Opinions

Een film over een van de vele bizarre episodes uit de tijd van Franco. In die tijd maakte het regime afspraken met Frankrijk en Australië om letterlijk en figuurlijk jonge Spaanse vrouwen te "exporteren". Deze film gaat over een aantal van de 40.000 Spaanse vrouwen die naar Parijs werden gestuurd om daar als dienstmeisje te werken. De dames die naar Australië werden gestuurd gingen een minder rooskleurige toekomst tegemoet, ook zij gingen daarheen om als dienstmeisje te werken, maar zij werden vervolgens door de Australische Katholieke Kerk onder hun hoede genomen en als arbeider ingezet en in een "gezin" geplaatst. De komst van die dames naar Australië had een ander hoofddoel: het voortplanten van de vele naar Australië afgereisde Britse mannen. Na de vele slechte berichten over de wijze waarop in Australie met de Spaanse vrouwen werd omgegaan, waarbij het woord slavernij regelmatig werd gebruikt, besloot Franco om het programma met Australië te stoppen, tegen die tijd waren al ruim 3000 vrouwen en meisjes naar Australië gestuurd. Maar deze film gaat dus over die vrouwen die naar Parijs werden gestuurd.

In Spanje staat deze film bekend als een van de eerste die zweeft tussen commerciële cinema en filmhuisproducties. Enerzijds is het een op waargebeurde feiten gebaseerde vastlegging over het leven van die vrouwen, anderzijds wordt het middels dramatisering ook voor een breder publiek aantrekkelijk gemaakt. Interessant en bijzonder. Een ruime 2,5*, misschien dat ik het bij een tweede kijkbeurt beter kan waarderen.

Aardige film, waarbij de nadruk toch meer ligt op drama dan op horror. Horror is er als het ware bij gedaan wat mij betreft. Goede spannende script. Past prima in de stijgende lijn van deze filmmaker richting El Laberinto del Fauno (Pan's Labyrinth).

Een mooie film, die rustig begint (en blijft) en je zomaar opeens aan de buis gekluisterd houdt. Mijn eerste indruk was dat zowel de beeldkwaliteit als de geluidskwaliteit inmiddels gedateerd zijn. En, al is dat in technisch opzicht mischien wel zo, ik kwam er al snel achter dat daar inhoudelijk geen sprake van is. Er gebeurt weinig, vrijwel niets, maar het is wel adembenemend. En wat er gebeurt moet je meer dan eens tussen de regels door zien. Dat er vrijwel niets gebeurde was dan ook mijn eerste indruk, want achteraf gebeurt er eigenlijk, tussen de regels door wel heel veel.

De kinderlijke onschuld, het inmens (of onmenselijk) grote contrast met de gruwelen uit de burgeroorlog die zich in die tijd (v.a. eind jaren '30) afspeelde, de prachtige plaatjes van het dorre Castillië tijdens de winter, de meesterlijke regie, en het acteerwerk, maar ook de muziek, maken dit toch wel een heel bijzondere film. De stilstaande shots deden me ook aan Amour (2012) denken, waar Haneke ook gebruik maakt van schilderijen om sfeer aan de film toe te voegen.

Een voorbeeld voor toekomstige filmmakers van hoe je met weinig dialogen, een eenvoudig verhaal, en met weinig middelen zoals een landschap, licht, schaduw en geluid, voldoende hebt om een meesterwerk te maken.

Een van de meest ingenieuze en pakkende momenten wat de muziek betreft is op het punt dat de twee meisjes richting de schuur gaan, dat beeld wordt begeleid door de mooie muziek uit een oud en (in Spanje) beroemd kinderliedje: Vamos a contar mentiras, vertaald: we gaan leugentjes vertellen. Dit liedje speelt op het moment dat Isabel, die weet dat geesten niet bestaan en dat films fictie zijn, haar zusje gaat vertellen dat er een geest woont in die schuur.

In de film zien we een gevangene, volgens mij een verzetsstrijder, die terugkomt. Ik ben ervan overtuigd dat het hier om de geheime minnaar van de moeder gaat. Zij hoopt dat hij ooit komt schrijft ze, en na diens dood verbrandt ze haar volgende brief aan hem.

De trauma van Ana ontstaat volgens mij doordat ze ziet hoe haar vader de horloge weer heeft die zij (in de jas) aan die man in de schuur gaf, en vervolgens ziet ze het bloed in de schuur, waardoor ze denkt dat haar vader die man heeft vermoord, en slaat ze vervolgens op de vlucht.

Symboliek is er genoeg in de film, al vraag ik me af of iemand in staat is om alle symboliek te zien (ik zeker niet). En ook de kritiek op het Franco-regime, die niet geuit mocht worden toen deze film werd opgenomen vergt wellicht dat men meer dan eens kijkt om dat te vinden.

Nieuwsgierig kwam ik via google uit op de site van de universiteit Complutense van Madrid, waar een doctoraalscriptie (2012) van Isabel Arquero Blanco te vinden is, waarin ze het creatieproces van de film ontleedt: Descriptieve studie van "El Espíritu de la Colmena" (24MB). In het Spaans, voor wie het interesseert (heb het overigens (nog) niet gelezen).

Op andere webs vond ik beweringen over de titel ("de geest van de (bijen)korf") die menen dat het dorp de bijenkorf is, waarin de dorpsmensen in cellen leven en niet met elkaar communiceren. Alleen Ana kan ontsnappen aan de normen binnen die bijenkorf en is daarom als enige in staat om "de geest" te zien (en op school is zij degene die de ogen op de pop plaatst waarmee het kan zien, ook symboliek). Ikzelf moet daarbij meteen weer aan haar grote ogen denken. Ook schreef men dat de dorre beelden symbool staan voor het grijze Spanje onder Franco.

Zo is er denk ik voor ieder wat wils, en misschien ligt de kracht van de film ook daar, het laat je zien wat je zelf door je eigen ogen wilt zien. Als kijker bepaal je in die zin een beetje hoe de film loopt doordat je de vrijheid hebt om het te ervaren zoals je zelf wilt (diezelfde vrijheid die de personen uit de film, behalve Ana, niet hebben). Zo zie ik het

Erg fijne film. Waar ik kort geleden teleurgesteld werd door te zien hoe vlak, rechtlijnig en uitgesproken Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) is, is Estiu 1993 een verademing. Hier mag je de film interpreteren en moet je tussen de regels door lezen. In tegenstelling tot Ebbing, Missouri is dit dus geen film waar je even met popcorn in de hand voor achterover gaat leunen en gerust een oog dicht kunt doen omdat de regie je letterlijk en figuurlijk de hele film toch wel vertelt waardoor niets je kan ontgaan, maar ook waardoor niets aan jouw interpretatie als kijker wordt overgelaten en dus geen enkele inspanning van je wordt gevraagd. Niet dat ik Ebbing, MIssouri een slechte film vind (3,5*), het behoort tot de betere popcorndrama's, maar meer is het en wil het ook niet zijn.

Estiu 1993 is een heel ander verhaal. Geen crowdpleaser voor de dagjesmens die af en toe een bioscoop binnenloopt, en dat verklaart waarom deze film zo beperkt is gedistribueerd, en waarom ik zo lang heb moeten wachten voor ik het kon zien. Het volgt een 6-jarig meisje die op haar 3e haar vader verloor en nu ook haar moeder achter zich moet laten. We worden getuige van, hoe kan het ook anders, het zwijgzame rouwproces van een 6-jarige, al vraag ik me af of dat eigenlijk wel afwijkt van het rouwproces van een volwassene. Het begint met het gelaten toekijken hoe je vorige leventje door vreemden in dozen wordt gestopt, hoe je thuis wordt ontmanteld en je als zesjarige de laatste verhuisdoos blijkt te zijn die wordt ingeladen. Het uitzwaaien door haar vriendjes voelt aan als het onomkeerbare afscheid van haar hele bestaan tot dat moment. Beschadigd en overdonderd begint ze aan haar nieuwe leven, in een nieuw gezin, in een nieuwe omgeving.

Estiu 1993 is volgens mij een film die regisseur Charles Chaplin wel zou liggen. Weinig dialogen, veel emotie en veel niet verbale communicatie. De emoties die een kind in zo'n situatie ondergaat zijn wel te bedenken, een heel ander verhaal wordt het om ze zo te verbeelden en ze zo door kindacteurs over te kunnen brengen. Dat vergt wel heel veel inlevingsvermogen, het verbaasde me dus niet dat dit een autobiografische film bleek te zijn, de regiesseuse maakt ons getuige van haar ervaringen en gevoelens die ene zomer in 1993 toen ze als zesjarige haar laatste ouder verloor. En dat is een ware stormbaan aan emoties wat hier met alle subtiliteit wordt getoond, heil zoeken in het geloof, afvallen van je geloof, heimwee, frustratie, ijdelheid, jaloezie, haat, (smachten naar) liefde, eenzaamheid en machteloosheid zijn enkele van de emoties die ze ondergaat. Behoed van het verdriet door een soort van survivalmodus probeert ze wat van haar leventje te maken, een verdriet wat pas kan vloeien als ze erin slaagt om een veilige en geborgen plaats te hervinden in haar nieuwe omgeving. Zoals de film ons vertelt blijken kool en sla niet hetzelfde te zijn, haar nieuwe gezin is niet hetzelfde als haar oude, hoe erg ze ook probeert om daar wat aan te doen door het uitschakelen van die ene stoorfactor wat in haar vorige gezin niet aanwezig was (haar nieuwe stiefzusje) maar die nou net zowat de enige lijkt te zijn die haar wel onvoorwaardelijk accepteert.

Doordat het kind door volwassenen gespaard wordt, althans dat denken ze, krijgen we ook niet alles van de volwassen wereld mee. We moeten het doen met de glimpjes die hen ontglippen en die het kind, en dus wij als kijker, op weten te vangen. Zoals de stigma die ze krijgt toegemeten als kind van een aidsdode, de druk van haar komst op haar nieuwe gezin, de onvoorwaardelijke liefde en geduld van haar pleegvader (de broer van haar moeder) en de worsteling van en met zijn vrouw die voor haar eigen kind kiest. Ruzies zien we niet, maar opeens moet pappa wel de nachten op de woonkamerbank doorbrengen.

Zo zijn er wel meer scenes waar veel achter schuil gaat, zoals het moment dat zij moedertje speelt met haar stiefzusje, en ze in wezen ons laat zien hoe haar relatie was met haar liefhebbende maar door ziekte uitgeputte moeder. Wie daar niet genoeg van kan krijgen kan overigens bij Wrony (1994) terecht, die film toont een verwaarloosd meisje dat een dag lang moedertje speelt met een kleiner kind en daarmee haar eigen moeder en haar moeizame relatie met haar imiteert.

Estiu 1993 is geen dramafilm om met verstand op nul over je heen te laten komen, maar eentje om te contempleren, te interpreteren en te beleven. Carla Simon lijkt me iemand om, mits ze goede scripts onder handen krijgt, in de gaten te houden indien ze na dit autobiografische werk doorgaat binnen de filmwereld. De film won twee prijzen in Berlijn en werd door de National Board of Review geslecteerd als een van de vijf beste buitenlandse films van 2017. Ruime 4*.

Romantische komedie met een pakkende titel. Het script is gebasseerd op een origineel idee, het verloop is echter vrij standaard en verliest gaandeweg aan kracht, tot de 'twist' als blijkt dat het geheugen van de assistente van de dokter ook is gewist. Daarna wordt het verhaal weer interessant, al blijft het allemaal binnen wat je van een romantische komedie mag verwachten. Pas vanaf dat punt begon ik met de personages en het verhaal mee te leven.

De gedachte achter de film is erg origineel en van hoog niveau, maar het resultaat haalt dat niveau niet. Daarom slechts een half sterretje extra voor dat idee.

De film is mooi en origineel, en ik kan me goed voorstellen dat het indruk maakt. Maar ook dat men het middenstuk als flauw ervaart. Het begin blijft boeien tot er ontrafeld wordt wat er gaande is, eenmaal dat je dat door hebt verzandt de film in typische scenes uit een doorsnee komedie, met name de scenes met de 'techneuten' en hun feestje terwijl Joel slaapt

Toch wel een indrukwekkende film. Moest er wel even inkomen, maar het sleepte me snel daarna wel mee. De vertelwijze aan het begin deed me aan Die Blechtrommel (1979) denken, al zijn dit twee zeer verschillende films. Deze film geeft een goed beeld hoe er naar joden gekeken werd binnen de 'arische' kringen. Alles wordt wel net te dik aangezet, er zitten nogal wat toevalligheden in het verhaal, en het acteerwerk van de hoofdpersoon kon ook wel beter. Maar ik vond het zeer interessant en boeiend, werd nergens langdradig of saai.

Ik lees dat men moeite heeft met de 'schoolles over Joden', ook ik vind het wel wat dik aangezet, maar na het zien van de propagandafilm Der Ewige Jude (1940), waarin Nazi's o.a. keurig uitleggen hoe je in hun visie een Jood van een arier onderscheidt, kijk ik daar echt niet van op. Die scène kan best behoorlijk dicht bij de realiteit zitten.

Ook al is het niet volmaakt, een aanrader is het absoluut, helemaal als je zoals ik met dit waargebeurde verhaal niet bekend bent. Een solide 3,5*

Aardige found footage scify met thriller- en horrortrekjes.. Het voelt behoorlijk low budget aan, op zich wel genietbaar voor de liefhebbers, zolang je maar geen meesterwerk verwacht. De film bevat ook grote fouten, zoals dat het kleine schip landt en even later iemand het opeens enorm grote schip uit gaat om een ruimtewandeling te maken en we dan opeens in een baan om de planeet zitten terwijl we net geland waren, weer even later gaat iemand door hetzelfde poortje van het inmiddels weer kleine schip naar buiten en dan komt ie op het ijs van de planeet terecht. Ik vermoed dat ze achteraf besloten hebben om de volgorde van de scenes anders te monteren of zo. Op zich wel aardig, maar zonde van zulke dingetjes. 2,5*

Net voor de tweede keer gezien, en ik ga even mijn mening herschrijven:

Plot: De film speelt zich af in het jaar 2041. Retro is dan helemaal in, geen minuscule iPods maar heuze LP-spelers, en geen futuristische auto's maar back to the '80s. Robots zijn verdienstelijk aan de samenleving, en zijn vergevorderd met het tonen van menselijke emoties. Van alles wat leeft wordt geprobeerd om een robotversie te maken, maar de emoties van een kind perfect nabootsen is nog niet gelukt. Daar ligt de taak van Alex: hij moet een robotkind programmeren, en Eva is daar een uitstekende rolmodel voor...

De film kreeg 12 nominaties voor de Goyas, won er 3. Won ook prijzen o.a. in Sitges.

Zojuist was deze te zien op de Spaanse televisie, inclusief gesprek met de regisseur, Marta Etura (speelt de moeder van Eva), en Claudia Vega (speelt Eva). Tijdens dit gesprek werd een alternatief einde uitgezonden. Spoiler: tijdens de opnames begon de crew zich gaandeweg af te vragen of in zo´n situatie Alex in staat zou zijn om Eva uit te schakelen, en werd er een einde opgenomen waarbij het zinnetje niet werkt en zij gewoon blijft leven. Men koos uiteindelijk toch voor om het originele script te handhaven. Het selectieproces voor de actrice die Eva zou spelen nam 6 maanden in beslag (de opnames duurden 3 maanden), ze werd uit 3000 kandidaten geselecteerd. Er werd besloten om Claudia Vega (Eva) het einde van de film niet te vertellen, totdat het zo ver was (zie wist dus helemaal niet dat ze een robot speelde of dat het zo zou aflopen). Zij werd een van de voorstanders van een ander einde .

Een klein juweeltje van een film.

Aardige miniserie (letterlijk mini, aangezien elk deel minder dan een kwartier duurt), al is het jammer genoeg niet vlekkeloos. Het interessante en boeiende verhaal, met als uitgangspunt mensen die met robots als gelijken in een café samenkomen, is het sterktste element. De rest laat eerlijk gezegd wat te wensen over, maar het script/verhaal weet dat grotendeels te compenseren.

Door het formaat (een miniserie) levert de film wel wat in, het tempo is (te) hoog, en de montage laat te wensen over. Vooral als je het als film ziet, de samenvattingen in de vorm van flashbacks die in elke aflevering een nut dienen zijn in de filmversie overbodig en lijken zomaar uit de lucht te komen vallen. Het verhaal heeft ook nog de nodige diepgang en complexiteit (niet makkelijk om dat allemaal in zo'n korte film/miniserie te proppen), waarbij de "mysteries" in het laatste deel worden ontrafeld.

Mede dankzij het hoge tempo en vooral de krakkemikkige Engelstalige ondertiteling die dat tempo niet kon bijhouden is mij o.a. ontgaan wat het incident nou precies was dat 8 jaar eerder was gebeurd, als iemand het mij kan vertellen, graag. Ook het samenkomen van de verhaallijnen ging door die onvolledige ondertiteling een beetje aan me voorbij. De animatie was verder oké, het geëxperimenteer met het "camerawerk" had van mij niet gehoeven (ik bedoel dat gestressed in en uitzoomen, uit focus, schokkend beeld e.d.), gelukkig gebeurde dat niet zo vaak, maar wanneer het gebeurt is het storend en volstrekt overbodig. Al snap ik wel dat een beginnend regisseur graag zijn "kunstjes" wil laten zien, maar dat was het dan ook wel.

Deze film/miniserie doet me denken aan de TV-serie Äkta Människor | Real Humans (2012-...), een aanrader voor wie in de materie van deze film is geinteresseerd.

3,0* bij deze kijkbeurt, al sluit ik niet uit dat bij een herkijk met fatsoenlijke ondertitels deze film van mij een halve ster erbij kan krijgen.

Aardige (misdaad)drama over dromen, hebzucht, risico, en natuurlijk ook over gokken en de gevolgen ervan. De film heeft aan het begin tijd nodig om ons aan de vele personages voor te stellen, waarna het verhaal begint. Het leek me daardoor aanvankelijk een saai begin, maar dat werd later wel goed gemaakt.

Valt weinig op aan te merken, script, acteerwerk, camerawerk, decor, cast e.d. is allemaal in orde. Het is een realistisch overkomend verhaal, mooi gebracht, met ook nog een boodschap.

Onderhoudend, niet onwijs goed, maar zeker bovengemiddeld. 3 a 3,5 sterren.

Ik moet me (helaas) aansluiten bij wat hier al door velen is geschreven. De film begint heel scherp als een leuke en veelbelovende scifi, maar richting het einde slaat het jammer genoeg helemaal door en wordt het een soort van slasher in space. Vond zeker de laatste 20 minuten dan ook alleen maar vervelen(d), erg inhoudsloos en doorgeslagen allemaal. Jammer, want dit is daarmee zo'n film waar het zinnetje "had beter gekund" weer perfect bij past. 2*

Cliché bergsurvivalfilm die keurig het patroon van zulke films volgt, waardoor als je daar al bekend mee bent deze film een enorm voorspelbaar en spanningsloos geheel wordt dat niets te bieden heeft. Originaliteit is nergens te bekennen. Heel flauw en slap, de domme en ongeloofwaardige bijrolfiguren hebben ook niets te bieden, zoals de stadsmensen die met 0,0 conditie "even" de Everest denken te gaan beklimmen, ze gaan zelfs eisen dat ze met de storm de berg op gaan omdat ze ervoor betaald hebben, zulke domme personages zijn zo ver verwijderd van de realiteit dat de film meteen verpest wordt. Een matige 13 in een dozijn bergsurvivalfilm. De CGI en special effects zijn barslecht, neem die helicopterrit bijvoorbeeld. De makers hebben niet eens de moeite genomen om de lucht (en sneeuw) die zo'n helicopter bij het landen rondblaast na te bootsen, je kunt er op een meter naast gaan staan en je haar staat na de landing nog goed... erg nep. 1,5*

Stukken beter dan verwacht. Het script van deze detective-film is kwalitatief niet geweldig maar het kan ermee door, en de acteerprestaties van vooral Dakota Fanning en Elizabeth Banks maken het zeker de moeite waard. Personages zijn wel net te geforceerd, soms ook te verknipt om realistisch over te komen, met name die van Elizabeth Banks als moeder van een van de meisjes is over de rand om echt geloofwaardig te zijn, geldt ook wel voor de mannelijke inspecteur in relatie tot de vader van het vermiste meisje (waar kwam bijvoorbeeld die boosheid richting die vader zo opeens vandaan?).

De film lijkt me ook meer voor TV bedoeld dan voor de bioscoop. Desondanks is het wel prima tussendoortje die goed wegkijkt, geen spijt van de keuze. Met meer aandacht voor detail en een meer solide verhaal had het ook wel de 3,5* kunnen halen. Ruime 3*.

Klassieke horrorfilm in een modern en jasje. De film is vooral visueel en moet het ook hebben van de soundtrack. Uitsluitend die combinatie wordt gebruikt om enge momenten te genereren, een intelligent of onvoorspelbaar script zit er niet in. De film is visueel dan ook erg gore, maar het verstand moet wel op nul. De schrikeffecten lukken vrij goed, al worden ze behoorlijk voor- en nagekauwd.

Wat jammer genoeg ook schrikbarend is is het acteerwerk, maar daar moet deze film het uiteraard niet van hebben. En op d'n duur wordt gelukkig dat tenenkrommende acteerwerk met een of meerdere lagen bloed en duivelse uiterlijk bedekt waardoor dat nauwelijks meer opvalt. Originaliteit ontbreekt helaas ook, de uitwerking van menig scene doet denken aan films als Saw en The Ring.

Kortom, een film waar heel wat marketing tegenaan gegooid is en, in tegenstelling tot het origineel, snel in de vergetelheid zal raken. Maar wel een must see als je van rijkelijk rondspetterend bloed en verminkte lichamen houdt De scene waar de hoofdrolspeelster haar tong doormidden snijdt zal me wel lang bijblijven.

"Der Relativitätsjude Einstein, der seinen Deutschenhass hinter einer obskuren Pseudowissenschaft versteckte."

Humor. Je moet er maar opkomen om Einstein zo te omschrijven. Moest toch heel hard lachen toen ik dat zinnetje hoorde, was ook erg nodig want ik begon tegen die tijd door de saaiheid in te dutten. Die zin geeft al wel aan hoe laag het niveau van deze propagandafilm wel niet is. De toon is steeds heel serieus, en het mengt keurig leugens met waarheid, een bekende politieke strategie, maar het grijpt daarbij bovendien ook naar fictie om het standpunt bij te staan. Ongetwijfeld vanwege het gebrek aan echte argumenten die de nazigedachte ondersteunen. Maar dat is zoiets als bewijzen dat er marsmannetjes bestaan door stukjes uit Star Wars te tonen... Ook met de teksten uit de Torah slaat het de plank mis, de Torah is immers niets anders dan een deel van het Oude Testament.

En toch zal het vast wel gewerkt hebben bij iedereen die dit soort jodenhaat wou horen. De film heeft voor mijn gevoel richting die groep een opruiende bedoeling, voor wie daar niet voor open stond zal het hooguit twijfel gezaaid hebben (en dat is ook een succes), vooral door het choquerende van de laatste beelden.

Dat de propagandamachine er werk van heeft gemaakt is wel te merken, de film probeert eerst de joden van de ariers te onderscheiden door te wijzen op religieuze, culturele en rassenkenmerken. Nadat dit onderscheid aan de kijker is voorgeschoteld gaat het de joden als een plaag tonen, en wat doe je met plagen? Precies. Ook de laatste beelden wekken weerzin op, ongetwijfeld ook het doel van de film, zodat die weerzin bij de kijker op de joden wordt geprojecteerd i.p.v. op de daad an sich. En hoewel de film dat allemaal wel 'goed' doet (in de zin dat het zijn doel probeert te bereiken), had ik een film met veel meer overtuigingskracht verwacht.

De film waarderen is door het racistische en misleidende karakter heel makkelijk: 0,5*

Deze dame gaan we vaker tegenkomen, acteren dat je een robot bent die menselijke trekjes vertoont lijkt me erg lastig en ze doet het erg goed. En van regisseur-scriptschrijver Alex Garland gaan we zeker ook meer films zien.

Het is een fijne psychologische sci-fi/thriller geworden. In de verte zou je er een soort van vervolg op Her (2013) in kunnen zien, waarbij de A.I. ook een lichaam heeft. Acteerwerk, dialogen, cinematografie, script en regie zijn dik in orde. En verder zeg ik er niets over want het is een film om er zoveel mogelijk blanco in te stappen en te ervaren.

Ruim 4*, richting 4,5*

Niet zo best. Misschien een beetje aardig voor gore-liefhebbers, smerigheid genoeg. Maar het verhaal (een goedkope variant op Inception (2010) in de verte, ditmaal als een virtual-reality game in een game, en waar niets aan verbeelding of als mystery wordt overgelaten) is heel mager en het acteerwerk is al helemaal ondermaats, al is de cast ook niet bepaald super. Ik schaar dit meer onder de B-films dan als een serieuze scifi / horror / thriller. Best slecht. 1,5*

De film is heel losjes gebaseerd op het Stanford experiment, en toont een mogelijke ontwikkeling van zo'n experiment, waarbij men wel ongeloofwaardig ver gaat (onderzoekers aanvallen en opsluiten, doodslaan, etc.). Op zich is het een aardige film, die wel behoorlijk ver af staat van een realiteit dat op zich al bizar genoeg was.

Net het stukje over het werkelijke experiment op wikipedia gelezen, en volgens mij zat aan de professor die het experiment leidde ook een draadje los. Het is niet echt een spoiler omdat de film een andere kant op gaat, maar ik gebruik toch maar spoiler tags: De onderzoeker deed zelf mee als bewaarder en liet zelfs de "gevangenis" ontmantelen en verplaatsen toen er geruchten waren dat een deelnemer die het opgegeven had terug zou komen met vrienden om de "gevangenen te bevrijden" . Behoorlijk paranoïde als je als onderzoeker zoiets over je eigen experiment denkt... en fictie en werkelijkheid kon hij dan ook niet bepaald onderscheiden. Het was zijn vriendin die hem aanspoorde om ermee te stoppen toen ze zag hoe het er aan toe ging. Die realiteit lijkt me overigens het verfilmen waard, met zulk waargebeurd materiaal was helemaal niet nodig geweest om met zoveel fictie aan te komen om een goede film te maken.

Los ervan dat het weinig met de realiteit te maken heeft is het wel een interessante en boeiende film. 3,5*

Na de geslaagde house invasion horror Secuestrados | Kidnapped (2010) komt deze regisseur nu met een boekverfilming van een verhaal waar drama meer nadrukkelijk aanwezig is. Op de geslaagde begin- en eindscènes na zijn er in het middenstuk van de film weinig zombies te bekennen, wie rekent op veel zombiescènes riskeert een kleine teleurstelling.

De setting heeft wat weg van I Am Legend (2007), alleen ditmaal niet in een grote stad maar in een klein gehucht, en waar het in I Am Legend een one man show was gaat het hier vooral om de menselijke interactie onder de in dit geval nog geen handvol overlevenden van de apocalyps. Dat deed me ook wat denken aan een andere post-apocalyptische Spaanse film waarvan ook de nadruk op de onderlinge relaties ligt: Fin | The End (2012).Naast de drie hoofpersonages (de twee mannen en het kleine meisje) is er nog een kleine bijrolletje weggelegd voor Clara Lago die veel te laat in de film even om de hoek komt kijken.

Aardig om het zonder hoge verwachtingen een keer gezien te hebben. Qua releasedatum hadden ze deze wel beter tot de winter aan kunnen houden, de winterse sfeer slaat dan vermoed ik veel beter aan dan midden in de zomer. Geen topper, wel een hele aardige film. 3*

Tegen de (Netflix-)verwachting in toch wel een hele aardige scifi. Met nul verwachtingen aan begonnen, na een aardig begin zakt het door de overdaad aan actie in, maar daarna krijgt het verhaal de overhand en wordt het best goed. 3,5*

Interessante film die diverse genres mengt, destijds iets wat erg origineel was, en gebaseerd is op een waargebeurd en mysterieus drama, namelijk de vondst op een strand van twee lijken naast drie wijnglazen. De film kiest vooral de kant van zwarte komedie en vertelt de gebeurtenissen op chronologische wijze. Door deze keuze wordt wel het mysterie achter de gebeurtenissen voor een belangrijk deel weggehaald en loopt het de kans mis om er een fraaie whodunit van te maken, dat vind ik wel een gemis. De drie broers waar deze film om draait hadden prima in The Addams Family kunnen passen.

In Spanje heeft deze klassieker inmiddels een cultstatus. Het is een breed toegankelijke en bijzondere film die moeilijk kan tegenvallen, maar bij mij niet helemaal de juiste snaar wist te raken. Voor mijn smaak is het te rechtlijnig. Ik hou het daarom op 3 sterretjes.

De film bleef negen jaar in de ijskast door de Spaanse censuur uit die tijd, en mocht de oorspronkelijke titel (The Crime of Mazarrón, verwijzend naar de echte gebeurtenis) niet dragen. De film wijkt wel wat af van de waargebeurde feiten (spoiler): het is namelijk zo dat de oudste zus nooit werd teruggevonden, en naast de drie koppen wijn en de twee lijken werd een afscheidsbrief gevonden waarin stond dat ze aan een reis waren begonnen waarvan ze nooit zouden terugkeren. Van de drie koppen hadden twee koppen resten van een andere inhoud dan de derde.

Typische B-film vol clichés en waar de personages volstrekt onlogisch reageren om de film gaande te kunnen houden. Meest onlogische is wel het romantische subplot, met een vrouw die eerst niets wil afweten van haar vriendje, hem afwijst, en meteen erna zonder enkele aanleiding uit liefde bereid is om voor hem zowat haar leven op te geven . Een foute B-film, vooral leuk voor wie zich niets aantrekt van de plotgaten en van de onzin ervan kan genieten. 1* van mij.

Een bestorming van het sentiment. De film deed me niets en de vele goede meningen erover verbazen me wel een beetje. Het verhaal is enorm geforceerd en puilt uit van (vals) sentiment. "9/11" was kennelijk niet emotioneel genoeg, want het jongetje moest een aandoening hebben (wat zeg ik, aandoeningen, want hij moet zichzelf ook zonodig verwonden), moet zijn opa vinden (die óók een aandoening heeft), een held zijn (uiteraard), en zijn opa moet natuurlijk een aangrijpend WO-II verleden hebben (wat is nou een sentimentele film over 9/11 zonder een WO-II drama erbij te halen?). Hoeveel verhalen die op het sentiment werken kun je wel niet in een film forceren? Het zijn er zoveel dat ze me koud lieten, het ene was niet voorbij of het volgende was alweer in opkomst. Dat het jongetje, aandoening of niet, op de zenuwen werkt helpt ook niet.

Qua verhaal valt het jammer genoeg ook enorm in herhaling (de 6th borough, het antwoordapparaat...). De (overigens volstrekt ongeloofwaardige) zoektocht van het jongetje deed me erg aan Hugo (2011) denken, een hele andere maar wat mij betreft veel interessantere film dan deze tearjerker. Extremely Fake & Incredibly Annoying, ik kon hier niets mee. 1,5*

Eigenlijk wil ik aan deze film niet al teveel woorden vuil maken (sorry, niet gelukt). Sentimentele oorlogspropaganda van de bovenste plank. Even laten zien hoe bezorgd de Britten en Amerikanen zijn over het leven van hun eigen terroristische burgers (hoe nep en ongeloofwaardig wil je het hebben!!?), maar ach, laten we dat even later maar opzij schuiven, want nee we gaan ze gewoon neerknallen maar alleen omdat het ééécht niet anders kan, maar eerst gaan we ons wel zorgen maken over een klein meisje die brood verkoopt. Ik vraag me dan af, komt haar onschuld wel duidelijk genoeg naar voren in de film? Hadden ze haar niet beter water aan de dorstigen kunnen laten schenken, en dan liefst met twee mooie witte vleugeltjes op haar rug en een ring boven haar hoofd? Ik vermoed dat de producers het overwogen hebben. En de onschuld van de politici en de legerleiding in deze kwestie, is het alle kijkers wel voldoende duidelijk geworden hoe onschuldig zij zijn wanneer burgerslachtoffers vallen? Beseffen jullie nu eindelijk hoe zielig het wel niet voor ze is dat ze zulke moeilijke beslissingen moeten nemen waarbij anderen sterven?

Pure propaganda om maar te zorgen dat wij burgers geen lastige vragen stellen wanneer in het nieuws komt dat x spelende kinderen ergens op de wereld door militairen onder schot zijn genomen, bijvoorbeeld op een strand in een land dat met een I begint, zoals een paar jaar geleden, om maar wat te noemen. Nee, dat moeten we voortaan accepteren, want zoals je in deze farce kunt zien staat de veiligheid van broodverkopende meisjes op de eerste plaats bij alle militaire operaties, tenzij het ééécht niet anders kan. Dus als er onschuldige doden vallen, dan is dat echt omdat het niet anders kon, en de wereldleiders en militairen zitten daardoor met tranen in hun ogen.

Gezien de waardering gaat deze onzin erin als koek. Aanvankelijk overwoog ik om het één ster te gunnen, maar nee, deze hoort gewoon in mijn rijtje 0,5*-films thuis. Walgelijke misleidende propaganda die de kijker hard in zijn gezicht uitlacht. Zou Blair een van de producers zijn? Blegh.