Opinions

Minste Iñárritu tot nu toe. Helaas zwicht ook hij voor de grote budgetten uit Hollywood. Deze winterse western stelde me teleur qua opbouw, plot, duur, make-up en CGI. Ook qua acteerwerk zou ik niet weten waarom DiCaprio zoveel eer krijgt (anders dan omdat hij DiCaprio heet). Hij laat in de film zien dat ie in staat is om moeilijk uit zijn ogen te kijken en veel te hijgen, maar veel verder dan dat gaat zijn acteerwerk niet echt, hij kan echt wel beter maar de rol biedt hem niet veel ruimte.

The Revenant is een soort van wraakwestern, flink uitgerekt zodat het een lange zit wordt, iets wat kennelijk vaak hoge scores oplevert. De vergelijking met The Hateful Eight is snel gemaakt, beiden even uitgerekt en langdradig om een oscarwaardige lengte te bereiken. Bij mij scoort The Revenant dan wel beter, deze is toch wel beter verzorgd, meer vermakelijk, minder dom, en geen lopendebandwerk. Visueel is het zeker een film voor de bioscoop, maar de CGI-achtergronden vallen toch wel af en toe duidelijk op. Ook de make-up (bijvoorbeeld de wonden op het hoofd van de hoofdrolspeler) kon soms wel beter. Ondanks die minpuntjes is het visueel wel degelijk, al is het inhoudelijk erg aan de magere kant. Door het langdradige haalt het niet de 3* bij mij.

Vooral de opbouw van de film vond ik sterk, het eerste uur is best spannend. Cinematografie is ook fraai, van de dialogen kan ik helaas niet hetzelfde zeggen, die waren niet geweldig. Geldt ook wel voor het erg karige script. Het tweede deel van de film wordt al in de titel verklapt en dan wordt het helaas ontzettend voorspelbaar. Hier had meer in gezeten. 2*.

Groots aangepakte film over de beginjaren van de ruimtevaart, bekeken vanuit de astronauten, waarbij ook de ontwikkelingen binnen militaire luchtvaart tijdens de koude oorlog de nodige aandacht krijgen. De film weet daarmee wel te boeien al valt het met elke astronaut die de ruimte in gaat behoorlijk in herhaling. Het is een flinke schouderklop op de eigen (Amerikaanse) schouder, en de kijker wordt niet gespaard tijdens het vele strelen van de (grote) ego's van de vliegeniers/ruimtevaarders. Samen met de lange duur en de daarvoor benodigde herhaling van zaken zijn dat wel de enige minpunten aan deze alleen al vanuit historisch punt erg interessante film. Vanwege die minpuntjes hou ik het op 3*, al vond ik het beslist een kijkbeurt waard.

The Ring (de remake) zag ik destijds in de bioscoop dus in plaats van herkijken leek het me leuk om deze op te zetten. Het is al zo lang geleden dat ik moeilijk de twee films kan vergelijken, voor mijn gevoel komt wel het verhaal achter het meisje die uit de put komt in dit origineel wel meer naar voren dan in de remake, die focust zich dacht ik meer op het maken van slachtoffers. In ieder geval 3* voor het origineel.

Animatie die toch vooral op kinderen gericht is, met kleurrijke fraaie animaties, maar weinig origineel of vernieuwend. Het is de zoveelste animatie over pratende dieren, in dit geval vogels. Onderhoudend is het wel, vandaar toch nog 3*

Na het erg fraaie How to Train Your Dragon hoopte ik hier op een film die een beetje in de buurt kon komen. Helaas is dat niet het geval. Deze film is denk ik leuk voor kinderen, maar een stuk minder voor volwassenen. De makers hebben vooral gemikt op het 3D-effect en veel minder op mooie graphics of een sterk verhaal.

Voor kinderen prima, maar voor volwassenen net te kinderlijk. 2,5*

Aardig. Het Robocopverhaal zelf (de kern van de film) is prima te doen en heeft veel weg van het origineel, alleen in een modern jasje. Echter de aankleding ervan is wat minder, vooral die hippe TV-presentator was ontzettend fout. Ook al het andere eromheen kan niet echt tippen aan het origineel, deze Robocop voelt dan toch aan als een light-versie ervan.

Ondanks dat is de vermaakwaarde ervan wel hoog en kijkt het (meestal, niet altijd) lekker weg. 3*

Aardige animatie, die wel vooral op kinderen gericht is. Het onderscheidt zich niet echt van andere animaties. Leuk om een keer te zien, maar niet echt bijzonder. 2,5*

Star Wars Episode 3½

Lang getwijfeld of ik deze in de bioscoop wou zien. Uiteindelijk heb ik dat wel gedaan, vanwege de teasers en trailers, de berichten dat dit een spin off was en de verwachting dat het niet-fans ook zou aanspreken. Wat een enorme teleurstelling, als ik niet in de bioscoop zat was ik binnen 30 minuten afgehaakt. Spijt dus van deze verkeerde keuze.

Dit is puur een produkt voor de fans en totaal niet geschikt voor niet-fans die hun tienerjaren lang geleden zijn gepasseerd en/of mensen die niet zo gek zijn op actiefilms. De film is rommelig, kinderachtig, doodsaai, met een slappe plot (voorzover je van plot kunt spreken), in feite dient het alleen maar om actiescenes aan elkaar te sluiten.

Teleurstelling 1: de trailers en teasers geven een verkeerd beeld. Achteraf las ik dat die gemaakt zijn voordat de film op z'n kop werd gegooid en men er iets heel anders van maakte. Liefst 17 scenes uit de tralers en teasers ontbreken in de film. De verwachting die de trailers wekken komt totaal niet uit, spanning 0,0. Pure misleiding. Op basis van de trailer had ik de verwachting dat dit best een spannende ruimtescifi kon worden. Helaas zitten alle interessante ruimtescenes in de trailer, de film biedt qua ruimtescenes verder niets behalve wat schepen die laserstralen op elkaar afschieten.

Teleurstelling 2: na de onfortuinlijke dood van Carrie Fisher hoorde ik dat ze in deze film speelde, al was ze met CGI jonger gemaakt. De hele tijd vroeg ik me af waar ze bleef tot we 3 seconden haar rug zien en één seconde haar CGI-gezicht.

Teleurstelling 3: De verjongde Princess Leia blijkt helemaal niet door Carrie Fisher te zijn gespeeld. Een marketingleugen dus om Carrie's dood commercieel uit te buiten. Dat (de rug van) Princess Leia drie seconden in beeld komt wordt ook als marketingtrekpleister misbruikt.

En zo kan ik wel doorgaan. Suspension of disbelief werd voor mij mission impossible. Het tot leven wekken van Peter Cushing was (achteraf) een slechte voorbode, het getuigt van het volstrekte gebrek aan creativiteit en originaliteit die de makers hebben. Zijn CGI-gezicht mist ook menselijke trekken waardoor dit experiment er niet beter op wordt. Disney, laat de doden lekker rusten en gebruik het verstand om een film zonder hen te maken. Alleen de visuals zijn nog wel aardig maar als het zo moet kan ik mijn hoop op een nieuwe Star Wars die me aanspreekt wel afschrijven.

Rogue One is 100% een produkt made for fans. Kennelijk werkt het en is het een melkkoe voor Disney maar ik vraag me af hoe lang dit goed gaat. Een flinterdunne 1*, het komt angstvallig dichtbij de 0,5*.

Wel bizar natuurlijk, dat niemand ondanks de verzoeken even kort wil uitleggen wat er zo goed aan deze film is, anders dan die mooie lange takes. Het zou goed zijn voor de discussie en ook als handleiding voor mensen die de film nog niet hebben gezien, zodat ze weten hoe ze naar de film moeten kijken. Als ik de Engelstalige recensies, vol superlatieven, raadpleeg word ik ook niet veel wijzer dus zo'n vreemde vraag is het niet.

Van de Mexicaanse recensies word ik wel een stuk wijzer, al zitten ook die vol met superlatieven waarbij elke zin eindigt met "maar de film is zelfs méér dan dat", zonder uitleg van wat dat méér nou inhoudt. Maar goed, ze geven wél een idee van wat er goed aan is.

Daaruit blijkt dat het voor Mexicanen een feest van herkenning is, met heel veel details uit het Mexico (zowel visueel als qua geluiden) van de jaren 70. Verder wordt vaak naar de cinematografie van Lubezki (de cinematograaf van Gravity) gewezen, om aan te geven hoe goed het is, al is hij bij deze film niet betrokken.

Interessanter, en meer ter zaken doende, wordt het wanneer die recensenten aangeven wat er in de film te vinden is. Het is een film over een gebroken gezin in een gebroken land. Het is een film van contrasten, tussen de zwartwit-beelden en het kleurrijke Mexico van de jaren 70, contrast tussen man en vrouw in macho-Mexico, contrast tussen welvarenden en armen, contrast tussen vrijheid (van mannen) en het vastzitten (van vrouwen). De film wordt ook geroemd omdat het qua geluid net zo krachtig is als visueel omdat je vaak dat wat je niet kunt zien wel kunt horen.

Het gaat niet zozeer over het dienstmeisje, maar over de belangrijke rol van twee vrouwen in het leven van Cuarón, zijn dienstmeisje en zijn moeder. Mannen zijn scheppers in de film, zij maken kinderen, en zij vernietigen, zij verlaten gezinnen, terwijl vrouwen alles draaiende houden (ze redden kinderen uit zee, baren, geven liefde...). De mannen zijn vrij, hebben macht, reizen rond in auto's en vliegtuigen, terwijl vrouwen in het huis vastzitten, haast opgesloten, als dienstmeisje of als echtgenote. In de films van Cuarón spelen vrouwen een belangrijke rol (A Little Princess, Y Tu Mamá También, Gravity, Children of Men (de zwangere vrouw) en zelfs Hermione uit Harry Potter wordt door critici bij deze gelegenheid geroemd ( ). Roma is zijn meesterwerk, er wordt zelfs van sluitstuk gesproken, waarin hij de twee belangrijkste vrouwen uit zijn leven (zijn dienstmeisje en zijn moeder) in de schijnwerpers plaatst.

Een ander thema uit de film is water, water wat zo'n vliegtuig weerspiegelt, een onbereikbare spiegeling voor Cleo, in hetzelfde water waarmee ze de stront waarin ze zit schoonmaakt. Water wat branden blust, en water in de oceaan, waar kinderen in kunnen verdrinken.

Dit gaf mij in ieder geval wel een idee waar ik de 'kracht' van de film moet zoeken. Qua thema (de vrouw in een mannenwereld) is het erg actueel in hedendaags Hollywood. Ik blijf echter bij mijn eerdere minder positieve mening over de film, het voelt bij mij persoonlijk wat pretentieus / geforceerd / te gemaakt aan qua gemakkelijk artistiek scoren (visueel, zwartwit, dansende naakte 'krijger', zingen bij een brand), maar veel erger is het afstandelijke waardoor ik er niet in slaagde om met de personages mee te leven, enigszins logisch als je iemand in de schijnwerpers zet (je kijkt ernaar), maar daardoor blijft het voor mij teveel bij alleen kijken naar een plaatje, naar een registratie, zonder dat het me veel doet, hetzelfde wat ik ervaarde bij La Grande Bellezza (2013). En als het je niet grijpt, zoals in mijn geval, dan wordt het een hele lange zit. Dus blijf ik bij mijn 2*.

Wat is die Hepburn toch een mooie actrice, zowel qua uiterlijk en uitstraling als qua acteerprestatie. Geen wonder dat ze de prijs voor beste actrice binnenhaalde bij de Oscars, de Golden Globes en de British Academy. Met haar gedrag en haar mimiek zet ze ontzettend sterk de personage van een jonge rebellerende prinses neer, qua mimiek moest ik zelfs aan het op dat gebied ongeëvenaarde City Lights (1931) denken. Ze tilt deze luchtige en leuke film naar een hoger niveau, waarbij de twee mannelijke tegenspelers beslist niet achterblijven. Ik had me nooit in haar verdiept, wist dus ook niet dat ze van oorsprong eigenlijk Belgisch-Nederlands is, in België opgroeide en tijdens de oorlog in Nederland woonde.

Dit was toch wel een erg prettige romcom om naar te kijken, er gebeurt van alles, er is chemie tussen de acteurs, en de slotscene wanneer ze de journalisten één voor één groet maakt indruk. Prachtig. 4,5*

Redelijke avonturenfilm waarin een vrouw met een schatkaart door diverse groepen bad guys achterna wordt gezeten. Ze krijgt de hulp van een stoere avonturier die zelf ook wel een oogje op de schat heeft. Qua startpunt hebben de makers het zichzelf niet moeilijk gemaakt. De dame in kwestie krijgt een schatkaart door haar brievenbus geduwd, waarop haar zus wordt ontvoerd om die schatkaart te bemachtigen. Weinig creatief, wat ook blijkt uit het feit dat het boordevol clichés zit, maar het overgrote deel van de tijd weet het wel te vermaken. Het einde kun je wel mijlenver aan zien komen en duurt te lang. Een kleine 3*.

Van deze had ik wel (te) hoge verwachtingen. De film moet het vooral hebben van de twist, wanneer blijkt waar moeder en zoon zich bevinden. Erg geslaagd, maar wat daarna volgt was wat doorsnee. Aardig om een keertje gezien te hebben. Wat me het minst overtuigde was de manier waarop ze het kind weet te laten ontsnappen, toch wel erg risicovol en daarmee minder geloofwaardig. 3*

Goede film, ik werd meteen het verhaal ingezogen. Dat de camera er zo dicht op zit (waardoor je weinig ziet) helpt daarbij, je moet steeds opletten om te begrijpen wat ze aan het doen is. Het moment dat ze andere schoenen aantrekt voelde aan als haar grens tussen haar buitenwereld en haar privésfeer.

Hoewel dit een film is, bestaan zulke gezinnen ook echt, waar het kind om wat voor reden dan ook verstandiger/bekwamer is dan de probleemouder(s) en het gezin draaiende probeert te houden, wat een veel te grote taak is voor iemand op die leeftijd. Duquenne zet die rol geweldig neer.

Het einde voelde wel nogal aangeplakt aan. Iemand die al zo lang strijdt, misschien ook niet anders gewend is, geeft het niet zo gauw op, en zeker niet op het moment dat ze net een baan heeft. Dan had ik toch liever een echt open einde gehad waar het beeld gewoon op zwart gaat, zonder zelfmoordpoging. Overigens had ik die poging ook over het hoofd gezien, het geluid stond niet hard genoeg waardoor het gesis niet te horen was en dan heb je het niet door.

De onevenwichtige manier waarop ze met haar 'vriendje' omgaat vond ik iets te dik aangezet. Dat ze in zo'n situatie zichzelf niet altijd onder controle heeft wil ik best geloven, maar zo'n bitch dat ze hem laat verdrinken of zijn werk afpakt lijkt ze ook weer niet, dan had ze ook haar moeder al lang laten stikken. Onmogelijk is het niet, maar een tikkeltje overdreven komt het wel op me over. Die scenes dragen echter wel bij aan de bedrukkende sfeer van de film.

3,5*

Prima film, niet vlekkeloos, maar het is vooral de sfeer waardoor deze film goed werkt. Het speelt zich af in een soort van post-apocalyptische dystopische toekomst. Er wordt niet uitgelegd hoe het zover is gekomen, ook niet wat de personages betreft, en eigenlijk doet dat er ook niet toe. Je komt er meteen in terecht en een incident ontaardt in een soort van roadmovieachtige achtervolging. Qua stijl en tempo heeft het wat weg van een western. Een heerlijke en sfeervolle mengelmoes van genres. Minpuntjes zijn wel dat de situaties niet altijd even geloofwaardig zijn en ook de dialogen konden beter, maar de sfeer maakt dus veel goed. 3,5*

Grappige komedie met een beetje een origineel idee, al is het zeker niet de enige komedie waarin een vrouw als het ware wordt ontworpen.

Onderhoudend en leuk, verder niet heel erg bijzonder en wel heel voorspelbaar. Dat het van de makers van Little Miss Sunshine is wordt puur voor marketingdoeleinden geroepen, deze film is heel wat anders en het nivo komt niet in de buurt.

Ondanks dat blijft het een onderhoudend en luchtig filmpje.

Aardige James Bond-achtige animatie, waar de stijl van Miyazaki hier en daar al doorschemert. Bijvoorbeeld de schaduwachtige bad guys, verder is bijvoorbeeld de toren van het kasteel erg mooi getekend. Wat verder opvalt is het tijdsbeeld wat de animatie fraai vastlegt, met typische auto's uit de jaren 70.

Inhoudelijk en qua stijl is het ook heel herkenbaar als animatiefilm voor kinderen uit die tijd, in die zin levert het aardig wat nostalgie op. En qua verhaal lijkt het wel een spannende stripboek. Minpuntje voor volwassenen is wel dat het een échte kinderfilm is, waardoor het in het rijtje van Miyazakifilms bij mij ergens onderin eindigt, maar voor kinderen lijkt me deze film weer wel erg leuk. Een ruime 2,5*.