Opinions

Ben het eens met blurp194. Wil er aan toevoegen dat ik dit wel een ondergewaardeerde thriller vind. Het is een film dat veel te bieden heeft, enige minpunt vond ik wel dat de milieuactivisten met name aan het begin als een sectarisch stelletje drop-outs en weirdo's worden neergezet. Ook het vertrek van Eva en haar (ogenschijnlijk?) zwijgen over de infiltrant vond ik vreemd, maar wie weet had ze haar wel verlinkt en heeft de leider dat verzwegen. Voor een doof meisje spreekt Eva wel heel erg goed, ook dat viel op.

Los van deze niet echt storende punten vond ik de film wel heel realistisch, bedrijven die milieudelicten plegen, soms met dodelijke afloop, zijn er helaas legio, ook in het westen maar vooral in Azie nemen (westerse) bedrijven het niet zo nauw met de gevolgen van hun afval als ze een paar centen kunnen bezuinigen.

Een goede thriller die ik iedereen kan aanraden.

Fraaie horror die tot nu toe aan mij voorbijgegaan was. Geen spoken of bovennatuurlijke dingen ditmaal, maar een groepje irritante etterbakken die een koppel tijdens hun romantische campinguitstapje terroriseren. In die zin deed het me denken aan zowel It Follows (2014), vanwege de autoscenes, als Welp (2014), omdat het zich in het bos afspeelt, waarbij ik persoonlijk deze (met een heel ander verhaal) wel beter vind dan die twee. Heel vermakelijk voor horrorliefhebbers. 3,5*

Fijne scifi/actieblockbuster die dat biedt wat je van zo'n film zou mogen verwachten (maar lang niet alle blockbusters ook daadwerkelijk leveren). Het verloop is lekker onderhoudend waardoor eventuele gebreken irrelevant blijven en niet ten koste gaan van het kijkplezier, ik heb ze in ieder geval nauwelijks opgemerkt.

Op een of andere manier werkt het 'deja vu-concept' best goed als uitgangspunt voor een film, zoals het ook goed werkte in films als Source Code (2011) en Deja Vu (2006).

3,5*

Een mooie film met mooie beelden en een aardig verhaal. Nadeel is wel dat de personage van Tolo niet echt geloofwaardig is, iets wat hier al vaker is aangehaald. Een kind op die leeftijd houdt zich (gelukkig) nu eenmaal niet bezig met religie of zelfopoffering. Het sentiment wat de film daarmee bij de kijker probeert op te roepen vind ik ook wel geforceerd.

Voor een goede W.O.II-film met kinderen in de hoofdrol verwijs ik naar Elle s'appelait Sarah (2010). Die vond ik ook beter dan The Boy in the Striped Pyjamas.

Best een fijne eigentijdse coming of age-drama, verteld vanuit een onzekere en schuchtere 13-jarige. De aanpak oogt wel enorm indie. Op den duur wil de film ook een sentimentele klap uitdelen richting de kijker, dat werkt en levert duidelijk een hoge waardering op, maar het is wel typisch effectbejag. Wel goed, wel fijn, maar ook wel een standaard indie-formulewerkje. Een beginnend regisseur kan ik dat nog wel vergeven.

Ik las dat de film ook wordt geprezen omdat het niet belerend naar social media kijkt, dat is zeker, want deze film omarmt social media dusdanig dat ze plaats nr. 1 in het gezin innemen. Belerend had dus best gemogen, nu is het een promofilmpje voor social media geworden waar het jatten van privé-informatie tussen de regels door als doodgewoon wordt geaccepteerd (zoals die enquete die ze invult). Dat had ook weer niet gehoeven, want het is nu de andere kant op belerend. 3*

Een bijzondere film, waar de positieve aspecten toch vooral zitten in het camerawerk en de montage. Mooi en origineel, maar tegelijk is deze relatief korte film soms ook langdradig. De negatieve aspecten zitten dan ook in het verhaal. Het verloop kun je al ver van tevoren raden, en de reacties van de personages zijn niet altijd even geloofwaardig. Daarbij is het overladen met clichés.

Drie magere sterretjes voor het geheel.

Aardige familiefilm die ik op momenten qua humor wel iets teveel op kinderen gericht vond. Het is een leuk sprookje voor tussendoor, al vind ik het geen uitschieter, vooral omdat ik geen enkel moment me verrast voelde, het is allemaal heel braaf en standaard binnen het sprookjesgenre. Anne Hathaway speelt hier aardig, maar lang niet zo goed als ze tegenwoordig laat zien, al heeft ze hier met haar personage en de stijl van de film ook nauwelijks ruimte voor eigen inbreng. 2,5* a 3*

La Pianiste, by Verhoeven.

Gezien de professionele recensies is dit zo ongeveer de beste Verhoeven ooit. Helaas komt dat niet overeen met hoe ik de film heb ervaren. De film mengt twee genres, drama en thriller, niets ongebruikelijks, maar dat mengsel wil hier maar niet lukken. Daardoor heb je eerst een langdradig en stuurloos drama, en daarna een niet onaardige thriller, de laatste drie kwartier vond ik het beste wat de film te bieden heeft. Als het eerste anderhalf uur ook tot drie kwartier was teruggebracht dan had dat denk ik een betere film opgeleverd, ook al haalt het dan niet de oneindige lengte die oscarfilms lijken te vereisen.

Het begin probeert te choqueren, maar dat botst direct met de monotone vertoning zonder richting dat het vervolgens wordt. We zien het alledaags leven van een zogenaamd succesvolle zakenvrouw (want ze heeft één computerspel verkocht!) die ook nog als bitch wordt neergezet. Hopelijk waren er meer redenen om het computerspelverhaal erbij te halen dan alleen het promoten van de PS4, want het voelde behoorlijk misplaatst aan. Even (2 minuten) deed het me qua stijl, sfeer en decors aan Haneke denken, maar Verhoeven is geen Haneke (hoeft ook niet) en dan krijg je dus een heel ander resultaat. Het rustige voortkabbelende wat Haneke kan tonen wordt hier saai en langdradig.

Het personage van Michèle wordt door Isabelle Huppert gered, zij slaagt erin om dit eendimensionale (oké, vooruit dan, tweedimensionale) personage tot leven te brengen. Daar hapert het al, want Michèle is erg onnatuurlijk, maar gelukkig kan Huppert er toch nog wat van maken. Met een mindere actrice had dit een enorme flop kunnen worden. Het schijnt dat Nicole Kidman eerst was gevraagd, gelukkig is dat niet doorgegaan want een botoxdochter met een botoxmoeder zonder Franse setting zou de film teveel zijn geworden. Net als de andere relevante personages in de film wordt ook Michèle door lust gedreven, veel meer is er niet. Zwarte humor kan ik wel waarderen, maar hier voelt het vaak erg misplaatst aan, wat bijdraagt aan het onnatuurlijke van Michèle, neem bijvoorbeeld die scene aan het sterfbed van haar moeder waar Michèle aan de TV gaat sleutelen omdat ze de alarms van de medische apparatuur hoort afgaan, grappig! (niet dus). Ik mag hopen dat het publiek waar deze film op is gericht dit soort puberale humor is ontgroeid.

De personages (en de film) missen wat mij betreft de diepgang die ze aan de oppervlakte lijken te tonen, er zit niet veel onder die oppervlakte. Overigens geldt dit evengoed voor La Pianiste (2001) die ik met 2* ook niet bepaald geslaagd vond. Die misplaatste zwarte humor en de absurde personages (dochter van seriemoordenaar en excentrieke botoxmoeder die het lekker vindt om door mannen neergeslagen en verkracht te worden) passen meer in een parodie op The Addams Family dan in een serieus bedoelde thriller.

Bijna anderhalf uur later, wanneer eenmaal alle kaarten op tafel liggen, kan de thriller eindelijk beginnen. De film krijgt dan de vaart, richting en spanning die je van een thriller mag verwachten. De bijgesleepte zijplotjes en de misplaatste humor gaan grotendeels aan de kant en dan krijg je een idee van wat de film zonder dat had kunnen zijn geweest.

Maar het geheel lijdt onder een kunstmatig en eendimensionaal script dat aangedikt is met wat saaie zijplotjes en misplaatste humor. Dankzij Isabelle Huppert, de Franse setting en de laatste drie kwartier (mits je tegen die tijd nog wakker bent en de interesse niet bent verloren) weet het nog nipt de 2,5* te bereiken. Verhoeven kan veel betere films maken dan dit.

Indrukwekkende film die ons laat kennismaken met de jodendeportaties in Parijs. De film vertelt het ingrijpend verhaal van het 10-jarige Joodse meisje Sarah en haar familie, en hoe de oorlog haar leven beïnvloedt. Een journaliste spit in het verleden en probeert haar te vinden. Door middel van flashbacks worden we teruggeworpen in het Parijs van de jaren 40.

Zeker een must voor wie van films als Schindler's List, The Pianist, e.d. houdt.

Dit onderwerp had een betere film verdiend. Er wordt om de vijf minuten tussen het verhaal na en het verhaal vóór de aanslag geswitchd, welke compleet anders zijn van stijl. Hierdoor zit je voor een groot deel van de film als het ware tegelijk naar twee films te kijken die door elkaar lopen, enerzijds een romantisch drama en anderzijds haast een martelfilm. Dat werkt niet, waardoor het een hele klus werd om de concentratie erbij te houden. Vanwege het onderwerp een kleine 2,5*, zonde van de gekozen editing.

Geen onaardige film, maar het biedt niets wat ik niet in andere films al gezien had. Er zijn genoeg films, die bovendien ook meer te bieden hebben, die gaan over een tweedeling in de maatschappij waarin het "arme" deel van de bevolking wordt onderdrukt en in actie komt tegen het machthebbende rijke deel.

Er zit weinig vernieuwends in, en dan blijft er maar een doorsnee SF-blockbuster over die het moet hebben van de cast, de actie en de special effects, zonder dat het ergens in uitblinkt. Niets bijzonders.

Redelijke horror die volledig draait rond een oppas met sadistische trekjes. Veel meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. 2,5*

Beter vond ik de vergelijkbare, maar dan anders, Better Watch Out (2016), wat overigens een zeer spoilergevoelige horror is, dus beter geen recensies lezen of trailers bekijken.

Poeh. Zeer heftig. Tegenwoordig wordt "bevat schokkende beelden" zo vaak geroepen dat je daarbij denkt "het zal wel". Nou, deze documentaire bevat echt schokkende beelden. Vreselijk om te zien hoe een ca. 17-jarige meid langzaam aftakelt tot ze uitziet als een bejaarde van boven de 100. Bizar ook hoe weinig de psychische zorg hiertegen kan doen, de docu laat zien dat die zorg nog maar in de kinderschoenen staat. Als je hoort langs hoeveel instellingen de ouders met haar wel niet zijn geweest om haar te helpen vraag je je ook af of ze dit met "marktwerking" bedoelen, de behandeling van anorexia nervosa lijkt in de praktijk wel te falen in Nederland. Misschien is dat (het falen) een verkeerde en voorbarige conclusie, maar deze docu bewijst beslist niet het tegendeel.

Respect voor de documentaire die Emma wilde maken, zonder twijfel uit de overtuiging dat ze de ziekte zou overwinnen en met deze docu andere meisjes in haar situatie zou kunnen helpen. En sterkte aan familie en vrienden.

In reactie op de discussie hiervoor en de berichten van soom snap ik die discussie wel. Wikipedia biedt (in andere talen) wel enkele antwoorden, zo is anorexia nervosa een combinatie van diverse psychische stoornissen, hormonale en metabolische stoornissen (lichamelijke veranderingen), en die lichamelijke en hormonale veranderingen vinden vooral plaats bij meisjes in de pubertijd. Daarmee denk ik dat de oorzaak van haar ziekte wel daar ligt (de een ontwikkelt het niet, en de ander heeft de pech het wel te ontwikkelen).

Uit de docu maakte ik op dat Emma naar Portugal wou en dat haar vriendinnen het ervaarden als een afscheid. Ik denk echt dat Emma, naast een laatste poging om te herstellen, ook niet wou dat als dat faalde haar familie haar zou zien aftakelen en ook geen last voor ze wou zijn. Haar afscheidstelefoontje klonk ook als dat van iemand die de ander niet ongerust wil maken, door bijvoorbeeld over toekomstplannen te beginnen. Haar vriendinnen zeiden al dat ze een slimme meid was, ik denk dat ze hier dus heel bewust voor heeft gekozen en haar ouders dat hebben gerespecteerd, al lijkt me zoiets voor de ouders een onmenselijke opgave. Ze wou haar familie denk ik haar eigen overlijden zoveel mogelijk besparen. 4*

Met zo'n mooie titel had ik een veel betere film verwacht, en door de hoge score had ik eerlijk gezegd ook niets anders verwacht. Helaas stelde het me mede door die te hoge verwachtingen wel teleur.

Het is van begin tot eind onmiskenbaar een Spielberg. En dat is hier voor mijn gevoel een minpunt, vooral dat luchtige en avontuurlijke sfeertje vind ik in deze film wat misplaatst. Spielberg probeert iedereen te pleasen en de leeftijdsgrens zo laag mogelijk te houden en dat levert een luchtig filmpje op die helaas ook veel te lang duurt, vooral wat de trage opbouw betreft.

Inleven en meeleven met de hoofdpersoon lukte me niet, al is het alleen maar omdat het allemaal zo onrealistisch op me over kwam. Het einde, de hereniging, kun je ook mijlenver zien aankomen, evenals dat die Japanse jongetje doodgeschoten zou worden. Ik had steeds het gevoel dat ik naar een luchtige jeugdfilm over de oorlog zat te kijken, in die zin is deze film prima. Ook de soort van idyllische weergave (vooral qua setting) van wat eigenlijk een rauwe Jappenkamp had moeten zijn draagt daaraan bij.

De sentimentele scènes waren keurig volgens het boekje en kwamen mede daardoor erg gemaakt over wat me jammer genoeg behoorlijk koud liet. Ik hou ervan als een film 'onder de huid kruipt' en dat was voor mij bij deze helaas niet het geval. Datzelfde 'gemaakt' gevoel had ik als het jongetje roept "Vandaag heb ik een nieuw woord geleerd: atoombom". De sentimentele punch wordt daarin zo opzichtelijk gezocht dat het me helemaal niets deed.

Het 'probleem' met mijn beleving van de film komt misschien ook omdat deze film niet duidelijk het onderscheid weet te laten zien tussen de harde oorlog en de beleving van de jeugdige hoofdpersoon. De film doet alsof de oorlog voor iedereen zo is als dat de hoofdpersoon het ervaart. La Vita è Bella, die Film Pegasus aanhaalt, lost dat keurig op door de vader in de film de oorlog voor het kind een spel te laten zijn.

In die zin zijn er wel betere films gemaakt met een kind in de oorlog, El Laberinto del Fauno / Pan's Labyrinth (2006) (mijn nr. 1) die Sergio Leone aanhaalde, maar ook Jeux Interdits / Forbidden Games (1952) is een pareltje. Beiden vind ik overigens niet met Empire of the Sun te vergelijken, het zijn Europese films zonder de Hollywoodstijl en ook niet zo gericht op een zo breed mogelijk publiek zoals Spielbergfilms dat wel zijn.

Deze film is wel aardig om een keer gezien te hebben, maar het maakte mijn verwachtingen niet waar. Ik kan me goed voorstellen dat de film anderen wel aanspreekt, het lijkt me ook duidelijk dat dit wel het geval is, maar mij deed het dus jammer genoeg weinig waardoor ik het op een ruime 2,5* hou.

Ondanks het waargebeurde verhaal en de goede bedoelingen is dit een film over huiselijk geweld die teveel in clichés blijft hangen. De echtgenoot is een echte bad guy, gemeen tegen zijn kinderen, slaat erop los richting zijn vrouw, laaggeschoold, etc. en zijn vrouw is van het volgzame type die met schuldgevoelens in een slachtofferrol kruipt. Huiselijk geweld is denk ik niet iets wat alleen in de onderlaag van de samenleving plaatsvindt en ook niet zo transparant of zwart-wit zoals het hier wordt getoond. 2* voor de goede bedoelingen, maar er bestaan vast betere films, ook filmisch, die dit thema behandelen.

Bijzondere docu van Unicef, het bestaat uit vijf korte filmpjes waarvan eentje voor de Oscars werd genomineerd. De verhalen gaan over de problemen van kinderen in diverse (arme) delen van de wereld. Hoewel het luchtig eindigt is het best een heftige film. Van de vijf filmpjes zijn twee echte documentaires en die maken het meeste indruk. Thema's als leven in krottenwijken, aids, kinderarbeid en prostitutie, niet naar school kunnen, kindersterfte e.d. komen aan bod. Filmisch is de eerste short (The Best Kept Secret (2004) - IMDb), die zich in India afspeelt, het zwakste aangezien het wat wegheeft van een schooltoneelstuk, de boodschap ervan ("het geheim") is echter niet mis.

Het tweede filmpje (La Vida Efímera, oftewel Het Korte Leven) is een docu opgenomen in Equatoriaal-Guinea, waar 9 op de 10 kinderen voor hun vijfde aan malaria sterven, deels door de povere gezondheidszorg, en deels doordat mensen eerst naar kwakzalvers gaan en pas als het kind zowat stervende is naar het (dure) ziekenhuis stappen. Het toont de ziekenhuizen, waar je als patient de medicijnen en lakens zelf moet kopen en meenemen, maar ook bloed moet je kopen mits iemand het wil verkopen, waardoor veel kinderen aan bloedarmoede sterven. Een voor ons onwerkelijke situatie. Pas als een kind 8 jaar is geworden zijn zijn overlevingskansen even groot als in andere ontwikkelingslanden.

Het derde filmpje, De Zeven Riolen (2004) - IMDb komt met een vrolijke noot, door met een positieve toon door de ogen van een vijfjarige de krottenwijk te tonen waar deze short zijn titel aan dankt, al ontkom je als kijker nooit helemaal aan de ellende.

De vierde short ("De Dochters van Belén") gaat over hoe generaties op generaties niet naar school kunnen omdat de kleine kinderen moeten werken zodat het gezin genoeg geld heeft om te overleven.

De laatste film is de short die voor de Oscars werd genomineerd, Binta and the Great Idea (2004) - IMDb, die film heeft als enige een vrolijke en ellendevrije kijk op het leven van kinderen in de derde wereld, en toont juist de "voordelen" van een samenleving die niet zo hectisch en technologisch is als de onze.

Een schrijnende docu die laat zien dat de kwaliteit van leven zoals wij die in West-Europa kennen de uitzondering is en niet de norm. 4*

Hele mooie drama die qua stijl en opbouw veel wegheeft van Elle S'appelait Sarah (2010). Niet alleen vanwege de locatie (Parijs) maar vooral vanwege de zoektocht naar een mysterieus en traumatisch verleden. In deze film komt een familie bijeen omdat de vader stervende is. Terwijl zijn familie de puntjes op de i zet wat de verdeling van de erfenis betreft wil de verwarde oude man voorkomen dat iemand 40 jaar eerder in een trein stapt. De familie meent dat hij door zijn verwarde toestand realiteit en fictie door elkaar haalt, alleen zijn jongste zoon is van mening dat er zich in zijn verhaal een kern van waarheid bevindt en spit in het verleden. Een erg mooie en sfeervolle film met uitstekend acteerwerk van de topcast. De film won twee Goyas (beste script en beste vrouwelijke rol (Geraldine Chaplin)).

Een degelijke drama, richting 4*.

Ik zie dat ik de eerste ben die een tegengeluid geeft, en ik voel me des te meer verplicht om mijn mening toe te lichten, maar dit is een film die me erg tegen viel.

De dialogen vond ik ronduit slecht en maken het verhaal ongeloofwaardig. Ik ergerde me ook aan de stortvloed van clichés en overdaad aan voorgekauwde stukken die ons moeten overtuigen van hoe waanzinnig onwijs geweldig bijzonder uniek wonderkind en superheld Ender wel niet is dat hij als enige in het heelal in staat is om de mensheid, wat zeg ik, het universum, te redden. Die conclusie kan de kijker niet zelf trekken o.b.v. wat de film van Ender toont dus wordt het maar opgedrongen met allerlei figuren die telkens hoog opkijken richting Ender. Die hoog opkijkende autoriteiten tegen een 10-jarig kind kwamen ontzettend ongeloofwaardig, zelfs lachwekkend, over.

Ook het camerawerk was niet al te best, het werd benut om sommige personages groter of kleiner ten opzichte van elkaar te laten lijken, wat vaak erg nep overkwam, helemaal omdat dit niet consequent gebeurde.

Acteerwerk kon ook stukken beter, emotie overbrengen is toch iets meer dan je wenkbrouwen fronsen, en dat lijkt wel de enige gezichtsuitdrukking die de jonge hoofdrolspeler (een beetje) onder de knie heeft. Ook vond ik dat de film nogal snel van de hak op de tak springt, alles wat de film ons voorhoudt moeten we maar voor waar aannemen want uitleg of logica zit er vaak niet in.

Ik ken het boek niet, en misschien was die kennis wel nodig om de gaten in de film te kunnen vullen. Door het acteerwerk, de clichés, de gebrekkige verhaallijn en de dialogen kon ik totaal niet meeleven met de personages.

Jammer, want de film is op mij overgekomen als de zoveelste die 3D belangrijker vindt dan wat dan ook. Visueel valt er, op het camerawerk na, dan ook weinig aan te merken. Ik hou van scifi, en heb geen moeite met kinderen in heldenrollen, maar de makers van deze film hadden best wat meer hun best mogen doen om een goede film te maken in plaats van het succes van het boek zo uit te buiten.

Matig. Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten en eerlijk gezegd had ik een ander type film verwacht. De film maakt gebruik van veel beelden van wolkenkrabbers, al die shots zijn ongetwijfeld als een cinematografisch hoogtepunt bedoeld maar ze konden me niet echt bekoren en begonnen op den duur zelfs te vervelen. Ook het tempo en de montage zijn niet echt bijzonder waardoor het verhaal ook niet echt boeiend wordt gebracht. De enkele beelden met de spin hebben iets surrealistisch, dat was op zich wel aardig.

Het verhaal zelf vond ik niet helemaal geslaagd (spoiler): Als je de film ziet krijg je het gevoel dat de personages niet normaal reageren op de gebeurtenissen, dat maakt de film wat minder fijn om te blijven volgen. Achteraf begint het kwartje te vallen over hoe de film bedoeld kan zijn geweest, de hint was de autoruit die na het ongeluk een barst heeft in de vorm van een spinneweb. Ik neem aan dat Adam een verhouding had (vandaar die eerste scène met de personage van Mélanie Laurent), ze samen tijdens een van hun escapades een ongeluk krijgen, en hij na het ongeluk (6 maanden?) in coma raakt, eenmaal ontwaakt heeft hij nachtmerries met een spin (vanwege die kapotte autoruit) en met de vage herinneringen uit zijn verleden van voor het ongeluk. Hij is niet meer dezelfde en werkt niet meer als acteur maar als docent, en dan komt langzaam zijn vorige leven weer terug (6 maanden eerder raakte zijn vrouw zwanger (en ze trouwden en zijn minnares komt erachter dat hij getrouwd is (de vorm van die ring om zijn vinger), zes maanden eerder zag de portier van het acteursbureau hem voor het laatst, de sleutel (van die seksclub neem ik aan) lag maanden op kantoor op hem te wachten, zijn collega-docent vraagt hem voorzichtig of hij van films houdt en tipt hem een film waarin hij zelf acteerde, etc.)

Op zich leuk bedacht, en het probeert alle elementen te hebben om een goede film te zijn, maar voor mijn smaak is het niet helemaal geslaagd (cinematografisch net niet, montage net niet, verhaal/twist net niet...). 2,5*

Aanvankelijk leek het een minimalistisch opgezet filmpje te worden over een broer en een zus die voor zichzelf moeten opkomen. Gaandeweg krijgt het echter iets meer diepgang, en dat wist me wel te verrassen. Als film over twee mensen die geen moeder gekend hebben en niet weten wat moederliefde is vond ik het wel geslaagd. Richting 3,5*

Een echte kinderfilm, als zodanig is het heel geslaagd met een spannende setting en veel avontuur. Kleurrijke film, en ook de animatie bij de optiteling was top. Het verhaal is niet echt origineel, het doet ook wat denken aan La Guerre des Boutons, hoe dan ook prima vermaak, en dan vooral voor kinderen. Ruim 3*

Ondanks de potentie die dit waargebeurd verhaal biedt is deze regisseur er niet in geslaagd om een film te maken die uitsteekt boven andere films. Het is een keurige natuur/jeugd/avonturenfilm geworden, met een verhaal dat op ietwat saaie en langdradige wijze wordt verteld, en te weinig graaft in de relatie mens-wolf waar deze hele film om zou moeten draaien. Een groot gemis in deze film.

Waar de regisseur veel beter in slaagt is om een beeld te geven van het Spaanse platteland uit die tijd, waar landsheren alles te vertellen hadden en de werknemers aan hen overgeleverd waren, tot aan extremen zoals we in deze film kunnen zien. Een andere film die dat heel fraai in beeld brengt is Los Santos Inocentes (1984). De eerste helft van Entrelobos focust vooral daarop en is dan ook stukken beter dan de laatste helft die het avontuurlijke opzoekt en de stijl van het begin wat laat varen.

Wat films over wolven en over de relatie mens-wolf betreft is Wolf Totem (2015) een film die véél dieper graaft. En qua jeugdfilms over vriendschap tussen mens en dier vind ik Belle et Sébastien (2013), met een prachtige soundtrack (een gemis in deze film), een topper.

Entrelobos is een aardige film, maar net te doorsnee, en had met zo'n waargebeurd verhaal veel beter gekund. 2,5*

Misschien is het aardig voor kinderen, maar een beetje saai, eenvoudig en te rechtlijnig voor volwassenen. De film heeft niets nieuws te bieden en je bent het net zo snel weer vergeten. Het deed een beetje aan een kinderanimatieversie van Avatar denken, maar dan met kleine wezentjes i.p.v. blauwe aliens. Technisch netjes verzorgd (zonder uitschieters), maar inhoudelijk erg doorsnee.

Als animatie voor kinderen geef ik het 2,5*

Hier kon ik niet zoveel mee. Sowieso liggen films zonder emotie mij niet en daar valt deze gezien het thema ook onder, het lukt me niet om in te leven en zulke films laten me dan ook echt koud. Dit overkwam me al eerder met de actiethriller Equilibrium (2002) en nu dus ook met deze. Deed me qua setting wat denken aan The Giver (2014), meer dan aan het al vaker genoemde The Island (2005) waar het visueel wel raakvlakken mee heeft maar niet qua scenario. Qua romantiek had het wat weg van Never Let Me Go (2010). Equals krijgt van mij 2*

Een emotieloze variant (visueel dan) op The Matrix (1999) die me al niet overtuigde, en dat doet deze fim helaas dus ook niet. Een actiefilm met een Matrix-achtergrond en stijl, veel meer valt er niet over te zeggen. 1,5*

Op een enkele scene na is dit geen hoogstaand werkje geworden. Het eerste uur gaat nog, dan wordt nog echt geprobeerd om te laten zien hoe het zou zijn geweest als Hitler opeens in het hedendaagse Duitsland terug zou komen, maar daarna zijn de ideëen op en verzandt het in goedkope TV-shows waar Hitler continu moet optreden en wordt het een flauw verhaal. Het voelde aan alsof deze film niet genoeg materiaal had om de bijna twee uur die het duurt te vullen. Kon korter, en daarmee ook beter. 2,5*

Bij deze voor mij onbekende horrorfantasy wist ik niet wat ik moest verwachten, maar het bleek een hele aangename verrassing. Met name de naam Alex de la Iglesia is wel een hint van wat je kunt verwachten. Normaal gesproken wil het niets zeggen en is het pure marketing wanneer iemand zijn naam aan een productie verbindt, maar in dit geval kun je duidelijk zien dat deze film van zijn hand komt. Alleen zijn typische humor ontbreekt hier, maar dat is niet per se een gemis. De humor is hier schaars maar ook een stuk duisterder. En de horror blijft, zoals in zijn films wel vaker het geval is, behoorlijk light.

De Baskische mythologie is erg rijk en heeft duidelijk een toegevoegde waarde voor de filmwereld. Zo was Tierra (1996) als surrealistisch drama erg sterk, en nu zien we hoe van een ander mythologisch verhaal een horrorfilm is gemaakt. Hopelijk komen we in de toekomst hier meer van tegen want dit levert hele originele films op. Errementari speelt zich af in de middeleeuwen en volgt een ijzersmid waar zelfs de duivel bang voor is, hij heeft een demon op hem afgestuurd die op zijn ziel aast. Een jarenlange impasse tussen demon en ijzersmid wordt verstoord wanneer goudzoekers zijn fort binnendringen op zoek naar een schat. De aanwezigheid van een meisje die door de poort glipt, op zoek naar haar moeder die in de hel zit, zet alles nog verder op zijn kop.

Het duister sprookjesverhaal doet ook in de verte wat denken aan Del Toro, maar de stijl van Alex de la Iglesia overheerst. Fijn. 3,5*

Tegenvaller. De hoge score en naam die de film heeft deed me een betere film vermoeden. Wel leuk om erachter te komen dat films als The Green Mile en The Shawshank Redemption eigenlijk helemaal niet zo origineel zijn als ze op het eerste gezicht leken, er is een hoop afgekeken van deze film.

Sfeer is prima, Eastwood speelt oké, en het tempo ligt hoog. De minpunten waardoor deze film me echter tegenviel zijn te vinden in het script, met name in het volstrekt ongeloofwaardige ervan. Het is niet één klein foutje, het zijn werkelijk talloze malen dat de film met onrealistische oplossingen komt om uit een gevangenis te ontsnappen. Domme bewakers, een directeur die een nagelknipper voor het grijpen legt en vervolgens niet mist, een maquette van de gevangenis tentoonstelt, gevangenen die bijlen mogen gebruiken, nep uitziende rasters die niet opvallen, gevangenen die muziekinstrumenten in hun cel mogen hebben, en dat valt allemaal nog wel mee. Toppunt vond ik een gevangene die met succes lucifers als solderbout gebruikt en daarmee een gereedschap in elkaar zet die in beton kan graven zonder te breken, ook kan hij met een ventilator boren en dat ook nog midden in de nacht in een muisstille gevangenis zonder dat iemand het hoort... Het is duidelijk dat Eastwood hier geen handleiding met echte ontsnappingstruuks wilde maken, van de kunstjes die uitgehaald worden moet MacGyver vast hard lachen. Al die onzin kost deze film wat mij betreft een volle ster.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar bij lange na niet de topper die ik vermoedde. 2,5*

Interessante futuristische film uit 1981 en die zich in 1997 afspeelt. In de film zien we hoe een terrorist een vliegtuig crast in een gebouw in Manhattan... ze zaten er een paar jaartjes (en een paar gebouwen) naast... In dit geval is het de Air Force One die daar wordt gecrasht. Het hele eiland Manhattan is in 1997 een gevangenis geworden en de president komt daar terecht. Als reddingsmissie wordt een ex-militair die inmiddels een gevangene is geworden erop afgestuurd (gespeeld door Kurt Russell, uitstekend gecast) met de opdracht om hem binnen 24 uur te redden, want anders...

Het is een interessant uitgangspunt, de film speelt zich vrijwel geheel 's nachts af, actie genoeg en de sfeer van Blade Runner is overal voelbaar. Veel meer dan typische eighties actie en spanning heeft het ook niet te bieden, maar wat het wel heeft is meer dan genoeg voor een vermakelijke genrefilm. Een ruime 3*.

Hele aardige meevaller, met een heel degelijk thrillerverhaal. Het draait allemaal uiteraard rond het ontsnappen, maar de setting van de gevangenis en het achtergrondverhaal maakt het een hele interessante film. Bovendien spelen zowel Arnold als Sylvester heel behoorlijk. Prima gevangenisfilm. 3,5*