Opinions

Opzettelijk toch maar in de bioscoop meegepikt vanwege de horrorchallenge. Het eerste deel (3,5*) stond me niet meer zo goed bij, en dat is maar goed ook, want dit tweede deel begint met meer van hetzelfde (het verhaal van de Warrens komt opnieuw voorbij, met dezelfde elementen die we al in het eerste deel zagen) waardoor deel 1 beetje bij beetje bij mij weer begon te dagen. Na een herhaling van zetten van ruim 1 uur begon dan het nieuwe van deze deel twee, en dat was op zich wel heel vermakelijk. Daarmee kom ik alsnog op een hele magere 3* uit voor dit tweede deel.

Ik vond het toch ook qua sfeer veel weghebben van Paranormal Activity. Ik ging er met hoge verwachtingen op af, en hij stelde niet teleur, maar die score op IMDB is toch wel erg hoog.

Ik zou niet weten waarom deze zo hoog scoort, en andere horrors weer zeer laag scoren. Commerciële handjeklap misschien?

Redelijk classiek verhaal, en classiek uitgewerkt.

Aardig filmpje om een keer gezien te hebben, het doet je wel nadenken over hoe zo'n epidemie wordt aangepakt, maar antwoorden geeft het niet. Dat het een beetje tot denken aanzet is wel het enige pluspunt wat ik er in gezien heb. En daarbij moet ik wel zeggen dat ik het ook niet een film vind dat lang in je geheugen blijft.

We beleven in de film een epidemie vanuit diverse ingangshoeken, die elk door een ander personage worden getoond. Zo is er o.a. een dokter/onderzoeker, een slachtoffer, en een critische blogger die de aanpak van de epidemie in twijfel trekt.

Helaas vertelt het voor mijn smaak te veel verhalen, en daardoor vond ik ze ook vrijwel allemaal te oppervlakkig. Het switcht teveel tussen de personages, het laat het ene verhaal onafgemaakt liggen, en gaat weer over op wat anders (bijvoorbeeld de vrouw die ontvoerd wordt, dat verhaal wordt pas tegen het einde van de film weer opgepakt). Daardoor lukte het me niet om de film mee te beleven of om mee te leven met een personage, ik bleef me een toeschouwer voelen.

De meeste verhalen vond ik niet "af" (zijn de kinderen in het dorp wel of niet gered, die vrouw verlaat het vliegveld om hen te waarschuwen neem ik aan, maar hoe loopt dat af? Raakt de dokter die zijn vaccin aan een kind geeft misschien zelf besmet? Was de blogger uit op eigen gewin, of werkte het medicijn waar hij het over had?)

Qua genre is het zeker geen actiefilm, het heeft misschien iets weg van een thriller(tje), ikzelf vond het ook wel wat drama hebben, maar ook dan wel erg oppervlakkig. Echt spannend was het niet. Op momenten vond ik het zelfs op een documentaire lijken. Maar daarvoor heeft het teveel fictie, en het heeft te weinig actie/spanning om een thriller of actiefilm te zijn.

Desondanks dus wel aardig om te zien, met name als je wat over dit onderwerp wilt nadenken.

Degelijke aanrader. Een sterke en boeiende dramafilm die realistisch en oprecht aandoet. Dat lijkt misschien haaks te staan op de bovennatuurlijke touch maar ik vond dat erg goed werken. Bovendien is het een aangename draai aan een verhaal wat anders wellicht te cliché had kunnen lijken, want dat is het zeker niet, en het maakt de film bovendien erg origineel en uniek. Verder een mooie cinematografie en overtuigend acteerwerk. De moraal wat ik eruit haal dat liefde en vriendschap alles overwint geeft de film een soort van happy end. Doordat lang niet iedereen openlijk achter Miguel durft te staan (zijn eigen vrouw inbegrepen) behoudt het einde nog steeds het realisme en de (pijnlijke) oprechtheid die het vanaf het begin heeft. Prachtig die scène waar de vrouw van de soap naar het voetballen zapt, spreekt boekdelen. 4*.

Qua sfeer, realisme, verboden liefdes, morele worsteling en heftige emoties (en ook de fraaie beelden van de kust) deed het me aan Darbareye Elly (2009) denken, weliswaar kent die film een heel ander verhaal en een andere setting (Iran), maar het is eveneens een aanrader.

Het sterke van deze thriller zit in de manier waarop het verhaal wordt gebracht, waarbij meerdere scenario's aan bod komen. Origineel, maar het hoeft geen nieuwe trend te worden, want dan zou het vrees ik snel vervelen. Fraaie en vermakelijke thriller, maar wel overgewaardeerd als je het mij vraagt. 3*

Uiterst vermoeiende film. Door het thema en de hoge score dacht ik iets te kunnen zien wat vergelijkbaar is met Das Leben der Anderen (2006) (4,5*) of Trois Couleurs: Rouge (1994) (4,0*), maar dit haalt dat niveau absoluut niet. De film begint met een (lange) scene waarin een oninteressant gesprek wordt opgevangen, ik dacht dat dit wellicht alleen een intro was, maar de hele film wordt op die scene gebaseerd. Tergend langzaam gaat de film verder, zonder dat ik enige empathie kon ontwikkelen met een van de personages, mede omdat we simpelweg niet weten wat ze aan het doen zijn of waarom. Pas tegen het einde van de film komen we iets meer te weten, maar tegen die tijd had ik al alle interesse verloren. Ik vrees dat ik moet concluderen dat de films van Coppola niet voor mij zijn weggelegd, van The Godfather-films werd ik ook niet enthousiast. 1*

Mooie animatie die tot de verbeelding spreekt. Zowel qua animatiestijl en -kwaliteit als ook qua verhaal en personages zit deze film goed in elkaar. Coraline ontdekt een poppenversie van haar wereld waar alles leuker en beter is dan in haar eigen wereld, al blijkt er wel een addertje onder het gras te zitten. Leuke animatie voor jong en oud. Ruim 3,5*

De debuutfilm van Coixet weet mij persoonlijk niet te overtuigen. Het is een romantisch drama met fraaie beelden en er wordt meestal (niet altijd) goed in geacteerd. Maar het probleem voor mij zit 'm toch vooral in het thema dat mij weinig aanspreekt, in de film luchten diverse personages hun hart, zij het voor de camera danwel via de telefoon. Je moet ervan houden om naar al die verhalen te luisteren en mij wist het niet echt te boeien, vooral omdat ze voor mij niet realistisch overkwamen. Het wordt voor mijn smaak te geforceerd gebracht, als voorbeeld een vrouw die emotioneel volledig instort omdat haar favoriete ijs op is in de supermarkt (waarschijnlijk deed ze dat omdat het aan haar ex vriendje deed denken, maar overdrijven is ook een vak). 2* a 2,5*.

Op veel fronten een vrij slechte film. De trailer was al niet veelbelovend waardoor ik het destijds in de bioscoop oversloeg, nu bekeken zonder enige verwachtingen en toch flink tegengevallen. De special effects/CGI zijn niet best, maar het ergste is toch dat het verhaal langdradig aanvoelt en totaal niet boeiend is. Ook de dialogen zijn behoorlijk inhoudsloos. Het budget is duidelijk aan de cast opgegaan, de rest was zwaar onder de maat.

Qua genres komt er meer bij kijken dan alleen western en scifi, het jongetje en de hond lijken zo uit een Walt Disneyfilm ontsnapt te zijn, ook de stijl doet erg aan een jeugdfilm denken, iets wat het echter niet is. Van alles wat dus. Scifi is er alleen maar omdat het vanwege de titel moet, enige logische achterliggende gedachte is ver te zoeken. Verder zitten er genoeg fouten in, zoals dat de aliens niet tegen het licht kunnen, maar ze hebben daar geen last van als het de regie uitkomt.

Erg slap, geen aanrader. 1.5*

Leuke en luchtige horrortje over 4 high school witches. Begint best fijn en heeft eigenlijk wel een jaren '80 sfeer. Ondanks dat het amper 100 minuten duurt voelt het wel op den duur wat langdradig aan en slaat het een beetje door, ook qua goedkope effecten. Ondanks dat is het wel vermakelijk en kijkt het prima weg. Ruim 2,5*

Wow, wat een film. Petje af hoor. Ik had deze in de bioscoop in de voorpremiere gezien en vond hem erg goed. Net opnieuw bekeken en het hoort gewoon in het rijtje thuis van de 5-sterrenfilms. En dat terwijl ik maar een handvol films de perfecte score heb gegeven. Subliem verhaal, goede dialogen, realistisch, houdt de spanning vast, goede soundtrack, uitstekend acteerwerk, goede cast, en ga zo maar door.

TV-film, erg jaren '80, komt soms ouder over. Geen onaardige teencomedy, wel erg clichématig en vooral aan het begin is het acteerwerk erg slecht. Daarna wordt de film wel iets beter.

Knap om op je elfde al in twee meesterwerken geacteerd te hebben. En niet alleen acteren, maar die twee films als hoofdrolspeelster ook dragen. Cría Cuervos won een prijs in Cannes en werd o.a. genomineerd voor de Golden Globes.

Ik kwam op deze film uit via El Espíritu de la Colmena (1973), het andere meesterwerk, welke ik overigens beter dan deze vond. Beide films hebben veel gemeen, in beide zien we hoe een kind de wereld ziet en hoe die bepaalde zaken al dan niet verkeerd interpreteert. Beide spelen zich rond dezelfde tijd en plaats (Spanje) af, hebben prachtige beelden, een rustig tempo, zijn sfeervol en zitten vol goede muziekkeuzes. En Ana natuurlijk, die ook in beide gewoon Ana heet. Ook worden in beide films de beste scenes gevormd door kinderen die spelletjes spelen.

Deze twee van elkaar losstaande films volgen zich in zekere zin ook op. Cría Cuervos plukt als het ware de vruchten van een getraumatiseerd kind.

De rol van Chaplin (als de volwassen versie van Ana) is in deze film ook erg bijzonder en origineel. Zij is de vertelster van het verhaal, en zit voor de camera het verhaal te vertellen. Ik vraag me af of voor die tijd zulke scenes al in andere films te vinden waren. De film was voorbij voor ik er erg in had, het eindigt abrupt, net als de zomervakantie van Ana.

Een goede film.

Typisch Spaanse film uit die tijd, redelijk wat muzikale intermezzo's en prima acteerwerk. De film begint en eindigt sterk, maar het middenstuk vond ik wel wat slap en langdradig. Hoewel het script geïnspireerd is door een echt misdrijf heeft het daar verder weinig mee te maken. Neville maakt hier een fictief verhaal van (vooral het middenstuk) met enkele raakvlakken, waaronder de media-aandacht en impact op de samenleving destijds. Neville's verhaal draait meer rond het liefdesleven van het slachtoffer en probeert daar de dader te zoeken. In werkelijkheid liep het heel anders.

Het echte verhaal speelde zich af in Calle Fuencarral 109. Dat nummer bestaat niet meer, het oorspronkelijke gebouw wel en heeft nu nummer 95. Op zich is het echte verhaal meer dan een verfilming waard, zonder fictieve elementen aan toe te voegen. In het echt waren de zoon (een bekende van de politie) en het dienstmeisje de verdachten, waarbij de zoon een soort van alibi had omdat hij de nacht voor het misdrijf in de gevangenis zat. Neville vervangt de zoon door een minnaar als verdachte in de film, en laat vanaf dat moment ook het verband met de werkelijkheid los.

Tijdens de echte rechtzaak bleek dat de zoon de gevangenis vrijelijk in en uit kon lopen omdat de gevangenisdirecteur en het dienstmeisje goede bekenden van elkaar waren, ook stelde de rechter dat de dader hulp moet hebben gehad van een of twee personen. Uiteindelijk werd het dienstmeisje als enige dader aangewezen en ging de zoon vrijuit, in tegenstelling tot in deze film werd geen gratie verleend en werd ze ter dood gebracht. In de samenleving maakte het nogal wat los omdat het een misdrijf was op een welgestelde dame, met als potentiële daders het (arme) dienstmeisje en de criminele zoon (erfgenaam van de welgestelde dame). Door de samenleving werd de zoon gezien als de vertegenwoordiger van de rijken, en het dienstmeisje als vertegenwoordiger van de armen die altijd de schuld in de schoenen geschoven kregen zodat rijken vrijuit gingen.

Neville's fictieve verhaal is wel aardig, maar het echte materiaal is veel interessanter dus snap ik niet waarom Neville daarvan zo wou afwijken met deze film. Het echte verhaal is ook verfilmd, het maakt deel uit van een TV-filmreeks van 6 films: La Huella del Crimen: El Crimen de la Calle Fuencarral (1985) - IMDb.

Neville's versie gaat uit van een prima beginpunt, zwakt helaas vervolgens wat af en kent uiteindelijk een interessant eindstuk wanneer de film overgaat in het onderzoek en de rechtzaak, maar heeft dus weinig met de echte gebeurtenissen te maken. Ondanks dat wat slappe middenstuk toch wel een aardige film. 3*

Als misdaadkomedie heel geslaagd, al is dat niet mijn lievelingsgenre. Begint als simpele komedie maar wint snel aan kracht naarmate het vordert, meer diepgang krijgt, en meer de vorm van een thriller gaat aannemen. In vergelijking met zijn recentere films is deze de la Iglesia qua op hol geslagen personages nog best bescheiden, ik zou zelf niet snel geraden hebben dat hij hierachter zat, al zijn er wel diverse scenes die als typisch van zijn hand herkenbaar zijn. Niet helemaal mijn ding, maar wel een luchtige film die erg fijn wegkijkt. Richting 3*.

De costuumdrama's kende ik al, de costuumhorror nog niet, en daar valt deze wel onder. Met Wasikowska in de hoofdrol moest ik steeds aan Alice in Wonderland (2010) van Tim Burton denken, haar personage heeft daar ook wat van weg, en zo zijn er wel meer gelijkenissen. Het verhaal is zeker niet vlekkeloos maar wel aardig. De focus van de regie ligt wel op het visuele, en dat levert een mooie haunted house horror(tje) op in een fraaie gotische setting. O ja, en dan is er nog de ruimschoots aanwezige romantiek.

Verwacht geen lading scares of overdaad aan gore, want dat valt eigenlijk wel mee. Gore is wel aanwezig, maar de regie speelt met de kleur rood waardoor niet alles wat rood is ook gore is. Een van de engste scènes uit de trailer, misschien wel de engste, wordt als opening gebruikt, dat stelde mij wel erg teleur omdat ik daarmee het gevoel kreeg dat het engste al meteen na de eerste minuut achter de rug is. Dat had de regie beter kunnen doen.

Aardig, vooral visueel, maar niet de topper die de trailer deed vermoeden. 3*

Absurde (in de goede zin) Oost-Europese over de top-komedie, heeft veel weg van een klucht, en een humor waar je wel van moet houden. Het is qua humor niet helemaal mijn ding, al vond ik het richting het einde steeds beter worden. Bij dit type komedie vind ik een hoog tempo wel passen, en wat dat betreft had het wel een tandje hoger gekund. Leuk om het een keer gezien te hebben, een kleine 3*.

Goede Black Mirror die echter wel weer een deja vu-gevoel oproept, ditmaal komt dat door een apparaatje die gedachten kan opnemen en op die manier een filmpje kan maken van je herinnering aan een gebeurtenis. Ondanks dat gevoel levert het verdere verloop wel een hele aardige thriller op. 3,5*

Een film over de Argentijnse dictatuur, waarbij o.a. een keeper uit ik meen de tweede divisie door het regime ontvoerd, opgesloten en gemarteld werd. Deze film vertelt zijn waargebeurde verhaal, welke hij kon vertellen door de ontsnapping waar deze film zijn titel aan te danken heeft. Geweld wordt in deze film niet geschuwd. De werking van de dictatuur was simpel en wordt hier duidelijk getoond, iemand wordt gemarteld (schuldig of onschuldig maakt niet uit) net zolang totdat hij iemand anders verraadt (die evengoed ook onschuldig is), dan pas stopt de marteling en wordt die persoon opgepakt en ondergaat ie hetzelfde lot tot ie een andere naam noemt, en ga zo maar door.

Zelf prefereer ik over dit onderwerp de film La Noche de los Lápices (1986), die gaat over de begindagen van die dictatuur, wanneer honderden scholieren en studenten werden opgepakt en hetzelfde ondergingen, het volledige verhaal krijgt in die film meer de aandacht terwijl in deze film de focus vooral op de opsluiting en marteling ligt. Toch krijgt ook deze 3,5* van mij.

Fijne film. Deze lag al een hele tijd op de plank en steeds laten liggen omdat ik er weinig verwachtingen van had. Eindelijk gekeken, en dan blijkt het best wel een goede film te zijn.

Het script in deze tijdreisfilm zit erg goed in elkaar, lijkt me lastig om zo'n sluitende script te verzinnen. En de spanning wordt erg goed opgebouwd. Best knap van deze regisseur die destijds hiermee debuteerde. Het low budget gehalte kun je zelfs er moeilijk uithalen, het ziet er allemaal wel professioneel uit. Low budget is het wel, want de regisseur is zelf scriptschrijver en acteert ook mee. Het low budget zit dus in de personeelskosten en niet zozeer in de kwaliteit van de film.

Leuke scifi-thirller. 3,5*

Met een apparaatje waarmee het eeuwig leven binnen handbereik ligt geeft Del Toro met zijn debuutfilm een draai aan het horrorsubgenre vampieren, weliswaar heel subtiel, mede vanwege het feit dat hij toen duidelijk niet zoveel budget te besteden had als tegenwoordig. Toch wordt het budget aardig benut en levert het een visueel mooie film op met fraaie effecten. Je kunt wel merken dat hij verder wel erg binnen de lijntjes blijft, in deze film riskeert hij niet, het is allemaal vrij conventioneel, personages zijn eendimensionaal en het verhaal is op zich ook niet heel bijzonder. Leuk om zijn debuutfilm een keer gezien te hebben, maar dat hij een topregisseur zou worden is hier nog niet aan af te zien, al straalt de degelijkheid en zijn oog voor detail er wel van af. 2,5*

Nogal overdone. Het is mooi als Hollywood aandacht schenkt aan de drama die achter de illegaliteit zit, maar helaas worden dit soort drama's in deze film alleen maar commercieel uitgebuit.

De film probeert een harde en realistisch ogende visie te geven over de problemen die illegale inmigranten tegenkomen in de Verenigde Staten. Die zogenaamde realiteit bestaat in deze film echter alleen uit Amerikaans patriotisme en een hoop bij elkaar geraapte clichés, welke in hun meest extreme versie worden getoond.

Om al die clichés aan bod te laten komen maakt de film gebruik van diverse verhalen die afgewisseld worden en uiteindelijk de hele film vormen. Het zijn verhalen van "helden" en "slechterikken", zonder enige ruimte voor de échte realiteit, welke in het midden ligt.

De film geeft het idee dat dit de realiteit is, waardoor we op een verkeerd spoor worden gezet. Het laat ons denken dat al die extreme clichés de norm zijn, en niet de uitzondering.

De weinig overtuigende scenes stapelen zich op, met als topje van de ijsberg de scene waarin Ford een 'jochie' laat gaan die mee heeft gedaan aan een roofoverval waarbij tig doden zijn gevallen. Weinig geloofwaardig, net als de rest van de film.


Als je geen last van de clichés hebt, is de film verder onderhoudend, al is het switchen van het ene naar het andere verhaal af en toe vermoeiend.

Kleine film met een mooi verhaal, in slechts 90 minuten weet deze rustige feelgood tragiekomedie de kijker met een glimlach achter te laten. De titel heeft een dubbele betekenis, letterlijk een "chinees sprookje" en figuurlijk betekent het sterke verhalen/fabeltjes vertellen. De film is dan ook een fabeltje over een man die als hobby het sparen van sterke verhalen heeft, en op een dag een verdwaalde Chinees tegenkomt.

Deze eenvoudige film is de 90 minuten meer dan waard. Ruim 3,5*

Bedroevende acteerprestaties, vooral gedurende de eerste 30 minuten. Daarna wordt de film beter, maar niet goed genoeg om het eindoordeel hoger te tillen. De film hangt aan elkaar met ongeloofwaardigheden en clichés, het einde inbegrepen. Goed bedacht, waanzinnig slecht uitgewerkt.

Ik sluit me helemaal aan bij dutchtuga. Dit is een luchtig filmpje die ik toch wel altijd leuk gevonden heb. Met name die scene met de aanrijding is me altijd bijgebleven. Een leuke onschuldige en originele komedie voor alle leeftijden. Prima tussendoortje. 3 hele ruime sterretjes.

Eerste (en tot dusver enige) film die ik tegenkom waarin alle dialogen in rijm zijn opgesteld. Een romantisch drama is ook niet mijn lievelingsgenre, maar het verhaal van Cyrano de Bergerac wilde ik toch graag kennen. En ook was ik nieuwsgierig wegens de hoge waardering voor deze film (oscarnominaties e.d.).

De sterke momenten van de film worden door het uitstekend acteerwerk van Depardieu en Brochet gedragen. Het verhaal op zich is interessant genoeg, helaas is de film niet altijd even boeiend en voelt het soms langdradig aan. Ook de eerste scene (in de theaterzaal) kwam meteen zo over. Vlotte en trage scenes wisselen elkaar af, en gezien de vrij lange duur van de film was het misschien beter geweest om hier en daar wat te knippen.