Opinions

Op zich een mooie film die de hele tijd boeiend blijft, Eastwood weet immers wel hoe hij films moet maken. Een niet onbelangrijk minpunt is echter hoe onrealistisch dit verhaal natuurlijk is. De bedoeling is uiteraard dat het ontroert en dat kun je goed zien aankomen, het laat zich ook wel redelijk voorspellen. Een voortvluchtige zware misdadiger die opeens een zwak krijgt voor een achtjarig jongetje die hij heeft gegijzeld en daardoor weer helemaal soft wordt. Klink heel aandoenlijk maar het is natuurlijk zo onwerkelijk als het maar kan zijn. De titel zegt het ook wel een beetje: "A Perfect World". Boeiend en vermakelijk is het wel, dus toch nog 3,5* van mij.

Deze was mij geheel ontschoten, ondanks dat ik Emma Watson graag zie acteren. Dit is misschien wel haar beste rol en film. Blanco ingestapt en de film deed me gelijk denken aan The Breakfast Club (1985), maar dan een decennium later. Net als die film ademt deze een heerlijke nostalgische sfeer. Beide films focussen op een klein groepje scholieren/studenten die aan de rand staan van volwassenheid.

De film probeert op diverse manieren in te haken op de eigen ervaringen van de volwassen kijker om zo dat nostalgische gevoel nog sterker te maken. Studentenfeestjes, rondhangen met de vrienden, luisteren naar muziek (prachtige soundtrack), liefdesperikelen, autoritjes, afstuderen... etc. Oftewel terugblikken op die zorgeloze tijd. En het werkt . De film vervalt niet in Hollywoodclichés, geen komische nerds, geen hot babes, geen cheerleaders, maar gewoon normale jonge mensen. Filmisch is ook alles dik in orde, script, score, dialogen, acteerwerk, etc.

Samen met The Breakfast Club zijn dit twee prachtige unieke films. 4*

Deze film betreft een verfilming van het gelijknamige werk van Lope de Vega. Het is trouw aan het origineel waardoor alle dialogen uit verzen bestaan, iets wat ik eerder alleen in Cyrano de Bergerac (1990) heb gezien.

Vrolijk en vrij luchtig relatiedrama die het vooral van de literaire waarde van het origineel en van de kleurrijke costuums moet hebben. De acteurs doen hun best maar slagen er niet altijd in om even overtuigend over te komen met hun dialogen in verzen.

De film won destijds 7 Goya's, behalve die voor beste film, want die ging naar Tesis (1996), van Alejandro Amenábar.

Aardig om een keer gezien te hebben. 3*

Autobiografische film over de jeugd van de Iraanse Marjane Satrapi, regisseuse en hoofdrolspeelster in deze film. Voorafgaand aan de film bracht ze het verhaal uit als stripboek, de film volgt de animatie- en zwart-witstijl van die stripboek.

De film vertelt het boeiende verhaal van haar opgroeien in Iran, en haar ervaring toen ze naar het westen vertrok. Zoals ik het zie is de animatie gebruikt om het verhaal te ondersteunen, en is daarom sober en daaraan ondergeschikt.

Behalve autobiografisch is deze film ook een critische blik richting het (oosterse) extremisme, maar ook richting de (westerse?) passiviteit, en niet in de laatste plaats vormt het een les over de recente geschiedenis van Iran.

Een must see wat mij betreft. Aanrader.

Een "eigentijdse" film waar ik tegenwoordig wel teveel van gezien heb. Het is zo'n film die zich voor een deel middels youtube-video's, smartphone chats en skype-videocalls afspeelt. Eerlijk gezegd ga ik niet naar de bioscoop om vervolgens naar het scherm van een smartphone te staren. Het eigentijdse valt ook te zien aan het beroep van de hoofdrolspeler: personal shopper, maar het had evengoed influencer o.i.d. kunnen zijn geweest. De film probeert teveel nadruk te leggen op elementen die deze tijd (zogenaamd) weergeven maar verliest zich in het brengen van het verhaal. Het duurt een hele tijd voor de film op gang komt en de neergeestige sfeer maakt het er niet leuker op. Ook is het lastig om deze moderne tijd te rijmen met het bovennatuurlijke, en dat is iets wat de film wel probeert. Het verhaal, over een kwetsbaar meisje die op zoek naar haar overleden broer gestalkt wordt door... is op zich interessant maar dat het voor een behoorlijk deel met skype, youtube en chats wordt gebracht doet de film geen goed. Gemiste kans. 2*

Na het zien van de aangename nieuwe Pete's Dragon (2016) (4*) was ik benieuwd naar deze versie. Met de verwachting o.b.v. poster en IMDb dat het om een animatiefilm zou gaan werd ik getrakteerd op een live-action musical. Het begin was, mede vanwege de verkeerde verwachtingen, even wennen maar na een kwartiertje zat ik wel in de film. Ik kan niet ontkennen dat het behoorlijk gedateerd is maar de liedjes en het verhaal (dat heel anders gaat dan de versie uit 2016) wisten me wel te pakken. Het is een leuke jeugd/familiefilm geworden die zich wel heel erg genesteld heeft in de periode waarin het is gemaakt. 3*

Zeer aangename verrassing. Na de veelgeprezen animatie Kubo and the Two Strings (2016) die me tegenviel door het simpele avonturenverhaal was ik bang dat deze film nog minder zou zijn aangezien het lager scoort. Niets is minder waar. In tegenstelling tot die film heeft deze veel meer te bieden voor volwassenen. Pete's Dragon is een warme en sfeervolle film voor jong en oud. Na de eenvoudige Disney/Pixar The Good Dinosaur komt Disney met een voltreffer die daar niets mee te maken heeft.

Het verhaal wist me al vrij snel te pakken en vertelt over de prachtige vriendschap tussen een jongetje en zijn 'huisdier', de draak. Naast de fraaie animatie van de draak is ook de subtiele maar mooie score, die zeer passend zo af en toe de kop opsteekt om de scenes te begeleiden, een vermelding waard. Het jongetje Pete lijkt wel een van de beste variaties op Mowgli, en zijn vriendschap met de draak overtreft dankzij het acteerwerk van het jongetje misschien wel die uit de prachtige animatiefilm How to Train Your Dragon (2010). De draak zelf heeft ook iets aandoenlijks. Ook de combinatie 'Mowgli'-'King Kong' vond ik wel geslaagd, al had het wel een stuk subtieler gemogen, en dat geldt ook voor de cliché bad guy (de zwager van Grace).

Een aangename, lieve en warme film voor alle leeftijden. Richting de 4*.

Met name door de diverse tijdloze boodschappen uit de film, die een soort van rode draad erdoorheen vormen, haalt deze bij mij de 3,5*. Animatie is heel aardig, maar ik moest er qua verhaal wel even inkomen, het duurde even voor het echt op gang kwam. Geen volmaakte film, daarvoor zijn de personages net te oppervlakkig (o.a. de moeder), maar beslist het kijken waard. 3,5* dus.

Aardige korte film die op bijna documentaireachtige wijze een kijkje biedt in het leven in Senegal van een tienjarige krantenverkoopster. Filmisch en qua acteerwerk is het geen meesterwerk, de onervarenheid valt erg op, maar dat moet je de film wel een beetje kunnen vergeven. Een film met goede intenties, kleine 3*.

Aardige film met typische Franse humor en een aantal goede grappige scenes. Het ongeluk met de motor werd ook ontzettend fraai en realistisch gefilmd.

Hoewel niet erg origineel, is het wel zeer sfeervol, met prima beelden en acteerwerk. Alleen het had hier en daar wel wat korter gemogen. 3* van mij, al begrijp ik het wel dat anderen hier een hogere waardering aan toekennen.

Van de oscarfilms sprak deze me op zich wel aan, kreeg ook een lading goede kritieken, en ben ik het maar gaan bekijken. Fout van mij dus om zonder de trailer te bekijken en tamelijk blind op de film af te gaan. Gelijk val je binnen in een erg sober costuumdrama waarbij vooral de locatie positief in het oog springt. Een fraaie huis van stand, mooi gedecoreerd, met acteurs die in redelijke maar sobere costuums rondlopen. Oftewel ik kreeg al snel het La Grande Bellezza-idee, een prachtig decor waar werkelijk iedereen prachtige foto's kan maken maar de fotograaf alle credits krijgt voor iets wat iedereen met de nodige middelen kan schieten, en dat allemaal zonder inhoud. Al heel snel blijkt helaas dat dit het enige is wat de film te bieden heeft. Je zou haast van een style over substance-film kunnen spreken, waarbij de stijl, aangezien dit een film en geen schillderij is, erg te wensen laat.

Het acteerwerk is 100% theatraal en wordt ook nog eens opzettelijk vertraagd met onnatuurlijk lange stiltes. Het verhaal zelf is ook vrij onnatuurlijk, met vrij ongeloofwaardige vonken die op het eerste gezicht helemaal niet over kunnen springen en ook niet springen, maar dat kennelijk vanwege het verhaal toch doen, wat leidt tot een eveneens onmogelijke en onbegrijpelijke "relatie" (te groot woord), met nog meer onmogelijke situaties. Situaties die wel onmogelijk zijn, maar totaal niet interessant. Het zijn die zaken die je uit het verhaal zouden halen, indien er een verhaal was geweest. Want het verhaal hier gaat niet verder dan een arrogante slechtgemanierde en slechtbespraakte kleermaker die geklede oude dames van stand nieuwe kleren aanmeet. Het slechtbespraakte doet het altijd goed in Amerikaanse films, dus warom niet hier zal de gedachte wel zijn geweest.

Aanvankelijk hoopte ik dan, vanwege die goede kritieken, op een soort Mother!, waarbij de film wat achter de hand zou houden. Helaas kwam het maar met een dooie mus die de 130 minuten niet waard is. Het begin toont ook al enorme verschillen met Mother!, de dialogen verlopen véél slomer, het ontbreekt aan chemie, aan richting, aan een onderliggende laag, en zelfs aan gezond verstand. Een andere film die in me opkwam was A Ghost Story, enerzijds door de Phantom uit de titel, en anderzijds door een omeletbak- en eetscene. Het resultaat van de vergelijking is helaas wederom dat Phantom Thread geen partij is voor die film. De Phantom blijft in de titel en komt niet van de plaats, heeft geen enkele toegevoegde waarde, en de omeletbak- en eetscene is ook niets meer dan dat. In Phantom valt er niets te ontdekken wat je aan het denken zou kunnen zetten, is ook geen doel van de film.

Een slechte film waarbij het me uitgesloten lijkt dat het met de Oscar vandoor gaat, al is de oscarnominatie wel de marketing die het nodig had om niet straight to Netflix te gaan. Voordeel is wel dat je het snel weer bent vergeten. 1*

Een horror met oog voor de cinematografie, dat zie je niet vaak. Dat is wel het grootste pluspunt van deze film. Grootste minpunt zijn de vreselijke acteerprestaties, vooral van de kamergenote van Jennifer, het is vooral daardoor dat deze film wat mij betreft de 3,5* niet haalt. Op het eind nemen de hoeveelheid expliciet bloederige scènes toe en ook dat had van mij niet gehoeven.

Ik heb de langste versie gezien, en heb er geen spijt van. Wel komt het erg langzaam op gang, maar na de eerste 15 minuten zou ik niet weten wat eruit geknipt zou kunnen worden. Interessante horror, voor liefhebbers van het genre leuk om een keer gezien te hebben. 3*

Een film die ondanks de 2 uur die het duurt toch wel aardig wegkijkt. Het verhaal weet te onderhouden maar weet nergens te verrassen, en is soms behoorlijk cliché. Bij de regie en de acteurs staat de stand op de automatische piloot waardoor niets van het scherm spat en ook geen enkele chemie voelbaar is. Een keurige dertien in een dozijnfilm dus, vond het overigens meer scifi dan fantasy, maar boven alles uiteraard drama. Het uitgangspunt dat iemand opeens een mysterieus licht ziet en daar ontzettend slim van wordt is toch 100% scifi en 0% fantasy? Doorsnee maar onderhoudend. 2,5*

Screwball-komedies zijn niet echt iets voor mij vrees ik. Bringing Up Baby (1938) vond ik nog wel aardig wegkijken, ondanks dat het enorm druk is, wat kenmerkend is voor screwball-komedies. Deze is veel minder druk (m.u.v. de dialogen) maar het verloop sprak me niet zo aan (het werd erg langdradig) waardoor ik maar met moeite mijn aandacht erbij kon houden. Dat het zich hoofdzakelijk maar op een locatie afspeelt is begrijpelijk (verfilming van een toneelstuk) maar helpt daarbij ook niet. De humor vond ik voor een komedie vrij schaars, tenminste naar hedendaagse maatstaven, en sloeg bij mij niet aan. Tegenwoordig weten we niet beter dan dat veel respectabele mensen zich lang niet zo respectabel blijken te gedragen, maar destijds vond men zoiets wel grappig. Grootste probleem is dat het dus in meerdere opzichten erg gedateerd aanvoelt, ook zoals de vrouw in een (mislukte) relatie met een man wordt neergezet is niet van deze tijd. Een klassieker die wat mij betreft de reputatie niet waarmaakt. 2*

Redelijke drama, maar niet vlekkeloos. Ik denk dat deze film vooral op het schokkende van het waargebeurde verhaal moet scoren. Bij mij kwam dat helaas niet over. Vooral omdat ik in Spanje woon waar nu honderden onderzoeken lopen tegen de kerk omdat die tot aan in de jaren '80 pasgeboren babies stal van de net geworden moeders door ze na geboorte een bevroren babylijkje te tonen en hen wijs te maken dat hun kind na de geboorte overleed. In vergelijking daarmee zijn deze Ierse nonnen echte schatjes, waardoor deze film wat minder indruk op me maakte. Maar dat is natuurlijk iets persoonlijks.

Doordat het me niet wist te vangen kon ik wel letten op de rest van de aspecten als film, en ik moet eerlijk zeggen dat deze film erg Hollywoodiaans aandoet, de film ziet er wat mij betreft te gelikt en te gemaakt uit. Ik had steeds de indruk dat het waargebeurd verhaal dat wordt verteld van secundair belang was, en dat men meer aandacht schonk aan de aankleding eromheen, wat nogal wat clichés oplevert (journalist als onderzoeker, het geforceerd bijna afbreken van het onderzoek (om terug te vliegen) en daarna toch niet, de baas van de journalist die hen het allemaal moeilijk maakt, e.d.). Zonder dat waargebeurd verhaal blijft er eerlijk gezegd niet veel over. Had wat mij betreft dus beter gekund. 3 magere sterretjes.

Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar de hier vaak genoemde The Magdalene Sisters (2002).

Groots aangepakte en tegelijk bescheiden Duitse productie, die veel belooft wat de toekomst van de Duitse cinema betreft.

De film (losjes gebaseerd op een boek) vertelt het verhaal van een jongen die besluit om dokter te worden. Het speelt zich af in de 11de eeuw, Europa is barbaars en achtergesteld, en eenmaal volwassen komt hij er achter dat hij naar Persië zal moeten wil hij ooit dokter worden en geen kwakzalver. Op zoek naar de oosterse medische wetenschap begint hij aan een reis die slechts het begin is van een groot avontuur.

De film duurt twee en een half uur, maar blijft lekker onderhoudend. Het acteerwerk is soms minder overtuigend, en ook zijn de personages zijn net iets te oppervlakkig. De beelden zijn echter prachtig, en ook het originele verhaal, het is beslist wel het zien waard. Ik ben dan ook verbaasd dat deze film (op het moment) alleen in Duitsland en Spanje draait.

Een episch middeleeuws avontuur met medische wetenschap (in de kinderschoenen) als rode draad. Goede, onderhoudende en interessante film.

Zware tegenvaller, en zwaar overgewaardeerd wat mij betreft, de hoge score deed me onterecht een sterke film verwachten. Wat ik vervolgens kreeg was een experimentele low budget film met ondermaats acteerwerk wat de hoofdpersoon betreft, slechte dialogen, een vervelend onsamenhangend script die op momenten langdradig saai is, en slecht computergegenereerd lawaai. Qua beelden grijpt men naar overbelichting, slechte beeldkwaliteit en zwartwit om het nog ergens op te laten lijken. Hoofdpijnbeelden en hoofdpijnmuziek. Ik heb betere experimentele low budget films gezien die het met minder dan een tiende van het budget van deze film moesten doen.

Het script valt te verwijten dat het geen kant opgaat, het begint alsof een wiskundegeleerde de aandelenmarkten wil verslaan, maar daar blijft niets van over. Er worden daarbij zelfs voor de hand liggende inkloppers genegeerd, zo heeft men het qua wiskunde over Fibonacci en komen de aandelenmarkten voorbij maar nota bene zoekende naar een verband legt men de link niet tussen die twee, terwijl de Fibonacciformule een bekend onderdeel is van het ook bekende technische analyse van de markten. Daar waar de hoofdrolspeler van droomt was al decennia geleden uitgevonden... Of misschien was het de bedoeling om dat te ontwijken zodat we denken dat we hier met een genie te maken hebben die het wiel uitvindt.

Vervolgens gaat het de religieuze kant op wat de film nog onzinniger maakt, en eindigt het na een slaapverwekkend stuk met de hoofdrolspeler die een gat in zijn hoofd boort om zijn 'wiskundekennis' (die hij duidelijk niet bezit, het heeft immers tot niets geleid) te wissen... Die religieuze kant gaat het op aan de hand van de Torah Codes van Eliyahu Rips, uiteraard zonder bronvermelding zodat we wederom denken dat we hier met een genie te maken hebben.

Kortom, een experimentele film van Aronofsky, hier en daar laat hij zien wat hij in zijn mars heeft, maar als geheel is het zeer ondermaats. Heeft wat weg van een afstudeerproject. Gelukkig is het later met hem wel goedgekomen, mede dankzij grotere budgetten.

1,5 a 2*

Hmmm.... Had toch wel een betere film van Haneke verwacht. Qua geweld en sadisme kun je het bijna naast Funny Games plaatsen. Inhoudelijk ontbreekt er iets, wat zit achter de twee personages? Hun gedragingen zijn behoorlijk irrationeel en spreken zich tegen. Ik ga verder als spoiler: Eerst wordt de pianiste als een dominante figuur getoond die uit lust handelt (en richting de studente uit jaloezie). Maar wat blijkt... ze wil juist gedomineerd worden. Dat vind ik lastig te rijmen. Vervolgens blijkt hij een gewelddadige figuur te zijn die in plaats van afstand te nemen flink tekeer gaat, zo ver dat het met seks ook niets meer te maken heeft. En het einde, waar slaat dat op? Een mindere Haneke. 2*

The Piano is zeker een mooie film, maar voldeed toch niet aan de hoge verwachtingen die waren geschept. De setting, costuums, en het acteerwerk zijn uitstekend. Maar het script vond ik een stuk minder, en kwam soms weinig overtuigend over. Zoals de mate waarin de dochter van Ada opeens de kant van de pleegvader kiest, waar kwam dat nou vandaan? Ze was juist zeer afstandelijk jegens hem en had een zeer hechte band met haar moeder. De relatie tussen Ada en George zal haar vast beïnvloeden, maar toch niet zodanig dat ze haar moeder verraadt?

Ook het happy end vond ik ongeloofwaardig en te cliché. Ada praat al bijna haar hele leven niet, en opeens porbeert ze weer te praten, erg ongeloofwaardig. Om het over de afgebroken zelfmoordpoging maar niet te hebben. En waarom moest de piano, die haar tot haar 'echte' liefde had gebracht en waar ze zo gehecht aan was, overboord? Een einde met teveel hollywood-dramatiek.

Geen slechte film, maar zeker niet de topper die ik had verwacht.

Ik las dat een Spaanse filmcriticus zei dat Almodóvar een fase heeft bereikt waarin hij niemand hoeft te overtuigen of te overhalen, waarin hij gewoon ongehinderd en ongecensureerd die films kan maken die hij wil en zoals hij dat wilt. En daar ben ik het mee eens, deze film is daar zeker een voorbeeld van.

Na het lezen van de beschrijving dacht ik dat deze film niet mijn smaak is, maar integendeel, ik ben aangenaam verrast.

De film is origineel, afwijkend, verrassend, en soms absurd (zoals de man in een tijgerpak die plots in beeld komt). Het is een vreemde mix van genres dat in de handen van menig ander regisseur tot een flop zou leiden. Science fiction, drama, thriller en erotiek komt er allemaal in voor.

Hoewel ik niet gewend ben om Banderas in een rol te zien als geniaal en medogenloze plastisch chirurg, koste het me geen enkele moeite om van zijn rol overtuigd te raken. Ook het verhaal vond ik geloofwaardig en boeiend gebracht, alles wat de film toont is tegenwoordig mogelijk of wordt onderzocht (geslachtsverandering, gezichtstransplantaties, hormoonbehandelingen is allemaal mogelijk en gebeurt ook, en met het kweken van huid wordt ook geëxperimenteerd).

Het is een film voor filmliefhebbers. Laat je meeslepen in het verhaal aan de hand van Almodóvar, sta ervoor open, laat het over je heen komen, en geniet.

Ontdekt door de horrorchallenge, met dank aan Noodless. Dit is een hele degelijke maar wel wat low budget Russische horror die de tijd goed benut, voor een film van amper 90 minuten gebeurt er best veel. Oproepen van geesten, beetje exorcisme, het zit er allemaal wel in. Visueel/cinematografisch is het nog best aardig ook, er wordt veel gewerkt met kleur en lichtinval, wat fraaie scenes oplevert. En qua horrorverhaal zit het ook wel goed. Alleen enkele effecten (de ogen met name) had men beter over kunnen slaan gezien het beperkte budget, maar er zitten ook voldoende goede effecten in. Heel vermakelijk dus deze Russische horror, zeker het bekijken waard, en inderdaad niet echt Amerikaans, het neigt qua sfeer meer richting Spaanse horror. Ondanks de enkele mindere effecten gun ik het wel een kleine 3,5* vanwege verhaal, sfeer en cinematografie. Hopelijk maken ze hier meer van.

Aardige Chaplin. Verhaal is leuk, en er zitten zoals gebruikelijk ruim voldoende grappige scènes in. Alleen de diepgang mis ik wel een beetje, het blijft allemaal oppervlakkige humor in deze film. De genreaanduiding is terecht alleen komedie, want in tegenstelling tot veel van zijn andere films zit hier geen drama in. Het heeft wel genoeg noemenswaardige scènes om het een keertje te zien, en vanwege de lengte hoef je het ook niet te laten liggen. 3 a 3,5* van mij.

Riddick interesseert me eigenlijk niet (ik wist niet eens dat dit de eerste Riddickfilm was) maar Pitch Black is best wel een aardige ruimte-scifi. Het verhaal deed me aan de trailer van Passengers (2016) denken aangezien ook in deze film de personages midden in hun 'hyperslaap' ontwaken, in dit geval door een meteorietenregen waardoor ze op een onherbergzame planeet neerstorten, waar ze kennelijk niet alleen blijken te zijn. Interessante film voor liefhebbers van het ruimtereisgenre. Alleen het einde vond ik slecht gekozen, al is het wel begrijpelijk aangezien Riddick hier de hoofdpersoon is, een halfje aftrek daarvoor. 3*

Ondanks de behoorlijke high school-stijl en -humor was dit tegen de verwachting in toch wel een aardige meevaller. De film kijkt (op den duur) fijn weg en er komt gaandeweg ook wat meer inhoud in de film. De vele musikale stukjes zijn niet altijd even goed, soms ronduit slecht om het komisch te houden, maar ook dat verbetert enorm naarmate de film vordert, waardoor er best veel goede muziekscenes volgen. Geen hoogvlieger maar wel (veel) beter dan wat je ervan kan verwachten. Kleine 3* voor dit tussendoortje, al moet je dus wel bestand zijn tegen de typische high school-humor.

Ontspannende neorealistische film in een duidelijk herkenbare Dardenne-stijl. Een hele tijd weet de film met heel weinig toch de aandacht vast te houden, maar op een gegeven moment werd het te ontspannend en werd het een tikkeltje slaapverwekkend, wat een halve sterretje kost. Het verhaal is net te leeg, en dit wordt helemaal duidelijk door het teleurstellende open einde. Dankzij dat ontspannende sfeertje krijgt het wel een ruime 2,5* van mij.

Deze film staat in Spanje samen met El Verdugo, de andere Berlanga, bekend als een van de beste Spaanse films allertijden. Dat het destijds zo gezien werd valt wel te begrijpen, Berlanga toont een film met een razendsnel tempo waarbij de censuur van destijds waarschijnlijk niet de tijd had om het overgrote deel van de maatschappijcritische noten op te merken. Overigens is het tegelijk ook heel braaf in die zin, want er is niet één critische noot richting het regime zelf te vinden, wat de film zelf ook wel een beetje schijnheilig maakt.

Berlanga toont hier de hypocriete bovenklasse van de samenleving, die keurig volgens de beschaafde normen leeft en 'goed' doet zoals volgens die normen hoort, waaronder de schijn van weldaad ophouden door het met kerst ontvangen van een arme of een oudere, waarbij de behoevende en bedelende Plácido die bij zo'n liefdadigheidsevenement steeds de gerespecteerde weldoeners in de weg loopt en door hen heel beleefd keer op keer opzij wordt geschoven.

Zo komen de rijke families hun arme ophalen om zo in hun kring hun foto als weldoener te kunnen maken en worden allerlei bekende personen alsook de pers voor de feestelijke gelegenheid opgetrommeld. Overigens is dit, de schijn ophouden voor de foto, nog steeds iets van de huidige tijd. En Berlanga maakt op zijn manier met deze film die bovenklasse belachelijk, bijvoorbeeld met de scène waarin een stervende tegen zijn zin in gedwongen wordt te trouwen omdat hij als samenwonende volgens die normen een zonde begaat.

Hoewel de film zeker een pluim verdient vanwege die humoristische maatschappijcritische kijk betwijfel ik dat dit een van de beste Spaanse films allertijden is. Ik vind daar deze film niet tijdloos genoeg voor, het neemt weliswaar de bovenklasse van destijds op de hak (en vooral daar is de humor van deze film te vinden), maar dat is voor mij wel heel mager om een dergelijke waardering te krijgen. Geef mij maar een film als El Espíritu de la Colmena (1973), dat is een hele andere stijl, maar wat mij betreft wel tijdloos en het heeft als film ook veel meer te bieden dan alleen maatschappijkritiek.

3 a 3,5*

Leuke en mooie animatie met veel onschuldige humor, verwijzingen naar andere films en grappige situaties.

Op Planet 51 staat de nieuwe film Humaniacs III op het punt om uit te komen op het moment dat een object van een andere planeet, dat opgeslagen ligt in "Area 9", tot leven komt, en vervolgens een astronaut van de NASA op de planeet landt.

Het verhaal is origineel, met de mens als invaderend wezen i.p.v. de alien, en de animaties doen niet onder voor andere films. Zowel het alien-hondje als het WALL-E achtig robothondje stelen de show. De astronaut vond ik wel wat aan de flauwe kant.

Leuke onderhoudende animatie.

Apart. Voor mijn gevoel had het qua stijl in de verte wat weg van Tenshi no Tamago (1985) maar met meer verhaal en minder duister. Het gaat over een planeet bewoond door "blauwe reuzen" die buitenaardse wezens ophalen, waaronder mensen. Die mensen zijn voor hen een soort diertjes van het formaat van een mier, en gedragen zich in die wereld ook zo, door bijvoorbeeld eten te stelen van de reuzen. Het is een verfilming van de scifi-roman "Oms en Série (1957)" van Stefan Wul, een allegorie op de bezetting van Tsjechië door de Sovjet-Unie. De "Oms" (mensen) worden onderschat, onderdrukt en gezien als een speeltje en een plaag. Als allegorie behandelt het middels de blauwe reuzen en de Oms diverse themas, zoals onderdrukking, verzet, onverdraagzaamheid, etc. De vele bizarre wezens deden me aan de magische werelden van Ghibli denken. Heel bijzonder, must see voor animatieliefhebbers. 3,5*

Een goede film en eigenlijk beter dan ik verwacht had. Aanvankelijk is het acteerwerk niet helemaal overtuigend, maar vervolgens merk je vrij snel dat de acteurs goed op elkaar ingespeeld raken.

Verbaast mij ook dat dit een komedie is, zelfs een jeugdfilm. Het is een luchtig drama met een zwaar onderwerp als uitgangspunt. De komische noot zit er in, maar de humor met puberaal gedrag als basis krijgt niet de overhand in de film.

De artsen komen wat karikaturaal over, en ook de kwajongensstreken die uitgehaald worden zijn niet altijd even realistisch. Toch is het gebaseerd op een stuk geschreven door Albert Espinosa over zijn eigen ziekenhuiservaringen als kankerpatient van zijn 13-de tot zijn 23-ste, al gooit men ongetwijfeld in de film een schepje erbovenop wat de kwajongensstreken betreft.

Naast de Nederlandse remake bestaat er ook een Catalaanse TV-serie The Red Band Society (2011-) waarvoor ook weer een Engelstalige remake in de planning staat.

Een film die degelijk oogt maar doodsaai is. Op het eerste gezicht lijkt dit regiedebuut van Eastwood top, goed klinkende titel, een poster die aan Hitchcock doet denken, goede acteurs en goede middelen. Maar al snel merk je dat het verhaal (verliefde vrouw wordt gestoorde stalker) cliché is en niet veel om het lijf heeft. Dit maakt de film enorm voorspelbaar, bovendien wordt het gevuld met een herhaling van zetten waar geen eind aan lijkt te komen. De eendimensionale personages passen wel bij dit karige script. 1,5*