Opinions

Een film die als actiescifi wat mij betreft net (of beter gezegd net niet) door de beugel kan. Grootste euvel is dat het verhaal véél te dun is voor deze lange duur. Hierdoor is er veel herhaling waardoor elke battle zo ongeveer dezelfde afloop kent. Op den duur ging dat bij mij vervelen en verloor ik de interesse. Voor mij bevat het ook teveel cliché soap en te weinig scifi. Je kunt merken dat dit behoorlijk low budget is, de computerspelachtige CGI die hier wordt gebruikt was in 2010 al behoorlijk verouderd. Ook het ontwerp van het ruimteschip, wat neerkomt op een vliegende marineboot, is niet bepaald creatief te noemen. Acteerwerk is acceptabel maar soms ook behoorlijk slecht, zeker naarmate de film vordert zie je dat de hoofdrolspeler zijn werk steeds minder serieus neemt (zo zie je hem tijdens hele serieuze scenes zijn lach onderdrukken) en de regie neemt niet de moeite om die scenes over te doen. Tot slot stoor ik me vaak aan een luidruchtige soundtrack, in deze film is het juist veel te eentonig en subtiel, tijdens de dialogen zijn er ook zo goed als geen achtergrondgeluiden te horen, ook het geluid kon dus beter. Kortom, voor een productie uit 2010 ziet het behoorlijk verouderd en goedkoop uit en heeft het een hoog TV-film- / B-filmgehalte.

Ik zie dat deze film eerder is vergeleken met Star Trek, nou dat slaat als een tang op een varken. Dit heeft helemaal niets met Star Trek te maken. Waar het eerder in de verte wat op lijkt is Battleship Galactica welke ook eerder is genoemd, maar qua niveau staat Yamato heel wat treetjes lager. 1,5*

Begint op zich heel aardig, spanning wordt goed opgebouwd, maar verzandt vervolgens in het wiskundige van de kwestie, zonder echt vooruitgang te boeken. Jammer, want het begin was echt veelbelovend, maar na een half uurtje leek de inspiratie op. Wat voor mij ook niet werkte is de uiterst secuur en serieuze aanpak van iets wat pure fictie is. 2*

Avontuurlijke jeugdfilm over een meisje die tijdens het bergbeklimmen gewond raakt en de hulp krijgt van een opgejaagde wolf. Op haar beurt helpt zij vervolgens die wolf om naar een gebied te gaan waar de jacht verboden is. Op zich een aardige film, maar niets hoogstaand, en zeker niet vlekkenloos. Zo is ze een week gewond en lijkt die week voor de rest slechts een middag te duren, er wordt over en weer geschakeld waarbij voor haar de tijd passeert en voor de rest de tijd stilstaat. Qua editing is dit erg slecht gedaan. De natuur wordt wel heel echt weergegeven, zo wordt er op wolven gejaagd en doden de wolven diverse dieren om aan eten te komen, voor dierenvrienden (en voor een jeugdfilm) bevat het behoorlijk wat dieronvriendelijke scenes met opengereten dieren. Misschien heel natuurlijk, maar minder prettig om naar te kijken. 2,5*. Geef mij maar Belle et Sébastien (2013) (4*) welke in alle opzichten vele malen beter is.

Een fraaie film die goede momenten kent, maar grotendeels wel gekenmerkt wordt door wat geforceerde/overdreven situaties. Sergeant Rasmussen deed me meer dan eens denken aan Terence Fletcher, de beruchte muziekdocent uit Whiplash (2014). Vooral aan het begin werd het allemaal net teveel geforceerd, en na de o zo voorspelbare scene met de hond kwam het gemaakte en geforceerde weer helemaal terug, scene met het meisje inbegrepen, en de truckscene eigenlijk ook wel. En dat is zonde, want in de eerste helft werd ondanks de schoonheidsfoutjes toch een mooie film opgebouwd, maar daarna ging men over op formulewerk. Qua verhaal zeker interessant en het bekijken waard, maar qua uitwerking kon dit beter. 3*

Fijne en welkome Iraanse horror, leuk dat zo'n land ook in dit genre meedoet, deze was zeker geslaagd. Het zet je aanvankelijk bijna op het verkeerde been want het lijkt alsof je naar een bescheiden Iraanse relatiedrama zit te kijken, waar er meer van bestaan, waarbij deze zich tijdens de Iran-Irak-oorlog afspeelt. Maar dan komen voorzichtig de horrorelementen naar voren, eerst gaat het richting bijgeloof, met een legende over Iraanse spoken, en daarna krijgt het trekjes die in de verte aan The Babadook (2014) doen denken.

Fijn, laat de Iraanse horror maar komen. 4*

Mooie recensie van tbouwh waar ik het helemaal mee eens ben en weinig aan toe te voegen heb, en die mij ondanks mijn afkeer voor style over substance toch overhaalde om deze film eindelijk te bekijken. Alleen mijn waardering is anders, enerzijds door mijn genoemde afkeer, en anderzijds doordat ik de minpunten van deze film (sloom met veel herhaling) veel zwaarder in mijn oordeel laat wegen, deels gevoed wederom door mijn desinteresse voor style over substance waardoor de minpunten nog sterker opvallen. Er kan best veel geknipt worden zonder aan de essentie of zelfs de stijl te tornen, een lengte van 45 minuten was (voor mij) perfect geweest, voor de dubbele lengte heeft deze film eenvoudigweg te weinig substance waardoor het in herhaling valt. Daarom hou ik het op een ruime 2*.

Goede western. Het is niet mijn favoriete genre, maar met True Grit (2010) heb ik het toch herontdekt, en eindelijk heb ik deze kunnen zien. Hoewel het allemaal niet super bijzonder is, weet de film je toch mee te slepen. Dat heeft denk ik vooral te maken met het acteerwerk van de uitstekende cast.

Het op het eerste gezicht oppervlakkig ogend premiejagerverhaal kent toch meer diepgang dan je aanvankelijk zou denken, al blijft ook die diepgang nog steeds redelijk oppervlakkig. Met het heroïsche rondom stoere westernhelden en de verheerlijking van geweld wordt hier korte metten gemaakt, in plaats daarvan zien we spijt en (letterlijk en figuurlijk) littekens uit het verleden. Toch maakt ook deze film gebruik van karikaturale figuren (met name "English Bob" en de schrijver die met hem meereist), wat ik minder vond.

Een goede en degelijke western, het mist voor mij net dat beetje extra diepgang die het een nog betere film had kunnen maken. Hoe dan ook een van de betere (recente) westerns die wat mij betreft tegen de 4* aan zit.

Indrukwekkende film. Visueel duidelijk voor de televisie gemaakt, al zitten er wel een aantal hele fraaie scenes in, maar het beste is toch wel het script die de nodige spanning bezorgt en je zo het verhaal in meetrekt. Het miniserieformaat werkt hier goed, want na elke aflevering van 45 minuten zit je te smachten op het vervolg ervan, ik heb ze alle 3 in een keer zonder enige moeite afgekeken. Een goed opgebouwde drama met spanning, emotie, mysterie, interessante personages en een behoorlijk onvoorspelbaar verloop. Eerste indruk 4*. Aanrader.

Een horrortje over een groep vrienden wiens vriendschap nogal wat te verduren krijgt, vandaar de titel Unfriended. Het verhaal begint met de smartphoneopname van de zelfmoord van een van hen. Een jaar later neemt iemand vanuit het Facebook en Skype-account van die persoon contact met hen op, waarna ze zich dus afvragen of het iemand is die een nare grap met ze uithaalt, of dat ze echt met de geest van die persoon te maken hebben die op wraak uit is. Het bijzondere aan de film is dat je de hele tijd naar een computerscherm zit te kijken, want alles wordt getoond via vensters die geopend worden, waardoor je dus in feite naar Skypecalls, Facebookchats en youtube zit te kijken. Aanvankelijk was dat echt wennen, maar je komt toch wel vrij snel in de film. Wie dit wil zien kan ik alleen maar aanraden om het op de laptop af te spelen i.p.v. op de TV. 2,5*

Een goede actiethriller, waarbij het verhaal duidelijk beter is uitgewerkt dan bij doorsnee actiefilms. De acteerprestaties zijn overtuigend, en de film weet ook de spanning vrij constant vast te houden.

Leuk ook om een Hollywoodproductie te zien die zich in Duitsland afspeelt. Ook de personages zijn interessant, o.a. de Duitse detective. De dialogen konden beter, maar dat mag de pret wat mij betreft niet drukken.

De film leent zich minder voor een tweede kijkbeurt, maar de eerste keer was zeker spannend.

Deze TV-film wordt gebracht als het autobiografische verhaal van de regisseuse Samantha Morton. Het plot klonk best interessant, maar de uitwerking laat erg te wensen over. Op een of andere manier slaagt de kleine hoofdrolspeelster er niet in om de kijker met haar mee te laten leven. Je blijft toeschouwer van een traag verlopend verhaal waarbij je op een gegeven moment ook de interesse verliest. Meer dan dat ze de hoofdrol speelt wordt ze eerder geleefd, en speelt haar omgeving meer de hoofdrol. Wellicht dat dit ook echt zo was en realistisch is, maar als film werkt het wat minder. Op momenten is het een typisch Brits drama waar wat contemplatieve shots aan worden gevoegd die maar geen plek vinden in het verhaal. 2*

Hele mooie animatie, stukken beter dan verwacht. Ik dacht (o.b.v. de trailer) dat dit een doorsnee kinderfilm zou worden, maar niets is minder waar. Het laat zich goed wegkijken.

Vergeet vooral niet om "Partly Cloudy" te zien, dat op de DVD als extra content te vinden is. Geweldig filmpje!

Te laat kwam ik erachter dat deze film van dezelfde regisseur is als Primer (2004) (1*) anders was ik er niet aan begonnen. Nu snap ik ook de populariteit van deze film, die ik vooral aan de naam van de regisseur wijt. Primer vond ik niks, een volstrekt vaag onvolgbaar verhaal, waarvan beweerd werd dat je het minstens 3x moest bekijken om de film te 'begrijpen'. Upstream Color blijft vaag, weliswaar veel minder vaag, en heeft veel meer kwaliteit, bijvoorbeeld qua cinematografie. Maar het blijft een film met vulling die uit beelden bestaat waarvan het grootste deel weinig met het verhaal te maken heeft. Het verhaal blijft het zwakke punt van deze regisseur die hier meer de style over substance-kant opgaat (die mij niet zo ligt). Dat verhaal kent een interessant begin, over een soort van drugs die de wil van een ander ontneemt, en ook een interessante (vergezochte) plotomschrijving. Maar na dat begin verzandt het in zijpaadjes die alleen visueel wat toevoegen, afleiden van het verhaal waarmee het begon en in mijn geval ook de nodige slaap verwekten. De regisseur, Shane Carruth, mag van mij op zoek gaan naar een goede scriptschrijver voordat hij aan zijn derde film begint. Deze film is meer iets voor de liefhebbers van Lynchiaanse taferelen (waar ik niet toebehoor). 1,5*