekken en het dus je eigen schuld is als dat niet lukt. Bah. 1*

Aardige thriller(tje) met een dun horrorverhaaltje. Hoewel het officieel geen TV-film is heeft het daar wel alles van weg. Het verhaal zal voor de meesten niet helemaal onbekend klinken, een koppel die een baby verwachten krijgt nieuwe onderburen, ook een koppel waarbij zij in verwachting is. Hoewel bizar toevallig worden ze aanvankelijk vrienden, maar een incident zet hun relatie op scherp. Wat daarna volgt is een thriller die een milde draai geeft aan de clichés waardoor het prima bekijkbaar is. Geen hoogvlieger, maar 3* krijgt het wel van mij.

Mooie film, ook via de toplijst van Mochizuki Rokuro ontdekt. De regisseur kende ik al van het prachtige The Girl Who Leapt Through Time (2006). Als scifi-liefhebber was ik van het verhaal uit die film erg onder de indruk, en uiteraard ook van de fraaie animatie.

Deze film kent ook fraaie animaties en een leuk verhaal, wel is het inderdaad een tikkeltje voorspelbaar zoals Spetie voor mij aangaf, zonder dat dit de pret mag drukken overigens. Het verhaal in het platteland wordt op een gegeven moment rozengeur en maneschijn, en je kunt dan aanvoelen dat dit niet zo gaat blijven. Dat de paden van broer en zus zich zullen scheiden was ook duidelijk, al zette het jongetje me wel op het verkeerde been door aanvankelijk helemaal niet van zijn nieuwe plattelandsomgeving te houden.

Wat de kwaliteit betreft doet deze zeker niet onder voor Ghibli, en biedt het, in tegenstelling tot de Amerikaanse animaties, een emotie die veel subtieler en oprechter door de film vloeit en ook totaal niet geforceerd aanvoelt, iets wat ik van de meeste Amerikaanse animaties (en films) niet kan zeggen.

Een solide 3,5*. Ben nu wel nieuwsgierig naar de andere films van deze regisseur.

Sterke film en een zeer aangename verrassing onder de jeugdfilms, zo moeten ze worden gemaakt. De film is spannend voor jong en oud. Het wordt ook terecht in meerdere landen uitgezonden. Heb onlangs diverse recente Nederlandse jeugdfilms gezien (Achtste-groepers en Briefgeheim) en ik sta echt te kijken van het niveau. Daar kan Disney nog wat van leren met zijn cliché modepoppen en kinderhelden. Oorlogsgeheimen is (net als de andere twee die ik noem) een film die duidelijk respect toont voor de jeugdige kijkers en ze niet voor domme kijkers aanziet. Aanrader. Vier welverdiende sterren.

Naar deze film was ik wel benieuwd, maar voor mij krijgt het geen plaats tussen de beste oorlogsfilms. Niet in de minste plaats omdat het verhaal vrij oppervlakkig en weinig origineel overkomt.

Ik was even bang dat ik niet goed aan het opletten was aan het begin, maar ik zie dat meer mensen met het begin moeite hadden. Ik vond het erg rommelig. Ook in de overige minpunten die hier zijn genoemd kan ik me vinden, zoals (in eigen woorden) het gebrek aan subtiliteit van de soundtrack, het soms matige/houterige/afstandige acteerwerk, en ook de slechte verstaanbaarheid. Bij een aantal (ik vermoed Nederlandse) zinnen had ik graag ondertiteling gezien, beter articuleren was geen overbodige luxe geweest. Het opzettelijke slechte Engels van de hoofdrolspeler had ook beter gekund, al hecht ik daar niet zo veel waarde aan. Ik denk dat ten tijde van de bezetting het woord "German" misschien wel het meest bekende Engelstalig woord was in Nederland, alleen de hoofdrolspeler kan er maar niet op komen.

Een sterk punt was dat de scenes op momenten wel sfeervol overkwamen, mede door de fraaie winterse beelden. Daardoor neigde het soms richting de 3,5* ster te gaan, maar als geheel bekeken zit het wat mij betreft onder de 3*. Aardige film, maar niet meer dan dat.

Deze ooit in de bioscoop gezien. Wat een saaie film was dat zeg, er gebeurt gewoon niets.

Films die zich op één minuscule locatie afspelen spreken mij niet bepaald aan (127 Hours, Buried), en die allergie is het enige wat ik aan Open Water overgehouden heb.

Low budgetfilm, opgenomen in een zwembad, waarbij aan het script duidelijk de voorwaarde werd meegegeven dat het filmen ervan zo min mogelijk moest kosten. Niet mijn ding.

Hele mooie film, gebasseerd op het waargebeurd verhaal rondom de ontvoering door de FARC van Ingrid Betancourt, presidentscandidate bij de verkiezingen van 2002, en van een van haar campagnemanagers: Clara Rojas. Tijdens die gevangenschap kreeg de ontvoerde Clara een baby.

De ontvoering bracht Colombia en Venezuela, waar de FARC zich schuilhoudt, op de rand van een oorlog. Na moeizame onderhandelingen komen ze de bevrijding van de gijzelaars in december 2007 overeen.

Deze film vertelt het verhaal rondom de baby van Clara, die door een groepje guerilla's na de geboorte aan een arme boer (gespeeld door Luis Tosar) werd toevertrouwd. De baby is er slecht aan toe, en de boer wordt verteld dat zijn lot afhangt van het lot van de baby.

Daarop begint hij een waanhopige tocht om het kind medisch te laten verzorgen, en besluit hij te vluchten voor de guerrilla. Maar zonder baby is hij zijn leven niet zeker, ook met de politie, leger en overheid moet hij oppassen.

Terwijl de pers uit de hele wereld toesnelt om de aanstaande bevrijding te aanschouwen, beseft de FARC-leiding dat ze de baby niet hebben.

Goede film.

Rommelig en vertekenend. Hier had ik wel enige verwachtingen van, maar die zijn niet bepaald ingelost, daarvoor kent de film veel te veel tekortkomingen. Zoveel dat ik niet eens snap wat de relatief hoge score verklaart (scoort 95% op Rotten Tomatoes). Al snel kreeg ik de indruk dat ik naar een schooltoneelstukje zat te kijken, de vermoedelijk onervaren acteurs lijken hun tekst op te lezen, als ze inderdaad onervaren zijn kun je ze dat haast niet kwalijk nemen, maar dat geldt natuurlijk niet voor de wel ervaren regisseur. Ook qua verlichting e.d. lijkt het haast in een studio te zijn opgenomen, het lijkt altijd op hetzelfde tijdstip te zijn opgenomen en voelt daardoor niet natuurlijk aan. Soms deed het me denken aan die ene Nigeriaanse soapachtige film waar ik ooit aan begon en die ik binnen twee minuten uitzette.

Het verloop van de film is niet veel beter, in een razend tempo komen allerlei gebeurtenissen voorbij. Tijd om de personages te leren kennen, of om empathie met hen te ontwikkelen, is er niet. Daarbij helpen de slechte acteerprestaties ook niet, maar ook de personages zelf zijn niet te bevatten, zo zit je te kijken naar moordende rebellen die eigenlijk pacifisten zijn, en naar cliché soldaten (spieren met pistolen) die alleen maar zich uit willen leven op 'de vijand' en zich alleen schreeuwend en op de tafel slaand kunnen uitdrukken, ook wanneer de situatie daar helemaal niet om vraagt. Het snelle tempo wat vaak van de hak op de tak springt en de schreeuwerige of haast bipolaire personages leveren een behoorlijk gestresste kijkervaring op, terwijl ik juist ter ontspanning een film opzet. Na ruim een uur lijkt de film beter te worden wanneer de politiek een grotere rol gaat spelen, helaas duurt dat niet lang en gaat het daarna over op slecht geschoten oorlogsscènes.

Om het feestje compleet te maken blijkt dat de film de waarheid vertekent. Niet zozeer qua oorlogsmisdaden die worden aangekaart, maar wel wat betreft de rol van de onderhandelaar, de leider van de special forces van de Franse politie. Als we wikipedia mogen geloven pakte hij snel de koffers nadat een deel van zijn mannen (door zijn toedoen) werden gevangen genomen, dat hebben ze hem nooit vergeven. Na dit voorval zegden alle agenten het vertrouwen in hem op en kon hij niet dus niet meer leiding geven aan de anti-terreur eenheden. De film toont hem echter als een heldhaftige en dappere onderhandelaar en slachtoffer van de situatie, een heel ander verhaal.

De film was voor mij wel interessant omdat ik dit voorval niet kende, verder heeft het weinig te bieden. 1,5*

Interessant uitgangspunt, erg mager uitgewerkt. Het heeft qua uitgangspunten wat weg van veel betere films zoals Total Recall (1990) en White Christmas (Black Mirror, 2014). Een onderzoekster werkt aan een middel waarmee herinneringen geïmplanteerd/gewijzigd kunnen worden. Het wordt interessant wanneer blijkt dat ze zelf een dubbele agenda heeft, maar daarna blijft de film helaas teveel hangen in een Matrix-achtige setting. 2*

Ooit tijdens de Pathé horrormarathon gezien, en sindsdien staat het in mijn top 10.

Geweldig script, erg goed acteerwerk, en een continu voelbare spanning.

Een mooie en intelligente horror. Aanrader.

Na het zien van het vervolg, Ouija: Origin of Evil (2016), nu ook uit nieuwsgierigheid "deel 1" gezien. Het tweede deel was best leuk (3*), maar hoe het eerste deel de bioscopen heeft bereikt is mij een raadsel, dit is een typische B-film vol clichés. Deel twee heeft nog een beetje verhaal en vooral ook humor, en dat ontbreekt hier volledig. Voorspelbaar en (binnen de context) ongeloofwaardig tegelijk (spoiler!): een meisje komt om het leven nadat ze met een Ouija is gaan spelen, dus wat doen haar vrienden... met de Ouja spelen... right! En uiteraard leggen ze vervolgens één voor één het loodje. 15 jaar geleden had deze film misschien nog net gekund, maar ondertussen is dit al tig keren (beter) gedaan. 1,5*

Prima filmpje voor de liefhebbers van horror. Voor mij was dit wel (voor een horror) aan de luchtige kant, maar echter niet minder vermakelijk. Het leuke is dat de film, ondanks het cliché-onderwerp, soms toch weet te verrassen. De acteurs spelen sterk, het script en de dialogen zijn prima, en de schrikeffecten zijn weliswaar wat cliché maar horen gewoon bij dit type film. Het eerste deel heb ik overigens niet gezien, omdat het zo slecht werd ontvangen. Deze krijgt 3* van mij. Niets mis mee, ik heb me vermaakt.