Opinions

Deze destijds met veel moeite en in meerdere keren uitgegeken. Door het slome tempo lijkt de film maar niet vooruit te komen. Met die verwachting begon ik aan The Good, the Bad and the Ugly (1966) maar die kijkt dus veel fijner weg. Once upon a Time in the West was voor mij niet door te komen en schepte dus verkeerde verwachtingen voor andere westerns uit dezelfde periode. 1,5*.

Julie Delarme kende ik al van het prachtige Le Silence de la Mer (2004) en zij is ook wel de reden waarom ik bij deze film uitgekomen ben. Het idee achter deze film is best aardig, combineer wiskunde/statistiek met alledaagse zaken en je krijgt een wat frisse komedie waar een tiener bij elk voorval aan het kansrekenen slaat om haar volgende move te berekenen. Maar helaas is script en/of regie te chaotisch om alles goed uit de verf te laten komen. De Engelse titel is heel toepasselijk (Love, Math and Sex) en vat de film goed samen, al komt het laatste niet heel veel in voor (hoeft ook niet).

De komische situaties bouwen voort op bijrollen die niet helemaal sterk uitgewerkt zijn waardoor ook de (schaarse) dramatische momenten niet helemaal weten te overtuigen. Aan de acteurs ligt het niet, ook al speelt Delarme in de genoemde film uit 2004 stukken beter, het is zeker bekijkbaar maar het geheel steekt niet uit boven de middelmaat. Jammer, want in dit verhaal en met deze acteurs had veel meer gezeten. 2,5*

Mooie en goede film met een inhoudelijk breed verhaal. Het speelt zich af in de jaren '30, met oprukkend nazisme als achtergrond. De film bevindt zich wat mij betreft ergens tussen het 'rustige' The Sound of Music (1965) en het 'bombastische' Moulin Rouge (2001). Er is duidelijk ruimte voor het verhaal waardoor het muzikale zich toch vooral beperkt tot de scenes rondom het cabaret waar de zangeres optreedt (gespeeld door Liza Minnelli, die met haar jaren '30 look werkelijk van het scherm spat).

In het verhaal komen we o.a. jodenhaat, homosexualiteit, driehoeksverhoudingen en abortus tegen. De sfeer en de film zijn soms ook redelijk noir. Naast het uitstekende acteerwerk en de aardige muziek vallen ook de fraaie montage en de beelden op. 3,5*

Weer eens wat anders dan Scary Movie. The Cabin in the Woods is een parodie op diverse horrorfilms, maar wel eentje met een eigen(zinnige) en uitgewerkte plot, waaraan de parodieën worden toegevoegd. In die zin is het origineel, en men is ook niet zuinig geweest met het bloedvergieten. Leuk voor de liefhebbers van de genre.

Wist niet wat ik hierbij moest verwachten. Het verhaal, en dan vooral het slome tempo ervan, is me tegengevallen, de tekstschermen die veel te lang in beeld blijven helpen niet echt.

Het decor weet dat wel deels te compenseren, dat is duidelijk wat deze film interessant maakt. Ik meende in de stijl de hand van Tim Burton te hebben herkend, het is dat hij toen niet was geboren, maar nu weet ik dus waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Qua genre is horror tegenwoordig een groot woord voor deze film, begrijpelijk aangezien het al bijna 100 jaar oud is. De vertelstijl deed me meer denken aan die enge verhalen die rond een kampvuur worden verteld.

Voor een film van slechts 71 minuten voelt het helaas erg langdradig aan. Het verhaal en het tempo wordt richting het einde stukken beter en ontknoping mag er wezen. Jammer alleen dat door het trage tempo mijn interesse gaandeweg afnam.

3* voor de decors en voor de laatste act.

Een goede thriller met een uitmuntende eerste uur die vervolgens overgaat op bijna B-filmniveau. Wat zonde dat de makers zo'n aanvankelijk goede film onnodig zo hebben verpest. Er waren voldoende alternatieven om de 90 minuten vol te krijgen zonder naar clichés te hoeven grijpen. Zo had men wellicht de moord op het eerste meisje wat verder kunnen uitwerken, want de film ging nu wel heel vlot daar doorheen.

Akleen door het eerste uur is deze film wel het zien waard. 3,5 sterren voor dat deel, en 1,5 voor het laatste stuk.

Deze film is een toch wel een tijdsdocument geworden, inmiddels is het verhaal daardoor wel gedateerd waardoor het wellicht minder de aandacht trekt, al is het in Spanje nog steeds een bekende en gewaardeerde klassieker. De film gaat over een stel kwajongens (allen dertigers/veertigers) die in het Spanje van de jaren '50 besluiten om als slechte grap te doen alsof een van hen verliefd wordt op het enige meisje van boven de 30 uit het dorp die nog niet getrouwd is. Het laat zien op wat voor inmiddels achtergestelde manier gedacht werd over alleenstaande vrouwen, en wat de sociale impact was voor een jonge vrouw als zijn geen man had, iets was als een schande werd gezien.

Een film die verder van prima kwaliteit is v.w.b. regie, acteerwerk, script, cast, etc. Destijds schijnt de film het moeilijk gehad te hebben om door de censuur te komen omdat het zo'n realistisch negatief beeld geeft van de verloederde normen en waarden die golden in het katholieke Spanje van Franco. 3,5*

Wat ik me bij deze film meteen afvroeg is waarom er toch geen komedie als genre bij staat, noch hier noch op andere websites. Na de nog bescheiden grap aan het begin volgt een bloedserieuze film die met een "dansje" compleet omslaat en ook doorslaat. De eerste helft overheerst een nare sfeer, daar wordt het niet meer genietbaar door maar het creëren van sfeer daar slaagt de film zeker wel in. Maar daarna gaat het de absurdistische kant op waardoor je opeens naar een doorgeslagen horrorkomedie staat te kijken. Het wordt dan een soort Álex de la Iglesia waarbij die regisseur er wel beter in slaagt om het absurde in een film te verweven. Een mindere Belgische horror. 1,5*

Het verhaal biedt voldoende spanning en moet het ook vooral daarvan hebben, ook het tempo en de sfeer zijn prima. Grootste minpunt het slechte acteerwerk, vooral aan het begin van de film. Het script is weinig origineel en heel wisselvallig, een enkele keer weet het te verrassen maar het merendeel van de tijd vallen toch de foutjes en de onlogische beslissingen van de personages op, iets wat misschien wel bij dit genre hoort. 2*

Camino, wat 'weg'/'pad' betekent, is geinspireerd door het waargebeurd verhaal rondom een streng christelijk opgevoed meisje, met een zeer religieuze moeder en een meer neutrale vader. Haar oudere zus woont vrijwillig onder streng toezicht en vrijwel zonder vrijheid in een Opus Dei-huis. Religie speelt een overweldigende rol in de film, zonder dat de maker zich erover uitspreekt, de kijker blijft daardoor in de stoel van een objectieve toeschouwer.

Een groot deel van de film speelt zich in het ziekenhuis af, waar Camino diverse behandelingen ondergaan moet. Dit wordt een paar keer afgewisseld met haar dromen en nachtmerries, die boeiend en met mooie beelden worden gebracht. Terwijl de vader scheptisch is, zijn de moeder en de Opus Dei ervan overtuigd dat de ziekte een gift van God is.

Op de hoofdrolspelers na is, vooral aan het begin, het acteerwerk wat minder, en de begeleidende muziek is overdreven sentimenteel. Gaandeweg neemt de kwaliteit toe, en als religieus drama met een goed script en mooie beelden blijft het boeiend.

Een intelligente film, en klein kunstwerkje, waar je wel voor in de stemming moet zijn.

Jeugdsentiment waar ik een goeie herinnering aan heb overgehouden. Heb de film denk ik al zeker dik 20 jaar niet meer gezien, maar ik weet wel dat ik het toen geweldig leuk en spannend vond. En het verhaal kan ik me nog steeds goed voor de geest halen. Wat mij betreft een aanrader als spannende en "enge" film voor de jeugd, met een jonge Alyssa Milano in de hoofdrol.

Mooie ontroerende film. Lekker luchtig, echt een feel good movie wat mij betreft. Origineel script.

Deze film zag ik destijds in de bioscoop, en nu opnieuw gezien. Nu, wat kijkervaring en kennis rijker, vallen veel meer dingen mij op dan toen ik het voor het eerst zag. Het is zo'n film waar je eindeloze verhalen over kunt schrijven.

Om te beginnen over de achtergrond, het is een uitlaatklep voor Medem waarin hij flink stoom afblaast. Over de dood van Ana, maar ook over de hot topics van toen, zoals het oorverdovende "nee" van de Spaanse filmwereld tegen de tweede Golfoorlog (Spanje steunde de V.S. in de oorlog en riep daarmee de aanslag van Al Qaeda in Madrid over zich heen). Een "nee" die toen een van de Goya-uitreikingen overheerste. Een ander terugkomend aspect is het aanhoudend verzet van de Spaanse filmwereld tegen de onderdrukking van de bevolking in het voormalige Spaans Sahara.

De laatste 10 jaar zijn de Goya-uitreikingen vrijwel altijd als een openbaar protest van de filmwereld gebruikt; Golfoorlog, Sahara-kwestie, bezuinigingen op cultuur en zorg, belastingen, werkloosheid, armoede, corruptie, etc. worden hard en ongenuanceerd aan de kaak gesteld tijdens die uitreikingen. Bij de laatste uitreiking besloot de Minister van Cultuur om weg te blijven.

Met deze surrealistische uitlaatklep laat Medem alle remmen los, en dan krijgt de schijt aan de oorlog een bijzondere artistieke invulling. Het plot verloopt chronologisch en komt op me over als een (deels fictieve) biografische beschrijving van Ana, waarin Medem wat artistieke vrijheden neemt.

Hij laat ook keer op keer Ana dood gaan, misschien zijn manier van rouwverwerking. De slapeloze nachten zouden daar ook naar kunnen verwijzen. Eveneens als het nummer dat gespeeld wordt bij de afscheid tussen vader en dochter, het lied "Agárrate a mi, María", het gaat wederom over slapeloze nachten, maar ook over angst en afscheid.

Medem blaast hier ook stoom af richting huiselijk geweld ("alle mannen zijn verkrachters en alle vrouwen zijn hoeren"), en dat valt ook op door de aanwezigheid tussen de cast van zangeres Bebe ("Linda" in de film), die vaak liedjes tegen huiselijk geweld en onderdrukkig van de vrouw zingt.

Het is een film met een structuur tussen al de chaos. Een chaos die wellicht meer raakvlakken heeft met de emoties van Medem zelf dan met Ana. Mijn vorige waardering was 3,5*, en daar komt nu een halve ster bij.

Deze film is geen doorsnee Medem, maar een aparte en surrealistische film die uit al die emoties is ontstaan die de dood van zijn zus in hem losmaakte. Met het filmen van Tierra (1996) opende Medem wellicht de deur die tot de dood van Ana leidde. Dankzij zijn bekendheid in de regio waar die film werd opgenomen kon Ana daar een expositie houden, en onderweg naar die expositie vond ze de dood.

Een boeiende misdaadthriller die op zich iets beter is dan de remake omdat het minder plotholes bevat. Enig minpunt is toch wel de rechtlijnigheid van het verhaal (over een advocaat die wordt achternagezeten door een ex-gevangene) waar nauwelijks van wordt afgestapt. Geen interessante subplots dus die het verhaal verbreden, maar een film die het verhaal rechttoe rechtaan brengt. Ondanks dat de film heel veel goed doet (acteerwerk, spanning...) had ik het graag iets complexer gezien. Ruime 3*.

Verrassend prettige film met een flinke budget. De spanning wordt goed opgebouwd, dankzij de prima editing wordt het bovendien ook tot het einde vastgehouden. Drie astronauten bereiden zich voor om naar Mars te reizen maar dan blijkt het opeens om een nepmissie te gaan en komen ze, op aarde, flink in de problemen.

De film combineert goed het verhaal van de drie astronauten met het verhaal aan het thuisfront, waar een NASA-medewerker en een onderzoeksjournalist merken dat de zaken niet zo zijn zoals ze worden verteld en, met gevaar voor eigen leven, op onderzoek gaan. Er zit veel variatie in, ook de families krijgen de nodige aandacht en er zit zelfs een spannende vliegtuigachtervolging in! Heel degelijk en aan de beelden is nauwelijks te zien dat deze in 1977 is gemaakt. Een fijne volwaardige thriller met goede actiescenes zonder dat ze teveel worden. Zo mogen ze wel meer van deze films maken. Ruime 3,5*

Redelijk vermakelijke film, maar wel compleet zonder enig onderscheidend karakter. Een dertien-in-een-dozijn-superheldenfilmpje dus waarbij het eigenlijk niet uitmaakt of de superheld Captain America, Ironman of Batman heet. Redelijk popcornvermaak verder, met als meest noemenswaardige misschien wel de achtervolgingsscènes (niet allemaal overigens, want een enkele scène was ook erg slecht).

Deze film stond niet op mijn planning maar na de zeer aangename verrassing van Marvel-film Guardians of the Galaxy (2014) toch maar gekeken. Ook die film sprak me aanvankelijk niet helemaal aan en ben uiteindelijk door de (terechte) hoge score over de streep getrokken, vervolgens ook heerlijk van genoten. Dat was met Captain America jammer genoeg niet zo het geval. In tegenstelling tot Guardians neemt Captain America zich véél te serieus, er is geen greintje humor te bekennen, en dat maakt het toch wel zwaar om te kijken naar een film over een sterke kerel die heel handig doet met zijn stoere schild. De aanwezigheid van Scarlett Johansson was dan ook pure noodzaak om dat gebrek aan kijkplezier enigszins te kunnen compenseren.

2,5 a 3 magere sterretjes dus voor deze correcte maar verder vrij duffe zoveelste superheldenproductie. Tijd voor Marvel om de superheldenfilms te heruitvinden en een andere draai aan te geven, wat ze hier laten zien daar zijn we al veel te veel mee doodgegooid.

Fijne tragikomedie en auteursfilm over een gezin die buiten de maatschappij leeft en opeens noodgedwongen daarin weer haar plaats moet zien te vinden. Het heeft raakvlakken met veel andere films, als roadtripkomedie bijvoorbeeld met de hier al genoemde Little Miss Sunshine, en qua setting (een leven naast de maatschappij) ook met films als Beasts of the Southern Wild (2012), het waargebeurde Dschungelkind (2011), en zelfs aan een film als The East (2013) deed het me denken.

Als 'auteursfilm' heeft het duidelijk meer diepgang dan de gemiddelde Hollywoodproductie, echter als komedie worden sommige zaken wel heel dik bovenop gelegd (wat binnen dat genre past) waardoor je niet al teveel subtiliteit moet verwachten, en dat is wellicht een wat verrassende combinatie. En zoals het hoort in een goede tragikomedie treffen we ook een aardige portie (milde) emotionele scenes aan, gevolgd door komische momenten om het luchtig te houden.

Wat ik heel knap vind is dat Matt Ross met zoveel verschillende ingrediënten een hele fijne en redelijk originele mix heeft weten te maken. Het levert een fraaie film op die op eenvoudige wijze ingesleten normen en waarden aan de kaak stelt (vaak ook komisch bedoeld), en tegelijk ook laat zien dat het niet zomaar mogelijk is om je vrijwillig van de samenleving af te zonderen.

Matt Ross heeft met deze film datgene bereikt wat Ben Stiller wat mij betreft niet is gelukt met The Secret Life of Walter Mitty (2013), namelijk om een komedie met een bovengemiddelde diepgang te maken die onze manier van leven, keuzes en prioriteiten aan de kaak stelt.

Bijzondere film die het bekijken zeker waard is. Richting de 4*.

Uitstekende film waar de spanning om te snijden is. Alles wat ik in een film verwacht zit er wel in. Actie, spanning, een goed script, goed acteerwerk, prima sfeer, camerawerk, etc.

Prima realistische weergave lijkt me zo. Het begin vestigt de aandacht vooral op het schip, de kapitein en haar bemanning, maar evengoed op de piraten. De film toont van alle partijen hun motieven, hun aanpak, etc. En net als je denkt dat de rol van de marine wat afwezig lijkt komt ook die zich ermee bemoeien, en zien we ook hoe zij te werk gaan. Perfect.

Complete film, kijkt uitstekend weg. Zeker een aanrader, een van de beste films van dit jaar wat mij betreft.

Goede mistery-thriller, met een vleugje horror. De film vertelt het verhaal van een Spaans orkestdirigent, dat een baan in Bogotá aangeboden krijgt. Alles lijkt aanvankelijk goed te gaan, maar plots verdwijnt zijn vriendin. Hij ontmoet een nieuwe relatie en gaat door met zijn leven, de politie start echter een onderzoek naar de misterieuze verdwijning.

Goede script en prima acteerwerk. De film houdt de spanning goed vast, door middel van flashbacks krijgen we gaandeweg meer te zien wat er zich heeft afgespeeld. Het misterie wordt pas aan het einde van de film verklapt... en in de trailer

Helaas is de trailer dus een grote spoiler. Als je de film wilt zien dan raad ik je aan om die trailer niet te bekijken.

Zéér mager. Geldt eigenlijk voor alles: acteerwerk, dialogen, (gebrek aan) sfeer, script, overdreven soundtrack, twist, teleurstellend einde, etc. De film speelt zich af op een schip waar iets mysterieus aan de hand is, maar niet heus.

Ondanks de kleine maar goede cast is het verhaal slecht, ongeloofwaardig en incoherent, en dat geldt ook voor de dialogen. De film getuigt van weinig creativiteit. Voor Daniel Brühl en Luis Tosar lijkt me dit echt een misstap in hun carriere, vooral Tosar komt niet goed in wat zijn rol ook moge zijn.

De film heeft een typische televisiefilmkwaliteit, ware het niet dat het een hoog budget gehad moet hebben om zich deze cast te kunnen veroorloven. Het is dan ook de eerste (en laatste?) bioscoopfilm die deze TV-film en documentairemaker regisseert.

Ik kom niet verder dan 1 sterretje voor deze flop.

Erg fijne verrassing uit Zwitserland, een uitstekende SF-film met erg goede beelden uit de ruimte en een goed verhaal. Goede ruimteschipfilms zijn er niet veel, maar dit is er een van. Het begin heeft de fijne sfeer die ook in films als Alien heerst (maar ditmaal zonder alien). De film doet inderdaad aan veel meer films denken, qua fraaie beelden o.a. aan 2001, maar ook aan films als (spoiler) The Island en Total Recall en die herkenbaarheid leidde bij mij ook tot voorspelbaarheid en dat is wel jammer.

Niets mis mee overigens dat deze film de goede elementen heeft die andere films ook hadden. Alien heeft geen monopolie op sfeervolle ruimtefilms, en ook 2001 niet. En veel films zijn geflopt bij het pogen om een dergelijk niveau te halen, deze is juist heel aardig geslaagd.

En... wat is het toch met de Duitse taal dat het altijd tot discussie leidt? Als een Duitse personage in het Engels spreekt wordt er geroepen dat het in het Duits had gemoeten, wordt er in de film eenmaal Duits gesproken dan had men het liever in het Engels gezien (om dan te roepen dat het in het Duits had gemoeten?). Ik zal het nooit begrijpen...

Voorlopig 3,5* voor deze film, die wat mij betreft behoorlijk tegen de 4* aan zit. Aanrader voor liefhebbers van ruimteschipfilms.

Na Bodas de Sangre (1981) (3*) is dit de tweede in de trilogie, en eerlijk gezegd is het meer van hetzelfde, maar dan slechter. Waar je in het eerste deel als het ware naar een quasidocu kijkt waar flamencodansers een stuk voorbereiden, de film naar de uitvoering van dat stuk daadwerkelijk opbouwt om vervolgens als soort van bescheiden grand finale met dat stuk te eindigen, wordt hier aan precies hetzelfde verloop een fictief plot toegevoegd en wordt van de dansers verwacht dat ze óók kunnen acteren. En dat laatste gaat ze niet zo best af, Antonio Gades in het bijzonder.

Flamenco is expressie dus dat de dansers niet bekend staan om hun bescheidenheid mag best bekend zijn, in het eerste deel stoorde ik me daarom ook niet zo aan hun enorme ijdelheid, die wel bij flamenco past. Maar in dit tweede deel stroomt vooral Antonio Gades wat ijdelheid betreft wel enorm over... had je in het eerste deel nog bijzondere camerawerk en -standpunten, hier wordt dat vervangen door eindeloze close-ups van Gades. En uiteraard mag dan een scene waarin hij vrijwel volledig naakt is niet ontbreken, dieptepunt van zijn ijdelheid en van de film....

Een onherkenbare Carlos Saura, regisseur van talloze topfilms waaronder zijn meest bekende werk Cría Cuervos (1976) (4,5*), die hier op de automatische piloot een heel mager allesbehalve veeleisend werkje aflevert waarbij ik niet verder kom dan een kleine 2,5*. Met afstand zijn slechtste film. Wie twijfelt tussen deze bekijken (de bekendste uit de trilogie, maar zeker niet de beste) of het eerste deel bekijken kan zondermeer beter voor deel 1 kiezen.

Zelf vond ik de film nogal overrated. Het is inderdaad duidelijk te merken dat het gebasseerd is op een toneelstuk. De regisseur heeft daar dan ook niet van afgeweken, waardoor de mogelijkheden die een bioscoopfilm biedt om de blik te verruimen niet wordt gebruikt.

Niet mijn ding, het blijft nogal eentonig rondom hetzelfde onderwerp hangen (eentonig in de zin van het concept, de film blijft binnen de kaders van ruzie en discussie).

Onlangs herkeken, mede met het oog op de remake uit 2013 die ik binnenkort wil zien. Het verhaal van de film is sterk, geen wonder dat Carrie doordraaide, met zo'n moeder... brrrr! Ook de acteerprestaties van Spacek waren zeer goed, jammer genoeg waren de acteerprestaties van de andere acteurs wel wisselend, wat het niveau van deze horrorklassieker toch wel omlaag haalt. Vandaar dat ik bij deze herkijk mijn stem onveranderd laat op 3 ruime sterretjes. Ben benieuwd naar de remake.

Het is ondanks de goede pogingen van de cast een matige film geworden. Julianne Moore speelt de rol van gekke moeder erg overtuigend, Chloë Moretz speelt heel sterk, ze heeft voor deze rol haar uiterlijk niet mee maar doet al het mogelijke met gelaatsuitdrukkingen, houdingen, blikken e.d. om overtuigend over te komen, en daar slaagt ze naar omstandigheden ook wel in. De juiste make-up (geen, of wat bleker/duisterder) had ook kunnen helpen maar die kans laat de regie helaas liggen. De combinatie van kleren die uit de mode zijn met een keurig opgemaakt gezicht en perfect gekamde wilde haren wist mij niet te overtuigen.

Het verhaal zelf wordt snel afgeraffeld richting de balscène, dat is een beetje jammer, maar vooral die balscène kost punten door erg slechte en niet overtuigende, zelfs lachwekkende, special effects. De film laat nogal wat spektakel zien, maar de sfeer ervoor is er niet, er wordt niet daarheen toegebouwd. Qua sfeer, opbouw, overtuigingskracht en onderlinge verhoudingen laat de film heel veel steken vallen.

Vermakelijke maar matige remake. 2,5*

Aardig, maar toch vooral een kinderfilm voor jongetjes. Als volwassene moest ik mijn verbeelding echt op gang brengen om een verhaal over pratende auto's te kunnen volgen. Inhoudelijk is het verhaal erg doorsnee, voorspelbaar en braaf. Wat mij betreft is het een van de Pixars die vooral op kinderen gericht zijn, 3 dunne sterretjes.

Een beetje inspiratieloos commercieel uitmelken lijkt dit wel. Ook durf ik de stempel "misdaadfilm voor 4-jarigen" erop te plakken. Het gaat wat mij betreft al in de eerste scène mis, een auto die verticaal een schip oprijdt en muren beklimt, en zijn achtervolger afschudt door olie te dumpen waardoor de achtervolger in zee belandt en verdrinkt... de eerste car-dode wat mij betreft.

Het plot is vooral aan het begin al voor een volwassene niet duidelijk, laat staan voor de doelgroep. Volgens mij zijn er geen kleine kinderen die begrijpen dat een elektrische auto een criminele organisatie runt die biodiesel een slechte naam wil bezorgen om zelf olie te kunnen verkopen, en dit doet door biodiesel te promoten om het vervolgens als gevaarlijk te kunnen bestempelen . Dat noem ik ingewikkeld, behalve voor de 4-jarigen die alles over georganiseerde misdaad, dekmantelbedrijven, complottheorieën, spionage, biodiesel en elektrische auto's afweten natuurlijk. Wie de slechterik is, is ook makkelijk te achterhalen voor een 4-jarige die van de oorsprong van auto-onderdelen afweet en het merk van een moer kan onderscheiden.

Pixar lijkt hier het zicht kwijt te zijn geraakt op wie de doelgroep is. Verder is de identiteit van de personages hier helemaal zoek, en worden we op een rode draad getracteerd die we al in deel 1 gezien hebben en hier precies zo wordt overgedaan, namelijk een McQueen die wéér de fout in gaat door zijn vriend Mater wéér te dumpen, en wéér komt het goed tussen die twee. Laat me raden... dat vinden de makers een prima plot voor deel 3?

Slechtste Pixar. 1,5* voor de moeite, en voor de mooie achtergronden/race-scenario's, die me als (voormalig) F1-fan toch wel aanspraken. Erg mooi gemaakt, dat wel.

Een film van tegenvallende kwaliteit. De film is een nogal knullige boekverfilming, met name het eerste uur komt amateuristisch over, en dat terwijl acteurs en regisseur toch heel wat ervaring hebben. Het probleem zit vooral in de rampzalige dialogen: houterig, onnatuurlijk, voorgekauwd en kinderlijk. Alsof ze door een (niet al te goede) beginneling zijn geschreven. Misschien dat dit met ondertiteling minder opvalt, maar de Spaans gesproken teksten zijn niet best. Je ziet de mensen gewoon acteren en teksten uitkramen. Onwaardig voor een ervaren regisseur.

Daar blijft het helaas niet bij, er zijn meer ingrediënten die het eerste uur erg futloos maken. Zo is er geen chemie tussen de twee hoofdpersonen en is het schokkerige camerawerk storend (prima bij de buitenbeelden op zee van het tweede uur, maar verder niet). Ook de invulling van de voice-over riep bij mij vraagtekens op.

Na een uur neemt opeens de kwaliteit toe en is de film genietbaar, maar dan is het eigenlijk al te laat. Het valt me tegen dat een ervaren regisseur als Imanol Uribe zo'n product aflevert. Ik heb van hem El Viaje de Carol (2002) gezien en die is van een prima kwaliteit.

Op het eind laat de film nog een goede nasmaak achter, maar zoals gezegd is het dan al veel te laat, zonde. Dankzij die tweede helft kom ik nog op een magere 2 sterretjes uit voor deze film.

Als horrorliefhebber vond ik deze prima te doen, hoewel op MM horror als genre er niet bij staat valt deze film er wel onder. Er zitten een aantal geslaagde schrikmomenten in en ook wat de mystery betreft zit het ogenschijnlijk eenvoudig verhaal wel knap in elkaar. Op acteerwerk en sfeer valt niets aan te merken.

Een hoog budget heeft deze film niet, toch is dit een prima film die diverse genres (mystery, science fiction, drama, bovennatuurlijk en spookhuisgenre) samenbrengt. Dit leidt tot een hele originele mix. Ruim 3,5*