Opinions

Erg slap en clichématig werkje met clichématige personages. Het uitgangspunt (een 'monster' dat verdwijnt zodra je het licht aandoet) is leuk en origineel maar de uitwerking is heel gewoontjes, hier was toch wel meer uit te halen. Met zo'n origineel uitgangspunt moet je niet verzakken in een doorsneeverhaal en (mislukte) jumpscares en dat doet de regisseur wel. Ik vond het nooit ook maar een beetje eng, sfeervol of interessant worden. 1,5*

Een film die me qua visuele trips wel aan Requiem for a Dream (2000) deed denken, begeleid door 'muziek' die de ondertiteling voor doven treffend omschrijft als "dysfunctional music". Het plot zoals nu in de omschrijving staat klopt niet helemaal. Deze film volgt een vloggende tiener die steeds verder moet gaan om letterlijk en figuurlijk geliked te worden, waardoor de film soms behoorlijk gewelddadig wordt zonder de 'menselijke' interactie tussen deze naar genegenheid en views smachtende 'bitch' en haar slachtoffers uit het oog te verliezen. IMDb heeft als derde genre bij deze film horror staan en dat is wel van toepassing.

Het plot is voldoende uitgewerkt om de film van structuur te voorzien, het doet wat denken aan Under the Skin (2013). Ik kan me verder alleen maar aansluiten bij de termen die hier al eerder zijn genoemd, psychedelisch, neonkleuren, Lynchiaans... Lynch, Refn, Requiem for a Dream en The Neon Demon slaan bij mij niet zo aan, maar deze beviel wel. 3,5*

Aardige film over twee tieners, hun avances en hun seksueel getinte dialogen die grotendeels over haar 'chat' gaan. Het verhaal wordt daarmee heel eenvoudig, al zorgt het goede acteerwerk, de aantrekkelijkheid van het meisje, de mooie soundtrack en de fraaie sfeervolle beelden van het dorpje waar deze film zich afspeelt voor een film die erg fijn wegkijkt. Vermakelijk en het duurt ook precies lang genoeg. Er zitten ook genoeg bijzondere scenes in waardoor de film het bekijken waard is. 3*

Leuke en vrolijke film over een jong naïef weesmeisje dat door een circus wordt aangenomen om in een show te praten met buikspreekpoppen. Zij wordt smoorverliefd op een knappe tovenaar en heeft geen oog voor de verbitterde buikspreker die zelf op haar verliefd is en elke dag via de poppen met haar praat. Een mierzoete en relatief korte film met een eenvoudig script maar die wel een soort van magie over weet te brengen. De film won o.a. een Oscar en een Golden Globe. Leuk tussendoortje. Ruim 3*.

Sterke drama waarin de hoofdrolspeelster flink wat mokerslagen te verduren krijgt. Het eerste wat in die zin bij me op kwam was Biutiful (2010), ook zo'n treurige drama waar de hoofdpersoon de ene na de andere mokerslag te verduren krijgt. Ook deed het me denken aan Wir kinder vom Bahnhoff Zoo (1981), eveneens waargebeurd en ook over een minderjarig meisje die in de prostitutie belandt. En de onschuld van de hoofdrolspeelster (die verborgen gaat achter alle ellende waarmee ze is opgegroeid) en haar vriendschap deed me ook weer aan Broken (2012) denken, al is die veel luchtiger en heeft een hele andere thematiek. Alle drie topfilms overigens.

Lilja 4-ever wou ik al heel lang zien, en het is eindelijk gelukt. Deze film zit wat mij betreft net onder de 4 sterren. Het verhaal verdient meer dan dat, en het acteerwerk is uitstekend, maar het mist voor mijn gevoel 'iets' om echt een topfilm te zijn. Ik moest lang denken over wat dat iets was. Het ligt niet aan die 'vleugels' (fijn eigenlijk om zo nu en dan een film te zien die een verhaal durft te vertellen zonder dat het met CGI aan komt zetten), en ook niet aan de oversentimentele modderscene waar ik juist een verborgen boodschap in zag (de moeder laat haar dochter letterlijk in de modder achter).

Wat wel heeft bijgedragen is dat het verhaal voor mij niets nieuws vertelt, omdat ik al andere, misschien betere, films gezien heb. Maar het zit toch vooral in het feit dat de personages niet zo uitgewerkt zijn, op Lilja na. We weten heel weinig over ze. En de sfeer wordt op momenten goed overgebracht, maar de film is daar niet echt consequent in.

Ik mis ook een kritische noot richting de maatschappij die je verder aan het denken zet, al was het maar een harde boodschap dat die kerels die haar uitgebuit hebben na x jaar weer vrij rondlopen, of helemaal niet in de gevangenis zijn beland, wat niet onwaarschijnlijk is. (Weet iemand daar eigenlijk iets over?) Want in alle eerlijkheid, het verhaal van Lilja is een uit duizenden, en er wordt nauwelijks effectief tegen opgetreden. Illegale prostituees worden gecriminaliseerd, weinigen durven ze echt als slachtoffer te zien.

Hoe dan ook is het zeker een goede film die absoluut het kijken waard is en terecht een hoge notering heeft.

Afgedaan als kinderfilm en destijds daarom links laten liggen, en hoewel het inderdaad ook wel een kinderfilm is, is het wel ontzettend bekijkbaar door volwassenen die jong van geest zijn. Het verhaal is erg leuk en de vriendschap tussen de schattige Lilo en de stekelige Stitch is heel aandoenlijk. Leuke en lieve animatie, richting de 4*.

Aardige Chaplin, maar wel van een totaal andere stijl dan de stille films waar hij om bekend staat. Deze film is veel serieuzer van opzet en voelt een beetje autobiografisch aan, niet te vergelijken met zijn eerdere werk. Zijn grijze haren en zijn wat gelaten blik op de poster spreken boekdelen, drama en melancholiek overheersen.

Het voelt een beetje aan als het sluiten van het tijdperk, die van de stille films, waarin hij carrière maakte. Het is ook een soort van eerbetoon aan die tijd, met zijn geweldige uitspraak "It's the tramp in me I suppose" en met zijn samenspel met Buster Keaton.

Ik was ingesteld op zijn komische vroege films, en dat is duidelijk de verkeerde insteek bij het kijken naar deze film. Nu ik weet wat ik kan verwachten moet ik deze toch ooit gaan herzien. Nu hou ik het op 3,5* voor deze mooie, bijzondere maar ook atypische (afscheids)film van Chaplin.

In het begin had de stijl wat weg van een comedy (vond ik), maar op den duur bleek toch dat het allemaal serieus bedoeld was. Visueel lekker vlot, en bijzonder verteld, maar inhoudelijk toch wat magertjes. Had meer in gezeten.

De DVD heeft tussen de extra's een alternatief einde (alleen de allerlaatste scene is anders), en die was flauw (soort open einde, waarbij je niet weet of hij wel/niet die pilletjes nodig heeft of dat hij wel/niet aan die pilletjes kan komen, erg flauw).

Mooie docu, begint behoorlijk afstandig, maar graaft steeds dieper in het onherstelbare trauma wat dit voorval bij deze mensen heeft achtergelaten, en waarvan ze hier het tipje van de sluier lichten. Ongelofelijk dat mensen in staat zijn om anderen zoiets aan te doen, moeilijk om te bevatten. De docu zelf waarderen is lastig, het verhaal is krachtig, technisch is het stukken minder. Ik hou het op 3,5*, vanwege het verhaal.

De film is tot en met 20 december 2015 online te bekijken op de NPO-site: Little Angels (NPO).

Heerlijke feel-good movie die je meer dan eens hard doet lachen. Geweldige verhouding tussen drama en komedie. Voor wie van een goede komedie houdt is deze film zeker een must.

Na de prachtige remake A Little Princess (1995) (4,5*) nu ook de miniserie gezien. Lastig om te zeggen welke beter is, nog lastiger wordt het om aan te geven waarom. De kracht van beide films zit wat mij betreft in het tedere verhaal, over een jong goed opgevoed meisje dat haar welvarende vader verliest en daardoor als bediende in de kostschool eindigt waar ze tot dat moment op kosten van haar vader een welvarende en gerespecteerde leerling was.

De remake uit 1995 duurt nog geen 100 minuten maar zat prachtig in elkaar, terecht werd het genomineerd voor Oscars in de categorieën cinematografie en production design. En deze versie uit 1986 won de BAFTA-award voor jeugdfilms. Visueel is de remake de mooiste van de twee. In dat opzicht heeft deze versie tegen dat het én ouder is én voor de televisie is gemaakt. Op andere filmisch aspecten valt er bij beide films niets te klagen. Deze duurt ruim 160 minuten en ze vlogen voorbij, ik zou ook niet weten wat hier korter had gekund. Van mij had de remake ook wel 160 minuten mogen duren, al is het even geleden dat ik die heb gezien om deze echt goed te vergelijken. Wel opzettelijk, want 2x achter elkaar soort van dezelfde film zien komt bij mij de filmbeleving niet ten goede.

Het verhaalverloop was tot mijn verrassing in de details best wel anders (en daarmee doel ik vooral op het lot van de vader). Dit verhaal vond ik iets minder zoet, en iets rauwer en harder dan die van de remake. Hoe dan ook, het blijft een prachtig sprookje. Een hele dikke 4*, en misschien hoog ik het wel op bij de volgende kijkbeurt van de remake. Maar eerst wil ik de silent met Mary Pickford in de hoofdrol zien: The Little Princess (1917). De versie met Shirley Temple, The Little Princess (1939) (3,5*) heb ik ook gezien.

Wat een prachtig sprookjesdrama is dit toch. Heerlijk sfeervol en teder, met fraaie cinematografie, uitstekend acteerwerk, oog voor detail, fraaie costuums, een bescheiden dosis humor, en een sprookjesverhaal die je meezuigt. Alfonso Cuarón levert hier een film af van een dermate hoge kwaliteit dat ik niet van een kinderfilm kan spreken. Het is een film die misschien wel de essentie (of is het de magie?) van het kind-zijn weet te grijpen. Enig minpuntje is het kitscherige en kinderlijke poster, want daardoor heb ik deze heel lang onterecht laten liggen. Deze (van slechte kwaliteit) of de DVD-cover vind ik er veel beter bij passen.

Ben nu ook heel benieuwd geworden naar de mini-serie (1986) en naar de versies van The Secret Garden uit (1975) en (1993).

Dit is een heerlijk warm sprookje die je met een goed gevoel achterlaat. Een sprookje over dromen, kinderlijke onschuld en fantasie. Perfect voor een koude winteravond. 4,5*

Vierde verfilming die ik zie van dit verhaal en jammer genoeg wel de minste. Door de korte speelduur wordt er niet de tijd genomen het verhaal goed te vertellen, dat het een silent is helpt daarbij ook niet. De regie levert hier een minder geslaagde adaptatie af van het boek naar een film. De film is, net als de versie uit 1986, heel trouw aan het originele verhaal, maar de prioriteit van de regie is duidelijk een film afleveren die voldeed aan de standaarden van destijds en niet zozeer het overbrengen van het verhaal. Zo bevat de film bijvoorbeeld een slapstickscene, en alsof de korte duur al heel lang was, wordt bijna 20 minuten besteed aan het verhaal van Ali Baba en de 40 rovers, wat je als een zelfstandige short zo uit deze film zou kunnen knippen. Dit gebeurt op het moment dat Sara aan haar vriendinnen een verhaaltje vertelt, dan lijkt het dus alsof je vanaf dat moment naar een avonturenfilm gaat kijken wat niets met het oorspronkelijke verhaal te maken heeft. Half sterretje aftrek daarvoor.

Pluspunten zijn er ook, zo wordt Becky uitstekend vertolkt door Zasu Pitts en bevat de film een opvallend stukje stop motion wanneer twee speelgoedpoppen tot leven komen en met elkaar gaan spelen.

Dat Sara door een 19-jarige (Mary Pickford) werd gespeeld was wel even wennen, want ondanks haar looks en korte lengte kun je zien dat het geen kind is. Veel minder viel op dat haar vriendin Becky door een 23-jarige werd gespeeld. Aardig om het een keer gezien te hebben, een ruime 2,5*.

Wie niet bekend is met het verhaal kan beter eerst een van de nieuwere versies bekijken, zoals de visueel fraaie versie uit 1995 (4,5*), geregisseerd door Alfonso Cuarón (bekend van o.a. "Gravity"), de mooie BBC-miniserie uit 1986 (4,0*), of de versie met Shirley Temple uit 1939 (3,5*).

Verfilming van een succesvolle komische theatermusical die zich afspeelt op een zomerkamp geleid door nonnen. De film volgt twee 17-jarige meiden die daar op kamp zijn, een ervan gespeeld door de mooie actrice Macarena García, die de stierenvechtende Sneeuwwitje uit Blancanieves (2012) heeft gespeeld. De weinig religieuze meiden verlaten 's nachts stiekem het kamp op zoek naar feest, jongens, softdrugs... en overdag brengen ze door met een jonge zuster die zich in een geloofscrisis bevindt (Belén Cuesta), doen ze de activiteiten van het kamp en besteden ook wat tijd aan religie. Totdat God opeens elke nacht, zingend en wel, zich aan een van hen openbaart.

Tussen de dialogen door wisselt de film Engelstalige en Spaanstalige liedjes af. Het is een lieve kleine film die wel wat emotie losmaakt, zonder het komische karakter te verliezen. Luchtig, vermakelijk en soms aandoenlijk. De Spaanstalige liedjes komen van de musical af, de Engelstalige liedjes waarmee God communiceert komen van Whitney Houston af . Leuk en origineel, een kleine 3,5*.

Deze is me eerlijk gezegd erg meegevallen, al gaat het idd een tikkeltje te lang door. Het dystopische verhaal is interessant. Wel heb ik moeite met het vele onnodige geweld tegen dieren (geen aftrekpunten daarvoor omdat ik ervan uit ga dat het nep is, dat mag ik hopen tenminste) en ook het einde was nogal flauw (liefde maakt blind, ok, maar is dat alles?). Wel aardig om een keer gezien te hebben. 3*

Tegenvaller die niet aan mijn helaas torenhoge verwachtingen voldeed. Lang naar uitgekeken, hoge score, veel mooie recensies, tussendoor nog per ongeluk de verkeerde Loft (2005) gezien, en onlangs ook de Belgische topper The Broken Circle Breakdown bekeken.

Torenhoge verwachtingen is dan zacht uitgedrukt, en een vrij doorsnee dialooggedreven thriller zoals deze voldoet daar dan niet aan. Het begin was lastig doorkomen, veel personages waardoor geen enkele echt uitgewerkt wordt, en ook onaantrekkelijk (vreemdgaande potentiele moordenaars) om je in een van hen in te leven. Typische whodunnit-plot die al vaker en beter gedaan is, en de spanning eruit haalt door met het lijk te beginnen.

De eerste helft kon mij niet boeien waardoor ik helaas ook de interesse verloor in de rest van de film. De fraaie beelden en het gebruik van licht vielen mij wel op, maar redden de film niet.

2,5 sterretjes.

Aardige SF-film die zo in een Star Trek-aflevering uit die tijd zou kunnen passen. De film toont ons een wereld waar mensen alleen tot hun 30ste mogen leven, we volgen een van de bewakers (Logan) die de opdracht krijgt om te vluchten en zo uit te zoeken waar de mensen belanden die erin slagen om de stad en daarmee hun lot te ontvluchten. Wel aardig, al vond ik zijn vluchtpoging dusdanig lang duren dat het wat ging vervelen waardoor het middenstuk het minste is. De film is wel eerlijk met de titel Logan's Run, dat blijft het hoofdingrediënt al had ik het dus graag anders gezien, en dat had ook wel gekund door een half uurtje van het middenstuk af te halen, twee uur is aan de lange kant. Op zich wel aardig voor een keertje. 2,5*

Een musical die een handleiding behoeft. Het is een verfilming van de gelijknamige musical. Maar dit is geen doorsnee musicalfilm, en al helemaal geen sing-along. In de film worden interviews en verslagen van journalisten gezongen, stopwoordjes inbegrepen, en of je een volle mond hebt of niet kunt zingen maakt niet uit. Dat is dus heel erg wennen, gewone zinnen waar totaal geen rijm of melodie te bekennen valt worden zingend uitgekraamd.

Inhoudelijk wordt het standpunt van de buurt en de buren genomen waar het drama plaatsvond, een buurt dat door prostitutie geplaagd werd tot er 5 vermoord werden. De film gaat niet over de moorden of over het onderzoek, maar over wat dit onder de buurtbewoners teweegbrengt.

Naast de vaak aritmisch gezongen dialogen heeft het ook een klein aantal liedjes die wel te doen zijn. Pluspuntje is die steeds vrolijke Eloise Laurence die in Broken het meisje Skunk speelde en hier opeens zingend ten tonele komt en het liedje "It Could Be Him" opvoert. Haar korte aanwezigheid maakt van de film ook meteen een vrolijke boel.

London Road is een musicaldrama geworden die anders dan anders is, en dus erg wennen. Eenmaal gewend laat het een goede smaak achter. Musicals zijn niet voor iedereen weggelegd, en dat geldt al helemaal voor deze. Ik ben er nog niet helemaal aan gewend geraakt, dus hou ik het op een ruime 2,5*. Heel apart.

Verstand op nul blockbusterfilmpje inderdaad. Ik heb soms de indruk dat ze bij Walt Disney niet weten welke kant ze opmoeten. Het is net lopende bandwerk waarbij ze maar zoveel mogelijk produceren van "maakt-niet-uit-wat-als-het-maar-verkoopt". Grafisch slechte computeranimaties (Hoodwinked! (2005), verschrikkelijke junk (Frenemies (2012), dan weer goede animaties (Tangled (2010) en goede films die dan wel weer vooral op volwassenen gericht zijn (Saving Mr. Banks (2013). Van alles wat dus, je weet niet meer wat je kunt verwachten van Walt Disney.

The Lone Ranger heeft een kinderlijke (en te flauwe) humor wat men hier combineert met voor Walt Disney ongekend gewelddadige scenes die eigenlijk niet voor kinderen geschikt zijn (tenzij het doel is om ze warm te laten lopen om een vuurwapen te kopen op hun achttiende verjaardag). Ik had zelfs verwacht dat het jongetje uiteindelijk zelf de bad guys neer zou schieten. Doelgroep zal hier wel toch vooral pubers/tieners/jongvolwassenen zijn. Wat de humor betreft ben ik hoogst verbaasd dat deze film niet ook als komedie of zelfs parodie op westerns te boek staat, dan had de combinatie kinderlijke humor en geweld wel beter gepast.

Eenmaal gewend aan de humor (dat kostte me 30 minuten) wordt de film onderhoudend, zit het vol met actie, is erg over de top, maar blijft ook ontzettend oppervlakkig. Het ziet er duidelijk uit als een poging om met een vervangende saga te komen voor Pirates of the Caribbean waarbij ze ook nog een schepje erbovenop doen, al denk ik dat ze hiermee dat doel hier niet bereikt hebben.

Het ongetwijfeld hoge budget zorgt voor fraaie beelden met goede cgi bij de actiescenes. Deze actiewesternachtige film kijkt zonder verwachtingen en met verstand op nul wel goed weg en zou een geschikte optie zijn geweest om even de tijd door te komen als het 60 minuten korter was geweest.

Matig. 2.5 sterretjes van mij.

Vrij doorsnee verhaal, opgehemeld als "waargebeurd" met een heldhaftig eerbetoon aan de echte soldaten en het leger. Het meest geslaagde moment was op de heuvel tussen de bomen, daar kon je de spanning goed aanvoelen. Wat daarna volgt is een vrij standaard actie/oorlogsfilm waarbij de hoofdrolspelers uiteraard veel meer kogels aankunnen dan hun tegenstanders. Ook hoe de hoofdrolspelers met gemak een val over rotsen overleven waarbij ze hun rug en hoofd meermalen op de rotsen breken was zacht uitgedrukt overdone. Verder ontbreken de standaard clichés niet, een moreel gesprek die de dappere ethiek van de soldaten toont, en uiteraard een kindje die de held van het verhaal omarmt (zonder reden uiteraard maar dat doet er ook niet toe, zolang de held maar door een kindje wordt omarmd).

Dat soort dingen halen de film onderuit, ik had graag gezien dat het wat minder heldhaftig en wat meer realistisch was geweest.

2*

Aardige actiefilm, met enkele goede momenten, maar ook enkele mindere. Het verhaal is interessant op zich, en ook wel onderhoudend (vooral in de tweede helft).

Toch kon ik aan het begin er maar moeilijk inkomen, het wordt allemaal nodeloos warrig uitgelegd. Daarna zakt de film ook in tot het moment dat ik dacht "dit wordt niks". Gelukkig moest het beste van de film dan nog komen.

En dat warrige verhaal kan ook simpel worden verteld: in de toekomst heeft iedereen een nummertje (en chip neem ik aan) en is het onmogelijk om lichamen ongemerkt te doen verdwijnen, daarom worden slachtoffers levend terug in de tijd gestuurd om in een ander jaartal vermoord te worden. Dat vermoorden en dumpen van lichamen is het werk van de "loopers".

Behalve het aanvankelijk warrige verhaal vond ik ook de boosaardigheid van het jongetje weinig geloofwaardig (het deed me denken aan de film Firestarter (1984), waar het kind wel een stuk geloofwaardiger speelt, weliswaar met de slechtere special effects uit die tijd). Tot dat moment begreep ik ook niet waarom het concept telekynese in de film zat. Iets anders waar ik me toch wel enigszins aan ergerde is de overbekende kop van Bruce Willis. In deze film speelt hij de oudere versie van Joe, en aangezien iedereen wel de échte jongere versie van Bruce Willis gezien heeft voedt ook dit de ongeloofwaardigheid. De acteur die Joe speelt lijkt niet bepaald op de jongere Bruce Willis.

Maar goed, er zitten dus ook goede elementen in (actie, spanning), en het is zeker wel het kijken waard, maar het is niet de topfilm die de trailer deed verwachten.

Heel mager. Misschien is het iets voor kinderen maar voor volwassenen vind ik deze film veel te oppervlakkig. Op zich leek de film me wel wat, maar het is allemaal nogal emotieloos en vlak. De nadruk lijkt meer te liggen op actie (en dat is er al niet veel) dan op de onderlinge relaties en karakterontwikkeling, het wordt allemaal veel te afstandig en niet meeslepend verteld waardoor juist die twee zaken niet of nauwelijks naar voren komen. Niet boeiend genoeg. 2*

Grote tegenvaller. Deel 1 zag ik ooit in de bioscoop en vond het vrij gewoon (2,5*), daarom destijds ook geen interesse meer gehad in delen 2 en 3. Maar deel 3 kreeg een lading prijzen over zich heen, iets wat me nu pas opviel, waardoor ik ruim 10 jaar later toch nieuwsgierig ben geworden. Daarom maar eerst deel 2 bekeken, maar dat had ik beter niet kunnen doen... dit was niet best en ik heb niet de indruk dat ik iets gemist zou hebben door deze over te slaan.

Op een breed vlak is deze film zeer zwak, de dialogen zijn geforceerd episch, gezichtsuitdrukkingen staan continu op de spanningsstand, ook de muziek forceert steeds spanning, erg eentonig dus, het eerste uur kent eigenlijk geen verhaallijn, en het acteerwerk is soms buitengewoon slecht. Ontzettend jammer, kwam over als uitmelken van het commercieel succes van deel 1.

Door dat lange, rommelige en doelloze eerste uur met veel nietszeggende dialogen kon ik ook steeds niet in het verhaal komen, het fantasiegehalte was te hoog voor mijn doorgaans rijke verbeelding. En als je niet in het verhaal zit dan valt het oog makkelijk op al die zwakke punten die ik zojuist genoemd heb.

Ook valt dan ontzettend op dat deze film gewoon afgekeken is van Star Wars. Die stijl van eind jaren '70 werkt nu kennelijk nog steeds prima gezien de hoge waardering voor deze film.

Had de film 1,5 uur geduurd dan had ik het misschien nog wel 2 sterren gegeven, maar het duurt ook nog veel te lang en verloopt veel te sloom. Dit had beter gekund. 1,5*

Een film met een interessant verhaal dat helaas niet helemaal vlekkeloos wordt gebracht. Het uitgangspunt, over een groep kinderen die op zoek gaan naar hun oma wanneer ze op zichzelf zijn aangewezen na de aanhouding van hun SS-ouders, is sterk en wint aan kracht wanneer ze vervolgens hulp krijgen van een jood uit een concentratiekamp. Maar qua uitwerking kon het wel beter, zo is het niet duidelijk waarom de joodse jongen hen eigenlijk helpt, evenmin is het helder waarom hij weer uit beeld verdwijnt. De met de paplepel gegoten haat van Lore richting hem is wel zichtbaar, maar de liefde gaat niet verder dan lust. Ik mis naast een basis ook een ontwikkeling in hun relatie. Een te wankel fundament dus voor dit verhaal. Vandaar dat ik niet verder dan 3* kom.

Overigens is Lore, afhankelijk van waar je het leest (zelfs de DVD hoezen verschillen daarover), 14, 15, 16 of 18 jaar oud. Dat laatste lijkt me het meest realistische.

Een familiedrama uit de categorie "slow cinema". Veel fraaie contemplatieve shots die ook iets te vertellen en toe te voegen hebben. Mooie camerastandpunten, fijne rustmomenten, én een eenvoudig maar boeiend verhaal die je aan de buis gekluisterd houdt. Geen lege mooifilmerij dus, maar fraaie shots als instrument die de film versterken.

In deze Baskische film draait het zoals de titel zegt om bloemen en wat die teweeg kunnen brengen. De jaloezie als opeens anoniem een bloemetje bij een vrouw wordt bezorgd, de nieuwsgierigheid naar een vreemd boeket bij het graf van een naaste... Bloemen veroorzaken in deze film een mysterie en zijn de bindende factor tussen de verhalen en de mensen. Loreak weet de gevoelens achter een boeket in beeld te brengen, vooral onder de vrouwen die de hoofdrol dragen in deze film, een moeder, een zus, een echtgenote, een geliefde...

De trailer is overigens enigszins misleidend omdat het zich op de "spannende" momenten uit de film richt en juist de fraaie en rustige camerashots waar het voor een belangrijk deel om gaat helemaal weglaat, een vreemde keus.

Een fraaie en kleine film die bij de Goya-uitreiking ten onrechte geheel overschaduwd werd door grote commerciële producties zoals El Niño en La Isla Mínima. Ruim 3,5*, richting 4*.

Fraaie film, van het hier vaak aangehaalde matige acteerwerk, TV-filmniveau en slecht camerawerk heb ik totaal niets gemerkt. De film weet heel treffend de frustratie en onmacht (en waanzin) weer te geven waarin een smoorverliefd iemand kan belanden nadat een relatie door de ander beëindigd wordt. Piper Perabo weet dat heel goed over te brengen, al moest ik wel wennen aan haar rol aangezien ik haar eigenlijk alleen maar kende van Coyote Ugly, waar ze een hele andere personage speelt. 3,5*

Flinke tegenvaller, gekeken vanwege de top250-notering, maar het was geen succes. Deze cult movie is niets voor mij.

Eerder dan een Lost Highway vind ik het eerder een Lost Cause. Ik weet niet of dit mijn eerste Lynch is, ik geloof ooit in de bioscoop Mulholland Drive gezien te hebben, maar kan me daar niets meer van herinneren (niet vreemd als het net zo wazig als deze is), maar die wil ik wel binnenkort opnieuw bekijken. Ook Dune en Elephant Man meen ik ooit gezien te hebben, maar dat is nog langer geleden.

Ik begrijp dat Lynch met films puzzels maakt, en dat hij nooit het antwoord geeft. In ieder geval maak ik dat op uit deze film en de commentaren. Handig als eigen handelsmerk, en ook lekker makkelijk, want zo hoeft een film ook nooit te kloppen, en iedereen die moeite doet kan zichzelf een schouderklopje geven, er is immers geen fout antwoord. Waar andere films als onsamenhangend worden afgekraakt wordt deze op dezelfde gronden de hemel in geprezen. Vandaar Lost Cause, het heeft voor mij zo geen zin om te proberen om de film te begrijpen als we nooit zullen weten of het zo is bedoeld. Als de maker al geen moeite doet om het uit te leggen... waarom zou ik? Mijn nieuwsgierigheid is niet genoeg gewekt om een poging te wagen.

Los van de inhoud vond ik de rest ook niet al te best, veel seks, een beetje bloot, een lange duur, mooie beelden (soms, niet altijd), en stoere dialogen (die ook niet al te best waren). Ook daar zitten niet de ingrediënten in die ik bij een topfilm verwacht. In de film zaten ook een behoorlijke hoeveelheid cliché's en ongeloofwaardige keuzes van de hoofdpersoon (uitgaan met de vrouw van een gangster die zowat je baas is, en na twee nachten een man vermoorden omdat zij je dat vraagt?).

Qua inhoud kan ik er weinig mee, en qua uitvoering dus ook. Er zaten wel een paar goede scenes in, maar die kunnen niet op tegen de slome aanloop en de andere minpunten. Ik kom niet verder dan 2 magere sterretjes, en dat ligt dus niet alleen aan de inhoud. Ik vraag me trouwens af of deze film Haneke niet geïnspireerd heeft om Caché (2005) te maken.

Alleen een scene, die tweemaal voorkomt, maakt me nieuwsgierig. Wat gebeurt er toch wanneer de ouders en ik meen ook zijn vriendin wanhopig het huis uit rennen en "nee!!!!!" schreeuwen (riching Pete neem ik aan)? Volgens mij heb ik niemand over die scene horen praten.

Spy Kids in Space, daar komt het qua stijl wel op neer. Een gezin gaat op een ruimtereis type Passengers (2016) en komt per ongeluk in een onbekend deel van het heelal terecht waar ze allerlei avonturen beleven. Typische actiefilm voor de jeugd. Absoluut geen meesterwerk, beetje low budget, maar voor scifiliefhebber wel vermakelijk, een kleine 3*.

Een film die voor de TV is gemaakt, zonder al te hoog budget en een tikkie voorspelbaar. Onderhoudend is het wel, al is het acteerwerk wisselend en vind je een enkele scène die teveel wordt gerekt (zoals het "over de boom oversteken"). Script is redelijk, al zitten enkele stukken die botsen met de logica (de rol van de priester bijvoorbeeld).

CGI is best goed gelukt. Prima geschikt als avonturenfilm voor de jeugd. Ruim 2*

Minste van alle Jurassic Park-films, en de laatste die ik nog moest zien. Het verhaal is wel heel erg flauw. De doelstelling lijkt me duidelijk: cashen op het succes van het eerste deel. Het lijkt wel of ze alleen over de eerste scene hebben nagedacht, want die beloofde een spannende film, wat het helaas niet werd. 1,5*