Opinions

Wow!! Wat een heerlijke tragikomedie was dit. Het begint als de typische lollige Amerikaanse komedie met ogenschijnlijk flauwe grappen, daarachter gaat echter een hele intelligente film schuil. Een eeuwige vrijgezel krijgt opeens een baby in huis, niets nieuws in filmland... Maar de manier waarop deze film dit brengt is erg origineel, met bijna parodiërende oversentimentaliteit waardoor die makkelijke traan steeds wegblijft.

Wie een domme komedie verwacht wordt heel gauw op het verkeerde been gezet, dit is namelijk zeker geen domme komedie, al is het heel eenvoudig om dat wel er in te zien. Volgens mij verpest dit voor een deel de waardering voor deze film. Als domme komedie bevat het niet de gebruikelijke poepgrappen, en de dramaliefhebbers slaan wellicht (onterecht) deze film over, waardoor het wellicht niet het publiek weet te vinden bij wie deze film goed werkt.

De onschuldige humor is leuk, en de grappige wijze waarop sentimentele momenten worden gebracht houden ook zulke momenten luchtig. Nou ja, bijna altijd dan. Het deed me denken aan What Maisie Knew (2012), en het heeft de tederheid van I Am Sam (2001), maar niet die oversentimentaliteit. Dat zit er wel in, maar het wordt (opzettelijk) zo overdreven gebracht dat het sentimentele niet van de grond komt (op een enkele uitzondering na).

Ook cinematografisch is het dik in orde, de montage is erg fraai en over het acteerwerk valt niet te klagen, soms lekker over de top maar dat past ook bij een humoristische film. De kenmerken van de hoofdpersoon Valentin kun je ook op deze film loslaten: liefdevol, warm, teder, moedig.

De regisseur, Eugenio Derbez, debuteert met deze film op het grote doek. Ik hoop dat we snel meer juweeltjes zoals deze van hem zullen zien. De hele tijd bleef de film voor me boven de 3,5* hangen, langzaam aan in de richting van de 4*. Hier en daar zitten ook hele krachtige momenten tussen, die deze film verder hogerop helpen. Hele ruime 4*.

Op het einde vallen ook enkele puzzelstukjes op hun plaats, zoals het verwennen, het spijbelen, zelfs die maffe scene met het uitzoeken van een surrogaatmoeder.

Aardige dramafilm, die soms (teveel) op een documentaire lijkt, over een vrouw die op jonge leeftijd door haar vader is misbruikt en die (psychologische) hulp zoekt om te breken met haar verleden. De film toont de psychologische en emotionele schade die ze aan haar jeugd heeft overgehouden, en de worsteling waarmee ze moet leven, zoals de haat-liefde die ze voor haar ouders voelt.

De film kent een rustig tempo, en neemt geen blad voor de mond. De narigheid die mensen in haar situatie hebben meegemaakt worden in praatsessies zonder taboes uitgesproken. De uitstekende acteerprestaties en het realisme maken het soms naar om aan te horen.

Niet geschikt voor tere zieltjes.

Voor mij is Noah een nieuwe soort blockbuster, een "Aronofsky-blockbuster". Geen dom popcornvermaak met veel kills en achter elkaar aangesloten actiescènes, maar een mix van science fiction, fantasy, grafisch krachtige beelden (CGI), en met drama als rode draad (familiedrama om precies te zijn, dat van Noah en zijn gezin). Wie daar geen moeite mee heeft gaat een hele boeiende film tegemoet, wie actiescènes om de 5 minuten verwacht zal zich doodvervelen.

De film begint lekker in een "Star Wars-stijl", heeft elementen die me aan District 9 deden denken, en dan is er ook nog het religieuze. Dat religieuze zal niet alle gelovigen aanspreken, omdat het wellicht in deze film teveel fictie bevat. Maar als je beseft dat de Bijbel ook fictie bevat is er eigenlijk niets aan de hand (of je moet écht geloven dat mensen met stokjes zeeën kunnen opsplitsen e.d.). Accepteer je dat de Bijbel ook van een flinke portie fictie gebruik maakt om het religieuze verhaal te vertellen dan is deze film, óók voor gelovigen, helemaal zo gek nog niet. Los van het religieuze is deze film heel aardig in het tonen van de strijd tussen goed en kwaad wat zich in het innerlijke van een mens kan afspelen, al wordt dat wel clichématig gebracht.

Heel fraai zijn de tussendoortjes waarop we door Aronofsky worden getrakteerd: korte grafische illustraties van de creatie van de wereld. Creationisme en evolutie wordt goed met elkaar gerijmd, erg jammer alleen dat ook Aronofsky het niet aandurft om het voor het Vaticaan meest angstaanjagend beest te tonen: een aapje. Daar houdt de link tussen creationisme en evolutie op, waardoor het ontstaan van de mens zelf erg kitscherig en flauw wordt weergegeven. Welke regisseur zal het aandurven om dat taboe te doorbreken? Voor Aronofsky was het een stap te ver helaas.

Ik geef de film 3,5*. Hoger kom ik niet om een aantal redenen, om te beginnen is het verhaal al erg bekend, de film kan met details wel verrassend uit de hoek komen maar met een bekend verhaal is het wel lastig om de kijker te overdonderen (wat overigens Captain Phillips wel lukte, eveneens met een vrij algemeen bekend verhaal). Verder heeft de film ook geen elementen waarvan ik kan zeggen dat het uitspringt ten opzichte van andere films. Acteerwerk is correct, soundtrack is aardig, etc., maar er zit niets echt uitzonderlijks in.

Al met al een vermakelijke film die mij zeker niet is tegengevallen en die de hele tijd bleef boeien, maar verwacht dus geen actierijke popcornvermaak of een streng religieuze Mel Gibsonfilm. Let dus op de genreaanduiding: dit wordt terecht aangemerkt als "Drama / Fantasy".

Aardige plattelandsthriller die mij wat aan La Isla Mínima (2014) deed denken. Carmelo Gómez speelt hier de hoofdrol en is altijd sterk in dat soort settings. De film blijft boeien en, door het steeds subtiel introduceren van personages die een andere kijk op het verhaal hebben, weet je steeds niet hoe dit gaat aflopen. Een kleine 3,5*.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van een aantal Argentijnse scholieren (de meesten 16 en 17 jaar oud) die met demonstraties de invoering van een OV-studentenkaart eisen. Helaas voor hen vindt kort daarop een coup plaats, het nieuwe militaire regime van generaal Videla beschouwt ze meteen als een bedreiging en pakt ze op. Qua verhaal is deze film beslist 4* waard, maar ik hou het op een ruime 3,5* omdat in sommige scenes het camerawerk nogal verouderd aanvoelt. Het acteerwerk is uitmuntend en de nare situatie waar ze terecht zijn gekomen wordt goed overgebracht.

Beetje lastig te beoordelen. Vooropgesteld dat mijn interesse naar deze film uitging van het verband dat (buiten de film) werd gelegd met de aanslagen van Parijs. Ik wist ook vooraf dat dit vooral een artistieke film is waar meer nadruk ligt op vorm dan op inhoud. Tijdens het bekijken had ik toch wel enige moeite met de geloofwaardigheid van enkele scenes, zoals de jongen die bij de deur van de bank HSBC een identificatiecheck ondergaat voor hij wordt binnengelaten, of de haast lege Parijse metro, een unicum voor wie het kent. En zo waren er wel meer scenes (zoals ook terroristen die buitenstaanders uitnodigen om even in hun schuilplaats binnen te komen). De eenzame metro wordt later wel verklaard door te suggereren dat het op tijden buiten de spits gebeurde, al kreeg ik bij die beelden niet dat gevoel.

Met mijn verwachting van "een (realistische) film over terrorisme" strookte het geheel (aanvankelijk) niet. Het leek meer op een stel verveelde en vervelende kwajongens die waren ge(de)ëvolueerd van het besmeren van muren en het kapottrappen van buitenspiegels naar het plaatsen van bommen en het doodschieten van mensen. Het lijken ook meer verveelde vandalen dan terroristen.

In het interview van tbouwh zegt de regisseur dat het niet over terrorisme gaat maar over insurrectie. Enigszins begrijp ik dat wel, anderszins is het haast onmogelijk om te verdedigen dat de film niet over terrorisme gaat. De hints naar insurrectie tegen "het systeem" zijn er wel, los van de verbale discussies over de Franse revolutie krijgt ook de scene bij de deur van HSBC inhoud: sta je buiten het systeem dan kom je niet binnen. Maar daaroverheen wordt echter wel een onontkenbare metersdikke laag ISIS-terrorisme gegoten. Wel aardig dat op een gegeven moment de film indirect deze vorm van terrorisme "uitlegt" door het te vergelijken met het een mijnenveld opsturen van ezels, als de ezels eenmaal weigeren worden kinderen gestuurd met als belofte "het paradijs" (oftewel de terroristen uit de film en al die onnozele jonge gasten die voor ISIS gaan strijden). Het einde van de film kun je ook zien als een allegorie op de huidige kromme wereld; onder het mom van het beschermen van onze rechten en vrijheden worden door de staat onze rechten en vrijheden geschonden (in de film: potentiële daders (onschuldigen inbegrepen) worden afgeschoten, we annurelen dus ons rechtsysteem (recht op een eerlijke rechtzaak) omdat terroristen het op ons rechtsysteem hebben gemunt).

Een film over insurrectie tegen kapitalisme, de huidige democratie of tegen "het systeem" behoeft geen terroristische plot, met een stel vandalen die een nacht in een warenhuis doorbrengen had dat uitstekend kunnen slagen. Cinematografisch is Nocturama wel aardig, maar inhoudelijk prefereer ik een film als Made in France (2015) die wel duidelijk over ISIS-terrorisme gaat. Ik las een andere recensie waarin Nocturama een actualisering werd genoem van een film van Fassbinder: Die Dritte Generation (1979), als ik het plot zo lees zou dat wel kunnen kloppen maar die film ken ik zelf niet.

De intenties van de regisseur van Nocturama waren niet altijd even helder, en niet alles is even goed geslaagd. Vandaar een 2,5* voor de visueel krachtige, deels geïnspireerd door Elephant (1989), maar inhoudelijk wat vage Nocturama.

Deze sprak me destijds niet aan, inmiddels wel gezien, maar helaas niet echt overtuigd van deze film. De aanpak van twee verschillende verhalen met een hele andere stijl werkt niet omdat er een te groot contrast is tussen die twee. Enerzijds heb je een op momenten spannende thriller (met hoogtepunt de erg goed geslaagde en opgeboude scene op de afgelegen weg), maar dat wordt anderzijds om de zoveel tijd onderbroken, alsof het reklameblokken zijn, door en heel ander soort dramafilm. Dit kan werken als er verband is tussen de twee verhalen, en als ze hetzelfde tempo en stijl hebben. Wanneer dat niet zo is dan werkt het bij mij een stuk minder. Datzelfde probleem had ik onlangs met Elser (2015), het is net alsof je tegelijk naar twee films zit te kijken. Kleine 2,5*, ik hoop dat dit geen trend wordt. Mixen van genres zie ik graag, maar niet zo.

Kleine film die enkele archiefbeelden mengt met een flinterdun verhaaltje. Ik vermoed dat de regisseur daarmee voor de stijl gaat, maar het is ook vast mooi meegenomen dat hij daarmee de film kan uitrekken. Het verhaal wordt ook niet bepaald boeiend gebracht, er zijn ook verder geen uitschieters te bekennen. Er zal vast wel een publiek zijn voor dit soort films, maar daar val ik niet onder. Slappe film. 2*

Hier valt niet veel over te zeggen. Een lowbudget TV-film met een flinterdun vergezocht script, matig acteerwerk, veel clichés, en een voorspelbare afloop. Bovendien is het eentje die je snel weer vergeten bent. Kwalitatief veel te slap. Een magere 1,5*

Redelijke actiethrillertje, het script is weinig origineel en kent nogal wat plotgaten maar desondanks is de film wel lekker onderhoudend. De plotgaten maken tegenwoordig kennelijk deel uit van elke actiefilm uit Hollywood dus daar heb ik maar niet al te veel aandacht aan besteed. Enige misser vond ik die knipoog richting 9/11, beetje misplaatst. Verder is het aardige popcornvermaak. 2,5 a 3*

Fijne Duitse survivalfilm hoog in de bergen. Het vertelt midden in de hoogtijdagen van het nazi-regime het waargebeurde verhaal van twee door hen tot held gebombardeerde voorbeeldjongeren. Vooruitlopend op de olympische spelen is het regime op zoek naar sporthelden die de Duitse superioriteit onderstrepen waardoor deze twee jonge twintigers worden gedaagd om de noordwand van de Eiger te beklimmen, iets wat nog niemand was gelukt en al levens had opgeëist.

De film volgt de jongens in hun tocht, alsmede een persjournaliste die hun verhaal op de voet volgt. Er wordt verder geen extra aandacht besteed aan het Nazi-regime, maar het wordt ook niet onder stoelen of banken gestoken. Het regime jaren '30 was een feit, en komt als zodanig in de film terug, maar is niet het onderwerp van de film.

Degelijk als film, maar het vertelt ook nog een interessant waargebeurd (zij het geromantiseerd) verhaal waar het megalomane van het derde rijk al voelbaar is. 3,5*.

Een horror met een eigen smoel. We volgen een documentairemaker die het bovennatuurlijke onderzoekt, en krijgen zijn laatste documentaire te zien, die zogenaamd als "te eng om te vertonen" werd aangemerkt. Het is een low budget found footage-film in de stijl van een nepdocumentaire, waarbij ook "stukjes uit TV-programma's" over het paranormale worden getoond (die uitbundige TV-programma's deden me qua stijl aan teleshopping-uitzendingen denken). Het vergt de nodige moeite om in het verhaal te komen, maar script en editing zitten opvallend goed in elkaar waardoor de film je toch wel weet te grijpen. Dat neemt niet weg dat er ook stukken in zitten waarbij de oogleden heel zwaar worden. Met name het stuk waarin een "superhelderziende" met aluhoedje op minutenlang 'over wormen praat' voelde erg zwaar (en off-topic) aan. Als ze in die toch al royale 115 minuten wat hadden geknipt had het een veel betere film opgeleverd.

Het is allemaal al eerder gedaan, maar toch voelt deze wel als tamelijk uniek aan en is in die zin wel het kijken waard. Door de minpunten kom ik alleen helaas niet verder dan een ruime 2,5*.

Mijn eerste "slow movie" van Lav Diaz. Begon best aardig en tijdens het eerste anderhalf uur leek de tijd er niet toe te doen, de film ging mijmerend van de ene op de andere scene over. De beelden van de Filipijnen waren fraai, en heel langzaam kreeg het begin van het verhaal gestalte. De film volgt aan de ene kant een "gewone (arme) man" en zijn familie en aan de andere kant een groep "intellectuelen". Het middenstuk daar leek echter geen eind aan te komen, dat speelt zich vooral in een gevangenis af, visueel minder interessant en inhoudelijk niet uitdagend. Misschien was dat wel de bedoeling, om de ervaring van een lange gevangenisstraf op de kijker over te bregen, maar voor mij begon daarmee het klokkijken. Het is een verhaal wat we zovaak in andere gevangenisfilms hebben gezien.

Tijdens het laatste uur komen de "intellectuelen" weer in beeld en wordt het weer interessant, echter slaat de film dan helaas enorm door. Veel zaken komen dan zomaar uit de lucht vallen (zoals bijvoorbeeld de zelfmoordpoging, de verkrachting, de acceptatie van de pro bonozaak door de vrienden van de dader, vrijwel zonder vragen te stellen over het waarom daarvan, laat staan antwoorden te krijgen). Ongeloofwaardige situaties stapelden zich op, terwijl aan het begin slechts het enig minpuntje was dat de gesprekken van de "intellectuelen" op mij geforceerd over kwamen (al geef ik toe ik vrijwel niets af te weten van de Filipijnse geschiedenis of diens markante personages, maar die gesofisticeerd klinkende lege dialogen deden me niet veel, en voor het contrast tussen de arme gewone man en de "intellectuelen" waren ze niet nodig geweest). Al met al een magere 3*, vooral verdiend met het eerste anderhalf uur.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. De mannelijke personages zijn overdreven macho-karikaturen die de kwaliteit van de film onderuit halen. Het wordt allemaal te dik aangezet. Als men subtieler te werk was gegaan had dit best een goede film kunnen worden. Nu blijft er een film over van laten we zeggen "TV-film"-kwaliteit. Zonde.

Redelijke bovennatuurlijke psychologische politiethriller/horror(tje), al is het niet bepaald vernieuwend of origineel. Spanje heeft wel veel betere horrors en horrorthrillers geproduceerd dan deze (ik noem maar een paar: The Others, Frágiles, Mientras Duermes, El Orfanato, Tesis, El Espinazo del Diablo, REC, etc.).

Deze film kent een vrij doorsnee plot die zo uit Hollywood zou kunnen komen, ware het niet dat het gebaseerd is op een boek ("Los Otros", geschreven door Javier García Sánchez). Het zou ook diezelfde titel dragen, echter koos de regisseur voor "Nos Miran" omdat Amenábar al bezig was met een film met dezelfde titel: The Others ("Los Otros" in het Spaans).

Aardig om zonder al te hoge verwachtingen een keertje te zien. 2,5 a 3*

Wederom een hele sterke Black MIrror, al ontspoort het wel behoorlijk op het einde. Ongetwijfeld is de gedachte ontstaan door de fixatie die hele hordes hebben met 'vrienden' en likes op 'sociale' media. Maar het is wederom een aflevering die door de werkelijkheid snel is achterhaald gezien de situatie in China, waar je bijvoorbeeld geen gebruik mag maken van vliegtuigen of treinen wanneer je sociale score te laag is, en ook geen (hypotheek)lening kunt krijgen om bijvoorbeeld een huis te kopen. Ditmaal dus geen angstaanjagend toekomstvisie, maar een angstaanjagende hedendaagse realiteit, in China tenminste. Bizar en surrealistisch dat het in werkelijkheid daar zo ver heeft kunnen komen. Door het wat doorgeslagen einde van de film hou ik het op een 3,5* anders had het hoger gescoord.

Prima film, ik keek er een beetje tegenop omdat ik dacht dat dit ook zoiets als Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) of Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) zou zijn, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik deze een stuk fijner vond kijken. Die twee andere films waren niet slecht maar vond ik na een tijdje toch wel wat vermoeiend worden, en dat had ik bij deze zeker niet. Caligari teert vooral op decors, en Nosferatu heeft dat i.m.o. niet nodig.

Qua geluidsband denk ik dat ik de goede versie te pakken had, want de muziek paste perfect bij het verhaal. Het feest was compleet toen ik merkte dat ik naar de verfilming van het verhaal van Bram Stoker zat te kijken. Onlangs zag ik het gedrocht Dracula Untold (2014) en dan is Nosferatu een ware verademing.

Nosferatu is uiteraard een ander type horror dan wat we nu gewend zijn, maar ik kan me goed voorstellen dat deze horror in die tijd als eng overkwam. Enerzijds heb je een echt eng uitziende vampier (en niet van die schatjes waar tienermeisjes vandaag de dag door gebeten willen worden, denk aan Twilight). Iets anders wat de film erg goed doet is fictie mengen met realiteit, waardoor je de fictie ongemerkt beter slikt. Die realiteit is bijvoorbeeld aanwezig door verwijzingen naar de zwarte dood, de pest, iets wat voor de kijkers van toen ongetwijfeld een reële dreiging was, en ook in het personage van Thomas die vol ongeloof reageert op die enge mythes uit Transsilvanië. Ook het uitstapje naar het planten- en insectenrijk, met insectenetende planten, vond ik heel geslaagd.

Na Sunrise (1927) is dit mijn tweede Murnau en ik moet zeggen dat het wel bevalt. 3.5*

Ik hoopte hier het juweeltje van Tarkovsky te vinden die ik nog niet gezien had, maar helaas heeft deze film mijn hoop niet waargemaakt. Mijn zesde Tarkovsky, en in alle eerlijkheid vind ik het de minste van hem die ik tot nu toe gezien heb. Fraaie beelden zijn er wel te vinden, o.a. in de prachtige portretten die de close-ups op gezichten in deze film worden. Maar dat is het voor mij dan ook wel. Ruïnes als achtergrond leveren mooie plaatjes op, mist is ook mooi, maar ik krijg het gevoel dat Tarkovsky hier visueel niet hetzelfde uit heeft weten te halen als wat hij wel in zijn andere films heeft gedaan.

Ook de prikkelende filosofische dialogen mis ik hier. Er zit wel wat in, maar in alle eerlijkheid stelt het qua diepgang niet zoveel voor. Nostalgie is niets nieuws, de film wist bij mij ook zeker geen nostalgische (of andere) gevoelens op te wekken. Het concept "misschien zijn gekken niet zo gek" klonk even interessant maar diepgang krijgt het niet, en dan eindigt het bovendien in een zelfverbranding, weg concept. Ik mis de interessante filosofische concepten uit de meeste van zijn andere films, thema's die je tot denken aanzetten. Deze film vind ik ook minder gestructureerd, te warrig.

Blijven over een aantal fraaie plaatjes en veel langdradige weinigzeggende stukken. Want laten we eerlijk zijn, hoeveel worden we in filosofisch opzicht wijzer van iemand die een kaarsje met de grootste moeite aan de andere kant van het water brengt, alsof hij daarbij door die "inspanning" zowat omkomt? Dat vereist teveel inlevingsvermogen en suspension of disbelief voor mij (en nee, ik wil niet over die term discussieren, zo heet het nu eenmaal). Zelfs binnen de context is die scène schromelijk overdreven. Ik weet dat Tarkovsky erg veel van zijn kijkers eist, maar bij deze film is dat wat mij betreft net teveel. Met name omdat ik er in verhouding heel weinig voor terugkrijg. Een magere 2,5*

Fraaie film met de mooie Ingrid Bergman in de hoofdrol, samen met Cary Grant. Er valt weinig op aan te merken, het verhaal zit fijn in elkaar en boeit tot het einde. Wel wordt het op den duur vrij voorspelbaar, het viel me ook op dat er (te)veel wordt gehint en uitgelegd, dat had wel minder gemogen want hierdoor blijft er weinig subtiliteit over en hoef je je verstand niet te gebruiken. Vandaar net geen 3,5*.

Aardige komedie over een jongen die naar een nieuwe klas gaat. Werd destijds in Frankrijk in de bioscopen goed ontvangen dus was ik wel benieuwd, helemaal omdat een andere Franse (tragi)komedie, La Famille Bélier (2014), mij goed was bevallen. Le Nouveau raakt op de achtergrond thema's aan zoals pesten, maar wel op een hele luchtige manier. Het is vooral een film over een groep scholieren, hun belevenissen, vriendschappen en problemen. Onderhoudend, 3*.

De film Guerre des Boutons wilde ik al heel lang zien, zo lang dat ik alweer was vergeten waar het over ging, en eindelijk is het gelukt! Vervolgens, op zoek naar de film op moviemeter.nl kom ik op een andere Guerre des Boutons uit, en blijkt er ook een derde (originele) te bestaan. Tsja... die twee zal ik dus ook wel moeten zien (ooit). Ik zag i.i.g. qua genreaanduiding dat er een verschil is, alleen deze versie wordt tevens (terecht) ook als drama aangeduid.

Niet gehinderd door enige kennis van de andere twee films, vind ik deze, Nouvelle Guerre des Boutons, in ieder geval heel geslaagd. De oorlog tussen de kinderen uit de twee dorpen is leuk om te zien, al gaat het af en toe voor kinderen hard aan toe. Het moment dat de tweede wereldoorlog er zijn intrede in de film doet vond ik juist de film verrijken. De film krijgt dan meteen een serieuzer tintje waardoor de knopenoorlog van de kinderen niet langer het enige onderwerp is waar de film op bouwt.

Prima film voor jong en oud, met een redelijk geslaagde mix van serieuze en minder serieuze onderwerpen.

Na het zien van Bodas de Sangre (1981), een verfilming van hetzelfde werk, heb ik deze ook maar meteen bekeken. Weet niet of dat een goed idee was, doordat ik het verhaal wel kende verloor ik een beetje mijn interesse tijdens het bekijken ervan. Maar eerlijk gezegd begint de film met het einde, dus het had niet zoveel uitgemaakt aangezien de afloop wel meteen bekend is.

Enerzijds vond ik het wel mooi en (erg) poëtisch, met fraai gekozen plaatsen die een mooie cinematografie opleveren, anderzijds was het misschien ook té poëtisch want het voelde wel afstandig aan. Ik denk wel dat het qua beleving een groot verschil is of de film je pakt of niet. Voor mij was het dus een beetje te, ook bijvoorbeeld het slotgevecht wat te gemaakt over komt. Op andere sites zag ik dat het niveau van die scene qua camerawerk en stijl zelfs vergeleken werd met een TV-reklamespot voor parfum bijvoorbeeld, en daar heeft het wel wat van weg. Past ook wel bij de term "ultra-gestileerd" die gauke voor mij gebruikte.

Ik krijg dus een beetje de indruk dat deze regisseuse teveel hooi op haar vork genomen heeft. Vandaar 2,5* van mij, een halfje minder dan wat ik gaf aan Bodas de Sangre (1981), een film die overigens een totaal andere stijl (flamenco) kent.

Mooie film. Zeker 3,5* waard en ik neig richting de 4*. Zeer sfeervol filmpje zoals zovaak het geval is bij Argentijnse films. Qua verhaal heeft deze voor mijn gevoel wel een lichte Hollywoodtintje, dat komt door het misdaadverhaal over twee straatcrimineeltjes die opeens kans zien om een grote slag te slaan. Wat dan volgt is (spoiler) een aaneenschakeling van kleine en minder kleine draaitjes aan het verhaal die het allemaal boeiend houden. Dat is misschien (tegenwoordig) weinig origineel, maar het pakt wel goed uit. Het einde zag ik jammer genoeg al in het begin aankomen, de film komt te vroeg met hints die je op het juiste spoor kunnen zetten.

De cast speelt erg goed, en een aantrekkelijke dame ontbreekt ook niet (Leticia Brédice). Alleen de acteur die de koper speelt vond ik niet echt overtuigend.

Veel slechter dan dit wordt het niet. Het schaamteloos uitmelken van een reeks heeft een nieuwe dimensie gekregen. Als je de kleur wegfiltert en de resolutie en scherpte terugbrengt tot dat van films uit de jaren '20 is het misschien nog wel wat, de special effects lijken wel uit die tijd te komen. De acteurs doen hun best maar het heeft weinig zin. De belichting en make-up is rampzalig en het verhaal weet niet te boeien. 1*.

Heb de kortste versie gezien (124 minuten) en ik vond juist het tweede uur (na de brand) het sterkste van de film, met vooral het eind (na de begrafenis) als positieve uitschieter. Het begin was voor mijn gevoel iets te traag, men viel teveel in herhaling met de filmzaalscenes. Ook de romance boeide me niet.

De film blijft ook de hele tijd eigenlijk iets te braaf voor mijn smaak, iets meer spanning had het geen kwaad gedaan.

Hoogtepunten waren voor mij als filmliefhebber toch de beelden van het oude filmtheater zowel voor als na de brand. Altijd sneu als een oude bioscoop, om wat voor reden dan ook, de deuren moet sluiten.

Mooie beelden en prima acteerwerk.

Jammer dat deze film ondanks het hoge budget en de cast niet helemaal geslaagd is. Op de eerste plaats is dit een echte kinderfilm en voor volwassenen niet echt aan te raden. Het gaat over een meisje (Elle Fanning) die met kerst een pop, een notenkraker, cadeau krijgt. Deze pop komt tot leven en neemt haar mee naar een alternatieve poppenwereld a la Alice in Wonderland, maar een stuk duisterder en waar muizen de baas zijn. De film is helaas onevenwichtig, de eerste helft vond ik maar moeizaam verlopen, dusdanig dat ik na 3 kwartier afhaakte, maar dat was vorig jaar. Ditmaal een nieuwe kans gegeven, wel doorgezet, en tot mijn verrassing bleek de tweede helft een stuk vlotter, dat zit vol met actie alsof het een andere film is geworden. Het verhaal is afkomstig uit een balletstuk dat op haar beurt gebaseerd is op een soort van sprookjesverhaal.

Het oorspronkelijke verhaal schijnt behoorlijk aangepast te zijn, maar niet echt in de goede zin. Dit is immers als kerstfilm bedoeld en dan verwacht je niet dat de muizen uit het ruim 100 jaar oude verhaal opeens in een kinderfilm uitzien als Nazi's uit de tweede wereldoorlog die bezig zijn met een heuse speelgoedholocaust. Al zullen kinderen vermoed ik niet direct het verband zien, maar zulke details, de nutteloze 3D-scenes en het onevenwichtige halen de film onderuit, ondanks het hoge budget, de goede cast en de over het algemeen mooie beelden. Kon (veel) beter. Ik hou het op een magere 2,5*