Opinions

Na een fraai en authentiek begin lijken we getracteerd te worden op een spannende en realistische mysteryhorror. Het low budgedgehalte is wel merkbaar al levert de actrice in de hoofdrol een redelijke prestatie af. Het script is echter wel voor verbetering vatbaar, niet alleen bevat het plotfouten die lastig te rijmen zijn met het verloop, ook gaat het heel snel over op het "enge" deel terwijl juist daarna het tempo inzakt. Jammer, want juist de opbouw is sterk. Qua timing konden de scenes dus wel beter verdeeld worden.

De film is geïnspireerd door waargebeurde feiten (de vondst van twee lijken) maar veel verder dan die feiten reikt het waargebeurde niet. Zoals zovaak ontspoort ook deze film gaandeweg waardoor de ontknoping niet meer te rijmen valt met het begin. Aardige debuutfillm van deze regisseur maar ook niets meer dan dat. Richting de 2,5*.

Aardige film die rustig begint en waar heel langzaam het horrorelement zijn intrede doet. Over sfeer en acteerwerk valt er niets te klagen, dat geldt ook voor de techniek en het camerawerk, al had ik eerlijk gezegd wel meer verwacht gezien de relatief hoge score van de film op MM. Met een duur van slechts 73 minuten had ik wel verwacht/gehoopt dat de spanning vrij snel opgebouwd ging worden, maar dat gebeurt pas in de tweede helft, en die helft vind ik ook een stuk beter dan het begin. Vooral de zwembadscene is een vermelding waard, en ook de manier waarop bepaalde scenes zijn gefilmd; waar men tegenwoordig naar CGI grijpt bij 'bovennatuurlijke' gebeurtenissen schakelde deze film over op het filmen van schaduwen, waardoor je nog steeds alles meekrijgt, en dat zonder gebruik van special effects. 3*

Van deze film heb ik al heel vaak stukjes voorbij zien komen op The Disney Channel, inmiddels heb ik het ook helemaal gezien. Het is een typische Amerikaanse kinderfilm, maar wel aardig. Het middendeel, over de bankoverval, vond ik wel het minste omdat je als volwassene wel kunt raden hoe dat afloopt dus voelt dat nogal langdradig aan. Begin en eind was leuker. Nipt 3*.

Dierenvrienden hoeven deze film, getiteld "De Jacht", niet te zien. Het is een film met een grote klassiekerstatus in Spanje, reden waarom ik het eindelijk bekeken heb, al bleef het zeer lang liggen omdat het onderwerp en het dierenleed me tot nu toe ervan weerhielden om het te zien. De titel zegt al genoeg, veel dierenleed "mooi gechoreografeerd" met de soundtrack. De film zou aanvankelijk zonder enige bijbedoeling "De Konijnenjacht" gaan heten, het zijn ook de konijnen die het meedogenloos moeten ontgelden in deze film, maar dat mocht niet van de censuur (konijn heeft in het Spaans dezelfde dubbele betekenis als poes in het Nederlands, en zo'n titel werd de preutse en religieuze censuurcommissie teveel).

Slim waren ze niet, want wat ze wel hadden moeten censureren ging aan ze voorbij. Met een beetje voorkennis van de naoorlogse situatie in Spanje is de fascistische aard van de drie vrienden herkenbaar (de fascistische censuurcommissie zal waarschijnlijk drie voorbeeldige mannen hebben gezien) en het jachtveld is niet geheel toevallig een heuvel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog een veldslag plaatsvond. Met deze kennis is de allegorie die de regie hier toont niet zo moeilijk te bedenken, de rol van weerloze burgers wordt hier gespeeld door konijnen. De drie vrienden schieten daar na het nuttigen van wat alcohol er met plezier op los, hun afgunst richting het leven van anderen komt naar boven en vijf minuten lang vindt het ene na het andere konijn de dood, met regelmaat gepaard met veel leed. Zoals gezegd "prachtig" gechoreografeerd op muziek, en het leed in schril contrast met het plezier wat de drie vrienden beleven door op weerloze onschuldige beestjes te schieten. Als kijker proef je met afschuw de uiterst smerige smaak van de cocktail plezier, angst en leed die de regisseur voor ons in petto had. Jammer alleen dat hiervoor zoveel beestjes zo gruwelijk moesten sterven. Een film als deze kan tegenwoordig niet meer worden gemaakt.

Het dierenleed gaat in een lager tempo door, meerdere diersoorten vinden de dood en een enkel insect sterft op sadistische wijze, terwijl in de film een filosofische onderlaag naar boven komt waarin de drie vrienden, die zich al jaren niet hadden gezien, tussen de vele alcoholische dranken door langzaam beginnen ze te beseffen dat de basis van hun oude vriendschap inmiddels in een ver en ander verleden ligt (de burgeroorlog?) waar weinig van is overgebleven. Hun aard en afgunst echter niet. Als de levende konijnen op beginnen te raken worden de doelen om op te schieten schaars... wat erna gebeurt laat zich raden, de jacht ontaardt in vrienden die op elkaar gaan schieten, oftewel een burgeroorlog.

Harde en meedogenloze allegorie dus op de burgeroorlog, meesterlijk naar en smerig, alleen zeer sneu voor de talloze konijnen en andere levende diertjes die ten behoeve van deze film op nare wijze de dood vonden. En uiteraard krijg je bij het zien van de beelden dat rotgevoel wat de regie zocht. Voor deze ene keer zal ik de film niet puur op het dierenleed afrekenen en hou ik de waardering op 2,5* (het gemiddelde van 5* voor het filmische en 0* voor het dierenleed). Meesterlijk smerig.

Goede gevangenisfilm, wat mij betreft een van de beste, over een opstand waarbij een nieuwe bewaker per ongeluk tussen de gevangenen terecht komt. De film sleepte 8 Goya's binnen. Het kent een goede spanningsopbouw, een vrij hoog tempo, en prima acteerprestaties, o.a. van Luis Tosar ('Malamadre') in wat mij betreft misschien wel zijn beste rol. Het werd opgenomen in de oude gevangenis van Zamora, die uit de tijd van Franco stamt. Dit maakt het authentiek en zo'n qua architectuur mooie gevangenis levert ook hele fraaie beelden en sfeer op.

De geloofwaardigheid kon op sommige momenten wel beter, o.a. het verhaal rondom de ETA-gevangenen komt niet helemaal goed uit de verf, maar het blijft ondanks deze en andere schoonheidsfoutjes een hele sterke gevangenisfilm die toch behoorlijk realistisch over weet te komen. Vooral het hele opstandgebeuren, waar de hele film uiteindelijk om draait, komt erg overtuigend over.

Celos, oftewel Jaloezie is best een aardige film eigenlijk, Aranda probeert hier een 'echte' film af te leveren en eerlijk gezegd gaat hem dat (tegen verwachting in) best goed af. De film heeft sfeer, cinematografie en acceptabel acteerwerk, met een aardige bijrol voor Luis Tosar. Af en toe laat Aranda zich wel kennen met zijn obsessie voor seks, al valt het in deze film nog wel mee en is de seks niet overheersend of storend. Lang niet alles is vlekkeloos, maar dit is misschien wel een van zijn betere werken.

De film gaat over een vrachtwagenchauffeur die jaloers wordt op zijn vrouw en achter haar ex aan probeert te gaan, iets wat redelijk makkelijk voor hem is aangezien hij als chauffeur het hele land af kan reizen. Het begint allemaal vrij mysterieus en de film toont zowel zijn kijk op de zaak als die van zijn vrouw, die niet al teveel kwijt wil over haar verzwegen ex. Daarom begint hij uit jaloezie een zoektocht naar die mysterieuze ex.

Ik twijfel over mijn stem. Een andere regisseur had met het concept jaloezie zo een film van 4* uit kunnen halen, veel scènes zijn zeker een 3,5* waard, maar de laatste minuut (die men zo had kunnen wegknippen) weet de film voor mij wel te verpesten. Aangezien ik de enige ben die nog hierop heeft gestemd zal ik voor die ene minuut geen aftrekpunten in rekening brengen en hou ik het op 3*.

In ieder geval is deze beslist kijkbaar en het script is best aardig, iets wat ik niet van al zijn films kan zeggen.

Deze film stond bij mij werkelijk al jaren in de planning, en nu eindelijk dan gezien. Verbaast me eigenlijk dat het relatief gezien weinig stemmen heeft, dit is toch wel een van de grote films uit Brazilië en verplichte kost voor elke filmliefhebber.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht cliché: vrouw helpt jongetje om zijn vader te vinden, maar er gaat veel meer schuil. Het biedt ons een kijkje in het alledaagse Brazilië van een groot deel van de bevolking en dat eigenlijk nooit wordt verfilmd. Geen ghetto's, geen bendes, maar een gepensioneerde en verbitterde lerares die om rond te komen haar dagen op het centraal station doorbrengt met het schrijven van brieven voor analfabeten, er niet voor schuwt om mensen op te lichten, en geen kans om aan geld te komen voorbij laat gaan.

Op een dag raakt ze opgescheept met een straatjongetje waarmee een wederzijdse haat-liefdeverhouding ontstaat, ze willen elkaar niet maar hebben elkaar nodig. Hij heeft haar nodig om zijn vader te vinden, zij heeft hem nodig om haar knagende geweten te sussen. Samen trekken ze door het land en aan hun hand laat de film ons het binnenland van Brazilië zien. Kleine verlaten dorpjes waar de bus niet elke dag komt, een straatarme bevolking die zich vastklampt aan religie en alle hoop daarop vestigt, en een noodgedwongen zelfredzaamheid die de samenleving verhard.

Het acteerwerk is uitstekend, Fernanda Montenegro speelt meesterlijk en werd o.a. voor de Oscar genomineerd, maar Gwyneth Paltrow (Shakespeare in Love) ging ermee vandoor. De film kreeg een lading nominaties, o.a. in Berlijn, San Sebastián, Sundance en Frankrijk. Het jongetje, een schoenpoetser die door de regisseur "ontdekt" werd toen hij bedelend op hem afkwam, draagt ook bij aan het realisme uit deze film.

Een film die je niet koud laat en die je niet snel vergeet. 4*

Stevig naar filmpje. Vanaf de eerste minuut hakken de beelden er goed in. De film volgt een psychopaat die met zijn taxi nietsvermoedende vrouwen ontvoert en vermoordt. Zo ontvoert hij een moeder met haar kind, hij besluit om de jongen te laten leven en hem eenmaal volwassen in zijn voetsporen te laten treden. De film valt met de ontvoeringen wel teveel in herhaling, alleen de psychologische verhouding tussen de jongen en de ontvoerder ontstijgt dat. Het plichtmatige plottwisteinde vond ik overbodig en lijkt wat misplaatst. Vooral geschikt voor horrorliefhebbers. 3*.

Vanwege het thema een interessante TV-film. Je zou het als een fictieve documentaire kunnen zien die een licht werpt op de ramp met de Challenger en de achtergronden ervan. De film kijkt weg als een echte TV-film, geen spannend popcornvermaak dus, maar ik moet zeggen dat ik veel wijs ben geworden over dat ongeluk, veel meer dan wat ik destijds als 12-jarig jochie uit het nieuws had opgepikt. Het subplotje over de ziekte van de hoofdpersoon, ook al zou het waargebeurd kunnen zijn, had van mij niet gehoeven. 3*

In deze film had ik best veel zin maar gezien de wat kille ontvangst heb ik maar op het huren van de DVD gewacht. Het uitgangspunt van de film (politierobots en artificial intelligence) is zeker niet nieuw, maar wel interessant. Jammer genoeg doet de film daar verder niet veel mee. Het gaat toch vooral over een stel stoere bad guys met hun pistooltjes, waardoor de film neerkomt op veel actie, veel geweld en veel plotgaten. Erg clichématig.

Sommige scènes waren zelfs voor een scifi-film een te ver van mijn bed-show, zoals het in bed voorlezen aan Chappie, of hoe de ontvoerde 'maker' de dag erop doodleuk teruggaat naar de ontvoerders om met ze samen te werken. Acteerwerk is niet best, nog steeds blijkt het in een band spelen of in een film spelen toch iets heel anders te zijn. Visueel was het verder wel aardig. 2 magere sterretjes van mijn kant.

Dit is toch wel een echte kinderfilm vond ik, als volwassene kon ik maar niet in het verhaal komen, en dat terwijl ik zo af en toe ook wel van een leuke jeugdfilm kan genieten. Het wordt allemaal net te kinderlijk gebracht, te voorspelbaar en ook de muziek wist me niet te overtuigen. Toch 2* omdat het voor kinderen vast meer genietbaar is, maar ik vond dit wel erg mager. Een van Burton's minste.

Aardig filmpje om een keer gezien te hebben. Ik had gisteren geen zin in een lange film en kwam deze dus in aanmerking. De film is te bekijken op het internet, heb de Nyman-versie bekeken en al heel snel het (overbodige, zelfs storende) geluid uitgezet, vond in ieder geval in het begin de muziek totaal niet passen bij de film dus leek me dat de beste optie. Prima uitdaging voor een componist om in zijn vrije tijd een leuk deuntje voor deze film in elkaar te zetten, die wél aansluit bij beelden, tempo en -wisselingen, zo moeilijk kan het ook niet zijn (voor een componist).

Deze film heet tegenwoordig inderdaad "documentaire", geen idee of ze destijds in Rusland al bestonden of dat deze daar de allereerste in zijn soort is. Het begint met een hoog tempo, zo snel dat ik maar de pauzetoets heb gebruikt (en zonder het geluid kan dat ook prima), ik wou de beelden uit 1929 iets langer dan 1 seconde aanschouwen. Het tempo van de film was te hoog om alles goed tot uiting te laten komen, maar zo kan het dus ook. Die reis terug in de tijd is (tegenwoordig) het beste wat de film te bieden heeft. De film heeft het leven van alledag uit 1929 vastgelegd. Jammer dat de videocamera pas eind 19de eeuw werd uitgevonden, het is toch geweldig om op deze manier een kijkje in het verleden te werpen. Daarnaast gaat de film zelf ook over het filmen (een soort 'making of' van deze film zit er doorheen verwerkt) en alles eromheen.

Uiteraard is ook het geëxperimenteer, 'special effects', camerastandpunten, etc. te waarderen, al helemaal voor die tijd, en het weet zelfs nu nog steeds indruk te wekken, al zijn inmiddels die truukjes al duizenden keren vertoond. Ook de montage is opmerkelijk, met misschien wel de voorloper van flash backs en flash forwards. In La Double Vie de Véronique (1991) wordt bijvoorbeeld ook met lensen (en kleur) geëxperimenteerd, maar dat wist me totaal niet te boeien, daar zat niets vernieuwends in. Was die film 20 jaar ouder geweest dan was het (qua kleur) misschien wel vernieuwend geweest (maar ook dan verder nog steeds niets bijzonders). Deze film daarentegen is wel vernieuwend voor zijn tijd.

Mooie originele titel trouwens (en vreselijke vertaling). 3,5*

Een kleine film die gemengde gevoelens achterlaat. Ondanks de goede bedoelingen is het als film minder sterk. Het blijft te eentonig hangen rondom de jongen, buiten de hoofdrolspelers om is het acteerwerk maar matig, en bevat soms scenes die bijna documentaireachtig overkomen. Het verhaal wordt ook bij de kijker met de paplepel ingegoten, ruimte voor interpretatie heeft de kijker niet. Juist van dit soort films zou verwacht mogen worden dat de kijkers niet hun verstand op nul zetten, maar dit is toch een film die je gewoon over je heen moet laten komen, en dat wordt op den duur een beetje vermoeiend.

Het is gebaseerd op het boek Nati due volte (Giuseppe Pontiggia, 2000) en dat is weer gebaseerd op het leven van de zoon van de schrijver. Het vertelt het verhaal van een gehandicapte jongen wiens onvolwassen vader bij de geboorte zijn verantwoordelijkheid uit de weg gaat. Vijftien jaar later komt hij weer in contact met zijn kind.

Ik had het graag een hoger cijfer gegeven, maar kom niet verder dan 2.5 a 3 sterren. Wel opvallend dat de film op IMDb flink hoger scoort dan hier.

Niet het meest leuke begin wat ik ooit heb gezien, maar na een minuut of 20, wanneer de vliegende haan Rocky zijn intrede doet, krijgt het verhaal eindelijk vorm en wist het ook mijn interesse te wekken. Qua stop-motion klei-animatie technisch wel aardig, al had ik graag wat mooiere figuren gezien. Dankzij het (uiteindelijk) onderhoudende verhaal toch nog een 3,5*. Wel leuk om een keer gezien te hebben, en het verveelt dus niet.

Aardige film. Men heeft hier voor een animatie gekozen, maar het had net zo goed een gewone dramafilm kunnen zijn geweest. De animatiestijl is eenvoudig en ingetogen. Er heerst een fijne Cubaanse sfeertje en de muziek past daar prima bij. Mooi en ontspannen romantisch drama. 3,5*

Prima TV-film. Het begint heel erg doorsnee, lijkt een beetje op het typische moeder-(stief)dochter-TV-relatiedrama, maar weet toch wel dat niveau behoorlijk te ontstijgen. Ook is het veel minder voorspelbaar dan je aanvankelijk zou denken. Het verhaal kan steeds meer kanten/genres op, en daarmee weet het de aandacht vast te houden. Wie de plotomschrijving aanspreekt moet de film zeker niet uit de weg gaan. Thriller is wel een groot woord voor deze film, zoals hier wel vaker is gezegd, dit is toch meer een drama met (o.a.) thriller-elementen.

Van een TV-film heb ik nooit hoge verwachtingen, maar deze was een positieve verrassing. Moet zeggen dat ik daarvoor wel een andere TV-film heb gezien ( Stepdaughter (2015) ), en dat was een om snel te vergeten. In tegenstelling tot die film is Child of Mine géén dertien in een dozijnverhaal. Richting 3,5*

Door de hoge waardering op IMDb (7/10) trok het mijn aandacht, maar de waardering op MM geeft een beter beeld van deze driedelige miniserie. Ik heb het ook in drie delen gezien. Het is een boekverfilming waar Stanley Kubrick niet aan durfde te beginnen, maar TV-zender Syfy durft dat uiteraard wel aan.

Deze miniserie gaat over aliens die naar de aarde komen en vreedzaam de macht overnemen. Ik heb het boek niet gelezen maar dat schijnt vele malen beter te zijn, de filosofie uit het boek schijnt in de serie niet fatsoenlijk te zijn overgebracht en dat wil ik best geloven. Bovendien schijnen belangrijke stukken uit het boek te zijn vervangen door het verlangen van een van de hoofdrolspelers naar zijn overleden vrouw, een subplot die nogal wat tijd inneemt. Het is een scifi-film met als uitgangspunten idealen (vrede, voedsel voor iedereen) en geloof/religie. Heel dunnetjes valt de filosofische onderlaag wat er in had kunnen zitten te herkennen, met vragen als "hebben aliens die ons komen helpen wel goede bedoelingen?". Een mix tussen sciencefiction, religie, filosofie en idealen, de interesse van Kubrick snap ik wel.

De Syfy-verfilming is een voor TV-normen ondermaatse film geworden waarvan de kwaliteit in een woord valt samen te vatten: goedkoop. De cinematografie is afwezig, wat helaas niet gezegd kan worden van de storende soundtrack die bestaat uit onheilspellende lage tonen die gaan irriteren lang voor de 244 minuten voorbij zijn. Film en dialogen zijn simpel en sloom, als je even 10 minuten wat anders gaat doen mis je niets.

Maar na deel 1 wilde ik toch wel weten hoe het verder ging. In deel 1 moet je je door clichés heenworstelen en krijg je wel een goed beeld van de film. De andere twee delen zijn weliswaar van een iets andere toon, maar kwalitatief gelijkwaardig. Wie deel 1 afkijkt kan vervolgens heel makkelijk besluiten of 'ie wel of niet de andere twee delen wil afkijken.

Jammer dat Kubrick het niet heeft aangedurfd, alhoewel jammer... in plaats van Childhood's End te verfilmen maakte hij 2001: A Space Odyssey (1968). Kubrick's versie van deze film had het dus zomaar tot een klassieker kunnen schoppen. De variant van Syfy krijgt 2* van mij. Het is een verhaal waar een sterke film in kan zitten, hopelijk probeert een andere regisseur hier wel een topper mee te maken.

Deze cultklassieker is me wat tegengevallen. Allereerst kun je gerust zeggen dat deze behoorlijk is afgekeken van Who Would Kill a Child? (1976), een film die het stukken beter doet. In The Children of the Corn zijn de kinderen niet creepy, ze gedragen zich als kinderen die moorden, maar kletsen teveel om echt eng te worden, het acteerwerk weet ook niet te overtuigen, en ook dat helpt zeker niet. Dat doet die andere film dus wel stukken beter. Vreemd eigenlijk dat die titel hier niet eerder is genoemd.

Ik mis hier de sfeer, het mysterieuze en het creepy van Who Would Kill a Child?, waardoor er van Children of the Corn niet veel meer overblijft dan een matig B-filmpje. Wel een waarschuwing mocht iemand Who Would Kill a Child? willen zien, want die begint met schokkende echte beelden (als aanklacht tegen het geweld wat kinderen in het echt wordt aangedaan), dus de tere zieltjes kunnen de intro van enkele minuten beter doorspoelen. 2* voor Children of the Corn.

Redelijke horror, maar nogal eenvoudig uitgewerkt. Het meest positieve vond ik het acteerwerk van de kinderen, die kwamen op momenten echt creepy over. Minder vond ik de steeds gezochte schrikeffectjes met bijpassende volumeverhoging en al, dat truukje is veel te vaak uitgehaald en werkte hier ook niet echt. De film leent zich eigenlijk uitstekend voor om zich ook gedurende een nacht af te spelen alleen gebeurt dat jammer genoeg niet. Zoiets had in dit geval juist aan de spanning en het enge kunnen bijdragen.

Zeker geen perfecte film, maar met zijn korte duur is het toch een aardig tussendoortje geworden voor de horrorliefhebbers. 2,5* Deed me erg denken aan de klassieker ¿Quién Puede Matar a un Niño | Who Would Kill a Child? (1976)

Geslaagde actiekomedie als aardig verstand op nul-vermaak. Met de serie heeft het weinig te maken, soms lijkt het meer op de zoveelste Police Academy, maar ditmaal op tweewielers.

De monotone seksgrappen bevielen goed, bij de bedenkers wel te verstaan, want die kunnen er duidelijk niet over ophouden. Heel veel seksuele ontwikkeling hebben ze kennelijk niet doorgemaakt gezien hun beperkte repertoire. Voor de kijker wordt zoveel herhaling van steeds dezelfde flauwe onvolwassen grappen op den duur saai.

Michael Peña is uitstekend gecast en zet een keurige Ponch neer, vrij trouw aan de originele serie. Dat kan echter niet gezegd worden van Dax Shepard als Jon Baker, wiens personage kennelijk hier een grappige loser moet voorstellen. 2*

Vanwege de grappige titel bekeken, wel met lage verwachtingen. Dat was wel de juiste aanpak want de film is niet heel bijzonder. In een shopping mall worden na sluitingstijd robots ingezet als bewakers, door blikseminslag krijgen die een eigen willetje, en die komt neer op het uitroeien van iedereen die ze tegenkomen, nachtelijke schoonsmakers, bewakers en een groepje vrienden die daar stiekem gaan rondhangen zijn hun leven dus niet zeker. Het is een aardige eighties B-slasher, al komen de robots aan chopping niet echt toe. De kills zijn wel grappig maar voor deze tijd wel wat braafjes en ontstijgen het B-niveau niet. Aardig als tussendoortje. 2*

Mooie film, maar zonder echte uitschieters (op de liedjes na, die ongetwijfeld en vooral voor Fransen een toegevoegde waarde hebben). De film blijft redelijk braaf en de meeste personages zijn oppervlakkig en niet echt uitgewerkt, met name de kinderen en ook hun onderlinge relaties blijven redelijk oppervlakkig. Zeker als je deze film vergelijkt met andere films met een soortgelijk thema, zoals Entre les Murs (2008) en To Sir, with Love (1967). De directeur vond ik juist overdreven, hij heeft duidelijk de rol van een karikatuur die in mijn ogen uit de toon valt ten opzichte van de rest.

Aardig om te zien, maar te braaf (m.u.v. de directeur) en te gewoontjes.

Een mix tussen kerstfilm, drama en familiefilm. Het vertelt het verhaal over een getraumatiseerd meisje dat door een pleeggezin wordt opgevangen en aan een konijntje gehecht raakt. Een buurvrouw die dieren verzorgt helpt haar een handje.

De film bevat typische clichés uit kerstfilms, heeft niet al te veel diepgang, maar is toch wel goed uitgewerkt. Wel ontbreekt de gebruikelijke humoristische noot uit dit soort films, dit blijft toch 100% drama.

De moeilijkste rol is weggelegd voor het kleine meisje, die het merendeel van de tijd een in zichzelf gekeerd kind moet spelen die niet praat en nooit glimlacht.

De titel, vooral de Nederlandse, vind ik erg matig gekozen. In andere landen heet deze film 'Een huis voor Julia', wat beter de lading dekt dan 'Flappie, het kerstkonijn'...

Een vrolijke en korte vertelling van het A Christmas Carol-verhaal, het staat in schril contrast met de serieuzere Scrooge (1951) die ik onlangs zag. Nu begrijp ik ook waarom die versie op IMDb niet als familiefilm staat geregistreerd en deze wel. Hoewel Scrooge de betere film is, is deze gezien vanuit de vrolijkere insteek (met de overacting die daar wel bij past) ook heel aardig en meer geschikt voor een jeugdig publiek. Ruim 3*.

Bovengemiddelde en een van de betere versies van A Christmas Carol. Prima sfeer dankzij beeld en geluid, en een mooie acteerprestatie van Scott als Scrooge. In mijn geheugen staat een betere versie gegrift, die ik als kind gezien heb. Ik dacht dat deze het wellicht was, maar deze is toch anders dus zal ik verder zoeken.

Qua verhaal, sfeer en acteerwerk zit het bij deze versie wel goed, deze behoort wat mij betreft tot de betere maar is net iets minder dan die uit 1984. Vooral Patrick Stewart speelt de rol van Scrooge sterk. Alleen de special effects zijn duidelijk ondermaats. Richting 3,5*

Goedbedoelde musical die echter niet kan voorkomen dat je constant het gevoel hebt dat je naar een theatermusical zit te kijken. Het gebruik van decors en make-up is heel zichtbaar, en de nadruk ligt toch vooral op het spektakel van de musicale nummers waardoor het soms meer op een show dan op een film lijkt. Wellicht nog aardig als introductie van het A Christmas Carol-verhaal om daarna de vele betere verfilmingen te bekijken die er bestaan, zoals die uit 1951, 1970, 1984 en 1999. 2,5*

Dit is zeker niet de beste verfilming van dit verhaal. De toegepaste techniek lijkt me geweldig om games realistischer te maken, maar bij films vind ik het toch wel een flop, zeker zoals het hier is toegepast. Het is geen film, het is geen animatie, maar een vreemde combinatie van beiden. En als je deze techniek toch gebruikt doe het dan goed. Vooral de eerste geest (die van zijn zakenpartner) zag er erg slecht uit.

Hoe dan ook vind ik dat deze versie niets te bieden heeft wat andere eerdere versies niet hadden. De humor is kinderlijk, maar deze film is te donker voor kinderen, en het luchtige van andere varianten voor alle leeftijden ontbreekt. Ook het ontroerende komt niet over. Het ontroerende, de hartverwarmende kerstsfeer, en het moraal zijn juist de belangrijkste ingredienten van het verhaal van Dickens, en geen enkele komt duidelijk over.

Matig, zielloos.

Aardige animatie van het voor de meesten bekende verhaal. In deze versie worden twee muisjes als bijrol aan het verhaal toegevoegd, dat was aan het begin even wennen. Ook wordt het verhaal met een voor mijn gevoel te gehaast tempo verteld, de film had best langer dan 80 minuten mogen duren. De snelheid gaat ten koste van de filmbeleving, zeker in dit verhaal horen af en toe rustige scenes tussen te zitten, en dat ontbreekt hier.

De stijl van de animatie is Japans, de regisseur heeft duidelijk zijn stempel gedrukt. Het is bijzonder om dit verhaal in die stijl te zien. De animaties zijn van prima kwaliteit, met fraai uitgewerkte achtergronden. Ook sluit de muziek uitstekend aan bij de animaties, wat de sfeer ten goede komt.

Al met al is het een prima (Japanse) animatiefilm, geen meesterwerk, maar vooral véél te kort.

Leuke en frisse kerst-familiefilm, altijd welkom zo'n luchtig tussendoortje. Hoewel het hoofdverhaal al duizend keer is verfilmd ademt het dankzij de kleine details toch wel frisheid. Het blijft natuurlijk een familiefilm, Kurt Russel speelt goed, de jonge cast overtuigt iets minder, zoals in de meeste TV-films voor de jeugd. Fijne kerstfilm. 3,5*