Opinions

Prima kinderfilm, niets mis mee. Enerzijds bevat het het "kind moet de kerst redden"-cliché, anderzijds wordt het heel origineel gebracht door dit verhaal in een middeleeuwse setting met elfen en draken te laten afspelen. Van acteerprestaties e.d. moet je wellicht niet veel verwachten, al doen de kids zeker wel hun best, maar ook voor meekijkende volwassenen is deze prima te doen. Een film die zijn (jonge) publiek serieus neemt, en dat is tegenwoordig toch wel een verademing in dit genre. Ruim 3*.

Vreselijk. TV-film met een niveau wat lager ligt dan schooltoneelstukjes. Ik kan het niet eens amateuristisch noemen want dat niveau wordt nergens gehaald. Het gaat nauwelijks over kerst, het zijn meer dat de symbolen ervan erin voorkomen, kerstman, kadeautjes, kerstboom, e.d. Verder een opeenstapeling van clichés en open deuren. Moraal van het verhaal: wie niet materialistisch is krijgt veel cadeau's. Tijdverspilling. 1*

Zoetsappige romantische kerstfilm gemaakt voor de televisie. Zolang je dat maar weet en daar ook zin in hebt is deze verder prima te doen, anders moet je er niet aan beginnen. Het verhaal is cliché en voorspelbaar maar best leuk en ook het acteerwerk is prima. Het gaat over een vrouw en een man die bij de post werken en op elkaar verliefd worden, zij beantwoordt de brieven van kinderen aan de kerstman, en hij werkt als postbode. 3*

Fraaie kerstdrama dat vermoed ik onvoldoende rekening heeft gehouden met de vraag voor welk publiek het eigenlijk bedoeld is. De gebeurtenissen (twee sterfgevallen) zijn namelijk te dramatisch voor de typische kinderfilm, terwijl uit het acteerwerk van de volwassenen duidelijk blijkt dat we wel met een kinderfilm te maken hebben.

Het speelt zich denk ik eind 19de eeuw af, in een klein weeshuis dat met veel liefde door een vrouw in stand wordt gehouden. Maar wanneer een griepepidemie toeslaat en de nodige slachtoffers maakt betekent dit het einde van het weeshuis en worden de kinderen gescheiden, de hoofdpersoon komt daarna terecht in een weeshuis die door een strenge en verbitterde directeur wordt geleid.

Op zich een prima weeshuiskerstdrama voor kinderen, zolang men maar weet dat ziekte en dood in de film een rol speelt. Kleine 3,5*.

Hier kon ik niet zoveel mee. Erg Amerikaanse kerstfilm van de regisseur van Porky's over een jongetje die een luchtbuks wil met kerst. De alom aanwezige voice-over was best irritant en de humor was ook niet mijn ding, terwijl als komedie daar waarschijnlijk de kracht moet liggen. Ook de personages waren niet bepaald sympathiek en het verhaal was over het algemeen flauw en langdradig. 1,5*

Van de makers van The Muppet Show komt deze muppet-kinderfilm, een soort van voorloper op Toy Story, die gaat over het kerstkadeautje van vorig jaar die zijn positie als lievelingsspeelgoed dit jaar dreigt te verliezen omdat onder de kerstboom weer een pakketje ligt. Vooral voor kinderen bedoeld (die ondertiteling kunnen lezen). De liedjes en het moraal zijn leuk, vandaar nipt 3,5*.

Kerstfilm met nogal gechargeerde situaties. Een welvarend gezin geeft alles uit en gedraagt zich verwend, tot de man van het huis zijn werk verliest. Alles slaat direct om en terwijl de verwende kinderen nog klagen over hun kapotte mobieltjes en hun college-fund komen ze op straat te staan. Maar dan draait hun lot uiteraard weer volledig en vinden ze het kerstgevoel, rijkdom, nederigheid, enz... Maar niet voordat de enige donkergekleurde acteur in de film hen wegens wanbetaling uit hun hotel smijt (ik moest gelijk denken aan de ophef in Hollywood over de rollen van donkere acteurs). Alleen de jongste telg van de familie en de vriendin van de oudste dochter acteren natuurlijk en overtuigend, de anderen stellen teleur. Een flinterdunne 2*.

Voor een Spaanse film met Luis Tosar voelt deze nogal mager aan, mijlenver verwijderd van films als Celda 211 (2009). Het is een (matige) commerciële productie met veel clichés en open deuren. De Argentijnse achtergrond van de overvallers is eerder irritant dan dat het iets toevoegt, de Argentijnen worden als enorme stereotypen neergezet. Het verhaal klonk goed, en als de film je weet te grijpen is het wellicht aardig, maar in mijn geval kwam de spanning niet eens van de grond, het oogde allemaal vreselijk nep. 2*.

Braaf. Deze film is de titel en het sprookje trouw. In die zin is het dus de zoveelste versie van het bekende verhaal, zonder dat er ergens een draai aan wordt gegeven. De film voldoet als zodanig maar heeft niets nieuws te bieden. Inderdaad zoals hier vaker is aangegeven is (helaas) dit geen Maleficent (2014), de inventiviteit, originaliteit, uitwerking van de personages, en de emotie uit die film ontbreekt hier.

De beelden zijn fraai en voldoen aan de eigentijdse mogelijkheden, het acteerwerk is verder ook correct, maar dat is niet genoeg om deze film boven andere Cinderella-versies te laten uitstijgen. Iets te doorsnee voor mijn smaak, maar prima als een van de vele versies, al is het vast niet de beste. 3*

Het lage gemiddelde doet deze film geen recht. Het is geen film voor heavy users van sociale netwerken want met die netwerken rekent deze film genadeloos af. Het kan wellicht ook wat belerend en oubollig over komen omdat het de gevaren van die netwerken blootlegt, maar dat is juist de kracht.

Hoewel het zeker geen perfecte film is geef ik het vanwege het verhaal en het correcte acteerwerk wel een kleine 4*. Het einde is wel wat simpel en misplaatst (flauw, makkelijk en onterecht om even de eigenaren als boosdoeners aan te wijzen terwijl de gebruikers/samenleving juist de schuldige zijn door zo ver mee te gaan in het ontnemen van de privacy van anderen, en van zichzelf maar dat laatste nemen ze, zoals wij allemaal, voor lief) en de rol van de oorspronkelijke oprichter van "The Circle" hangt er ook een beetje bij.

In hoeverre het beeld wat geschetst wordt fictie is en zal blijven is maar de vraag. In feite is het o.a. een soort van cyberbullying in het groot, en niets wat de film toont zou nu in kleiner verband geen werkelijkheid kunnen zijn of worden. Het opgeven van privacy op internet wat we tegenwoordig allemaal zo gemakkelijk (en meestal onvrijwillig) doen, brengt gevaren met zich mee. Deze film zet in feite die lijn door.

Leuke film. Het circus leek me hét onderwerp bij uitstek voor een film van Chaplin. Misschien was die verwachting wat te hoog, want hoewel The Circus een leuke film is, stelt het script een beetje teleur. De nadruk hier ligt meer op de grappige scènes die zich in het circus afspelen dan op een krachtig verhaal. In die zin vond ik deze film een stuk minder diepgang hebben dan zijn andere films. Het is vooral een kijkje op het circusleven met een dikke laag luchtige humor. Drama is er ook, en eigenlijk is die best heftig (vader die dochter slaat, haar niet te eten geeft...), maar dat brengt weinig emotie over. De film gaat veel te snel over het drama heen waardoor het niet echt in de film kan aarden. Ook de romance ging op een gegeven moment (richting het einde) met sneltreinvaart aan mij voorbij.

De grappige circusscènes maken veel goed, al zijn ze misschien op een enkele uitzondering na weinig origineel. Niet zo sterk als ik hoopte, maar leuk genoeg voor 3,5*

Wellicht aardig om een keer gezien te hebben, al heb ik eerlijk gezegd niet de indruk dat ik anders iets gemist zou hebben. Gelukkig maar dat de veel te lange intro na zo'n 20 minuten was afgelopen, begon bang te worden dat heel de film zo zou zijn. Dat had dus veel korter gekund.

Wat daarna volgt is (net als de intro) een biopic over een krantenmagnaat dat helaas ook wel behoorlijk wat langdradige stukken kent. De film schijnt cinematografisch heel origineel en sterk te zijn, eerlijk gezegd heb ik daar weinig van gemerkt. En bestaan oudere films die daarin beter slagen volgens mij, denk bijvoorbeeld aan Chelovek s Kino-Apparatom (1929) (ook geen cinematografisch juweeltje, maar het oogt frisser dan deze uit 1941). Wellicht dat de film destijds vernieuwend is geweest, perfect is het bij lange na niet.

De film schijnt destijds het aan de kassa ook niet zo goed gedaan te hebben, het kreeg 9 Oscar-nominaties maar won alleen die voor het script (en zelfs dat ontgaat me, het script is vrij saai en eentonig).

Kortom, een tegenvaller. Citizen Kane is voor mij een film geworden die het imago die het tegenwoordig heeft niet kan waarmaken. 2,5*

Aardige film. Zelf vond ik Sunrise toch wel beter. In deze film wordt er opnieuw prima geacteerd, alleen het verhaal sprak me in vergelijking met die andere film minder aan. Deze is vrij rechttoe rechtaan, en inmiddels ook een beetje ouderwets/cliché (vrouw is serveerster en trouwt "rijke" man). Een twist in het verhaal had het (voor mij) wel goed gedaan. Er wordt goed geacteerd, enige uitzondering vond ik de vader, en niet zozeer vanwege zijn acteerwerk maar omdat die personage in de film nogal dik wordt aangezet. De gedachte achter de film en het verband met de titel "Our Daily Bread" is wel goed bedacht en zit goed in elkaar.

Ook erg fijn dat je tot het laatst het einde niet ziet aankomen, het kan steeds alle kanten opgaan. Soms verwachtte ik een zoetsappig einde, en dan weer een ontknoping waar het helemaal mis gaat. Ruim 3*.

Wonderschone en tijdloze film. Ik dacht dat geen andere Chaplin het niveau van The Great dictator kon benaderen, maar deze doet dat wel en overstijgt het misschien zelfs. De film vangt aan met een heerlijke komische beginscène die de lat meteen hoog legt voor de rest van de film. Gewaagd. Maar de kracht van de film zit in de combinatie tussen de humor en het drama.

De ontmoeting met de bloemenverkoopster, met name het moment dat Chaplin merkt dat het meisje blind is, maakt veel indruk en is zowel door hem als door haar subliem geacteerd. En dat geldt ook voor de slotscène, waar het meisje eerst moet lachen om de armoedzaaier die ze voor zich ziet, totdat ze zijn hand vasthoudt, pas op dat moment 'ziet' ze echt wie ze voor zich heeft en volgt het laatste dialoog:

- "Can you see now?"
- "Yes, I can see now."

De mimiek van Virginia Cherrill nadert in die twee scènes de perfectie en werpt bijna een schaduw over de acteerprestatie van Chaplin. Als Chaplin in het zwartwit en zonder geluid dit soort films kon afleveren doet het je afvragen wat hij voor ons vandaag zou kunnen hebben gemaakt.

Cinema pur sang. Ruim 4,5*, met kans op verhoging naar 5*

Veelgeprezen film in diverse festivals waardoor de verwachtingen vanzelf hoog waren. Helaas voldeed het in mijn geval veel minder. De film begint ontzettend sloom en het duurt een uur voor de humor zeer bescheiden doorkomt, komedie is een groot woord. Het is vooral een ingetogen drama over het terugkeren naar een klein afgelegen geboortedorpje waar alle jongeren die het konden heel snel de koffers hebben gepakt, zoals de hoofdrolspeler. De film speelt met de kenmerken van zulke (Spaanse/Latijnsamerikaanse) verlaten dorpjes waar nooit iets gebeurt en iedereen alles van elkaar denkt te weten. De hoofdrolspeler wordt als held onthaald en wordt het gesprek van de dag. Na vele lofuitingen komen ook minder leuke ervaringen voorbij als blijkt dat de inwoners elk een eigen agenda hebben en ook mindere herinneringen worden opgehaald, zoals over een oude jeugdliefde die nu met een ander is getrouwd. Qua vaart is de film vergelijkbaar met zulke dorpjes, de tijd lijkt stil te staan, van de kijker wordt dus wel geduld verwacht. Wat het goed doet is hoe realistisch zo'n klein afgelegen dorp en diens inwoners worden neergezet, waar elke vreemdeling voor de inwoners een nieuw tijdsverdrijf lijkt waardoor het voor de bezoeker, zoals in dit geval, een ware hel kan worden. 3*

The Cloverfield Paradox, het woord Cloverfield kon men gerust weglaten of door elk ander willekeurige filmtitel vervangen maar dan zakt de waardering voor deze film helemaal in elkaar. Dit is immers een 'Cloverfield', maar niet heus. Net als in het vorige deel lijkt de naam Cloverfield alleen voor commerciële doeleinden te worden gebruikt, al is het grote verschil wel dat in tegenstelling tot deze 10 Cloverfield Lane enige kwaliteit te bieden heeft. Paradox is een TV-scififilm geworden van de bedenkelijke Netflixfilmkwaliteit.

Het eerste uur verloopt rommelig, zonder richting en chaotisch. Na veel jatwerk van goede ingrediënten uit goede films (wat niet per definitie een goede film oplevert) krijgt de film eindelijk na dat eerste uur meer een eigen smoel, dan is het nog wel te doen maar het slechte begin weegt zwaar. De film lijkt meer gemaakt om produktiedoelstellingen te halen (x films per maand) dan om een kwalitatief goede film neer te zetten. Wel leuk dat er zowel naar Cloverfield als naar 10 Cloverfield Lane een knipoog in zit maar daar houden de verbanden wel mee op. En als losstaand ruimtereisfilm vond ik die knipoog op het einde naar Cloverfield de film zelf ook geen goed doen. De weg naar het vervolg is in ieder geval wel ingeslagen: Cloverfield Godzilla. Jammer dat Daniel Brühl zich leent voor bordkartonnen personages in B-producties. Ruime 1,5* / kleine 2*.

Moeilijk te omschrijven film, tikkeltje contemplatief, niet voor een breed publiek bedoeld, soms kunstzinnig en abstract, en soms tekstueel geforceerd en onprettig expliciet. Filmisch, artistiek en visueel beslist interessant, tenminste als je het in de bioscoop ziet, op een klein scherm komt het cinematografische vrees ik niet even goed over. Enkele scènes zijn erg sterk. De minste aandacht is uitgegaan naar de inhoud en het realisme, jammer. Niet alle personages zijn even goed uitgewerkt. Het is wat mij betreft niet genoeg in balans om het meesterwerkje te zijn dat ik verwachtte gezien de vele lovende kritieken van de professionele filmcritici.

Visueel zat een meesterwerkje er wel in, en inhoudelijk ook als dit laatste evenveel aandacht had gekregen. Het onderwerp is daar heftig en spraakmakend genoeg voor, en hoewel de regisseur nota bene uit die potentie put heeft hij het er niet uit weten te halen, tot mijn grote verbazing choqueert hij liever met wat vergezocht geweld maar vooral met ongecensureerd taalgebruik dat bovendien onnodig herhaald wordt. Met dit onderwerp had de regisseur een juweeltje voor zich, jammer dat dit niet volledig tot hem door is gedrongen. Met iets minder pretenties en iets meer aandacht voor de inhoud was dit zeker een sterke film geweest. Een ruime 3*, al zal het vast hoger scoren bij wie vooral de cinematografie waardeert.

Een film over pesten, waarin de pester en zijn ouders, en de gepeste jongen en diens ouders worden gevolgd. Het blijft wel erg rechtlijnig, oppervlakkig en weinig origineel, meeleven lukte me niet echt.

Después de Lucía (2012) raakt ook dit onderwerp maar vond ik veel beter.

Een tragikomedie, met nadruk op de tragiek, die het moet hebben van het harde realistisch gebrachte verhaal, waarbij een oude man door zijn verlangen naar een brommobiel opeens beseft hoe zijn familie op zijn oude dag over hem is gaan denken, en waarbij ze zich duidelijk meer zorgen maken over de erfenis die hij moet nalaten dan over zijn welzijn en welbevinden, wat enkele vertederende en tegelijk schrijnende scenes oplevert. Kwalitatief valt er weinig op aan te merken, maar wie een echte komedie verwacht zal teleurgesteld worden. Een andere Spaanse film met een vergelijkbaar thema is Arrugas (2011), die film speelt zich af in een bejaardentehuis.

Qua uitwerking neemt, ondanks de korte duur, de regie duidelijk de tijd om het verhaal op te bouwen. Persoonlijk vond ik dat niet helemaal geslaagd waardoor ik het op een ruime 3* hou. Het laatste halfuur komt de film pas echt goed op gang. Het slot van de film werd gecensureerd, van het oorspronkelijke einde (waarin hij zijn familie zou vermoorden) is alleen een scene overgebleven waarin hij iets in het eten van zijn familie doet, zonder dat duidelijk wordt wat dat is.

Boeiende film waarin de eerste 15 minuten vrijwel niets gebeurt waardoor bij velen het geduld op de proef wordt gesteld. Ook het overdreven schokkende camerawerk kan dan wellicht enkelen uit de zaal jagen, zoals ook is gebeurd toen ik het bekeek.

De film is niet visueel of uitdrukkelijk, de gebeurtenissen worden vooral via dialogen overgebracht in plaats van dat ze zoals gebruikelijk getoond worden, waardoor het ook nog soms aan een toneelvoorstelling doet denken (daar leent dit verhaal zich uitstekend voor). Geen spectaculaire actie of scènes die van het beeld spatten dus, en voldoende redenen om deze film voor een flink deel van de maintreamkijkers af te laten vallen. Je zou het wat die aanpak betreft zelfs onder het kopje "experimentele films" kunnen scharen.

Wie daar geen problemen mee heeft staat een boeiende film te wachten die wetenschap en fantasie mengt. Meer dan thriller is dit een mix met psychologische, science fiction, en mystery-elementen, waarin de makers met feiten uit wetenschap en quantumfysica spelen.

Het verhaal draait rond een komeet die het doemscenario teweeg brengt waarin telefoon, internet en electriciteit uitvalt, en bovendien met de natuurwetten knoeit. In de film zien we hoe deze gebeurtenis een groep vrienden die dan aan het eten zijn beïnvloedt. Wat de kijker dan krijgt voorgeschoteld vormt een paradoxale puzzel die steeds in ontwikkeling is. Het mystery-element deed me in de verte denken aan de film Triangle (2009), al is dat verder wel een heel ander soort genre (horror).

Inhoudelijk worden helaas niet alle eindjes aan elkaar geknoopt, althans zo voelde het voor mij aan. Het is op den duur wel lastig te volgen wie wie is, en hoe het verhaal precies is verlopen. In die zin vraagt het eigenlijk om een tweede kijkbeurt.

Aanrader voor wie eens wat anders wil zien, en geen moeite heeft met films die niet alles op het scherm voorschotelen of waarbij je inbeeldingsvermogen en puzzelvaardigheden op de proef worden gesteld. Afrader voor het doorsnee Hollywoodpubliek.

Ruim 3,5*

Hele aardige meevaller. Wist niet wat ik hiervan moest verwachten maar het resultaat past wel in mijn straatje. Het kan omschreven worden als scifi-horror-thriller-drama. Qua stijl heeft het wat weg van films als Extinction (2015) en Maggie (2015) oftewel een 'rustige horror'.

Een meteoroloog moet een jaar doorbrengen op een verlaten en afgelegen klein rotseilandje die hij deelt met de vuurtorenwachter, een eigenzinnige teruggetrokken zonderling die niets van gezelschap moet hebben. De als fort ingerichte vuurtoren wordt voor de nieuwe meteoroloog verboden terrein waardoor hij zich in een hutje terug moet trekken.

Maar zodra de nacht aanbreekt blijkt het helemaal niet zo eenzaam te zijn op het eiland en wordt het duidelijk waarom de vuurtoren gefortificeerd is, snel moet hij noodgedwongen de hulp te zoeken van de vuurtorenwachter en zal hij met hem moeten zien samen te (over)leven.

Een film over samen in eenzaamheid zien te overleven, tegenovergestelde persoonlijkheden, driehoeksrelaties, en over het afweren van aanvallen van koudbloedige Cold Skins , oftewel 'waterzombies' (die uit de wereld van Avatar lijken te komen). Het eilandje zorgt voor fraaie natuurbeelden die deze auteursfilm compleet maken. 3,5*.

De film is onderhoudend, toont redelijk goede actiescenes en heeft een goed script, maar biedt niets wat we niet eerder gezien hebben. De dialogen zijn niet bepaald diepgaand (op enkele scenes na). Het begint sterk maar halverwege zit er een behoorlijk saai stukje in.

Het is een film waarbij je niet teveel moet nadenken, en ook niet jezelf moet afvragen of alles wel zo realistisch overkomt (het realisme heeft soms een niveau dat meer in een actiekomedie thuishoort dan in een actiethriller). Het verhaal deed me denken aan de film Léon, maar deze is bij lange na niet zo goed. Soms had de hoofdrolspeelster ook wel wat weg van Lara Croft.

Kortom, onderhoudende actie met een goede script, maar dat niet altijd even geloofwaardig overkomt. In ieder geval wel het zien waard, maar ga niet met hoge verwachtingen erop af.

Aardige film, die wel over een breed front wat tekortschiet. Enerzijds ontbreekt het aan filmische kwaliteit, de dialogen zijn amateuristisch, de soundtrack veel te bombastisch, een enkel misplaatst schrikeffect inbegrepen. Wat begint als een slap drama eindigt in een fraaie thriller, die het gebrek aan kwaliteit aan het begin echter niet kan wegpoetsen. Aan de acteurs ligt het niet, wel aan de scriptschrijvers, regie en vooral de amateuristische bedenkers van de dialogen die de indruk wekken dat ze door onervaren en weinig getalenteerde beginnelingen zijn geschreven.

Anderzijds schiet het ook qua verhaal tekort, het begin is slap maar dat kan op zich een keuze zijn, maar het verhaal blijft op verre afstand van de veel gruwelijkere werkelijkheid. Overigens kwamen de gebeurtenissen binnen het sectarische Colonia Dignidad pas in 2005 echt naar buiten. En die werkelijkheid gaat veel verder dan wat de film vertoont, kennelijk werd er met goedkeuring van Argentinië, de Duitse geheime dienst, het Duitse consulaat, en Chili binnen de kolonie gewerkt aan chemische massavernietigingswapens en waren er plannen om ze op de bevolking uit te testen, bijvoorbeeld door het vergiftigen van rivieren die als voorziening van drinkwater dienden. Ook schijnt het dat families van buiten de kolonies aangezet werden om hun kinderen af te staan, en die werden dan gemarteld en misbruikt, terwijl het naar buiten toe als een sociale organisatie werd vermomd die bijvoorbeeld de omliggende gemeenschappen van gezondheidszorg voorzag en zo de steun van de plaatselijke bevolking verwierf.

Prima dat dit verfilmd is, maar het verdiende meer kwaliteit. Waar ik ook weinig van snap is dat deze film in Nederland, België en Spanje niet gedistribueerd wordt terwijl wel een pindakaasvariant van uitstekende kwaliteit te vinden is, en dat terwijl de film niet eens op DVD is verschenen . Daar kan alleen maar de industrie zelf achter zitten, en dat zijn ook dezelfden die vanaf de eerste minuut alle Oscarfilms ter consumptie met pindakaas maanden tevoren aanbieden... Zelfde domme actie...

Duidelijk gemaakt met het oog op 3D, met CGI en camerastandpunten die vrijwel continu de diepte in beeld brengen. In het verhaal zelf is de diepte echter ver te zoeken, het is vrij doorsnee binnen de genre, met enkele onlogische beslissingen van de personages inbegrepen.

Vanaf het moment dat de zoektocht begint vond ik het qua spanning en sfeer wel aardig. Vrij snel gaat de film echter weer verder als doorsnee zombiefilm.

De buitenbeelden doen inderdaad aan The Thing (1982) denken, terwijl binnen de kolonie ik raakvlakken zag met de Spaanse SF-horror La Hora Fría (2006). Beiden vond ik stukken beter dan deze.

Aardig. Magere 2,5*

Spielberg slaagt er (meestal) wel in om een onderhoudende film te maken, zo ook deze keer, al duurt het even voor je er in zit. De film zit vrij goed in elkaar en weet te onderhouden, al is het ook wel een voorspelbare film en bevat het net teveel personages die niet altijd even goed worden geïntroduceerd, zoals de personage die door Oprah wordt gespeeld. Het speelt zich af in een zwarte gemeenschap begin vorige eeuw. De film (een boekverfilming) vertelt het verhaal van Celie, een arme zwarte vrouw, die het niet bepaald makkelijk had in haar leven. Kleine 3,5*.

Qua stijl is dit een fijne en frisse film. Qua verhaal springt het heen en weer in de tijd waardoor dat element naar mijn mening niet het meest sterke punt is. Het is een film die je aan moet spreken of moet weten te raken. De dialogen en situaties leken mij aanvankelijk leuk en origineel, maar voelen op den duur nogal geforceerd aan omdat ze continu leuk en origineel, dus ook onrealistisch, proberen te zijn, alsof elke dialoog beter moet zijn dan de vorige. Voor mijn gevoel wil de regisseur/scriptschrijver teveel. Ben wel benieuwd wat hij nog meer gaat maken, want hij laat hier wel veel van zijn kwaliteiten zien al moet er wat aan finetuning worden gedaan. Een ruime 2,5*.

Ralfsjam haalt de woorden uit mijn mond. De film begint redelijk sterk met een hoog geloofwaardigheidsgehalte, echter ontwikkelt het zich zo dat het niet meer geloofwaardig is, voor mij was dat het moment dat de agent vraagt om de vrouw uit te kleden. Eenmaal dat dit moment is gepasseerd lijkt er ook geen eind meer te komen aan de ongeloofwaardige scenes en wordt het zaakje alleen maar meer en meer bizar. Jammer.

Fraaie film, op een of andere manier beginnen mij dit soort drama's met musici in de hoofdrol steeds beter te smaken, August Rush (2007) vond ik ook een fijne film.

Le Concert kent een leuke en onschuldige humor en weet de kijker ook op het verkeerde spoor te zetten. Zo had ik hele andere verwachtingen over wie de ouders van de hoofdrolspeelster zouden zijn. Ik beging wel de fout om eerst de trailer te bekijken, want dat ze haar ouders gaat zoeken (en vinden) wordt daar wel een beetje verklapt, daarmee bevat de trailer best een grote spoiler. Ik sluit niet uit dat mijn waardering hoger zou zijn geweest als ik de trailer niet had gezien.

Hoe dan ook, het is een fijne film die je met een warm gevoel achterlaat, uitstekend voor deze (kerst)dagen. Ruim 3,5* met kans op verhoging bij een volgende kijkbeurt.

Matig filmpje qua verhaal en acteerwerk. Vooral het begin was lastig doorkomen, als na een tijdje het verhaal eenmaal wat rijker wordt kon het eindelijk mijn interesse winnen, tot dat moment leek het alleen maar te gaan over 9 mannen en een vrouw die op elkaar inslaan. Daarna wordt het qua verhaal niet heel veel beter, erg cliché, maar wel vermakelijker. Kleine 2*

Conducta werd in 2014 door Cuba voor de foreign language oscar aangedragen, in Latijns-Amerika ontving het (terecht) vele nominaties. Met als achtergrond het hedendaagse Cuba, vol met auto's uit de jaren '60, en 'gedrag' als thema neemt het een 11-jarig jongetje als rode draad. Naast hem is er ook veel aandacht voor zijn schooljuffrouw, een oude rot uit het vak die uit principes voor dat beroep heeft gekozen en zich niet zomaar opzij laat schuiven. Haar personage deed me erg denken aan de oude dame, Dora, uit Central do Brasil (1998).

Ook voor zijn klasgenoten, die net als hij met armoede kampen, is er geruime aandacht. In Conducta dreigt het jongetje vanwege zijn gedrag naar een 'gedragsschool' (heropvoedingsinstituut) gestuurd te worden. Alleen zijn juffrouw is het daar niet mee eens en moet strijden tegen de kennelijk ook in Cuba aanwezige bureaucratie van de jeugdzorg.

Alles in de film draait om gedrag, het gedrag van zijn lerares, het gedrag van het jongetje, die rondkomt door honden te trainen voor hondengevechten (waardoor de link met Amores Perros (2000) snel is gelegd), het gedrag van zijn klasgenoten, van zijn vriendinnetje, van zijn drugsverslaafde moeder, van de (corrupte) politie, en van de jeugdzorg. Gedrag dat voor de een moreel lijkt is voor de ander immoreel.

Dit alles levert een sterk script op met een fraaie cinematografische achtergrond waar waarden met normen botsen. Het verhaal, met een docent die voor haar leerlingen opkomt, doet wat denken aan films als Monsieur Lazhar (2011) maar met een coming-of-age-verhaal en de Latijns-Amerikaanse sfeer (en kwaliteit) uit Amores Perros. Kortom, een film die meer stemmen verdient. 4*