Opinions

Lastig hoor, zo'n film waarderen. Het niveau van The Thing (1982) haalt het zoals was te verwachten in de verste verte niet. Maar het ergste vond ik toch wel de eerste 20 minuten, ik heb zelden zoveel slechte dialogen, flauwe grappen, en clichés bij elkaar gezien. En dat is jammer, want de laatste helft is voor een doorsnee actie/sf-film op zich niet slecht. Maar het begin, dat meer doet denken aan een slechte teenhorror (maar dan zonder teens), deed me een waardering van 0,5 sterren overwegen.

Vooral de beginscene, en de aftiteling, worden benut om deze remake als prequel te verkopen, maar het blijft een (slechte) kopie van het origineel. Deze "premake" probeert te scoren met het in beeld brengen van The Thing. Helaas zijn ook hier The Thing, en de special effects, uit het origineel veel overtuigender en enger dan dit uit een slechte griezelattractie afkomstige Thing. Het is erg knap om anno 2011 de special effects van anno 1982 niet te evenaren. Overigens is dit wel een compliment aan het origineel.

Misschien aardig voor wie het origineel nog moet zien, maar het blijft een waanzinnig slechte en goedkope remake. Zonde.

Visueel is dit zeker een fraaie film, met zijn schuine camerabeelden en het kenmerkende licht- en schaduwwerk van een film noir. Maar qua verhaal en vertelwijze is het ook een vermoeiende film die voor mij lastig was om door te komen. Het mysterythrillerverhaal, over een geheimzinnige derde man die aanwezig was bij de dood/moord van de vriend van de hoofdrolspeler, raakte op den duur mijn interesse kwijt, en de toegenomen spanning op het einde kwam daardoor voor mij te laat. Overgewaardeerd. 2,5*

Het viel niet mee om deze door te komen, de eerste keer viel ik halverwege bijna in slaap en haakte ik af, en de tweede keer tijdens het kijken van het tweede deel gebeurde dat bijna weer. Het scifi-verhaal, met een gesimuleerde jaren '30-scenario waar mensen uit het heden via een soort van 3D-droom naartoe kunnen reizen, is wel origineel bedacht, maar de uitwerking maakt het een hele vermoeiende film met weinig interessante personages, of beter gezegd met aardig wat oninteressante personages. Ook wordt er teveel gehint over de antwoorden op de mysteries waardoor het grotendeels voorspelbaar en dus oninteressant wordt. Een magere 2,5*. De twist was wel leuk en zag ik niet aankomen.

Het kostte me wat moeite om erin te komen, maar uiteindelijk werd ik meegesleurd. This Is England is een interessante en typisch Brits (coming of age-)drama die zich afspeelt tijdens de beginjaren van de skinheadbeweging. Het lastigste vond ik wel het verenigen van de leeftijd van de 12-jarige hoofdrolspeler met de situatie (al zijn 'vrienden' leken wel 10 jaar ouder, waardoor een oudere tiener geloofwaardiger zou zijn geweest), daarom hou ik het op een kleine 3,5*.

Brave crowdpleaser. Kwalitatief hoogwaardig met een zoals altijd uitstekend spelende Frances McDormand die hier haar cynische personage uit Fargo recyclet. Veel sfeer uit die film is ook hier voelbaar. Ook fijn dat de bekende goedkope truukjes met soundtracks of sepiafilters hier niet zijn uitgehaald. De film doet weinig fout, niemand wordt op z'n teentjes getrapt, en daarmee heeft het zijn grootste troef in handen.

Het kent een zwartcynische ondertoon en is bescheiden is alle opzichten, nergens heeft het teveel van, het is niet te gevoelig, te spannend, te betrokken, etc. Maar daarmee dus ook niet (te) gedurfd. Oftewel, de veilige keuze die bij een bonte gezelschap altijd goed zal bevallen. Het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes, en tussen de regels door hoef je ook niets te zoeken. Nadeel daarvan is wel dat het een film is die niet beklijft, geen nieuwe Fargo dus. Het eerste uur sleepte wat voort, gelukkig kwam er daarna wat meer vuur in. Popcorn in de hand en achterover leunen dan maar. Toch wel een kleine 3,5* voor deze degelijke maar tegelijk te bescheiden en te brave dramafilm. Het eveneens crowdpleasende moraal/dooddoener (all you need is love) had van mij niet gehoeven.

Popcornvermaak waar het originele verhaal van The Three Musketeers ver te zoeken is. Het vermoeiende begin zit vol met flauwe humor, onzinnige dialogen en stoere tienerpraatjes. Na bijna een half uur krijgt het verhaal gelukkig wat meer vorm en lijkt het ook ergens heen te gaan, zonder ook maar een moment echt goed te worden. Vanaf dat moment kijkt het wel redelijk weg, om vrij snel daarna weer af te zwakken.

Oppervlakkige en matige fantasierijke avonturenfilm, waarbij de slechte cgi en het zwakke acteerwerk opvallen. Leuk voor wie van wie van zwaardgevechten houdt of graag een gevecht tussen vliegende schepen ziet, geheel in de stijl van het zoveelste vervolg op Pirates of the Caribbean.

1,5 a 2 sterretjes.

Dit soort plots zijn typische komedies, deze TV-film gaat echter de dramakant op. In ieder geval is het niet een doorsnee nanny-filmpje, en dat is op zich aardig bedacht, al zitten de typische clichés van dit soort films er wel in. Acteerwerk is, afhankelijk van de personages, erg wisselend.

Er zitten veel subplotjes in verwerkt waardoor ook niet meteen duidelijk is waar de film naar toe wil. Eenmaal dat dit duidelijk is wordt het erg voorspelbaar. Al die subplotjes maken ook dat het aanvankelijk weinig diepte krijgt.

Een echte TV-film en een dramavariant op komische nanny-films. Het laat zich bekijken. 2 ruime sterretjes.

Visueel wel aardig, en er zitten wel wat leuke scifi-ideeën in, maar over de hele linie is het helaas niet bepaald boeiend. Het leek me een lekker korte film maar dat werd dus een hele lange zit aangezien de vele scifi hocuspocus-dialogen, die nogal veel herhaling bevatten, mij niet wisten te interesseren. Dat geldt helaas ook voor de personages. De film oogt wel als een thriller maar mist de nodige spanning, een goed verhaal, en een goede opbouw. Kon beter. 1,5*

Aardige Argentijnse film die me echter niet wist te boeien. Het staat bekend als een van de beste Argentijnse films, al ontgaat de reden van dat imago mij enigszins. Het zal wel komen door de onderliggende politieke lading of door het (destijds) schokkende einde, maar beiden hebben eerlijk gezegd niet zoveel om het lijf. Qua beelden weet het zich ook niet echt te onderscheiden van andere films die zich in het platteland e.d. afspelen. Ook het schokkende van de boze wereld van de multinationals lijkt tegenwoordig meer norm dan uitzondering, ook dat prikkelde mijn interesse niet.

Wellicht dat het destijds indruk wist te maken, nu werkt dat (bij mij) niet zo, o.a. omdat het verhaal erg eentonig en behoorlijk voorspelbaar doorkabbelt zonder enige moeite te doen om de aandacht van de kijker vast te houden. Filmisch is het in orde, maar dat levert een correcte film op (met tekortkomingen), en i.m.o. geen meesterwerk, vond het eerder aan de saaie kant. Een hele magere 3*.

Deze Bardem is zonder voorkennis (zoals ik hem zag) een tikkeltje taai. Zoals vaak bij hem zit ook in deze film een behoorlijk tintje surrealisme in, ook in de dialogen. Op het eerste gezicht is het een romantisch drama met als rode draad Ángel, de hoofdpersonage, die verliefd wordt op twee vrouwen en met beiden een relatie aangaat. Maar... dat dacht ik voordat ik op het internet naar de (Baskische) achtergronden ging speuren, want er gaat een veel diepere rode draad - en strijd - schuil achter deze film.

Ángel is verdelger (exterminador) van beroep, waardoor bij mij de link met "El Ángel Exterminador" (De Verdelgende Engel) van surrealist Buñuel werd gelegd, qua titel in ieder geval. Misschien een knipoog van Bardem? Verder veel Baskische historie/mythologie die dus verborgen zit in de film. Daar was ik niet mee bekend, dus ben achteraf maar op het internet gaan kijken. Had ik voor het kijkplezier beter vooraf kunnen doen, dus deze moet maar een keertje in de herkansing. Alles wat aanvankelijk bizar leek heeft namelijk een diepere betekenis en het verhaal blijkt dan heel logisch in elkaar te zitten. Alleen die logica ontgaat elke kijker die niet bekend is met de Baskische Mythologie (oftewel iedereen). De film blijkt een strijd te zijn tussen hemel en aarde.

Zo staat Mari (gespeeld door Silke) in de Baskische mythologie voor de Moeder Godin, oftewel de Moeder Aarde die in grotten onder de grond leeft (in de grond die de hemelse Ángel komt verdelgen). De aardse Mari is in de film zo soms een mens, en soms een Godin (wanneer zij zegt dat ze zelf voor de bliksem verantwoordelijk is bijvoorbeeld), en is steeds in het café te vinden (een grot, onder de grond dus, waar de godin Mari leeft).

Het verdelgingsbedrijf van Álgel heet Urtzi, oftewel de god die uit de hemel komt en de hemelse tegenhanger is van de aardse godin Mari. Zo schijnen er nog meer verwijzingen in te zitten naar de Baskische mythologie, zo werden kalfjes geofferd aan de godin Mari, en werden de doden bij hun huizen begraven (zo blijft hun ziel altijd bij hun huis, in de buurt van de levenden, en komen levenden met hen in contact). Ángel is half mens (aards) en half engel (hemels) en heeft een relatie met de aardse Mari en met de hemelse Ángela (vrouwelijk voor Ángel, oftewel voor engel), en zal uiteindelijk voor één van hen moeten kiezen.

Ángela wordt gespeeld door Emma Suárez die we net als Karra Elejalde ('Patricio') en Carmelo Gómez ('Ángel) ook in Medem's La Ardilla Roja en Vacas tegenkomen. Dit is de derde Medem dus waar deze cast speelt. 3* voor deze film die eigenlijk met de opgedane kennis meteen aan een tweede kijkbeurt toe is.

Aardige, tamelijk luchtige misdaadthriller. Vader en dochter Mills zijn uiteraard op elkaar ingespeeld en dat kun je merken aan het vlotte acteerwerk. Er is weinig op aan te merken, alleen het script dwingt de bad guy om erg sympathiek over te komen en dat vond ik niet passen bij een moordenaar. Ik had liever een bad guy gezien met twee gezichten, waar meer dreiging van uit ging waardoor de spanning meer kon worden opgevoerd en meer voelbaar was. Dat zou de moord(enaar) ook geloofwaardiger hebben gemaakt, nu is het een zachtaardige jongen wiens handelingen niet echt te rijmen zijn (het ene moment vermoordt hij een vrouw in koelen bloede, het andere moment is hij zorgzaam voor de getuige van die moord). Fraaie film, maar wel erg luchtig binnen het genre. Richting de 3,5*.

Weinig toe te voegen aan wat pippo il buffone voor mij heeft geschreven, ik sluit me helemaal aan bij zijn commentaar. Vond het een vermakelijke typische piratenfilm uit die tijd, zoals daar talloze van zijn gemaakt. Het enige verschil zit m in dat we hier met een vrouwelijke piraat te maken hebben. 3*

Aardige Chaplin met veel van zijn typische humor, alleen naar het einde toe begon het bij mij een beetje langdradig aan te voelen en dat ondanks de korte duur van de film, dat kost het een half sterretje. Het script vond ik opvallend goed uitgewerkt. Ruim 2,5*

Aardige film, low budget vermoed ik, die met een rustig tempo wel fijn wegkijkt. Minpunt is wel dat het allemaal aan de karige kant is. Visueel valt de enscenering meteen op, het oogt niet altijd even echt, alsof je naar een nepdocumentaire zit te kijken. Die enscenering komt ook in de dialogen, het acteerwerk en in het verhaal terug. Het is uiteraard een film, maar dat valt wel heel erg op. Er wordt te fragmentarisch gewerkt waardoor de personages en situaties niet altijd even goed zijn opgebouwd. Zo weten we van het gezin uit de poster dat man, vrouw en kind hun tijd zittend in een tent doorbrengen, dag in dag uit, en dat ze ergens anders koeien hebben die door een kind worden verzorgd (waar we ook nauwelijks iets van afweten). Nogal karige informatie dus waarmee je volgens mij amper een personage van de grond krijgt waardoor het aan realisme inlevert.

Inhoudelijk valt het lastig te rijmen dat de bezetters/barbaren zo beschaafd overkomen, alsof ze echt hun vonnissen serieus zouden overpeinzen en er geen sprake zou zijn van showprocessen. Dat er in de onderste laag van dit type religieus terrorisme wat halve en hele zotten rondlopen die toezicht houden op de "regels" geloof ik zeker, maar de personages die hier voor de terroristen worden neergezet komen op de een of andere manier nogal onvolledig en tegenstrijdig over. Wederom karig opgebouwde personages.

Religieus terreur en onderdrukking is trouwens van alle tijden, denk aan menselijke offers, de heksenjachten, de kruistochten, de inquisitie, de kolonialisaties waarbij je de keuze had tussen bekeren of sterven, etc. Hopelijk zit de islam niet, net als het christendom in het verleden, voor eeuwen met deze barbaarse taferelen opgescheept. En hopelijk raakt de wereld ooit verlost van al dat zinloos religieus geweld.

Voor mij bleef de film, ondanks de tekortkomingen, wel de hele tijd boeiend waardoor ik op 3* uitkom.

Qua budget en acteerwerk lijkt het een TV-film en geen film die voor het grote scherm is gemaakt. Het verhaal is echter wel vermakelijk genoeg om er ruim 3 sterretjes voor te geven, maar het acteerwerk haalt die score wel onderuit. Een film waarbij je dus van het scifiverhaal moet genieten, wat over tijdreizen naar de middeleeuwen gaat, en van de rest niet veel aantrekken. Jammer van het matige acteerwerk. 2,5*

Tsja... slecht slecht slecht...

De DVD-hoes leek wel aardig. De film helaas niet. Woorden als verschrikkelijk, lachwekkend en belachelijk spookten regelmatig door mijn hoofd bij het zien van dit "erotisch avonturencostuumdrama."

Enig plusje was dat de beelden en achtergronden (niet het camerawerk) acceptabel waren, de rest was dat niet. Als je het geluid en de ondertiteling uitzet lijkt het op een film. De dialogen doen aan een zeer slechte vrouwensoap denken, waar telkens zogenaamd pikante nonsens aan is toegevoegd dat mannen zogenaamd moet aanspreken. Vreemde mix. Ook de score is waardeloos.

Het "verhaal" is ronduit slecht, maar waarschijnlijk onbelangrijk in een erotische film. En de "acteerprestaties" verdienen die term niet, zo slecht.

Dan het erotische, als al het andere slecht was zal dat dan misschien een pluspuntje zijn? Helaas, ook dat woord is veel te groot voor deze film. De eerste erotische scene bestaat uit een man die zijn pink in de oor van een andere man steekt... Daarna moeten we het voor de helft van de film qua erotiek doen met de ogen van mannen die gericht staan op de boezems van vrouwen, en af en toe een kus of een hand op een borst... Naarmate het einde nadert neemt het bloot toe maar wordt het alleen absurder en belachelijker.

Waardeloze film. Niet om aan te zien en niet om aan te horen. Tijdverspilling.

0*

Het is officieel, deze regisseur is niets voor mij. Na 3 films van hem gezien te hebben kan ik wel tot die conclusie komen. Deze heb ik toch gezien omdat het me qua thema wel interessant leek.

Van hem zag ik La Soledad (omdat het een Goya had gewonnen), met split-screens als gimmick, en Hermosa Juventud, de eerste die ik zag, met het filmen door gadgets als gimmick. Nu is het filmen met onhoorbare dialogen de gimmick waar Rosales mee aan komt zetten. Origineel is het wel, een film maken waar je steeds door het verkeer, ruis, herrie, of de aanwezigheid van een glasplaat de dialogen niet kunt horen. Maar staat het publiek daar ook op te wachten? Je ziet niets en hoort niets, en zo gaat het maar door. Zoals het minutenlang vanaf de andere kant van de straat staren naar de rug van iemand die zijn tijd neemt om een tijdschrift te kopen terwijl je het verkeer voorbij hoort razen.

Duidelijk niet aan mij besteed. Achteraf vind ik Hermosa Juventud (1,5*) zijn beste film. 0,5*

Ijzersterk plot. Jammer dat vandaag de dag de aandacht veel meer uitgaat naar vorm dan naar inhoud, want films als deze kom je de laatste jaren zelden tegen. De vorm slijt snel en voor de inhoud geldt dat veel minder, waardoor ik denk dat tegenwoordig weinig films gemaakt worden die zoals deze herinnerd zullen worden. Het script zit erg goed in elkaar. Ook met de humor, de chemie tussen de acteurs, de prestaties, de dialogen en de sfeer zit het goed. Vreemd eigenlijk dat er relatief gezien zo weinig op deze film is gestemd. Filmisch is deze uitstekend.

Het doet snel denken aan Inglourious Basterds (2009) en ik zie dat ik niet de enige ben die het verband tussen die twee ziet. Beide films dienen hetzelfde doel: het publiek vermaken door Nazis belachelijk te maken, en ook het plot van Inglourious Basterds mag er wezen, al is het plot van To Be wel meer verfijnd. Beide films kunnen ook verkeerd vallen (zoals IB bij mij de eerste keer viel) als je het niet als vermaak ziet.

Maar veel verder dan vermaak zie ik deze echter niet gaan, in tegenstelling tot The Great Dictator (1940). To Be voelt een beetje afstandig aan, wat grapjes maken over ene niet serieus te nemen kerel (ene Hitler) aan de andere kant van de plas die een of ander landje heeft geïnvadeerd en ook nog iets met "concentratiekampen" doet. Ik overdrijf, maar verder dan dit gaat deze film niet. Ik zie geen andere boodschap in, en de achtergrond van de regisseur doet er daarbij niet toe wanneer dat niet in de film tot uiting komt. Veel verder dan lachen over Hitler gaat het niet. Natuurlijk maakt het "do we not bleed" indruk, het is wel makkelijk scoren en het komt van Shakespeare af en niet van Lubitsch.

The Great Dictator, twee jaar eerder gemaakt, daarentegen neemt de dreiging van de Nazis veel serieuzer, denk aan de scène waarin Hitler met de wereldbol speelt. En ook de speech, door Chaplin geschreven en niet door Shakespeare, windt er geen doekjes om. Een speech trouwens waarvan elk woord (helaas) nu nog steeds even actueel en sterk is als toen. Dat maakt voor mij The Great Dictator de betere van de twee, een film die de dreiging van Hitler in 1940 beter herkende dan deze film in 1942 dat doet. Puur als film is To Be breder, maar tegen die speech kan het niet op. The Great Dictator is een film met een boodschap, en dat is bij To Be veel minder het geval. Neemt natuurlijk niet weg dat To Be als film (net als The Great Dictator) een kwaliteitsprodukt is.

4*

Een film die de tand der tijd met gemak doorstaat, en dat is erg knap voor van inmiddels bijna 50 jaar geleden. Zelfs aan de kwaliteit van de band zou je niet zeggen dat de film zo oud is.

Uiteraard is het een film uit de jaren 60, nota bene gefilmd in de jaren 60, een authentieker beeld van het leven van een schoolklas in het Londen van de jaren 60 kunnen we denk ik niet snel elders vinden. De film heeft de sfeer van toen goed weten vast te leggen.

Het acteerwerk, de dialogen, kleding, etc. is allemaal prima in orde. En zoals de poster al aangeeft "A story as fresh as the girls in their minis". Kijken dus, want het is nog steeds een verfrissende film, een drama die toch ondanks de dramatische tranentrekkers lekker luchtig en fris overkomt.

Beslist een aanrader, een tijdreis naar het klaslokaal uit 1967 die zeker de moeite waard is.

Intense film die ons een kijkje toont bij de Jehova's getuigen, al zal dit wel zoals Spetie zegt wel over de rasechte fanatiekelingen onder hen gaan, intens en ingetogen tegelijk. Ook ik ken Jehova's getuigen, al begin je niet snel een praatje over de details van hun geloof. Ik wist bijvoorbeeld wel dat het voor hen verboden is om een kerk binnen te stappen (anders dan die van hen), en sommige rare normen van ze kende ik ook. De film geeft heel mooi weer hoe normen en waarden kunnen doorslaan en schadelijk worden. Dat zijn eigenschappen van elke fanatieke religie, maar ook daarbuiten kom je tegen dat normen soms schade kunnen aanrichten.

Heel kenmerkend ook hoe onderwijs taboe is bij religieuze fanatiekelingen, kennis buiten dat wat ze zelf verkopen is niet gewenst. Het verbod om te praten met mensen die "van het geloof zijn gevallen" is ook heel logisch, als diegenen die vertrokken redenen hadden om dat te doen dan zouden die redenen zomaar bij de hele gemeenschap kunnen werken, en dan zit je daar opeens zonder volgelingen... Zoveel mogelijk dom houden dus en afsluiten van andere meningen en levensvisies. Ook fraai hoe alles wat niet met hun geloof strookt meteen de schuld van de "duivel" wordt, lekker makkelijk want die kan er toch niets over zeggen. En ook hier weer zie je dat angst als wapen wordt gebruikt om mensen onder de duim te houden, samen met het afdwingen van gehoorzaamheid. Men kan wel bij de groepering aansluiten, maar zonder kleerscheuren verlaten is een heel ander verhaal.

Onlangs las ik een wetenschappelijk stuk waarin werd beweerd dat baby's al met een kant en klare en behoorlijk uitgebreide set van normen en waarden worden geboren, en dat alle mensen van nature geneigd zijn om meteen negatief te oordelen over anderen die niet aan de bij hun gangbare patronen voldoen (denk aan "afwijkende" huidskleur, uiterlijk, kleding, taal, gedrag, etc.). De onderzoekers beweren dat zulk gedrag alleen met opvoeding weer valt af te leren. Dat doet me wel afvragen of religie de oorzaak is van veel ellende (onderdrukking van de vrouw, homofobie, misbruik, enz.) of dat zulke zaken (en daarmee ook religie) een logisch gevolg zijn van hoe de mensheid in elkaar steekt.

Dat negatieve oordeel over anderen is ook in deze film merkbaar, waar Jehova's zichzelf zien als degenen die het licht hebben gezien en zich dus boven anderen verheven voelen (ongelovigen zullen sterven, maar zij niet). Interessante film voor iedereen die nuchter hier tegenover staat, voor Jehova's zal dit denk ik niet werken, de film zal heel snel met de stempel "het werk van de duivel" worden afgedaan. Ruim 3,5*

Wat vreemde film die ondanks de goede bedoelingen niet echt uit de verf komt. Het zou moeten gaan over de rouwverwerking nadat de vrouw uit een jong gezin sterft. Vader doet er voor dochterlief alles aan om het rouwproces van het meisje zo goed mogelijk te laten verlopen, de film slaagt er echter niet goed in om dit over te brengen, waardoor je een drama overhoudt over een vader die daarin alleen maar lijkt door te slaan door zich als moeder te verkleden. Een beetje humor zou daarbij fijn zijn geweest om de neergeestige toon tegenwicht te bieden. 2,5*

Mooie film. Het plot sprak me niet zo aan waardoor ik het heel lang heb laten liggen. Maar de uitwerking ervan levert een mooie en theatrale (in de goede zin van het woord) film op met voor mij de juiste mix tussen humor (sarcasme) en (melo)drama.

Als ik zo de minder positieve kritieken hier lees vraag ik me wel af of mensen deze film niet heel serieus nemen (moet je een film serieus nemen waar een non zwanger raakt van een prostituerende travestiet??). Dit is geen tear-jerker. Er zijn volgens mij hints genoeg die erop wijzen dat deze film een (tragi)komedie is waar je de gebeurtenissen dus niet bloedserieus moet nemen. Of vervolgens die humor je ligt is natuurlijk wat anders.

Bij mij werkte het wel en vond ik dat de theatrale aanpak, de overdreven gebeurtenissen, en de excentrieke personages tot een hele frisse, aparte en bijzondere film hebben geleid. Eentje die naast de komisch aandoende tragiek en de humor ook warmte weet uit te stralen. Ruim 3,5*

Erg leuke en mooie feelgood-animatie, maar wel eentje die om een tweede kijkbeurt vraagt, en dat wil ik wel binnenkort doen. Het verhaal zit wellicht ingewikkelder in elkaar dan op het eerste gezicht lijkt. Heb op internet (achteraf) gelezen dat (spoiler!) de tante en Makoto best wel dezelfde persoon kunnen zijn (de tante wacht op "haar vriend die opeens verdween", en draagt in het museum zorg voor hét schilderij). En bij de afscheid tussen Makoto en haar vriend belooft ze hem de schilderij voor de toekomst te bewaren en hij zegt tegen haar dat hij terugkomt. Dit verklaart dan (deels?) de relevantie van die schilderij in het verhaal, die is ten tijde van oorlog getekend (in die nare tijd uit de toekomst van die vriend van Makoto??) en wellicht is hij de schilder (vandaar zijn interesse in de schilderij?). Kan best zijn dat die schilderij (nog) veel meer betekenis heeft dan op het eerste gezicht lijkt, dan zou deze film ook nog knapper in elkaar zitten.

Hoe dan ook, een hele leuke en goede animatie die ik dus graag nog een keer wil zien. Bij het kijken waren er momenten dat ik het wel 4* wou geven, overall hou ik het bij deze kijkbeurt op een ruime 3,5*, maar dat kan best stijgen.

Helaas enerzijds veel te laat ingestapt en anderzijds was ik ook wel wat afgeleid aanvankelijk dus ik kan niet over de hele film oordelen, wel over het laatste uur wat schijnbaar ook het beste is van de film. En dat is toch wel een 'fijne' confronterende film over de samenleving en de rol van de kinderen richting de ouderen, en over de prioriteiten die we, al dan niet ten dele gedwongen, hebben. Het leek soms of ik wel naar een oosterse Haneke zat te kijken, want het beeld wat wordt geschetst is wel behoorlijk pessimistisch, maar het maakt indruk. Een voorlopige ruime 3,5* tot ik het in de toekomst in zijn geheel kan zien.

Lastig filmpje om te beoordelen. Het is bijna een quasi-documentaire over kinderen die net beginnen te puberen, wat je in een film inderdaad niet vaak op deze manier ziet. Het spel van de kinderen komt (meestal) erg authentiek over, ik kan niet anders denken dan dat de regisseuse de kinderen echt heeft laten spelen, uren filmopnames heeft gemaakt, en vervolgens is gaan knippen. Vooral met de teksten die de kinderen uitspreken, maar ook bij een enkele scene, kun je merken dat het geacteerd is.

Het evenwicht vond ik wel ontbreken, het eerste uur blijft erg hangen op kinderspel, terwijl vanaf het moment van de 'ontknoping' de sfeer helemaal omslaat. Die omslag, het natuurlijk spel, en de relatie tussen de twee zussen waren voor mij de pluspunten, terwijl de langdradige aanloop en het onevenwichtige toch wel de grootste minpunten zijn.

De hoofdrolspeelster doet het niet slecht, al is haar rol zéér monotoon, en krijgt ze concurrentie van haar filmzusje die als het ware een tegenpool is, en met veel uitstraling en een hoge schattigheidsfactor de show steelt.

Dan het 'tomboy'-verhaal en de relatie Mikaël-Lisa... nota bene het hoofdonderwerp van deze film, mwa... dat kwam toch erg gemaakt/geforceerd over. 2,5*

Aardige film met een fraaie en pakkende titel. Geen hoogvlieger helaas, en er had met dit verhaal zeker meer in gezeten. De overgang van gewone tieners naar doorgewinterde guerillastrijders is wel heel snel gegaan. Het is nu wat mij betreft het wachten op een remake die met het bronmateriaal wat serieuzer aan de slag gaat om met een kwalitatief betere film te komen.

Boeiend verhaal, maar met een uitwerking die te wensen over laat. 2,5*

Een wat teleurstellende Disney-kinderfilm. De trailer verschuilt dat wel maar dit is toch een echte kinderfilm. Het Spy Kids-gehalte is hoog, de stijl doet denken aan de (matige) kinderseries van Disney van tegenwoordig. En ook onder kinderfilms is dit geen uitblinker. Het verhaal op zich leek veelbelovend, maar uiteindelijk stelt Tomorrowland (ook in de film) wel teleur.

Om maar een quote uit de film te gebruiken: "It's hard to have ideas - and easy to give up." Op de scriptschrijvers is dat wel van toepassing, ze hadden wel wat meer aan het idee achter deze film mogen werken. Visueel prima, de cast doet het ook aardig, maar het script is zwak. Zonde als zoveel tijd en geld aan cast en visuals wordt besteed terwijl het idee achter de film niet goed is uitgewerkt. De 3D-scènes voelen plichtmatig aan om maar een 3D-effect hier en daar in de film in te bouwen.

Redelijk tijdverdrijf voor kinderen, behalve... de scène waarin het meisje met een honkbalknuppel helemaal losgaat op een andere personage en die compleet aan gort slaat. Dat viel in negatieve zin op en was totaal uit de toon, ik vond zoiets not done voor een kinderfilm. Hadden ze beter kunnen wegknippen. 2,5*

Erg mooie en schattige film. Het begon heel erg als kinderfilm en dat is het ook wel, maar ook voor volwassenen heeft het genoeg te bieden waardoor het het niveau van een kinderfilm verrassend genoeg weet te ontstijgen. De fantasie en magie is wederom prachtig, met die katbus als hoogtepunt qua originaliteit. Mooi getekend, lief, aandoenlijk, spannend, origineel, tikkeltje eng, noem maar op. Een van Miyazaki's beste. Dik 4*

Lastig, zeg maar gerust een tegenvaller. De vele lovende professionele kritieken kan ik helaas niet beamen. Het eerste anderhalf uur was de humor zo banaal dat ik afhaakte. Maar dat was dus vlak voor het moment dat de film beter wordt, want na een ruim anderhalf uur werkt de humor beter en komt er ook voorzichtig wat drama in het spel. Het type humor van Toni Erdmann deed me erg denken aan En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014) maar ditmaal met dialogen. Centraal staan impersonaties en fopartikelen zoals pruiken, kunstgebitten en scheetkussens waar de oude Toni gebruik van maakt om grapjes uit te halen met zijn dochter, een succesvolle zakenvrouw. Als slapstick had dit beter gewerkt. Je moet ervan houden, en kennelijk werkt het aangezien de film met prijzen en nominaties is overladen, maar bij mij werkt het dus niet. Ook het beeld van de zakenwereld is weinig realistisch al kun je dat een komedie natuurlijk wel vergeven.

Wat wel werkt is die ene scene: het naaktfeestje. Ik hoopte steeds dat er een diepere laag onder de film te vinden was, maar die is anderhalf uur volledig afwezig. Als die laag eenmaal naar voren komt was het wel te verwachten waardoor het heel voorspelbaar is en echt diepgaaand wordt het ook niet.

Toni Erdmann heeft wat mij betreft veel te weinig om het lijf om het niveau te halen wat de critici beloven, laat staan om de 160 minuten dat het duurt te vullen. Als ik na 30 minuten een uur had doorgespoeld was het voor mij meer genietbaar geweest. Ook de 'zie hoe gedurfd ik als regisseur ben'-scene (oftewel de masturbatiescene) is overbodig maar levert kennelijk wel prijzen op. Overgewaardeerd. 1,5*

Kleine teleurstelling na zijn uiterst geslaagde debuut met Eva (2011) - een retrofuturistische scifidrama a la Artificial Intelligence. De frisse smaak en de originaliteit uit die film wordt in Toro vervangen door standaard actie met een mager verhaal. Wat mij betreft zit het probleem duidelijk in het script, al laten de acteerprestaties ook wat te wensen over, en dat terwijl het een topcast is, i.i.g. qua prijskaartje. Hoewel het verhaal aanvankelijk de interesse weet te wekken, wordt het veel te langdradig gebracht met allerlei wendingkjes die weinig toevoegen en alleen maar de film rekken. Voor wie op zoek is naar een Spaanse actiethriller lijkt mij Grupo 7 (2012) de betere keus. Hopelijk is Kike Maíllo voortaan veeleisender qua script(schrijvers) zodat zijn volgende film beter kan scoren. Een magere 2,5*, deze film is veel te doorsnee voor wat hij kan afleveren.