Opinions

Mijn vierde Keaton, net als in Sherlock Jr. weet hij de tijd optimaal te benutten en vertelt hij, in dit geval in 75 minuten, een compleet en veelzijdig verhaal waarmee men tegenwoordig makkelijk 2 uur (en meer) zou kunnen vullen. De basis van het verhaal (de onmogelijke liefde a la Romeo en Juliette) lijkt cliché maar Keaton weet daar met de hospitality-regel wel een hele originele wending aan te geven.

Ook de reis met het primitieve treintje is origineel en grappig, en doet meteen aan The General denken. Eigenlijk is die reis een beleving op zich, waarbij ze de rails over allerlei obstakels worden gelegd en gewoon verlegd worden wanneer een ezel in de weg komt te staan. De watervalscènes doen je je afvragen hoe ze dat toch op hebben kunnen nemen aangezien het werkelijk levensgevaarlijk overkomt. Het middenstuk verloopt in een rustiger tempo wat wel weer de ruimte biedt voor gekruiste blikken tussen de hoofdpersoon en de leden van de rivaliserende familie die hem proberen te vermoorden.

Leuke film, 3,5*

Via Marrowbone (2017) bij deze uitgekomen aangezien de regisseur zich kennelijk door deze film liet inspireren, maar de link is wel flinterdun. Enig verband is dat beide films gaan over een groep kinderen die de dood van hun moeder verzwijgen om niet van elkaar te worden gescheiden, verder zijn de films niet met elkaar te vergelijken. Our Mother's House is prima bevallen, het kent een sterk en redelijk breed plot, fijne sfeer en goed acteerwerk, duidelijk een kwaliteitsproduct. Wel haalt het net niet de 3,5* omdat het verhaal niet echt wordt afgerond, erg jammer eigenlijk. De film werd voor de BAFTA (beste acteur) en voor de Gouden Leeuw (beste film, Venetië) genomineerd.

Toch wel positief verrast, best een prettige wegkijker met een fijne cast. Het verhaal, een soort rampenfilmachtige thriller rondom de uitbraak van een virus, volgt wel een Hollywoodformule maar het is wel een beproefde die werkt. Redelijk spannend, fijne actie zo op z'n tijd, qua uitvoering vrij geloofwaardig en een fijne mix van gebeurtenissen zodat het nooit te saai of te druk wordt. Prima kijkervaring dus. 3,5*

Onderhoudende actiethriller over een soort van sheriff op een ruimtestation, waarbij je de plotgaten wel voor lief moet nemen, de film hangt namelijk van onwaarschijnlijkheden aan elkaar. Zowel de good als de bad guy laten vele voor de hand liggende kansen liggen om snel van de tegenstander af te kunnen zijn, maar ja, anders was de film ook zo afgelopen. Leuk popcornvermaak. 2,5*

Fraaie western die mede dankzij de korte tijdsduur geen minuut verveelt. De spanning wordt goed opgebouwd en het acteerwerk is uitstekend. Het begint met de introductie van een liefdessubplot die verder voor wat afwisseling zorgt en gaat daarna snel over op het hoofdverhaal, waar de hele film de focus op legt. Rauw, zonder overdreven sentiment en zonder overdreven actiescènes. Personages zijn misschien wel wat cliché maar passen prima bij het verhaal dat wordt gebracht.

Een van de betere westerns wat mij betreft. 4*

Aardige film met hele mooie beelden/CGI, die waarschijnlijk in de bioscoop helemaal tot hun recht zijn gekomen. Het verhaal vond ik wel vrij standaard en voelde bij mij redelijk voorspelbaar aan, het lukte me ook niet echt om met de (zeer vlakke en rechtlijnige) personages mee te leven. Het porseleinen meisje was leuk en maakt van de film een mix tussen een gewone film en een tekenfilm (ook al is het CGI en niet echt getekend).

Misschien heb ik nog teveel Maleficent (2014) in het hoofd zitten, waardoor ik heel snel die twee met elkaar vergelijk, en dan legt deze het op alle fronten af. Maleficent is ook veel meer op volwassenen gericht dan deze film. Hier miste ik wat spanning, emotie en diepgang.

Aardig en vrij onschuldig filmpje. 2,5 ster bij deze eerste kijkbeurt.