Opinions

Lekker verstand-op-nul-vermaak. Een fijne komische actiethriller die inderdaad wat aan Men in Black doet denken, gecombineerd met Training Day. Verveelt niet en doet weinig verkeerd. Het is niet een film die ik in de bioscoop zou pakken, daarom toen ook niet gezien, maar thuis viel het me als tussendoortje niet tegen. Voldoet aan wat je ervan kunt verwachten. Een ruime 2,5*.

Een minder bekend drama en een echte aanrader uit Australie, over een zwarte bladzijde uit hun geschiedenis, waarbij op bijzondere wijze door de kolonisten een etnische zuivering richting de inheemse bevolking, de Aboriginals, werd uitgevoerd.

Het is een waargebeurd verhaal gebaseerd op een boek over de ervaringen van de moeder van de schrijver toen zij een kind was. Zij was de dochter van een blanke kolonist en een inheemse moeder, en meisjes van gemengde afkomst met zo'n blanke huid werden door de Australische overheid bij hun inheemse moeders weggehaald om als 'dienstmeisjes' aan blanke mannelijke kolonisten gegeven te worden.

Los van het indrukwekkende waargebeurd verhaal is het ook als film op alle fronten sterk. Sfeer, beeld, acteerwerk, muziek, script, etc. zijn van uitstekende kwaliteit.

Absolute aanrader.

Erg goede film. De echte beelden waarmee de film begint, een soort privé vakantievideo van Hitler die de toeristische trekpleisters bezoekt, zijn al behoorlijk eng. Helemaal als je in Parijs op diezelfde plekken bent geweest.

Het verhaal van La Rafle kende ik al van Elle S'appelait Sarah (2010), toch wist deze film mij te verrassen. Beide films zijn behoorlijk aanvullend op elkaar, waarbij Sarah wat breder is als speelfilm, terwijl La Rafle heel gedetailleerd op de gebeurtenissen ingaat.

Het blijft beangstigend hoe onmenselijk de mens onder bepaalde omstandigheden zich kan gedragen. La Rafle is een noodzakelijke film. Ook interessant is de 180º draai van Frankrijk na de oorlog, toen het opvanghuizen opende voor joodse weeskinderen uit heel Europa, een verhaal dat wordt verteld in de film La Maison de Nina (2005), al blijft dat maar een pleister op de wonden.

Leuke jeugdfilm over een moeder met drie kinderen die na afwezigheid van de vader moeten verhuizen naar een klein dorpje en bescheiden naast het spoor komen wonen, waar de kinderen allerlei vriendschappen sluiten met andere inwoners en treinreizigers. Typische mier- en mierzoete kinderfilm (iedereen is lief en vrolijk). Het verhaal is vaker verfilmd maar zo te zien staan niet alle versies op MM, wel op IMDb. Sfeer en acteerwerk zijn uitstekend, en al had ik zelf een film verwacht die ook meer op volwassenen was gericht, zoals dat bij A Little Princess en The Secret Garden wel het geval is, blijft dit een heel vermakelijke film. 3,5*

Eerlijk gezegd zou ik niet snel gedacht hebben dat dit een film van de heer/heren Coen is. Vond de humor, hoewel vermakelijk, wel te banaal. Het verhaalverloop, met de vele draaien, en de accentjes doen wel aan hen denken. Het is een erg simpel verhaal maar het blijft wel onderhoudend. Het lijkt het me niet een film die me lang bij zal blijven, en ik heb ook niet de indruk dat je iets mist als je deze niet hebt gezien. 2,5*

Typische zoete en warme film over een jonge onkundige moeder die opeens voor de kinderen van een overleden familielid moet zorgen. Erg cliché, maar ook erg genietbaar, mits je hiervan houdt, en ook wel een van de betere binnen dit subgenre. Kate Hudson levert een fraaie prestatie af. Fijne wegkijker, een ruime 3*.

Wat een aangename verrassing! Van het eerste deel was ik niet onder de indruk, dat was wel leuk voor kinderen maar als volwassene vond ik het toch een stuk minder, ook zaten er in dat deel relatief weinig verwijzingen naar games uit de jaren '80 waar het immers om ging.

Maar dit tweede deel is veel meer in evenwicht en heeft genoeg te bieden voor volwassenen, ook wordt het internet heel fraai en breed weergegeven. En ook qua verhaal weet het steeds met een wending te verrassen. De humor vond ik ook erg geslaagd, waarbij Disney de zelfspot zeker niet uit de weg gaat. Inhoudelijk ook wel goed dat het aandacht schenkt aan de mindere kanten van het internet, zoals de comments van haters.

Zo'n rijk verhaal, met veel verwijzingen, humor, verrassingen, wendingen en emotie had ik zeker niet verwacht! Dit is beslist een van de betere Amerikaanse animaties van de laatste tijd. Erg leuk. 4*

Helemaal niet onaardig. Prima animatiefilm van goede (beeld)kwaliteit met redelijk geslaagde humor en een aardig verhaaltje. Heel bijzonder is het ook weer niet, maar vermakelijk vond ik het zeker, en prima geschikt voor jong en oud. Leuke en onderhoudende tussendoortje. Ruim 3*, bijna 3,5*.

Wel aardig. Het begin, wanneer het meisje door de gangen van haar school loopt en de camera op twee meter afstand volgt, doet denken aan films als Elephant (2003) en 2:37 (2006), maar daar houden de vergelijkingen met die films wel op. Rara is geïnspireerd door een waargebeurd verhaal uit Chile die zich in 2003 afspeelde, over een vrouwelijke rechter wiens ex-man de voogdij over de kinderen opeisde omdat ze een lesbische relatie aanging en de ex-man om die reden die voogdij ook kreeg toegewezen. Pas 7 jaar later kreeg de vrouw haar voogdij terug door Chile te slepen voor de Latijnsamerikaanse rechtbank voor de rechten van de mens.

In Rara speelt zo'n voogdijzaak zich ook af, echter gebeurt dat op de achtergrond. De film wordt namelijk verteld vanuit de oudste dochter, Sara, die samen met haar zusje, haar moeder en diens vriendin leeft. We zien wat zij meemaakt, wat ze meekrijgt en hoe ze dat ervaart, en dat is boeiend genoeg om deze rustige film te dragen. Door haar vriendenkring wordt de situatie van Sara geaccepteerd, maar daarbuiten ligt dat in de samenleving een stuk gevoeliger en is dat, zoals de titel aangeeft, 'raar'.

Richting de 3,5*

Redelijk tussendoortje, al had ik er wat meer van verwacht. Het is een film die van "Krampus" en de Kerstman één personage maakt. Een soort van legende over het ontstaan (of beter gezegd de vondst) van de Kerstman, maar als een gemene variant ervan. Ik miste een beetje de humor en het middendeel werd mede daardoor nogal langdradig. Op den duur raad je wel waar het naartoe gaat, maar dan duurt het nog een hele tijd voor we er zijn, en dat was wel jammer. Weer een voorbeeld waaruit blijkt dat je niet zomaar een short (Rare Exports Inc., 2003) tot een film van een volle lengte moet rekken, daar is toch wel meer voor nodig. Ondanks dat niet onaardig, maar kon wel beter. 2,5*

Vrij complexe film die een tweede kijkbeurt verdient. Daar was ik niet op voorbereid, want ik verwachtte een typische samurai-actiefilm, maar dit is toch hele andere koek waarbij enige voorkennis juist een voordeel is. De film kent vele lagen, op de voorgrond vind je de rode draad: een moord, vier getuigenverklaringen en een schuldvraag.

Maar op de achtergrond speelt zich een heuse psychologische analyse van de mens plaats. Het heeft in de verte wat weg van rechtbankfilms als 12 Angry Men (1957), maar waarbij niet wat in de jurileden omgaat centraal staat, maar juist wat in de getuigen omgaat de hoofdrol speelt. Het verhaal wordt bovendien verteld middels herinneringen aan de getuigenissen, ik vermoed dat hoe de verteller in elkaar zit ook van invloed is op hoe hij de getuigenverklaring zich herinnert. Neem bijvoorbeeld het verhaal van de houthakker, die de (potentiële) dader en slachtoffer als twee klungelige sukkels toont. Het klungelige acteerwerk is in die vertelling duidelijk opzettelijk want het breekt met de rest van de film, en niemand gaat geloven dat de regisseur van Seven Samurai niet doorhad hoe klungelig er werd geacteerd. Er is opzet in het spel.

Dat toont al aan dat ook in filmisch opzicht er diverse lagen in de film zitten. Zo wordt het verhaal verteld in het heden, en getoond middels flashbacks in het verleden, flashbacks die gaan naar de 'rechtzaak', waarbinnen ook eens flashbacks zitten naar wat er zich heeft afgespeeld. Schijnbaar was dit toen nieuw in de filmwereld, en om het onderscheid tussen heden en verleden duidelijk te maken regent het in het heden en is het droog in het verleden. Maar het verleden wordt bovendien verteld in de stijl van silent movies, maar dan met geluid. Het lijkt wel de manier van de regisseur om een herinnering te tonen dusdanig dat het te onderscheiden is. De silent movie-stijl merk je direct wanneer de houthakker door het bos naar de plaats van het misdrijf loopt. Dat had zo deel kunnen uitmaken van een stille film. In de rest van de scenes merk je dat ook continu, waarbij emoties en handelingen middels over-acting worden weergegeven.

Die combinatie tussen stille film en geluid maakt het een bijzondere film, maar dat is niet per se een geslaagd experiment. Het acteerwerk van de stille film compenseert het gebrek aan geluid en dialoog, maar dat gebrek heb je hier niet waardoor het overdreven acteerwerk weinig te compenseren heeft. En die uitgebreide en overdreven lachjes werken, met geluid, behoorlijk irritant. Wat wel erg goed werkte was de getuigenis van de slachtoffer middels een medium, die scene is artistiek sterk en maakt veel indruk.

Ondanks de korte duur is dit geen film die je zomaar eventjes opzet. Je moet je verstand er goed bij houden. Wat is er gebeurd? Wie vertelt het? Wat is zijn persoonlijk belang in het verhaal? Hoe zit de verteller in elkaar? Hoe beïnvloedt dat zijn waarheid, en zijn herinnering? Veel vragen die continu een rol spelen. Heel fraai. 3,5*

Debuutfilm van de Spaanse kindersterretje en zangeresje Marisol. Hierna volgden veel meer films met haar in de hoofdrol en ze werd een icoon van de Spaanse filmindustrie van de jaren '60.

De acteerprestaties zijn niet bijzonder en hebben zeker aan het begin meer weg van een toneelvoorstelling. Haar films moeten het dan ook vooral hebben van de traditionele Spaanse liedjes en van haar zangstem. De film, opgenomen in de tijd van Franco, maakt in het script ook ruimte voor een militair figuur (de opa van Marisol, een voormalig generaal) en voor militaire liedjes.

De film begint fraai, maar op d'n duur wordt het allemaal toch wel erg langdradig en eentonig. Misschien leuk voor de liefhebbers, maar 't is geen hoogvlieger.

Film die behoorlijk aan The Tree of Life (2011) doet denken, maar dan als variant daarop gemaakt door een atheïst. Daar waar Tree of Life met het spirituele doorslaat, slaat Realive hier met atheïsme door waardoor het meer nihilisme dan atheïsme wordt. Beide films zijn niet mijn ding, het zweverige met zo'n overduidelijke boodschap daar hou ik niet van. In de verte zijn ook elementen uit Abre los Ojos (1997) of de remake ervan Vanilla Sky (2001) te bespeuren, maar dat niveau wordt niet gehaald.

Storend aan Realive is de constant aanwezige en eentonige voice-over, ook de materialistische aanpak stoorde mij (je gaat dood, dus waar denk je aan: het informeren van de leveranciers van je bedrijf, het informeren van je klanten, het verkopen van je aandelen.... Volgens mij spoken dan hele andere dingen door iemands hoofd).

Het thema is wel erg in tegenwoordig nu (fantasieën over) het eeuwig leven en onsterfelijkheid vaker in het nieuws komen. De vraag is of je dat allemaal wel moet willen, en daar gaat deze film voor een belangrijk deel over. De hoofdrolspeler pleegt,zoals in de plotomschrijving te lezen valt, zelfmoord in de hoop op het eeuwige leven in de toekomst. Zelfmoord is het tweede onderwerp wat hier flink aan bod komt.

Het geschetste nihilistische toekomstbeeld, waar zelfs voor liefde geen plaats is, en de eentonige voice-over maken het een vermoeiende film waar ik weinig échte poësie bespeurde. Geef mij dan liever als poëthisch/filosofisch werkje over zelfmoord een auteursfilm als Tu Vida en 65' (2006) (4*), die wel alle emotie, filosofie en poësie heeft die hier ontbreekt.

Het sterkste aan deze film zijn toch wel de laatste 30 minuten en de unheimliche kijk op het leven. 2 dunne sterretjes voor Realive.

Hele aardige komedie over een man die in dienst moet en wiens kleine broertje hem achterna reist. Een sympathieke film die de tand des tijds best goed doorstaan heeft en nog steeds vrij fris aanvoelt. Het verhaal, of beter gezegd de verhalen, zijn eenvoudig en vrij rechtlijnig.

Enerzijds gaat het dus over het jongetje en de dienstplichtige soldaat, en anderzijds over de relatie tussen die soldaat en een blind meisje (dochter van zijn leidinggevende) die voor zijn broertje gaat zorgen en op wij hij verliefd wordt. Gefilmd ten tijde van Franco is deze film met glans door de censuur gekomen aangezien de hoofdpersonages vriendelijke militairen zijn. Van politiek houdt de film zich verder geheel afzijdig. Een hele ruime 3* voor het vrolijke verhaal.

De film werd een succes in de bioscopen en kreeg een (mindere) remake: Cateto a Babor (1970).

Lijkt een flauwe parodie op actiefilms wel. Flinterdun verhaal, moet het hebben van het schiet- en vuistwerk, de explosies, en de eenvoudige grappen. En de cast natuurlijk. Maar dat was totaal niet voldoende om mijn aandacht er bij te kunnen houden.

Lastig filmpje om te beoordelen... of om iets zinnigs over te zeggen. De rode draad van Red Lights is dat een groepje onderzoek doet naar helderzienden, en Simon Silver is voor hen een gewilde prooi.

De titel Red Lights klinkt goed, maar met de film heeft het niets te maken. De poster houdt wel een miniem verband, in welgeteld één scene zien we een kaarttruc, en op de kaarten staan die symbolen. Wat we hieruit wel kunnen afleiden is dat de makers van marketing afweten, maar dat ze verder weinig inspiratie en fut hebben, en dat gebrek komt in de film helaas wel terug.

De cast moet het doen met het spelen van oppervlakkige en onsamenhangende personages, waardoor ze er niet in slagen om de film naar een hoger niveau te tillen. Enige uitzondering is Sigourney Weaver, haar personage is wel redelijk uitgewerkt.

Deze film is volgens mij niet in al te veel bioscopen te zien geweest. Ik weet nog dat ik echt naar een bioscoop moest zoeken om deze te zien. Het verhaal gaat over de doofpotaffaire rondom de waargebeurde Mahmudiyah killings, waarbij Amerikaanse soldaten een 14-jarig meisje verkrachtten en vermoordden.

Een sterke film die vooral in de VS kritiek over zich heen kreeg omdat het zogenaamd het Amerikaans leger in een kwaad daglicht zet. Maar dat is zoiets als het journaal de schuld geven van wat er in de wereld gebeurt. Het is natuurlijk de verkrachting en moord zelf, en de poging om het in de doofpot te stoppen, wat het leger in een kwaad daglicht zet, en niet dat iemand er een film over maakt.

De film kent geen hoogstandjes wat acteerwerk, script e.d. betreft, maar het verhaal is beslist het zien waard.

Voor wie nooit van Amenábar heeft gehoord, zich graag laat leiden door een luid aanwezige soundtrack en dialogen die steeds spanning forceren, is deze film ongetwijfeld zeer te genieten. Wie een Amenábar vol met een subtiele sfeer en interessante personages verwacht zal echter zwaar teleurgesteld de zaal verlaten. In deze Hollywoodpolitiethriller is de subtiliteit ver te zoeken. De sfeer staat vanaf de eerste minuut op scherp, ook als er niets te beleven valt, en 100 minuten van zulke spanning gaat op den duur vervelen, de goedkope schrikeffecten die hier en daar erin worden gegooid werken dan niet meer. Het is moeilijk voor te stellen dat dit door Alejandro Amenábar is gemaakt.

Soms meende ik M. Night Shyamalan juist als regisseur erin te herkennen, veel scènes deden me aan The Village denken. Regression is op een enkel moment na een doorsnee politiethriller met horrorelementjes, maar niets wat de regelmatige filmkijker niet eerder gezien heeft. Men kan natuurlijk niet altijd origineel zijn, maar dit is toch wel ver beneden zijn niveau. Simpele platte dialogen, platte personages, een mager script, zoals dat de politieinspecteur bijgestaan wordt door een grote groep politieagenten (verkeersagenten?) die niets doen en van de film Police Academy afkomstig zijn...?. Waarom, ter beeldvulling? Hun nutteloze aanwezigheid was zelfs Amenábar opgevallen, want hij voelde zich geroepen om te proberen om dat in een niet overtuigende dialoog te rechtvaardigen.

Het hele gewicht van de film wordt op de schouders van Ethan Hawke gelegd waarbij Emma Watson met een weinigzeggend bijrolletje af en toe om de hoek mag komen kijken. Zelfs de clichépsycholoog komt vaker in beeld. Op enkele momenten lijkt wat van Tesis door te schemeren en ook met het einde lijkt Amenábar terug te zijn, maar dan is het veel te laat. Dat einde was het enige wat bij mij (een beetje) indruk maakte, zijn bedoeling (een spoiler die ik dus niet ga uitleggen) snap ik en is op zich interessant, maar de manier waarop is niet bepaald geslaagd.

Zoals gezegd, niet voor te stellen dat dit van Amenábar afkomstig is, zo'n film moet je zeker niet verwachten. Als een Amenábar is dit een flop. Als een Hollywoodthriller over demonische sektes e.d. is het aardig. Al zijn films scoren bij mij 4 of hoger, op één 3,5* na... maar Regression komt helaas niet verder dan een magere 2,5*. Soms onderhoudend, soms langdradig, maar je bent de film snel weer vergeten.

Leuke jeugd/familiefilm/sprookje met fraaie beelden over een land waar de koning zijn dochter vlak na de geboorte is kwijtgeraakt doordat hij de kerstster vervloekte en het daarmee van de hemel verdween. De hoofdrolspeelster uit deze film gaat op een avontuurlijke zoektocht naar die ster, en daarmee naar de prinses, en krijgt daarbij de hulp van een gnoom. Een leuke vrolijke kerstfilm en erg mooi gemaakt, het budget was duidelijk ruim. 3,5*

Heel veel goede verhalen gehoord en gelezen over deze film. Mijn verwachtingen waren dan ook er hoog, en ik hoopte een van de zeldzame toppers aan te treffen. Zo ver kwam het niet, maar deze film is beslist zeer vermakelijk te noemen. Het gebruik van zes korte verhalen maakt het voor de regisseur mogelijk om er van alles en nog wat in te stoppen, en ditmaal blijkt dat een garantie voor succes te zijn geweest. En ook een garantie voor een geslaagde filmavond voor de kijker.

De verhalen variëren tussen heerlijke droogkomische situaties en absurde situaties met nogal over de top geweldadige oplossingen. Het nadeel van zoveel (geslaagde) extremen bij elkaar is dat een enkel verhaal/moment de film qua ritme en humor meteen doet inzakken ten opzichte van de andere verhalen/momenten. Het zwakst vond ik in die zin het verhaal "La Propuesta" (The Proposal) ,over die jongen die een zwangere vrouw aanreed. De andere vijf waren top. "Las Ratas", die zich in een restaurant afspeelt, is hier nog niet genoemd maar vond ik zelf ook erg goed qua heerlijke kurkdroge humor.

Ricardo Darín, die slechts in een van de verhalen speelt, wist vreemd genoeg ditmaal niet echt te schitteren, zijn rol bood daar niet de ruimte voor. De "bruid", in het laatste fragment, steelt in deze film de show, dat verhaal deed me overigens meteen aan de bruiloft uit [•REC]³ denken, alleen ditmaal zonder zombies.

Leuk, ruim 3,5*

Qua fotografie is het een prachtige film, en op deze acteurs valt uiteraard niets aan te merken. Toch was het hier en daar voor mij wat warrig, mede omdat ik totaal blanco in deze film ging, en dat was achteraf niet zo handig. De flashbackmontage aan het begin (waarin de personages bovendien niet zichtbaar verouderd zijn) droeg daaraan bij. Dat had wellicht beter gekund. Als je er blanco in gaat dan duurt het ook heel lang voordat de film duidelijk maakt in welke tijd het zich precies afspeelt (tussen W.O.I en W.O.II in).

Verder een heel correcte film, maar ook een hele brave film, prachtige fotografie en goede en bekende cast, maar met dat alleen neem ik geen genoegen. Het moraal van het liefdesverhaal en het passief gedrag is helder, maar ook wel inmiddels erg cliché.

Wie weet gaat de score wat omhoog bij een herziening, voor deze keer hou ik het op 3*

Prima indrukwekkende (romantische) drama. Het romantische was niet overdreven aanwezig, wat ik wel een pluspunt vind. Het script biedt meer drama dan dat alleen.

Er valt eigenlijk weinig op aan te merken. Wat het einde betreft, dat komt hard aan, maar de score die ik aan deze film toeken is niet daardoor bepaald. Zonder dat einde was het ook een prima film geweest.

Hele aardige TV-film. Typische feelgoodfilm die bovendien ook goed wegkijkt. De twee hoofdrolspelers laten een prima prestatie zien. Hoewel geen romcom past de humor in de film daar wel bij. Leuk om een keertje gezien te hebben als je van dit soort films houdt. 3,5*

Positief verrast door deze bijzonder vermakelijke film welke in de verte wat wegheeft van Weird Science (1985). Het tempo is lekker vlot en de man-vrouwclichés die de film met humor benut worden heel raak neergezet. Het is natuurlijk geen hoogstaand kunstwerk, ik denk ook dat niemand dat van deze film verwacht, maar de score op MM doet de film geen recht. Leuk popcornvermaak en bovengemiddeld goed in het genre van verstand op nul-komedies, een genre waar men vaak niet verder komt dan scheldwoorden en poep en piesgrappen waar pubers van moeten giechelen, een niveau dat deze film grotendeels weet te vermijden. Erg vermakelijk, een fijne wegkijker, en een hele ruime 3* wat mij betreft.

De enorm hoge waardering was veelbelovend, maar ik kon hier niet zoveel mee. Het is een soort veredelde versie van zijn voorgaande film Pi. Zelfde stijl, zelfde herrie, maar met meer budget. Het verhaal zelf, als dat eenmaal na het rommelige begin 30 minuten later doorschemert, is wel aardig maar ook niet meer dan dat. En het rommelige visuele en de 'muziek' daar moet je van houden denk ik, films die visueel en qua geluid een drugstrip proberen na te bootsen vind ik niet bepaald interessant, dat zijn meer koppijnfilms. Een beetje computergegenereerde muziek, wat goedkope camera- en montage-effecten, en klaar. De film heeft een paar aardige momenten, maar dat is het dan ook wel. Meest interessante vond ik het verhaal rond die oude dametje, het clichéverhaal over dealers en junkies kon me gestolen worden. Inhoudelijk flinterdun. 2*

Aardig, maar ook ik vond het niet Tarantino's beste. De film moet het hebben van overdreven stoere taal.

Behoorlijk slecht trouwens dat bij de shootout Eddie neergeschoten wordt terwijl er niemand op hem schiet. Die scene had best overgeschoten mogen worden.

Debuutfilm van deze doorgewinterde horrorregisseur, het is de verfilming van een verhaal van Juan Tébar die zoals hier al eerder is gezegd wat wegheeft van Suspiria. Zoals gebruikelijk in die tijd moest de censuur van Franco aan te pas komen om de seks- en naaktscenes uit de film te verbannen. De regisseur wist dat uiteindelijk goed op te lossen door de dames bijvoorbeeld in een doorzichtige nachtjapon te laten douchen. Ook de manier waarop de seksscene wordt verhuld is erg knap gedaan, middels muziek en het inzoomen op gezichten kun je als kijker de spanning van die scene alsnog aanvoelen. De censuur kwam hier zoals wel vaker het geval is de creativiteit ten goede, ook al schijnen enkele scenes te zijn weggeknipt. De film werd een groot succes in de Spaanse bioscopen. 3,5*

Na een mooi gemaakt begin verzandt de film in een patroon, die samengevat kan worden als: schiet, bloed, dood, explosie, schiet, ren, schiet, dood, boem!, ren, bloed, schiet, bloed. Dat is ongeveer de script. Meer kan ik over het verhaal niet vertellen, die is zo beperkt dat ik het dan in een zinnetje zou verklappen, al dekt bovenstaande samenvatting al zo'n 90% van de film.

De film is gebaseerd op een computerspelletje, en dat mag deze keer gewoon te zien zijn. Ik geef deze geldklopper anderhalve ster, vanwege de mooie eerste 5 minuten. Ook de 3D is wel netjes, al heeft ook die een computerspelkwaliteit.

Goed verwoord hierboven door Robi. Dit is een goede vluchtelingendrama/roadmovie die ons dichter bij de wereld brengt die emigranten soms met risico voor eigen leven verlaten. Er bestaan volgens mij niet zoveel films over de migrantenproblematiek tussen Afrika en Europa, en het is prima als men ook dat via dit medium onder de aandacht brengt.

Retorno a Hansala is een kleine en bescheiden film die goed het verschil weergeeft tussen of je aan de ene of de andere kant van de Middenlandse Zee woont. Het stelt qua afstand niets voor, maar is toch een wereld van verschil. En deze film brengt ons een stukje dichter bij die wereld.

Voor aspecten als camerawerk, acteerwerk, beeld, etc. krijgt de film een ruime voldoende, maar bij deze film zit de kracht toch vooral in het verhaal en de manier waarop het wordt gebracht. 3,5*