Opinions

Vrij harde actiefilm met een lekker tempo en een goed verhaal. Een van de beste in dit genre wat mij betreft. De sfeer en spanning wordt goed opgebouwd en weet de kijker steeds vast te houden. Het verhaal zelf is fictie gemaakt met (veel) bouwstenen uit de realiteit en dat maakt de film sterk en zuigt je zo in het verhaal mee. Het acteerwerk is eveneens overtuigend.

Ook het vervolg mag er wezen en is een must-see voor wie van dit eerste deel heeft genoten. Weliswaar heeft deel 2 een ietwat andere aanpak en een rustiger opbouw maar ook die is weer prima te doen en wat mij betreft (bijna) van hetzelfde niveau als deze.

4*

Fijn vervolg dat ik veel te lang heb laten liggen. Ik dacht eerst dat deze film het topniveau van deel 1 niet kon bereiken, maar het komt wel erg in de buurt. Ook dit deel levert een critische blik op de maatschappij, iets wat je in het actiegenre zelden ziet, overigens heeft dit deel wel wat minder actie dan het eerste en komt de film langzaam op gang. Het verhaal krijgt hier een politiek invalshoek en dat maakt het plot ook een stuk complexer.

Wederom zien wel een vrij hard fictief verhaal dat de bouwstenen uit de realiteit plukt en daarmee op geslaagde wijze aan de slag gaat. Een ruime 3,5*

Ik moest even in het woordenboek opzoeken wat Grit betekent: "unyielding courage in the face of hardship or danger". De titel van deze film verklapt waar het over gaat: "True Grit". De hoofdrolspeelster van deze film is dan ook vastberaden om koste wat kost haar doel te bereiken: het vinden en laten berechten van de dader van de moord op haar vader.

De film begint sterk en bleef mij boeien, zonder ook maar een moment saai te worden. Het speelt zich af in het wilde westen, maar met de traditionele western heeft het niet veel gemeen.

Het is een intelligente, overtuigende film, met goed acteerwerk, prachtig verfilmd, en met een goede script. Het slaagt erin ons te laten inleven in de film, en de tijd en omgeving waarin het zich afspeelt. Voor mij was het een van die weinige films die je niet vaak vergeet dat je ze hebt gezien.

Een film met veel typetjes, wat lomp geweld en waarin zeker 100 keer "fuck" wordt geroepen, zoniet meer, zo'n film is het. De dialogen komen duidelijk van Tarantino af, veel fysiek en verbaal geweld, maar ditmaal weinig humor, tenminste weinig van het humor waar ik om kan lachen. De tijd dat ik "fuck" roepen stoer en geinig vond ligt toch al ver achter me. Vind het een van de mindere films waaraan hij heeft meegewerkt. Het script is mager en onevenwichtig, op momenten valt de film nog te genieten en daarna zakt het enorm in elkaar. Niet bepaald geslaagd als je het mij vraagt. Vond het maar saai, oninteressant en langdradig. Met goed camerawerk waren de geweldscenes nog te redden geweest, maar helaas, de cameraman, de regisseur en de scriptschrijver stonden allen op de automatische piloot toen ze deze film maakten. 1,5*

Mooie tragikomedie, wel veel meer drama dan komedie, de aankomende dood van Julián vormt de rode draad door de film. De focus ligt voor een deel op Julián die zijn afscheid aan het regelen is, maar het gaat vooral over de invloed die dit heeft op vrienden en familie. Elke personage reageert anders, begripvol, zonder begrip, gelaten, ontwijkend, etc., en dit zorgt ook voor spanning in de relaties van zijn vrienden onderling.

Het is geen enorme tranentrekker, er zitten genoeg luchtige momenten in, al zal menigeen wel een traantje moeten wegpinken. Acteerwerk is uitstekend, de film is ook sfeervol, en we worden ook nog getrakteerd op een uitstapje naar Amsterdam, waar het tweetal een van de vier dagen doorbrengt. 3,5*

Origineel concept dat een luchtige film heeft opgeleverd. Het eenvoudige verhaal is onderhoudend en er worden enkele thema's geraakt waarbij helaas geen diepgang wordt gezocht. Het is een film die langzaam groeit, op het einde wordt het echt interessant, jammer genoeg is het dan afgelopen. Al met al is het een vermakelijke en eenvoudige film met een concept waar men wel véél meer uit had kunnen halen (o.a. meer diepgang, humor, drama, mysterie...). Geen meesterwerk, wel aardig om een keer gezien te hebben. Bij deze herkijk hou ik de waardering onveranderd op 3*.

Aardige en vrolijke romcom. Het verhaal is niet heel bijzonder maar wel onderhoudend genoeg. De cast doet het erg goed en dat levert een leuke film op met een fijne sfeer. Een soort van feelgood romcom, waar het geheel de som der delen overtreft. Ruim 3 sterretjes.

Goede film die in mijn geval de verwachting waarmaakte. Een goede mix tussen actie en emotie, ongeloofwaardig kwam het niet op me over.

De overgang van meedogenloze gangster naar betrokken persoon die om andermans baby geeft kwam inderdaad geforceerd over, maar het acteerwerk vond ik goed genoeg om het desondanks overtuigend te houden. Ook het moment dat de vastgebonden vader van de baby op de alarmknop drukt was niet echt logisch.

Ondanks dat biedt de film een goed verloop, een vlot tempo, en genoeg goede scenes waardoor deze dramafilm boeiend blijft.

"Je Leven in 65 Minuten" of "Je Leven in 65 Woorden" zoals het ook wordt genoemd is een prachtige film in veel opzichten. Het verhaal wordt prima gebracht, de muziek is prachtig, en ook visueel en qua montage heeft deze film heel veel te bieden. De combinatie van verhaal, beeld en muziek maakt het een zeldzaam mooi poëthisch werkje. Het is eigenlijk een film om over je heen te laten komen. Het heeft veel art-house-achtigs, oorspronkelijk was dit een theaterstuk en de schrijver ervan heeft ook het script omgeschreven voor het witte doek. Het is overigens dezelfde schrijver als die van het theaterstuk dat in Planta 4ª (2003) werd verfilm en een Nederlandse remake kreeg (met een wat mij betreft hele slechte titel): Kankerlijers (2014)

Ripoll schijnt opzettelijk gekozen te hebben voor onbekende acteurs, om het meer realisme te geven. Hoewel positief vanuit dat uitgangspunt heeft deze film daardoor onterecht nauwelijks bekendheid gekregen. Het is een prachtige film geworden over jeugd, liefde en dood.

Qua waardering zat ik zelfs aan 4,5* te denken, wat ik zelden geef. De reden dat ik het niet geef is dat het acteerwerk van de drie jongens niet altijd vlekkeloos is. Ze zijn als acteurs onbekend, maar jammer genoeg ook onervaren, zo komen ze tenminste wel over (en dan bedoel ik de twee die niet de hoofdrol spelen).

De tweede reden leg ik uit als spoiler: het einde liet me met een dubbel gevoel achter. Zonder dat einde had ik het ook een prachtige film geworden, het einde geeft de film juist een meerwaarde maar het gaat voor mijn gevoel allemaal veel te snel, daar had de regie wel 5 minuutjes langer over mogen doen. Het einde geeft een twist waardoor je de film op twee manieren kunt interpreteren, een ervan is dat alles zo gegaan is zoals het verteld wordt, en de andere is dat "toeval niet bestaat" en dat de hoofdrolspeler degene is die na het breken van zijn eerste relatie het allerhoogste had bereikt en hij daarmee de zin van het leven verloor. De overleden jongen over wie de film gaat is hijzelf (hij ruikt naar de zee, heeft dezelfde vriendin gehad als de overleden jongen, zij noemt hen allebij "ragazzo", etc.)

Ruim 4* voor deze film die veel meer bekendheid verdient en zich ook prima voor een tweede kijkbeurt leent.

Best een goede film die vaak wat wegheeft van een costuumdrama. Het verraste me aanvankelijk dat deze film door Disney was gemaakt. Deze film trapt namelijk niet in de val van de gemakkelijke clichés rondom een bron van onsterfelijkheid, maar dat komt waarschijnlijk omdat het een remake is van Tuck Everlasting (1981), wat weer een verfilming is van een boek.

Een mooie film met een mooie moraal.

Na de geslaagde Summer of 84 (2018) ook deze film bekeken. Helaas zijn ze niet van hetzelfde niveau. Turbo Kid wordt vaak als een soort van Mad Max voor kinderen omschreven, daar kan ik me wel in vinden, al is het te bloederig voor een kinderfilm. Er zitten verwijzingen in naar de jaren '80, veel minder subtiel verwerkt dan in Summer of 84 en ze zijn niet echt in de film geïntegreerd. Zowel de acteerprestaties als het script haperen. 1,5*

Vermoeiend om naar te kijken. De film doet denken aan de vliegtuigrampenfilms uit de jaren '70/'80, maar is veel slechter. Het ontbreekt volledig aan spanning, de dialogen zijn evenals de gebeurtenissen volstrekt onzinnig, en het acteerwerk heeft veel weg van een slechte soap. Het apparaatje dat als autonome piloot dient deed me erg denken aan de besturing uit de film De Lift. Helaas vond ik Turbulent Skies zelfs niet geschikt als tijdverdrijf. Een film om over te slaan. 1*

Matig. Het idee achter de film is op zich heel aardig bedacht, over hoe een echtpaar reageert op een voorval waarbij eigenschappen van hen naar voren komen die de ander niet kende, maar het wordt allemaal zo banaal en langdradig gebracht dat het op den duur gaat vervelen, ook vanwege het steeds in herhaling vallen, danwel met de dialogen, de scenario's, of het deuntje. Het vluchten van de vader vond ik overigens niet echt overtuigend, hij struikelt zowat over zijn zoontje. Hij zou veel sneller zijn geweest als hij zijn zoontje greep en ervandoor ging. Ook de situatie op zich, waarbij een ouder zijn kinderen aan hun lot overlaat, is erg lastig voor te stellen. Gelukkig reageren vrijwel alle ouders in zulke situaties wel anders.

De uitwerking komt helaas niet verder dan het hameren op een primitieve stereotype van een man. De film zet het later nog wat recht door de vrouw in paniek te laten raken en als eerste uit de bus te stappen, kroost achterlatend, maar of dat nou indruk maakt? Alleen het begin van de film en de afsluiting van de huilscene vond ik geslaagd. Een magere 2,5* voor deze erg banale drama met wat droge humor die maar niet goed op zijn plaats valt.

Redelijke en interessante film al is het wel verre van vlekkeloos. Enerzijds zal het rustige tempo niet iedereen bevallen, anderzijds vond ik de film wel heel erg gemaakt/geforceeerd. Dat die situaties nodig zijn om het drama tot zijn recht te laten komen begrijp ik wel, maar het maakt de film toch behoorlijk onnatuurlijk.

Ik geloof niet dat er mensen zijn die zoveel betrokkenheid hebben als de hoofdpersoon + tegelijk afstandelijk+betrokken zijn met hun gezin + gelijktijdig weinig of geen waarde hechten aan hun eigen leven of dat van hun dochter. Het lukt me niet om dat allemaal met elkaar te rijmen, en de regie probeert dat wel en dat pakt niet zo goed uit. Of je bent betrokken of je bent het niet, of je houdt van je gezin of je laat ze lijden en zet ze op het spel, maar niet alles tegelijk. Je moet inderdaad, zoals haar man aangeeft, behoorlijk gek zijn, en ik denk dat niemand die vrij rondloopt zo gestoord is als de hoofdrolspeelster.

Prima als drama, mits je het verhaal wel met flinke korrel zout neemt. Een magere 3*

Naar deze film was ik al een hele tijd benieuwd, en met dank aan uitzendinggemist.nl eindelijk kunnen zien. Prima rustige en redelijk minimalistische film die met weinig locaties de beladen sfeer goed weet neer te zetten. Er lijkt ogenschijnlijk weinig te gebeuren maar toch houdt het je aan de buis gekluisterd. Alleen de scene in het koerriersbedrijf vond ik net te lang duren, verder is het een prima debuut. 3,5*

Boeiende film rondom drie pubers, hun achtergrond en hun problemen. Op een of andere manier weet de film hun dramatische verhalen op sfeervolle en boeiende wijze te brengen waardoor je steeds benieuwd bent naar wat er gaat gebeuren. Acteerwerk en cinematografie zijn uitstekend, ook het script is uitstekend. Al is het op enkele momenten wat minder geloofwaardig, op andere momenten wordt dat weer ruimschoots goedgemaakt.

Prima film die me nieuwsgierig maakt naar een eerdere film van deze voor mij tot nu toe onbekende regisseur: L.I.E. (2001).

Daar sluit ik me volledig bij aan. Wat ik vooral miste is het meeleven, of op enige manier dan ook emotioneel meegetrokken worden. Maar dat lukte compleet niet, ik bleef gewoon kijker van een opeenstapeling aan ellende. Ellende om de ellende, zonder verder doel dan het tonen van ellende. Tegenvaller. Als het om (o.a.) ellende moet gaan, doe mij dan Biutiful (2010), een film die wel veel breder is dan ellende an sich.